Χελιδόνα έρχεται
από την Αραβία
και μας φέρνει Άνοιξη
φέρνει και καλοκαίρι.
Εμείς για τούτο ήρθαμε
να σας παρακαλέσουμε
να μας δώσ΄τε πέντ΄αυγά
κι άλλα πέντε τ’ν Πασχαλιά.
Πριν δύο χρόνια ακριβώς ανέβασα στην καλύβα τη “χελιδόνα”, τη μητέρα όλων των χελιδόνων που ακολούθησαν – κι εκείνων που μέλλουν να ακολουθήσουν, καιρού επιτρέποντος. Θα ήταν ένα ξεχασμένο ποστάκι, ανάμεσα σε εκατοντάδες άλλα, αν το δαιμόνιο του θείου Ισίδωρου δεν το μετέτρεπε σε κορυφαία εμπειρία για την καλύβα και τους καλυβίστες – και ένα ανεπανάληπτο αρχιπέλαγος διαδραστικής σάτιρας σε ρίμες, που όμοιό του δεν υπάρχει στην ελληνόφωνη μπλογκόσφαιρα.
Ο θείος αυτές τις μέρες λείπει σε ταξίδι και θα δει αυτή την επανάληψη όταν επιστρέψει στο σπίτι του και στα καθήκοντά του στο ΙΘΙ. Του ευχόμαστε υγεία και έμπνευση – και τον ευχαριστούμε για όλα. Και τα υλοποιημένα και τα μελλοντικά.
Εκτάκτως, ανοίγουν και πάλι τα σχόλια της πρώτης χελιδόνας, που είχαν κλείσει στον αριθμό 666, προς τιμήν του θείου Ισίδωρου.

672 comments
Comments feed for this article
Μαρτίου 1, 2007 στο 7:42 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Απο τη Σουηδικη Αραβια ή τη Μεσαραβια;
Μαρτίου 1, 2007 στο 8:01 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Φυγε φυγε χελιδονα
φυγε παλιομελιδονα
δε σου δινω πεντε αυγα
και μη ψαχνεις για καβγα
θα τα κανω στραπατσαδα
χλαπατσοστρατσοπλατσαδα
στη Αραβια που θα πας
εκει να κατσεις να τα φας
Μαρτίου 1, 2007 στο 8:07 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Καθιερωνεται η πρωτη Μαρτη σαν παγκοσμια ημερα ποιησης και κυρισω την εναρξη των ποιητικων εργασιων των σχολιαστων.
Μαρτίου 1, 2007 στο 8:23 μμ
gazakas
Κάτι μου λέει Πάνο ότι άμα σε πάρει χαμπάρι η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων την έβαψες! Μα, καλά, φωτογραφίες μικρών παιδιών στο Διαδίκτυο χωρίς να είναι κρυμμένα τα πρόσωπα; Τς, Τς, Τς…
Μαρτίου 1, 2007 στο 10:37 μμ
parafonos
Ρε παιδιά αυτή η χελιδόνα μήπως δεν έρχεται από την αραπιά…
Κάτι μου λέει ότι είδε πως δεν χειμώνιασε, δεν κοιμηθήκαν και οι αρκούδες ούτε δυο μέρες και αποφάσισε να αναβάλει το ταξίδι…
Προσέξτε λοιπόν σύντροφοι μην σας παραμυθιάσει και ζητάει δανεικά για τα ναύλα που δεν έδωσε…
Μαρτίου 1, 2007 στο 10:41 μμ
μαραμένα σύκα
Διαβατήριο έχει?Μήπως έρχετε απο Ασία?Μήπως έχει αυτό το περιέργο σινάχι?
Αν ναι,θέλω να ξέρω ποιος διάολος της έδωσε Βίζα.
Μαρτίου 2, 2007 στο 6:58 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Αχ, τι ωραια που ειναι εδω, σ΄αυτο το μικρο ποστακι, που δεν εχει κινηση και ειναι ησυχα κι ειναι τιγκα στα χελιδονια.
Θελει ναρθει καμια εδω να κανουμε τσιου τσιου?
Μαρτίου 2, 2007 στο 7:06 μμ
RENAISSANCE A.V. 0
tsou
Μαρτίου 2, 2007 στο 8:32 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Ρε ουστ απο δω περα.
Μαρτίου 2, 2007 στο 8:51 μμ
RENAISSANCE A.V. 0
ok, ok…
Μαρτίου 2, 2007 στο 8:57 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Ξουτ ρε
Μαρτίου 2, 2007 στο 9:02 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Πανο, κατι εγινε και στο τελευταιο (προηγουμενο) σχολιο ο θειος Ισιδωρος βγηκε μπλε!
Πειραξα τιποτα?
Μαρτίου 2, 2007 στο 9:03 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
παλι μπλε βγηκε
Μαρτίου 2, 2007 στο 9:05 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
ολο μπλε βγαινει
(Τωρα ειμαστε ολοι ισοι)
Μαρτίου 2, 2007 στο 9:07 μμ
RENAISSANCE A.V. 0
ΑΚΡΙΒΩΣ! (Μη βαράς θείε! ok, ok, έφυγααααα…..)
Μαρτίου 2, 2007 στο 9:09 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Δεν εχεις ρε καμια γκομενα να στειλεις?
Μαρτίου 2, 2007 στο 9:23 μμ
Alcibiades (!??)
Γραψε κανα ποιμα μηπως τσιμπισει καμμια…
Μαρτίου 2, 2007 στο 9:26 μμ
Athanassios
γεια σου θείε…
Χελιδόνα , χελιδόνα
θέλω να πηδήξω μια τσαπερδόνα!!
Μαρτίου 2, 2007 στο 9:35 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Ελα ρε Αθαναση, καιρο ειχαμε να τα πουμε.
Αλκηβιαδη, θελεις να σε κανω κι εσενα ανηψιο?
Μαρτίου 2, 2007 στο 9:38 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Χειμωνιασε και φευγουν τα πουλια
κι ο πελαργος γοργα τα πελαργωνει
κι η ερημη χελιδονοφωλια
χορταριασε παντερημη και μονη!
Για να δουμε, τσιμπαει?
Μαρτίου 2, 2007 στο 9:45 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Αχ χελιδονι μου πως να πεταξω
σ΄αυτο το μαυρο τον ουρανο
αιμα σταλαζει το δειληνο
και πως να κλαψω και πως να κλαψω
(τυρι για απελπισμενες)
Μαρτίου 2, 2007 στο 9:45 μμ
Athanassios
το ξεκινάς γλυκά δεν λέω… εγώ ήμουν ωμός…. χαχαχα… 0-1
Μαρτίου 2, 2007 στο 9:46 μμ
Athanassios
Μια τσαπερδόνα στο κλαρί,
την κυνήγησα με το φιλί./…
με χτύπησε με εδειρε
αλλά πάλι κοντά μου έγειρε…
Μαρτίου 2, 2007 στο 9:47 μμ
Alcibiades (!??)
…Μπα κε Ισιδωρε, εγω με τις οικογενειες και τους συνεταιρισμους σκατα τα κανω παντα…καλυτερα φιλοι…
Μαρτίου 2, 2007 στο 9:48 μμ
Athanassios
δώσε αλκιβιάδη… στερέψαμε…!!!
Μαρτίου 2, 2007 στο 9:48 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Ηρθε η ανοιξη παιδια
και μας εφερε κλαδια
πεταλουδες και πουλακια
και ωραια λουλουδακια
(για χαζοχαρουμενες)
Μαρτίου 2, 2007 στο 9:51 μμ
Alcibiades (!??)
…Πανοοο! Θα σου στειλω μια γκομενα για το θειοοο σουουυυ!!Βλεπε μειλ.(Εντος ολιγου)…
Μαρτίου 2, 2007 στο 9:51 μμ
Athanassios
χρόνια χελιδόνια με ξεχασατε
τσαπερδόνες με χαλάσατεεεεεεε!
Μαρτίου 2, 2007 στο 9:54 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Ηρθε ηρθε η χελιδονα
ηρθε παλι η μελιδονα
καθησε κι ελαλησε
και γλυκα κελεηδησε
-Θαλασσαν επερασα
τη στερια δεν ξεχασα
κυματα κι αν εσκισα
εσπειρα οικονομησα
Εφυγα κι αφησα συκα
και σταυρο και θυμωνιτσα
κι ηρθα τωρα βρηκα φυτρα
βρηκα χορτα, σπαρτα, βλιτρα,
βλιτρα, βλιτρα, φυτρα, φυτρα.
(για πολυ προχώ)
Μαρτίου 2, 2007 στο 9:55 μμ
Athanassios
ενα το χελιδόνι κι η ανοιξη ακριβή
και η ζωντό στο μαγαζί χορεύει μοναχή!! (γεια σου θείε)
Μαρτίου 2, 2007 στο 9:56 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Οπαααα !!!
Μαρτίου 2, 2007 στο 9:58 μμ
Athanassios
αλααααα……
τι καραποίημα ήταν αυτό με τη θυμωνίτσα?????
Μαρτίου 2, 2007 στο 9:58 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Μια χελιδονα αγαπω
δεν ξερω τι να κανω
θα βγαλω εξω τη ξοβεργα
ναρθει να κατσει απανω
Μαρτίου 2, 2007 στο 10:00 μμ
Alcibiades (!??)
…Το πραγμα γινεται ακαταληλο για ανηλικους…
Μαρτίου 2, 2007 στο 10:02 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
απομακρυνετε τα παιδια απο το μονιτορ
Μαρτίου 2, 2007 στο 10:04 μμ
Athanassios
φερτε μου το χελιδόνι
μη μιλήσει το κανόνι
τα κανόνια τραγουδάνε
κι οι ζωντό τα καβαλάνε…..
