Φέτος ήρθαν έτσι τα πράγματα και γιόρτασα τα γενέθλιά μου με τους Χαΐνηδες, στο Καφέ Αμερικέν.

Ήρθε ο Διόνυσος ανάμεσά μας και γλέντησε καταδεχτικά μαζί μας. Χάρηκα αυτό που μου χάρισε η Τύχη καθώς έκλεινα τα σαράντα πέντε: να είμαι γερός, να έχω στο πλάι μου τη γυναίκα που αγαπάω και φίλους αγαπητούς και να χαίρεται η ψυχή μου τις καλύτερες μουσικές, τα καλύτερα τραγούδια… Δεν ξέρω το αύριο, κανείς δεν το ξέρει. Για την ακρίβεια, κάνω πως δεν το ξέρω. Συνήθως είναι γεμάτο προβλήματα, αρρώστιες, στεναχώριες, θανάτους, μιζέρια…. Προχθές και χθες όμως…

*

Έπαιξαν γνωστά τους τραγούδια – και μερικές εκπλήξεις, όπως ένα σλάβικο, ένα τούρκικο κι ένα Αφγάνικο, τα οποία ερμήνευσε καταπληκτικά η Μαρία Κώτη, αυτή η νεαρή τραγουδίστρια με την υπέροχη φωνή. Βέβαια, τον κόσμο ξεσήκωσαν τα δικά τους, τα γνωστά κι αγαπημένα…

Η αγάπη κάστρα, η αγάπη κάστρα καταλεί, καταλεί
η αγάπη κάστρα καταλεί, μπεντένια ρίχνει κάτου…

Έχω μια τίγρη μέσα μου, άγρια, λιμασμένη…

Ένα κουνέλι κλέφτουμε και κάνουμε γιορτή,
κι εσείς κουνέλι γράφετε και τρώτε το χαρτί!

Σαν τα καράβια που γυρνούν και τ’ άρμενα που φεύγουν,
αφήνοντας στ’ απόνερα πυρόξανθη σκουριά,
οι αγάπες ρίχνουν άγκυρα για λίγο, και μισεύγουν,
γι’ αυτό απόψε πάρε με, κι ας φύγεις μακριά.

Θέλω να πάρω τη φυλή μου και να φύγω…

Μες στον δικό μας τον καφενέ,
καυγάδες, γέλια, κρασί και ζάλη…

Για ιδέστε όλοι δέστε και μένα άλλο δε ζητώ
που ‘χω στους ώμους φτερά σπασμένα και ακροβατώ…

Με το φτερό του γερακιού παίξε μου στο λαούτο
σκοπό να ρίξω τον καημό σε πέλαγο βαθύ…

Ο έρωτας κι ο θάνατος
ίδια σπαθιά βαστούνε…

Ωσάν το έρημο δεντρί
που ‘ναι στα όρη απάνω
μ’ αρέσει να ‘μαι αμοναχός
με τσι πολλούς δεν κάνω

Ήτανε όμορφο θαρρώ
εκείνο τον παλιό καιρό
το καπηλειό μου…

*

Κι άλλα πολλά μας είπανε δικά τους – και δυο τραγούδια του Σταύρου Ξαρχάκου: Έβαλ’ ο Θεός σημάδι, παλλικάρι στα Σφακιά (στίχοι Νίκος Γκάτσος) και – σε μια απίστευτα όμορφη εκτέλεση και μοναδική ερμηνεία από τη Μαρία Κώτη, το υπέροχο πώς να σωπάσω μέσα μου, την ομορφιά του κόσμου… (Στίχοι Γ. Κινδύνης)

*

Ο ήχος που έχουν κατακτήσει πλέον οι Χαΐνηδες είναι υπεράνω κριτικής – είναι άλλωστε όλοι τους σπουδαίοι σολίστες. Ιδιαίτερη αναφορά θα κάνω μονάχα στον Γιώργο Μανωλάκη, που μας θύμισε ότι το μπουζούκι είναι ένα λαϊκό, παραδοσιακό όργανο – και καμιά σχέση δεν έχει με την ασχήμια στην οποία το καταδίκασαν τα σκυλιά!

*

Όταν σχολάσαμε, τους εξομολογήθηκα πως τέτοια μουσική πανδαισία είχα να απολαύσω εδώ και πολλά χρόνια, δηλαδή απ’ όταν είχα την τύχη να περάσω ένα βράδυ με τον μοναδικό Άκη Πάνου.

(Τα έχω αφηγηθεί αυτά, μυθοποιημένα:

http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2005/11/blog-post_08.html)

*

Χάρηκαν και με το γεγονός ότι πρωταγωνιστούν σε δυο κεφάλαια από το βιβλίο τα μυστικά του Κόλπου. Εδώ:

http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/03/blog-post_17.html

και εδώ:

http://tamystikatoukolpou.blogspot.com/2006/03/blog-post_21.html

*

Άλλο ρεπορτάζ, από τον Athanassios, που ήρθε καλά και έφυγε ερωτοχτυπημένος:

http://athanassios-juke-box.blogspot.com/2006/11/blog-post_12.html

*

Άντε, και του χρόνου, να είμαστε όλοι καλά!