Μαρτίου 2, 2007 στο 10:05 μμ
Athanassios
εσπασε το μόνιτορ!!!
Μαρτίου 2, 2007 στο 10:07 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Ετσι γλενταει ο κοσμος Αθαναση, οχι οπως οι ζοντο.
Μαρτίου 2, 2007 στο 10:09 μμ
Alcibiades (!??)
Αθανασιος..Ποσα …κιλα ζωντο κανεις; Θελει αντοχη το πραμα…αν κρινω απο τις ιστορικες πλεον φοτο.
Μαρτίου 2, 2007 στο 10:09 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Απο πανω σαν τιγανι
απο πισω σαν ψαλιδι
απο κατω σαν μπαμπακι!
Τι ειναι?
Μαρτίου 2, 2007 στο 10:14 μμ
Athanassios
Αλκιβιάδη ρίξε ποίημα κι ασε τα κιλά….. οι ζωντό είναι ” ελλιποβαρείς μερίδες”, όπως ελεγε κι ο αστυνόμος Πρεβέζης
Θείε, αυτά τα αινίγματα είναι για τον Πάνο… του το κάναμε κώλο… ας απαντήσει…
Μαρτίου 2, 2007 στο 10:15 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Στα ποσα βγαινουμε?
Μαρτίου 2, 2007 στο 10:17 μμ
Athanassios
βαρα εσυ….. στερεψα….. κι ενα με τη θυμωνίτσα θελω!!
Μαρτίου 2, 2007 στο 10:19 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Θα πω ενα και τελος (γιαποψε).
Σε στοιβα καλαμιες αποκοιμηθηκα
κι εβλεπα φωτιες να καινε
κι εβλεπα παντου φωτιες!!1
αλλαααα!!!
Μαρτίου 2, 2007 στο 10:21 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Ο ξαδελφος σου θα στεναχωρηθει που ελειπε απο τογλεντι
Μαρτίου 2, 2007 στο 10:22 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Αντε καλη ανοιξη
και του χρονου!
Μαρτίου 2, 2007 στο 10:27 μμ
Athanassios
αλαααααααααααααααααααααααααααααααααα
Μαρτίου 2, 2007 στο 10:27 μμ
alombar42
Ουαν γουότερ λέηντι Βαγγελιώ,
ουάν γουότερ, κόλντ γουότερ
Μαρτίου 2, 2007 στο 10:30 μμ
alombar42
Μήνες να διαβάσω ποστ,
μήνες να σχολιάσω,
και κοίτα ο διάβολος πού μ’ έσπρωξε
να μη μπορώ ν’ αγιάσω.
Μαρτίου 2, 2007 στο 10:31 μμ
Alcibiades (!??)
Μια και ο υποφαινομενος ειναι:
“ποιητης εκ του προχειρου
με μια μουρη ωσαν του χοιρου”:
…Βγαινει, ψαχνει για κοκο,
αλλα πεφτει σε ζοντο,
πανικος μες τα μπατζακια,
την πατησαμε καρντασια.
Τωρα τρεχει σα λαγος,
ο ποιητης, αν και χοντρος,
οι ζοντο τον κυνηγανε,
τα π….ρια να του “φανε”.
Παει, επεσε ο καρντασης
και μεσ’τη φωτια της μαχης,
αντικρυζει μια ξωθια
μια πανωρια κοπελια…
Στασου, στασου κοπελια,
ομορφη σαν πασχαλια,
θα τις διωξω τις ζοντο,
μονο εσενα αγαπω
Πως σε λενε, τη ρωταει,
Μητσο ρε, του απανταει,
και για εικοσι ευρο,
ξεπεταω και χοντρο.
Πω πω νιλα στη Μανιλα!
μεσα στην απελπισια του,
να γλυτωσει κι απο δω,
εχασε και τα βρακια του.
…δεν μπορει να τογραψα εγω αυτο το πραμα…Οχι δεν υπογραφω!!!
Μαρτίου 2, 2007 στο 10:34 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Που χαθηκες ρε Αλομπαρε
που ησουνα τοσα χρονια
κι εσκασε μυτη σημερα
που ερθαν τα χελιδονια
Μαρτίου 2, 2007 στο 10:39 μμ
alombar42
Γειά σου θείε Ισίδωρε
και στα στιχάκια γρήγορε!
Μαρτίου 2, 2007 στο 10:47 μμ
Athanassios
Βασίλη σε χαιρετω και καλωσορίζω… μας πετυχες βεβαια να μην πω σε τι…. θανασης
Μαρτίου 2, 2007 στο 10:47 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Νικητης της βραδυας ο Αλκηβιαδης !!!
Μαρτίου 2, 2007 στο 10:49 μμ
Athanassios
Αλκιβιάδη…….. όχι δεν τόγραψες εσυ!!
Μαρτίου 2, 2007 στο 10:51 μμ
oistros
Αι γυναίκαι περιττεύουν
όταν φάτσες αλητεύουν
Ισιδώρου κι Αλλομπάρου
στο μπλοκοτσαρδί του Πάνου
Να φορέσετε και Μάρτη
μην σας κάψουνε μιά πάρτη
πασχαλιές και κοπελούδια
και καούν τα πελεκούδια
Άντε … σκάσαμε ένα χαμόγελο κι απόψε. Καλά να ‘στε
Μαρτίου 2, 2007 στο 10:51 μμ
Athanassios
Νικητης ο αλομπαρ με τη Βαγγελιώ….διαφωνία στο βραβείο… που στο διάολο είσαι καλυβαρχη?
Μαρτίου 2, 2007 στο 10:52 μμ
Alcibiades (!??)
…Δυστυχως…οφειλω να ομολογησω οτι οταν συγχρωτιζομαι με το θει…κο Ισιδωρο ηθελα να πω, νιωθω να γιγαντωνεται μεσα μου ο θρασυς παιδικος μου εαυτος ! Αυτος τογραψε ο κερατας…
Μαρτίου 2, 2007 στο 10:52 μμ
Athanassios
γεια σου Οιστρε με τις πενιες σου!!
Μαρτίου 2, 2007 στο 10:55 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Γεια σου Οιστρε!
Αναχωρω επειγοντως, αυριο παλι ολοι εδω.
Μαρτίου 2, 2007 στο 10:56 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Συνεχιστε ομως εσεις
Μαρτίου 2, 2007 στο 11:06 μμ
Alcibiades (!??)
…Οιστρε, μπορεις, μπορεις να προκριθεις!
Μαρτίου 2, 2007 στο 11:19 μμ
alombar42
Νομίζω πως ο Πάνος θα το απολαύσει, διαβάζοντας τόσα εκπλάγου σύλληψης σχόλια
Μαρτίου 2, 2007 στο 11:23 μμ
alombar42
Για να μην το ξεχάσω:
Γειά σου κι εσένα άρχοντα
Αθανάσιε με τ’ όνομα.
Ακόμα νά ‘ρθει εκείνη η μάζωξη για ρεμπετοσυζήτηση, χμ…
Ισως πρέπει να ανηφορίσουμε,
αφού όμως μετακομίσουμε!
Μαρτίου 2, 2007 στο 11:27 μμ
Athanassios
ν’ ανηφορίσουμε και να μετακομίσουμε φίλε… καλή ευκολια!!! χαρηκα πιου σε ξαναβρηκα
Μαρτίου 3, 2007 στο 12:16 πμ
Alcibiades (!??)
12 Spring angels
Twelve angels try to play,
with the first swallow of the spring.
Laughing, laughing with her in heaven,
chasing her with swift wing.
Her blackness is as dark as raven,
like glimpse of eye moves her wing…
climbing on the air and trying,
to find shelter, the moon’s ring…
…She falls, and then the angels,
innocent lads and fine maidens,
with lovely, lovely sweet faces,
find the body, still in laughter,
but find it dead and cold and so,
with care, love and some despair,
try with their panicked tears,
to ressurect the fallen wing,
her dazzling beauty, the reflections,
her swift moves, the real thing…
…
Μαρτίου 3, 2007 στο 12:18 πμ
Alcibiades (!??)
Kαληνυχτα…
Μαρτίου 3, 2007 στο 1:57 πμ
Πάνος
6 (τουλάχιστον) κοντοί Σκωτσέζοι, δεν μου επιτρέπουν να πληκτρολογήσω όπως πρέπει. Χαιρετίζω τον Βασίλη (alombar) – και τα λέμε αύριο!
(δέκα λεπτά μου πήρε να ορθογραφήσω την ανωτέρω φράση!)
Μαρτίου 3, 2007 στο 2:07 πμ
pascal
Χελιδόνα ήσουνα
Της άνοιξης μπροστάρα
Μα τώρα έγινες χοντρή
Και φέρνεις σε μουλάρα.
Πού ν’ τα ωραία νιάτα σου,
Τα στήθη όλο μέλι
Νιώθω πως με κορόιδεψες
Τσάμπα πληρώνω τέλη
Και ας μην σε κυκλοφορώ
Aπό δακτύλιος η μέση σου έγινε περιφερειακός του Υμηττού
Και ο κώλος σου του εμετού.
Μαρτίου 3, 2007 στο 2:41 πμ
Alcibiades (!??)
…Α! Βλεπω οτι ο διαγωνισμος συνεχιζεται…Παναθεμα την αυπνια μου…
Παντως,
Πασκαλ, μπορεις, μπορεις να προκριθεις!! Ειναι μεστο νοηματος και αποπνεει πειρα ζωης.
Μαρτίου 3, 2007 στο 12:10 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Πω πω πω, κωλος το κανατε· κι ουτε τ΄αποτσιγαρα δε μαζεψατε φευγοντας, πως θα το συγυρισω?
Μαρτίου 3, 2007 στο 5:50 μμ
pascal
Επίτιδες το βρόμισα λίγο θείο, γιατί ήδα ώτι εκάλεσες την Ντόλυ για πριβέ.
Αλκιβιάδη, φχαριστό. Πότε ξεκινάι ο επώμενος γίρος και πιο είναι το αίπαθλω?
Μαρτίου 3, 2007 στο 5:53 μμ
Alcibiades (!??)
Ο κος Ισιδωρος* προεκυρηξε. Απευθυνθητε σ’αυτον!
* Θειε, εγω μεχρι γκομενα εστειλα, αλλα ο καλυβαρχης…
Μαρτίου 3, 2007 στο 6:18 μμ
Composition Doll
Εγώ μόνο τούτο έχω να πω:
Τα πουλιά τα βρίσκει ο χάρος στο φτερό…
Μαρτίου 3, 2007 στο 6:59 μμ
(πρώην) Αλη Πασάς, (νυν) Μικρασιάτης
Τα πάθη μου πληθύνανε σαν του γιαλού την άμμο,
μα, σα μου τάδωκε ο Θεός, ίντα μπορώ να κάνω.
Έχει ο Θεός γυρίσματα να γιάνουν τα φτερά μου,
για να γυρίσω να τα βρω πάλι τα πρωτινά μου
Έχει ο Θεός, απού μπορέι τη σφάκα να γλυκάνει
κι η μαχαίρα που μούδωκες, χωρίς γιατρό να γιάνει
Θέ μου, παραπονούμαι σου, γιατί δεν κρίνεις δίκια,
γιατ’ ήριξες την πέρδικα σ΄ ενός κοράκου νύχια.
Μαρτίου 3, 2007 στο 7:00 μμ
alombar42
Εγώ πάλι μόνο αυτό έχω να πω,
δεν έχουν όλα τα πουλιά φτερό
Μαρτίου 3, 2007 στο 7:20 μμ
Μικρασιάτης
Άλλα έχουν και πετάνε
άλλα έχουν και πεινάνε.
Πως γίνεται αυτό;
Μαρτίου 3, 2007 στο 7:29 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Πουλακι ξενο
ξενητεμενο
πουλακι ξενο
πουλι …….(?)
(Αφιερωμενο στο Μικρασιατη)
Μαρτίου 3, 2007 στο 7:36 μμ
Alcibiades (!??)
Ο μικρος Αλης παιζει
με τον κοκκορα του:
Aλη, αλι και τρισαλι,
παλι παιζεις με το πουλι,
το πουλι για να παχυνει,
θελει ξαπλα και ταχινι.
Αν του δωσεις του πουλιου,
παπλωμα και ξαπλα,
το τσιτσι του θαν’καλο,
με μια ασπρη σαλτσα
Μ’αν το παιζεις, το κουραζεις
και το κρεας σφιγγει
και οταν θα το τρως θα λες
πως δεν εχει ξυγγι.
Το πουλι το γυμνασμενο,
ρωτα τον Αθηναιο,
σαν δεν ειναι τρυφερο,
δεν κανει ουτε για βραστο.
Μαρτίου 3, 2007 στο 7:38 μμ
Μικρασιάτης
Μπάρμπα,
Μόλις έφαγα βραδυνό και βγαίνω έξω για να διασκεδάσω.
Επειδή δεν υπάρχει χρόνος αλλά και επειδή με έκανες και γέλασα δεν θα πέσει κουτσουλιά ξεγυρισμένη σήμερα.
Αουφίντερζεν Ισίδωρος
Μαρτίου 3, 2007 στο 7:42 μμ
Μικρασιάτης
Είναι αλήθεια ότι ο ιστορικός Αλκηβιάδης ήταν αδελφή και προδότης. Πάθος του για τα πουλιά των άλλων και για τα ξένα χρυσά πουλιά.
Μαρτίου 3, 2007 στο 7:45 μμ
Alcibiades (!??)
Ο παρων Αλκιβιαδης δεν ευθυνεται για τις μαλακιες των προγονων του, ειναι νεος και ωραιος.
Δεν εισαι εσυ ο μικρος Αλης μικρασιατα, το ονομα μου καθησε σαν ηχος με το Αλι.
Μαρτίου 3, 2007 στο 7:48 μμ
Alcibiades (!??)
…Παντως, αν και δεν ειμαι fan, κάνε μια πιο εις βαθος ερευνα για τον αρχαιο Αλκη. Ο τυπος ηταν τα παντα σε καθε τομεα…
Μαρτίου 3, 2007 στο 7:58 μμ
Alcibiades (!??)
Πρεπει να ξερεις αδερφε, οταν δεν εχεις μυγα,
πως δεν μυγιαζεσαι ποτε κυριως στην καλυβα,
που πεφτει δουλεμα χοντρο, δουλεμα σα χαλαζι
κι αν δεν αντεχεις παγαινε μοναχος σου στ’αγιαζι,
της ερημιας, της μοναξιας και της αδιαφοριας.
Καταλαβε λοιπον μικρε, οτι σε αγαπαμε,
για τουτο και συχνα πυκνα το κεφι σου χαλαμε…
Μαρτίου 3, 2007 στο 9:08 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Καλα του ταπες του Αλι,
σοφε Αλκηβιαδη,
που παει για διασκεδαση
αφου εφαγε για βραδυ.
πρωτα επαιξε με το πουλι
κι επειτα βγαινει εξω,
τετοιον μαλακα Αλκη μου
μπορω να μην ψεξω?
Αν πρωτα παιζεις το πουλι
κι υστερα βγεις εξοδου
εις το μπουρδελο που θα πας
θαρθεις προ αδιεξοδου
΄τι τοτε θαναι πλαδαρο
σαν σαπια μελιτζανα,
ουτε σου σηκωνεται
και θα γελαει η πουτανα
κι εσυ θα νοιωθεις ασχημα
φτωχε Μικρασιατη
και θ΄αποχτησεις συνδρομο
αμφιβολο κι αμφιδρομο
να παιζεις παντα το πουλι
μονο αργα το βραδυ
σαν θα γυρνας στο σπιτι σου
και τον Αλκηβιαδη
να τον ακους που σου μιλα,
γιατι ειν΄ σοφος μεγαλος
αρχαιοελλην δασκαλος,
(δεν ειναι κανας Γαλλος).
Μαρτίου 3, 2007 στο 10:24 μμ
Alcibiades (!??)
Ενος κοκκορου γνωση
(ακαταληλον δια ανηλικους, εθνικια και στερουμενους γενικως):
Το κοκκορακι το μικρο, το μοσχοαναθρεμενο,
το πλενανε, το χτενιζαν, ητουνε ζηλεμενο
μα εχει ο καιρος γυρισματα, εκει στη μικρασια,
και το κοκκορι λαλησε απο τη μ….κια.
Πηρε ψηλα τον αμανε, πηρε ψηλα τον τονο,
το κοζαρε ενας λεμες το βουτηξε απ το θολο,
το θολο βρε της εκκλησιας π’ ανεβαινε ο μικρουλης,
και βαραγε τον που….ον του και λαλαγε ο χαζουλης.
Στη Σμυρνη τον κουβαλησε τον πουλησε για γροσα,
μα ο κοκκορας την εκανε για τι ειδε μια κλωσσα,
η κοτα ηταν πονηρη ηταν περπατημενη,
στην παραλια τον τραβηξε ηταν δασκαλεμενη,
στην παραλια ενας αγας ηταν τ’ αφεντικο της
την πληρωνε και τουφερνε κοκκορια τρυφερουδια
τα βουταγε και τακανε μεσ’ τη στιγμη “κορτσουδια”.
Ητανε ενα αρχαιο σπορ πουχε κληρονομηση
απο ενα προγονο γραικο, πουχε καποτε ριξει
η τυχη η μαυρη, η σκληρη εκει στη μικρασια
Αλκη τον λεγαν τον γραικο, πρωτο και στο μεθυσι,
αλλα και στ’ αλλο το κακο το κ….μπαριλικι.
Ειχε απογονο αξιο ο μεγας Αλκιβιαδης,
μονο που τουρκος ητανε, ενεκα της αναγκης,
οταν μπουκαρησε η τουρκιά μεσα στη μικρασια,
τοτε να εισαι χριστιανος ητουνε μα…κια.
Τουρκεψε ετσι η γενια, γενιτσαροι εγιναν,
γιναν νεοτουρκοι μετα, πολλα σκ…α εγίναν,
αλλα το ιερο το σπορ που ο μεγας προγονος τους
ασκουσε παντα ανελλειπως, δεν ξεχασε η γενια τους
και οταν δουλεια δεν ηχανε, πηδουσαν τα πτηνα τους.
Ετσι κι ο κοκκορας αυτος, αδικως παρεσυρθη,
απο την ατιμη Κλοκλο εκει μεσα στη Σμυρνη,
εκεινη τον παρεσυρε στον στριμωγμενο μωλο,
και εκει μεσ’ τον συνωστισμον τον αρπαξε απ τον κ…. !
Μαρτίου 4, 2007 στο 1:51 πμ
Μικρασιάτης
Αγαπητοί θείε
και αλκηβιάδη.
Το νού σας εσείς πάντα στα πουλιά που σας έρχονται.
Έχετε ενα και στο χέρι τι θέλετε δέκα και καρτέρει;
Η προσταγή σας λάχανα κι ο ορισμός σας αγγούρια.
Έρχονται…
Μαρτίου 4, 2007 στο 5:24 πμ
suigenerisav
ΠΩΣ έχασα ρε παιδιά εγώ ΤΕΤΟΙΟ γλέντι ..;
]
Θείε, στεκεσαι στο ύψος των περιστάσεων!
Αλκιβιάδη, ζω-γρα-φι-σες!
[That's the spirit, mates-το έχω διακηρύξει εδώ και καιρό
ΤΙ του κάνατε του αγοριού μουυυ ..?
Γιατι μου το στεναχωράτεεε, λέω ;;
Αλήται!!
Και μιας και μόλις γύρισα, ας δώσω και γω την ταπεινή στιχουργική μου απόπειρα πλαι στους widely accepted κολοσσούς της Ποίησης [δλδ, Θειό και Αλκιβιάδη].
Θερμά παρακαλώ τους έγκριτους ποιητάς της Καλύβης να επιδείξουν επιείκεια στο τολμημα μου αυτό..
Πουλάκι ήρθε να μου πει
απ’ της πέρα γης τα μέρη
πως ένα τέκνο προσφυγιάς
θα έρθει με sour χαμπέρι!
Τα ‘παθη (σου) πληθυνανε’
απ’ τον Κεμάλ δοσμένα
μαζί σου βρε αστέρι μου:
“αίμα για τα ‘χαμένα’!
Στη Σμύρνη και στην Έφεσο
στο όμορφο Αϊβαλί
άσε πια το πουλάκι σου
και πιάσε το βιολί!
Να τραγουδάς τα αισθήματα
Καυτές τις εμπειρίες
σαν τότε σε στριμωχνανε
σκυφτό εις τις γωνίες..
“Αγόρι μου και σπλάχνο μου”
απόψε σαν που να ‘σαι
μήπως εις το Κολούμπια
μήπως με το Βερσάτσε;
Το μπάρμπα τον Ισίδωρα
με τις βαρειές τις σκέψεις
το ‘σύνδρομο’ σαν σου μηνά
με μάγουλα σα λουκουμά
μη λάχει και δεν στέρξεις..
Λουλούδι μου πελώριο,
και άνθος μες στο φώλιο
τη “μάχαιρα” που έβανες;
κακόμοιρο και δόλιο;
Αγόρι και “κοκκόρι” μου
που είσαι και μικρούλιιι!
άσε καλό μου το πουλί
σε μάθαμε βρε μπούλη!
Ματακια μου, τον ηθοποιό
σαν κάνεις για να παίξεις-
Σουλιώτες, μα και τον Αλή
μακριά να αποπέμψεις
Γιατί εκει στην Ήπειρο
στα άγρια λαγκάδια
για τα τεκνά είναι δύσκολο
να φεύγουν χωρίς χάδια
ΚΑΙ άγρια αν σ’ απιθώσουνε
στην άκρη ενός αγρού
πρόσεξε φουκαριάρικο!
θ’ αρπάξεις την τσα-πού..
Παρόλα ταύτα τελικά,
αν ετσι σου αρεσει
ζεστά σου υποσχόμαστε:
Κάποιος θα στον φορέσει!
Όσο δε για τα “λάχανα”
μα και για τα “αγγούρια”
ΕΣΥ κρατήσου μακριά!
και βουρ για τα παλιούρια..
Και που σαι βρε σκατόπαιδο!
τον άξιο Αλκιβιάδη
να ακούς πολύ προσεκτικά
σαν σε ορμηνάει το βράδυ
[και επειδή κανας 'περιεργος',
μπορει να πα να κουνηθεί
για αυτό το 'ορμηνάει'
(ότι -τάχα μου- "δεν πάει"
θα 'θελα να ξηγηθώ:
στα ίσια και στα ντρέτα
[φτωχο μου προσφυγόπουλο
πόοοτε θα φας κουφέτα;]
‘πάει’-'δεν πάει,’ ας μου πει
ο Αλκης ΤΟΝ γ@μ@%^..]
Μαρτίου 4, 2007 στο 10:06 πμ
RENAISSANCE A.V. 0
Τι να το κάνω εγώ, το αρχίδι του Αρχιμήδη
Που τόξυσε΄και είπε
“ΕΥ-ΡΗ-ΚΑ”
και πίκρανε τον Καα-ζαν-τζίδη
Τι να το κάνω εγώ, το-να-πάρουμε την Πόλη
αν ακόμη κι εμέ που σε βοηθώ
με έ-χε-σες
με πρόδοσες, καργιόλη
Τι να το κάνω εγώ, το “ίτε παίδες Αθηναίοι”
που σχεδόν οι μισοί
τον ΠΑΙΡ-ΝΑ-ΤΕ
για να ξεπληρωθούν τα χρέη
OMADEON (c)2007
Μαρτίου 4, 2007 στο 10:20 πμ
RENAISSANCE A.V. 0
Από τα προηγούμενα η πρώτη στροφή υπάρχει και “μελοποιημένη” σε ραπ κακής… ποιότητας (χεχε) με συνθετική φωνή “Demosthenes Speech synth” που όμως έφερε πολύ γέλιο (2001-2003) σε μπαρ των περιχώρων της Αττικής (μαζί με το άλλο “σουξέ”, κακάσχημο και κακόφωνο, αλλά με τον εύγλωττο στίχο “Σιγά, σιγά, σιγά τη μουσική, γιατί, γιατί, θα φωνάξω τη χωροφυλακή”.
Σήμερα έχουμε καλύτερη τεχνολογία και τα πρώτα καλά λογισμικά που τραγουδάνε περίπου υποφερτά. Εξάλλου υπάρχει και αυθεντικός ράπερ, o DJ E (”DJ E productions”) που συνεργαζόμαστε, και κανένα όριο στο τι μπορούμε να κάνουμε.
Παρόλο που τόχω παραχέσει στην (υποτιθέμενη) αυτοπροβολή, στην πραγματικότητα στέλνω “μυνήματα μέσα σε μποτίλιες”, για όποιον άλλον με ιδέες και φιλικότητα διαβάσει π.χ. αυτό το κείμενο, για πιθανές συνεργασίες.
Οταν είσαι ναυαγός ΔΕΝ λογαριάζεις τι θα πουν οι επιβάτες των περαστικών πλοίων για τα μυνήματά του. Ιδίως όταν έχεις γίνει και… άρχοντας Ροβινσών Κρούσος, και άλλα.
Οποιος θέλει να δουλέψουμε μουσικά το προηγούμενο ποστ, πολύ ευπρόσδεκτος. (όπως και όλα τα άλλα, τα ξεκαρδιστικά που είπαν οι προλαλήσαντες). Πάσχουμε ΟΛΟΙ από ακατάσχετη δημιουργικότητα. Απλώς μερικοί είναι… πιο σεμνοί από μένα και δεν το πολυδείχνουμε.
Τίτλος του προηγούμενου ποστ θα μπορούσε να είναι “Αντιεθνικιστικοί στίχοι”. Η προοδευτική πολιτική σάτιρα, πρέπει να στραφεί κατά τη γνώμη μου σε δύο ανεξερεύνητες μουσικο-ποιητικές διαστάσεις (στην Ελλάδα).
1) Στον ΑΥΤΟσαρκασμό
2) Στον ΕΘΝΟσαρκασμό.
το (2) το έκαναν πολλοί ήδη, αλλά (κατά τη γνώμη μου) χωρις την απαιτούμενη αγάπη.
Οταν βρίζουμε τους εαυτούς μας, ας προσέξουμε μην τυχόν και φανούμε καραγκιόζηδες (οπότε το κοινό θα χάσει και το μύνημα).
Παραμένω στο πλευρό σας σύντροφοι
Μουσικά και προγραμματιστικά
και όχι μόνο
ΟΜΑΔΕΩΝ ο σεμνός και ξιπασμένος ΚΑΤΑΛΥΤΗΣ
Μαρτίου 4, 2007 στο 10:24 πμ
RENAISSANCE A.V. 0
Υ.Γ. μηνύματα, ρε γαμώτο, όχι “μυνήματα” (δηλαδή μουν
ήματα)…
επίσης
μηνύσεις, ρε γαμώτο, όχι “μυνήσεις” (και μουνήσεις)… (αυτομούτζα)
Μαρτίου 4, 2007 στο 10:32 πμ
RENAISSANCE A.V. 0
Καλύτερα σεμνόοος, καλύτερα ξιπασμέεενος
παρά όπως εσύυυ -μεσ’ το μυαλόοο-
νεοναζιστήηης κατα-γα-μη-μέεε-νος
Καλύτερα σεμνόος ΚΑΙ καλύτερα ξιπασμέεενος
για να μπορώ -τα δυό αυτά- να ισορροπώ
αντί μετριοπαθής -όπως εσύ- και τελείως τρεεε-λααα-μένος
Γ.Σ.
Μαρτίου 4, 2007 στο 10:34 πμ
RENAISSANCE A.V. 0
το τελευταίο ΔΕΝ ακούγεται καλά στο τέλος ρε γαμώτο.
ΘΕΙΕ!!! ΕΦΥΓΑΑΑΑΑΑ σόρρυ ξεχάστηκαααα
(πάει τώρα, θα φάω ΚΑΙ ξύλο ΚΑΙ γιαούρτια….)
Γ.Σ.
Μαρτίου 4, 2007 στο 1:32 μμ
RENAISSANCE A.V. 0
http://www.omadeon.com/writings/genitsare.html#UPDATE01
Μαρτίου 4, 2007 στο 6:48 μμ
Πάνος
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
(μτφ: τι λέτε, ορέ κλεφτόπουλα!)
Μαρτίου 4, 2007 στο 7:07 μμ
Μικρασιάτης
Και τι μπουνταλάδικα ορνιθόπουλα!
Τους αφιερώνω την παρακάτω underground μαντινάδα, που έχει σχέση με τρία πονεμένα ποιητικά πουλάκια:
Και το πουλάκι που’ναι πουλάκι κι εκείνο έχει πόνο
κι απάνω στο ξερό κλαδί πάνω κάτω τονε περνά τον χρόνο
Μην τονε κλαις τον αητό οπου πετά σαν βρέχει,
μόνο να κλαις το πουλάκι οπού φτερά δεν έχει
Τρία πουλάκια χωρίς φτερά με νόστο τον ουρανό θωρούν
αλλοίμονο να πετούν μόνο στον υπνάκο τους μπορούν
Μαρτίου 4, 2007 στο 7:32 μμ
RENAISSANCE STUDENT 101
Γειά σου ορέ |ικρασιάτη, φτεροκόφτη!
Ημουν αητός και υψώθηκα
στον ουρανό, στ’αλήθεια
είδα τις κότες, παρασύρθηκα
και άρχισα τα παραμύθια
Μια κότα αγνή Μικρασιάτισα, είδα να μοιρολογούσε
σαν την αλεπού χωρίς φτερά, τα αρχίδια μου ακουμπούσε
δεν έχεις φτερά δεν έχεις φτερά, αητόπουλο, αλήθεια
αφού τώρα είσαι πια χαμλά, και λες και παραμύθια
Καλή μου κότα, κόντεψα να πέσω στα κεραμύδια
καθώς πετούσα μου έκλασες -σαν αλεπού- τ’ αρχίδια
Μαρτίου 4, 2007 στο 7:51 μμ
alombar42
Ηταν πουλί κι υψώθηκε
στον ουρανό, στ’ αστέρια
σαν είδε τη μελαχροινή
που τούκανε χουνέρια.
Ηταν πουλί κι υψώθηκε
κορφή, δεν πάει άλλο,
σαν είδε τη μελαχροινή
να παίζει με τον άλλο.
Ηταν πουλί κι υψώθηκε
έφτασε στο ταβάνι
σαν είδε τη μελαχροινή
να τρέμει στο ντιβάνι.
(Να συνεχίσω;)
Μαρτίου 4, 2007 στο 8:09 μμ
Μικρασιάτης
Αγαπητέ Πάνο,
αφήνω τα ορνιθόπουλα να μουγκρίζουν, ομαδικά
ποιητές εκ του προ-χείρου.
Τελευταίο…
Η Γλώσσα τους παπούτσι, αλλά στο μυαλό … κουκούτσι.
Υ.Γ.
Γιώργο 101,
πολυλογά μας αν για κάθε λέξη που άσκοπα μας γράφεις είχες γράψει ένα byte κώδικα θα ήσουν σήμερα Bill Gates.
Αλλά, πάνω κατω, πάνω κάτω το ξέρανες το κλαδάκι σου.
Μαρτίου 4, 2007 στο 8:31 μμ
RENAISSANCE STUDENT 101
Μην φτύνεις το κλαδί από όπου κρέμεσαι, Μικρασιάτη μου.
ΠΟΛΥ λίγες λέξεις είναι άσκοπες. Ο καιρός θα δείξει το γιατί….
Μαρτίου 4, 2007 στο 9:01 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
RENAISSANCE, κοπανα την, ΤΩΡΑ!
Μαρτίου 4, 2007 στο 9:07 μμ
Μικρασιάτης
Γιώργο 101,
Άντε με το καλό να βγάλεις και συ ένα μεροκάματο.
Σου εύχομαι καλή έκδοση.
Τα ποσοστά μου τα χαρίζω στην αηδόνα που της έχω χώσει το παρατσούκλι sinequanonσαυρίδη.
Χρειάζεται να το ταίσουν πολύ κανναβούρι το καημενούλι γιατί δεν ψηφίστηκε ακόμη η νομιμοποίηση των ναρκωτικών.
Αν περιμένει τον Γιωργάκη στην εξουσία για να φουμάρει την ουσία … ποιός ζει ποιός πεθαίνει.
Μαρτίου 5, 2007 στο 11:19 πμ
bioannis
Απο νωρίς στο μεροκάματο… βλέπω μικρασιάτα μου!! Ξεκινάμε με τα απλά και πάμε στα δυσκολότερα στην πορεία. Δεν είναι άσχημα!! Επι παντός επιστητού, ε?? Και για τα “ναρκωτικά” έχουμε άποψη ??? Πρόσεξε όμως …. σου είπα… το μόνιτορ δεν είναι σολάριουμ.
Μαρτίου 5, 2007 στο 1:10 μμ
Μικρασιάτης
Μου πες, σου πα, πήγε μεσημέρι και με πιασε η πείνα για μια καλή φασολάδα στην λέσχη. Το εθνικὀ μας φαγητό!
Με οργανική σαλάτα και φιρίκι φρούτο φυσικά.
Τα οικολογικά αρνάκια (χωρίς διοξίνη) θα τα φήσουμε να βοσκήσουν μέχρι το Πάσχα.
Μαρτίου 5, 2007 στο 2:27 μμ
Alcibiades (!??)
“Πρεπει να ξερεις αδερφε, οταν δεν εχεις μυγα,
πως δεν μυγιαζεσαι ποτε κυριως στην καλυβα,
που πεφτει δουλεμα χοντρο, δουλεμα σα χαλαζι
κι αν δεν αντεχεις παγαινε μοναχος σου στ’αγιαζι,
της ερημιας, της μοναξιας και της αδιαφοριας.
Καταλαβε λοιπον μικρε, οτι σε αγαπαμε,
για τουτο και συχνα πυκνα το κεφι σου χαλαμε…”
Μικρασιατα, αυτο ειναι και το μονο “ποιημα” που απευθυνθηκε ποτε στην αφεντομουτσουναρα σας. Ολα τα αλλα εχουν σχεση μαζι σας μονο οσο εχουν σχεση με τη μυγα σας και το μυγιασμα σας…
Η μονη περιπτωση να πεταξει σαν αιτος ενας “κοκκορας” ειναι οταν ο αιτος θα τον κουβαλαει στη φωλια του σαν λαφυρο…
Διωξ’ τη μυγα…
Μαρτίου 5, 2007 στο 3:09 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Πανο,
μια θερμη παρακληση-προταση·.
Για να μη σου κανουμε κωλος ολα τα ποστ, αυτο το ποστ να το βαλεις στην ακρη αριστερα (πως τη λενε αυτη τη μαλακια?), να του βαλεις και μια ταμπελα “Κωλοχανειον” ή “παιδικη χαρα” ή “εκκλησια του δημου” για να ερχομαστε εδω να ξεχαρμανιαζουμε λιγακι.
Μπορω να αναλαβω τη γενικη διευθυνση (θαλαμοφυλακας), με εσωτερικο βοηθο το RENAISSANCE του οποιου θα του αναθεσω σημαντικα καθηκοντα αποκλειστικης απασχολησης (κατι σαν ολοημερο σχολειο) ωστε να μην εχει χρονο ουτε ν΄αναπνευσει.
Επισης θ΄αποροφηθουνε και αλλα παιδακια ευπαθων κοινωνικων ταξεων (προσφυγοπουλα κλπ) στα οποια θα γινεται δουλεια κοινωνικης (επαν)ενταξης οπως στο “χαμογελο του παιδιου”.
Απο καιρο ηθελα να σου ζητησω να μου ανοιξεις ενα μαγαζακι μες την καλυβα για να στεγαστει το “Ιδρυμα θειος Ισιδωρος” και το κανω τωρα που στο παρον ποστ απεδειχθη η δυναμη της επικοινωνιας.
Ελπιζω το αιτημα μου να τυχει θετικης αντιμετωπισης.
Μαρτίου 5, 2007 στο 3:41 μμ
Παπούλης
Θείε επιτρέπονται αι συμβολαί εις το κ…χανείον ;;;;
Έτσι κατέρρευσε απνευστί
εις την αγκάλην πόρνης
μη έχων τύχην αγαστή
ο δυστυχής ο όρνις
Ίπταντο άνωθεν χιαστί
πεντέξη χελιδόναι
του μαύρου έαρος οι ανθοί
σαθραί κοτυληδόναι
Στρουθίων οι τιτιβισμοί
αποπροσανατολισμοί
της ρέμβης η ηλικία
ιατρών δεν έχει χρεία
Μαρτίου 5, 2007 στο 3:43 μμ
Πάνος
θείε Ισίδωρε,
εντός της; ημέρας (Δευτέρας) το αίτημά σου θα ικανοποιηθεί.
Μαΐου 11, 2007 στο 12:30 πμ
Νοσφεράτος
Τωρα που ειδα αυτό το πόστ ,νιωθω πουλι στη φακα
που ημουν οταν παιζατε κανοντας τοση πλακα;
Μαΐου 11, 2007 στο 12:39 πμ
Πάνος
Τρανσυλβανία ήσουνα, καημένε Νοσφεράτε
όταν εδώ η ποίησις εμάθαινε καράτε…
Μαΐου 11, 2007 στο 12:48 πμ
Νοσφεράτος
ως νυχτεριδα, κουρνιαζα εις τα Ψηλα Καρπάθια….
ενώ χανόντουσαν εδώ ,αυγά μα και καλάθια…
Μαΐου 11, 2007 στο 1:19 πμ
Ο θειος Ισιδωρος
Εδω και παλι, οπως παλια
που υπηρχανε αξιες
κι οι νεοι δε φτιαχνοντουσαν
μ΄ενα σωρο ουσιες
μονον τους ενδιεφερε,
το πνευμα τους να οξυνουν
και οχι οπως σημερα
τ΄αρχιδια τους να ξυνουν
και στο μυαλο τους εχουνε
ολο στο φυσαρούφα
να καθονται ολοι πρυνηδον
και να φουμαιρνουν τρούφα
Μαΐου 11, 2007 στο 1:37 πμ
Παπούλης
…κανένας δεν εμίσησε
την έμμισθη τη λούφα
τις μίζες και τα ομόλογα
που αποδειχτήκαν μούφα
Θείο ταχέως ηρέμησε
οι νεολαίγοι παίζουν
με ό,τι εμείς τους δώσαμε
αντί να μας ξεχέζουν
Σαν τάλεγε ο Επίκουρος
μας έπιανε αλαλία
Γι αυτό και το παπαδαριό
τούκαψε τα βιβλία
(Τα παιδιά της Χελιδόνας)
Μαΐου 11, 2007 στο 6:26 πμ
omadeon
Πολύ ωραίοι είσαστε, ποιηταί διανοηταί, φτιαγμένοι
αντί να είστε υπάκουοι υπάλληλοι, κατα-γαμημένοι
Μα δεν βγαίνει έτσι μεροκάματο, στου ιντερνέτ τα δίχτυα
να γράφουμε στίχους βολικούς, για θέματα παραμύθια
Ο θείος κάτι ξέρει και γελά, και τον ντουνιά σαρκάζει
Την τζούρα που ο άνεργος ρουφά, ο θείος ξεσκεπάζει
Ο θείος που γαμεί και εμπνέεται, δεν μασάει “Σαρκόζυ”
Για τα πρεζόνια ο συντηρητισμός, είναι αυτό που αρμόζει
Μαΐου 11, 2007 στο 9:55 πμ
skoupitsa
Ομόλογα διαθέτω με δομή
Κι έτσι θα φτιάξω
Μια ψηλή οικοδομή
Στο ρετιρέ της
Σε απάνεμη γωνιά
Θα΄ χω για σένα
Νοσφεράτε, μια φωλιά
Από ψηλά καθημερνά
Να επισκοπείς
Τις ζουμερές λευκόσαρκες
Που θα επισκεφθείς
Αυτές που παιχνιδιάρικα
Γι αρχή θα τις δαγκώνεις
Και ύστερα με μέθοδο
Θα τις επιμορφώνεις
Στης κοινωνίας το άδικο
Στου έρωτα το ρίσκο
Στου απέθαντου το μαρασμό
Που τριγυρνά με δίσκο
Κι εκεί μαζεύει αχόρταγα
Σταγόνα τη σταγόνα
Δείγματα από αίματα
Απ’ ανάρχες και πρεζόνια,
Κυράδες συντηρητικές,
Ζουρλές σαν την Λουκά
Παπάδες κι αρχιδικαστές
Μ’ ακίνητα ακριβά.
Κι ύστερα στο υπόγειο
Θα σού’ χω τα εργαλεία
Για μια πολυμετάγγιση
Γλυκιά ως αμαρτία
Απ΄ το πολύ ανακάτεμα
Να γίνει παραζάλη
Κι όσοι θα συμμετέχουνε
Να’ χουν χαρά μεγάλη
Κατόπιν απ’ τα δείγματα
Απόσταγμα να φτιάξεις
Και σε μικρά φιαλίδια
Τις δόσεις να μοιράσεις
Όποιος σφινάκι θα το πιει
Στα ίσα του θα έρθει
Κι αποποινικοποίηση
Ξανά δεν θα γυρεύει.
Μαΐου 11, 2007 στο 3:09 μμ
Νοσφεράτος
…γλυκα με νανουριζουνε των ποιητών τα λόγια
σε τουτη τη μικρή γωνια ,μακρια απ’τα λαμόγια…..
σαν χελιδονες που πετουν και ολο τιτιβιζουν
και την μικρή φωλιτσα τους,ολο καμαρι χτιζουν…
(Παναθεμα σε ξενιτεια,πήρες τον Μικρασιατη
που ειχε και πενα ζορικη, και την ψυχή αερατη…)
Μαΐου 11, 2007 στο 3:52 μμ
Alcibiades (!??)
Banished in America?
(Η νοσταλγια των καλυβιστων*)
Εμβληματικος
και ηρως
μοιραιος,
ικανων
ψυχην και καρδιαν,
επαιδευσε, αλλ’ ουκ επαιδευθη,
του αρχαιου
αιματος
και της ακαματου
γραφιδος
επερειδομενος,
ινα
την καλυβην αλωσει,
εις Κωλουμπια
ηξορισθει
τελικως…
Οπου,
η του αιματος σκωρια,
η της γραφιδος ρευσις,
η της καρδιας κωφωσις,
κλεος.
Ομως, η του νεανισκου απουσια,
βαρεια.
*Μια αρενα την ημερα τον γιατρο τον κανει περα…
Μαΐου 11, 2007 στο 4:04 μμ
Νοσφεράτος
Για το μακρυ το ποιημα σου
εχω να πώ, skoupitsa
πώς λίγο μου εθυμησε
την γκομενα Κικιτσα
που ητανε λευκόσαρκη
μέ πόδια ολο χαρη
μα ειχε καρδια λιποσαρκη
και μ’ επαιξε στο ζαρι…
κι ενώ την επιμορφωνα
με μεθοδο και πεισμα…
αυτή, για να διοριστει….
εψαχνε να βρει βυσμα…
και την αγάπην, μπερδευε
με το Παντοπωλειο
(εν τελει διορισθηκε
σε ενα Υπουργείο…)
Δεν μετανιωνω που ‘χασα
την γκομενα Κικίτσα
ιδιως τωρα που μοιασε
τη θεια μου τη Νίτσα…
Μαΐου 11, 2007 στο 4:20 μμ
Νοσφεράτος
Οι ποιητες ζουζουνιζαν
σαν μελισσες στην γυρη
πώς εχασα τόσο καιρό
αυτό το πανηγυρι;;;
Μαΐου 11, 2007 στο 4:38 μμ
Alcibiades (!??)
Ξεκινησε οταν εσυ ,
για τη μνησικακια,
και τον εθνολαϊκισμο,
εκανες μαλακια
και του εκ Φρυγιας κοκκορα
καθοσουν και απαντουσες,
σαν να ταν λεει ικανος,
βαθεια μεσ την ψυχη του,
να “πιασει” οτιδηποτε,
εκτος απ το πουλι του…
Μετα ησουν εξοριστος-εκτος κι αν κανω λαθος-
και εχασες το κουρουμπελο,
οπου με μεγα παθος,
εγιναν ολοι ποιητες,
αλλα και μονομαχοι,
για χαρη αυτου του πετεινου,
εγινε ολη η μαχη.
Και εγεννηθη το ΙΘΙ,
απο τη “χελιδονα”,
ομως ολιγον δυστοκο
μας βγηκε μεχρι ετωρα.
Μαΐου 11, 2007 στο 4:45 μμ
Alcibiades (!??)
:smt023
Μαΐου 11, 2007 στο 5:02 μμ
Νοσφεράτος
…ομολογώ τα λαθη μου
κακο το ριζικό μου…
λες να παρεξηγήθηκε
το Μικρασιατικό μου;
λές, τωρα η ψυχουλα του
αλλού να βολοδερνει..
και κει μακρια στη ξενητεια
ο πόνος ,να τον γδερνει;
αχ νατανε ,να γυριζα
τον χρονο λιγο πίσω,
στου Μικρασιατη δακρυα
και πόνο δεν θα αφήσω…
Μαΐου 11, 2007 στο 5:30 μμ
Νοσφεράτος
Το ξεχασμένον Ιδρυμα , γιατί αφεθη ετσι…;
που είχε ενδοξον αρχή κι’απεγινεν γκιουβετσι….;
Μη στελεχώθη ασχημα,μήπως δεν ειχε πόρους….;
γιατι δεν λειτουργεί καλά και μας αφήνει απόρους;
Μαΐου 11, 2007 στο 5:59 μμ
Alcibiades (!??)
Ο καυλοπυρεσων θειος,
περι τις “θειτσες” τυρβαζει,
και το ιδρυμα το εχει,
φαει το πικρο μαραζι…
Πως να αντεξει ιδρυμα,
οταν ο ιδρυτης του,
τα ξυνει εις την ντατσα του
και “γραφει” το παιδι του;
Μαΐου 11, 2007 στο 6:43 μμ
Νοσφεράτος
Αυτά βλεπουν τα ματια μου και κλαιει η καρδια μου…
τοσα δεινα μαζευτηκαν ,πονουν τα σωθικά μου…
λαχταριστα,σπαρταριστα, μα οχι δια βρωσιν
μη κι εχει ο Πόντος συνταγήν ,Καλύβαν δια να σωσειν….
Μαΐου 11, 2007 στο 7:34 μμ
Πάνος
Πως μας θωρρείς ακίνητος, που τρέχει ο λογισμός σου;
(Πρρρ, Νόσφυ, σε σένα μιλάω!)
Να το ξεχάσεις δε μπορείς το Μικρασιατικό σου;
Το είχες, δεν το ήθελες, τόχασες, το θυμάσαι
με τη γλυκειά του ανάμνηση τώρα θε να κοιμάσαι…
Ο θείος μας Ισίδωρος, στη ντάτσ(ι)α του κλεισμένος
για την απώλεια θρηνεί, βαρύς, φουρτουνιασμένος…
Αλκιδιάδης ο πολύς, ο μέγας στιχοπλόκος
ιδού που περιφέρεται δώθε κι εκείθε ασκόπως
(προς όλους: Σκουπίτσα, βιογιάννη, Ασμοδαίο, Σχολιαστή, παπούλη και λοιπές καλυβιστικές δυνάμεις)
Αφήσατε τα δάκρυα, ω φίλοι καλυβίστας
γιατί απομακρυνόμεθα απ’ την κορφή της λίστας*
κανα ποστάκι γράψατε, να έχουμε υλικόν
γιατί μας βλέπω σύντομα στης λίστας τον βυθόν!
Ιδού, ο καλυβοκύρης σας σύντομα θα την κάνει
αφού σε άλλα θέματα έχει μαλλί να ξάνει.
Κι όσο να ξάνει το μαλλί και να ξαναγυρίσει
κοιτάξτε η καλύβα μας να μην χρεοκοπήσει!
——
*πλάκωσε πάλι κι ο πασχάλ – είναι και κυπελούχος
μια θέσιν εκερδίζαμεν σαν ήταν αδειούχος
Μαΐου 11, 2007 στο 8:23 μμ
Νοσφεράτος
…Πάνε μου μόλις γυρισα απ’ οδοντογιατρεσσα
(γιατί ολα μου ,τα δοντια μου ειναι για… χεσε μεσα )
και πεφτω εις το ποιημα σου ,και μεπιασε ενας πόνος
γιατί ο Μικρασιατης μας, ειναι στα ξενα,μόνος…
Μετανοω πολύ πικρα ,για οσα εχω κάνει
γιατί μου λειπει τρομερα και εχω αποκαμει,
τον θειο τον Ισιδωρα, να βλεπω ,διχως κεφι,
τον Γιωργη τον Ομαντεον να μη χτυπά το ντεφι…
Αλκιβιαδην πένθιμον, να γραφει σαν τον Καλβον
και τον βιοιωαννην μας ,στο φεστιβαλ το μαυρον
Αλίμονο και Τρισαλι!κατι να κανουμε ολοι
ταρα τατα ταρατα τα ταρατατα τολι!!
Μαΐου 11, 2007 στο 8:38 μμ
Πάνος
Tα δόντια εις τον βρυκόλακα είναι ΤΟ εργαλείον
δε γίνεται να σείονται, ούτε να βγάζουν πύον.
Πρέπει να είναι κοπτερά, να κόπτουν με την μίαν
αλλιώς κάτσε καλύτερα και τράβα μαλ***αν.
Αν ίσως τους οδόντας σου χάσεις, ω Νοσφεράτου
ρεζίλι θέλει να γενείς σ’ όλους του Κόσμου Κάτου*
Μα τώρα σ’ αποχαιρετώ, το βιογιάννη θάβρω
ουϊσκιον σκωτσέζικον να πίωμεν, το λάβρο**
—–
*Κάλβειος σύνταξις
**Μέτριος στίχος, λόγω βιασύνης. Μπαρδόν!
Μαΐου 11, 2007 στο 8:52 μμ
Νοσφεράτος
Το ρέκβιεμ της Καλύβας( προσωπική Μαρτυρία)
… Μες την Καλύβαν πέρασα στιγμές φουρτουνιασμένες
Και χίλιες περιπέτειες μπαρουτοκαπνισμένες
Με Μικρασιατη μάλωνα και μουρθε εξορία
Και πέρασα πολύ πικρά εκεί στην Σιβηρία….
…Ύστερα ξαναγύρισα ,…έκτισα την ποινή μου
Και σιγο έχτισα ξανά την Καλυβοζωήν μου
Πέρασα ώρες μαγικές , για λίγο ευτυχισμένες
Μα τις χαρές , η μοίρα μας, τις έχει ξε -χεσμένες
Να ξάφνου που εχασαμε και τον μεγάλο Φρυγα
Κα μείναμε στην μοναξιά, σαν -μες το γαλα- μυγα
Μαΐου 11, 2007 στο 10:29 μμ
σχολιαστής
Μικρασιάτη, γύρνα πίσω,
τί να πώ για να σε πείσω;
Mικρασιάτη πατριώτη
γύρνα στην καλύβα του Παναγιώτη.
Ηρθανε μέρες θλιβερές
κι ώρες δυστυχισμένες
χωρίς το Μικρασιάτη μας
περνάνε κατσιασμένες.
Απο μικρό κι απο τρελό
μαθαίνεις την αλήθεια
κι απο το προσφυγόπουλο
δεκάδες παραμύθια.
Μαΐου 11, 2007 στο 11:18 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Πες μου Σκουπιτσα τι μπορω για σενανε να κανω
για να μ΄αφησεις ν΄ανεβω στη σκουπα σου επανω
να κατσω πισοκαπουλα στης σκουπας το κονταρι
και να πεταξουμε μαζυ να παμε στο φεγγαρι
κι αναμεσα στα συνεφα οταν θα κανεις σουζα,
κι η σκουπα ειναι οπισθόβαρη, θα σε κρατω απ΄τη μπλουζα
θα μας κοιτανε τα πουλια που φευγουν για το νοτο
κι εσυ θα λες:-Μη μου τραβας τη μπλουζα ρε γαμωτο
κι εγω θα πω σ΄ενα πουλι (οταν κατεβει κατω),
να δωσει χαιρετισματα πολλα στο Νοσφερατο
κι απ΄την καλυβα οταν περνας, που ειν΄στο βουνο επανω,
θα στελνω χαιρετισματα στον ανηψιο μου Πανο
Τα πραγματα σου μαζεψε, πες το μεγαλο αντιο
Σκουπιτσα παρ΄τη σκουπα σου και φυγε με το θειο.
Μαΐου 12, 2007 στο 12:20 πμ
skoupitsa
Θείε επιτέλους πρόσεξες το σκουποσάλπισμά μου
Και αν στο Νόσφυ χάρισα τα στιχουργήματά μου
Τη σκούπα μου για σε κρατώ, ευθυμογραμμισμένη,
Και είμαι στο σκουπόξυλο ήδη ανεβασμένη
Στις σούζες μην ανησυχείς και δεν θα μού τσουλίσεις
Είμαι επιδέξια εγώ και θα ισορροπήσεις
Ίσως να βρούμε πρόβλημα λίγο στην κατηφόρα
Μα θα φροντίσουμε κι οι δυο να ναι σωστή η φόρα
Βγες το λοιπόν και κοίταζε από τη Ντάτσ(ι)α επάνω
Μη με μπερδέψεις πρόσεξε με κάνα αεροπλάνο
Μαΐου 12, 2007 στο 1:17 πμ
Ασμοδαίος
Ωραία ειν’ η σύναξις κι ανάλαφρη η παρέα,
ο θείος ενορχηστρωτής. Όλα θα παν ωραία!
Εμπήκα βράδυ και εγώ να γράψω το κοντό μου
μα και μακρύ αν θα μου βγει αυτό το ριζικό μου.
Κοντούς σκωτσέζους θα πιανε ο κύρης και ο Γιάννης
Κι ύστερα θα γυρίζουνε στους δρόμους, γιατί χάνεις
αν δεν μπορείς αποβραδίς να κάνεις περιπάτους
μέσα σε δρόμους αδειανούς μ’ όλους να ‘ναι φευγάτους.
Για να μη βρουν ανάστατο, όταν θα παν, το σπίτι
θα δώσω μία συμβουλή από το συντοπίτη:
Καθένας, όπως έστρωσε, θα πέσει να πλαγιάσει.
Στο σπίτι ακροποδητί η μέρα ΠΡΙΝ χαράξει.
Τώρα, για την παράκληση του κύρη προς τους φίλους
ας φύγει η απάντηση αμέσως απ’ το χείλος:
όλη τη μέρα τρέχουμε, το βράδυ επίσης όλο,
γιατί το γάργαρο νερό μας πήρε απ’ τον κ**ο.
Σύντομα θα σας στείλουμε το κατιτίς μας, όμως,
δεν είναι τίποτα βαρύ, ούτε κανένας τόμος…
Ο Νόσφυ φιλοσόφησε και είδε το καλό του:
θέλει μαζί του πάντοτε το Μικρασιατικό του!
Πρέπει να σας αφήσουμε εγώ μα κι ο εαυτός μου,
γιατί έχω ξύπνημα πρωί και είν’ κι ο διαγωνισμός μου.
Goodluck για ευχηθείτε μου, δώστε μου τις ευχές σας
κι αν όλα θα πάνε καλά εγώ στις προσταγές σας.
Αντι για υστερόγραφο ή τέλους μαλακία
σε όλους σας θα απευθυνθώ: έχω μια απορία:
Ποια είναι η ντάτσ(ι)α, ρε παιδιά; Απηύδησα ο δαίμων!
Γιατί ‘ναι πια πανδύσκολη η αγωγή των νέων!
Μαΐου 12, 2007 στο 2:02 πμ
Νοσφεράτος
(ασχετο…)Εσύ ξεκαλτσωτη στους δρομους σεργιανάς
Ενώ εμενα εδώ με πνίγει ο σεβντας
Χαιρομαι που ζωντανεψε ξανά η Χελιδονα
και κελαιδά ξεδιαντροπα σαν να ταν Αηδόνα
πηδουν χελιδονοψαρα εις τον αφρόν κυματων
παρά τον ψαροπόλεμον καθε λογής κομματων
χαιρομαι που ξανάνιωσε του Πάνου η Καλυβα
εστω και με αντίτιμο, να στριβει η καθε Βίδα ,
(και να που τωρα γινομαι χελιδονυχτερίδα)
Σκουπιτσα, απο την σκουπα σου ,τον Θειο μη αφηνεις
και συ Θειε Ισιδωρα, που καθε πίκρα σβήνεις
ασε λιγο την μπλουζα της ,θελει να ανασανει
εκεί ψηλά που οι αγγελοι κανουνε νάνι -νάνι
και μ’ ολα αυτά τα φεστιβάλ, εγιν’ουρανός ντουμάνι !!
Μαΐου 12, 2007 στο 2:07 πμ
Ο θειος Ισιδωρος
Σαν διαβασα τους στιχους σου πουλεγαν (πανω-κατω)
πως αγαπας αλλον ποιητη που λενε Νοσφερατο
ειπα :- θα κλεισω το ΙΘΙ, θα σκισω τα χαρτια μου
και ολα οσα εγραφα (τα επισημα εγγραφα μου
που προσφατα βραβευθηκαν στο φεστιβαλ στις Κάνες)
στους νεουν θα διανεμηθουν να φτιαξουνε τζιβανες!
κι οταν φουμαρουν το φυτο πουχουνε μες τη γλαστρα
να τους θυμιζει την καρδια του Ισιδωρου η καφτρα,
Μα τωρα που καταλαβες ποσο μεγαλο λαθος
ηταν που δεν καταλαβες του θειου το θειο παθος
που ετρεφε αισθηματα λεπτα για εσε Σκουπιτσα
(ενω ο αλλος ποιητης ηθελε την Πιπιτσα
κι ητανε λαθος σου φρικτο πουρτωγε ο θειος πορτα)
καβαλα στο σκουποξυλο τωρα θα παμε βολτα!
Μαΐου 12, 2007 στο 2:26 πμ
Νοσφεράτος
Σκουπίτσα μ’ εγκατελειψες και πήγες με το θείο;
Δεν το αντεχω,δε βαστώ ,θα πάρω παραθείο…
αναποδα θα κρεμαστώ,θα γινω νυχτεριδα
δεν θα ματαεμφανιστώ σε χοροεσπερίδα…
Σκουπιτσα, μεχρις προτινος, κυμάτων μου αφρος
που τωρα ,ξαφνου, μουγινες ο μελανaς ζωμός
Μαΐου 12, 2007 στο 2:27 πμ
Παπούλης
Καλέ μου Θείο παρακαλώ
εκεί ψηλά που θάσαι
εις της σκουπίτσας το λαντώ
να μη συχνά κοιμάσαι
σκουπόξυλα κακεντρεχή
πολλά κυκλοφορούνε
και αν ο αναβάτης κοιμηθεί
στο κ**ο θα του μπούνε
ή σε ντογκφάιτ αν βρεθείς
με ούφο εκ Κωλούμπια
τότε θα τρέχεις να σωθείς
στου ΙΘΙ τα αποκούμπια
Γι αυτό πολύ ανησυχώ
εξαίρετε Θειούλη
άκου του πλήθους την ηχώ
άκου και το παπούλη
Μαΐου 12, 2007 στο 2:30 πμ
Πόντος και Αριστερά
“…μη κι εχει ο Πόντος συνταγήν, Καλύβαν δια να σωσειν….”
Φυσικά Νοσφεράτε και νομίζω ότι πρέπει να πάρεις μέρος:
Ένα “συμπόσιο (άλλου τύπου) για το σταλινισμό”.
Τουλάχιστον αυτά που μας ενώνουν ας τα αναδείξουμε!!!!
μ-π
Υ.Γ.
σοβαρομιλώ (όσο κι αν σας φαίνεται τούτη τη στιγμή παράξενο). Και μετά συνεχίζουμε μ’ ένα άλλο “συμπόσιο για τον εθνολαϊκισμό”.
Μη βιαστείς να πεις όχι…
Μαΐου 12, 2007 στο 3:06 πμ
Νοσφεράτος
Ω Πόντε και Αριστερε ,γιατί χαλάς την πιατσα!
δεν βλεπεις! χελιδονιασε ως και του Θειου η ντατσα!
Δε γλεπεις; τοσοι ποιητες στησαν εδώ τσαρδακι!
Τι ασχετα μας τσαμπουνάς,δεν σκεπτεσαι λιγάκι;
Στην Χαλιδονα η Ποιησις μας εστησε καρτερι
και μονο εσύ βρε Ποντιε δεν πήρες το χαμπέρι!
Τωρα μπροστα μας εχτισες -στα γρηγορα εναν τοιχο…
Μα… δεν μπορουσες, προσκλησιν, να καμεις με ενα στίχο;…
Μαΐου 12, 2007 στο 3:14 πμ
Νοσφεράτος
Ω σύ Ουρανιον Πτηνον ,Μαυρη Χελιδονούλα
Που ψαλιδιζεις ουρανόν ,(και μου πονάν τα ουλα!)
Ω Χελιδών πολυτροπη,ω ποιητάδων φυση…!
δωσε μυαλόν, στον Ποντο μας, με στιχον να μιλήσει!
Μαΐου 12, 2007 στο 3:20 πμ
Πάνος
Με τους Σκωτσέζους δώσαμε μάχη σκληρή στ’ αλήθεια
ο Βιογιάννης και εγώ – δε λέω παραμύθια.
Τώρα εις τα κρεβάτια μας γλυκά θα κοιμηθούμε
και αύριο με τη δροσιά, θε να τα ξαναπούμε.
Νόσφυ, να ήσουνα και συ στο βρούχος του κυμάτου
να έβλεπες τις κοπελιές εις ώραν περιπάτου
και να λαλείς και να μιλείς για έρωτες και ζάλες
πίνοντας το ουίσκι σου, στις κοπελιές τις άλλες…
Άσε τον Πόντο να λαλεί να λέγει καλατσίας
μη έχουσας αξίαν πλιό παρά μιας νεραξίας.
Άλλη φορά την πρόσκληση να μην την αγνοήσεις
γιατί, μαύρε βουρκόλακα, θα το μετανοήσεις…
Μαΐου 12, 2007 στο 3:32 πμ
Νοσφεράτος
Ειναι ,μα πώς να σου το πώ ,σαν μια τραγωδιαν
με στιχους μεγαλόπρεπους ,ποιησεως αδειαν
και οταν συνεπαιρνεσαι και νιωθεις ευωχιαν
να ακουεις, εντρομος ,φωνήν ,γνωστην, απο μιαν θειαν
που σου φωναζει ξαφνικά: ανηψι Νοσφεράτο
ελα ,και εφερα γλυκό ,ελα! οριστε φατο…
Μπερδευεσαι ,νιωθεις ντροπή ,συναμα και μια ζαλην
ενώ η θεια σε καλεί εις την ζεστήν αγκαλην …
Γκρεμίζεται η Ποιησις ,ηθοποιοι σωπαινουν …
και μόνον, τα χαμογελα, της Θειας ,απομένουν….
Μαΐου 12, 2007 στο 3:39 πμ
Παπούλης
Αχ ορέ σείς Σαλονικιοί
και μιαροί μπαγιάται
των σηκωτσέζων ερασταί
και της λαγνείας εργάται
Αφήσατε άκαρδοι εσείς
μόνο τον Νοσφεράτο
και κορασίδας ευειδείς
ποντίκια δίχως γάτο
Όθεν μου τάλεγε καλά
ο Άλκης τις προάλλες
πως , όχι ούζα και κρασά ,
αλλά με τση μπουκάλες
ύδωρ Σκωτίας πίνετε
μωρέ παλαιοκουφ..ες
Μαΐου 12, 2007 στο 3:46 πμ
Νοσφεράτος
Μα τωρα αποκοιμηθηκα, σκυμμένος στην καρεκλα
(μεχρις που ονειρευτηκα την γκομεναν την Θεκλα…)
Ωρα για να αποσυρθώ εις τα ενδότερα μου
Μη μου τους υπνους ταραττε, χελιδοναψαρα μου…
Μαΐου 12, 2007 στο 4:33 πμ
Ο θειος Ισιδωρος
Κι εγω εδω στη Ντατσα μου κρατωντας μια σκουπα
διαβαζω τα στιχακια της, κι ολα τα λογια που ΄πα
σ΄αλλες γυναικες δεν μετρουν, μοναχα τη Σκουπιτσα
σκεφτομαι τωρα διαρκως. Παραγγειλα μια πιτσα
πανω στην ζυμη την ξανθια να γραφει το ονομα της
με μορταδελα και τυρια, θα πιω και στη υγεια της
εναν σκοτζεζο, ενα αλβανο κι ενα φιλιπινεζο
και το πουλι απ΄το κλουβι θα βγαλω και θα παιζω
κι αυτο γλυκα θα κελαηδει κανοντας τσιου τσιου
εσεις να μην τρομαξετε, θαν΄το πουλι του θειου
Μαΐου 12, 2007 στο 9:54 πμ
Νοσφεράτος
Εξυπνησα πολύ νωρίς ,εφτιαξα κι ενα μπρεκφαστ
για να προλαβω ποιησιν ,μην ξαναδώ εδώ Μπέλφαστ
εβαλα μπόλικο τυρί ,σαλάμι,μορταδελα
και εδώ πάλι γυρισα ,της ποιησης ροδελα
Εχω να πώ στο Θειο μας! Προσεχε την Σκουπίτσα
και εχε την στα πουπουλα …μή την ταιζεις πιτσα
παρα μονάχα φασιανους και των πουλιών το γαλα
και προσεξε την ζηλια σου …μήν κλεινεις σε μια γυαλα
οτι πολυτιμότερο ,αυτή η Καλύβα εχει….
Αμα ,στο κεφαλάκι της κορωνα θες να σεχει (ετσι μου βγηκε τι να κάνω)!
Μαΐου 12, 2007 στο 11:15 πμ
skoupitsa
Εβγήκα από τη Ντάτσια σου λίγο πριν ξημερώσει
Η νόστιμη η πίτσα σου με είχε αναστατώσει
Και μία βόλτα ήθελα μεσ τους αγρούς να κάνω
Να μάσω ροδοπέταλα και να ρθω να σε ράνω
Μα αίφνης μού την πέσανε πεντ-έξι αλλοπαρμένοι
Κάτι αντεξουσιαστές και μαυροφορεμένοι
Με δέσανε πισθάγκωνα, με ρίξανε στο χώμα
Και με το ζόρι μού βαλαν τα τρίφυλλα στο στόμα
Έπρεπε λέει να τα πιω να ρθω να ντουμανιάσω
Κι είτε το θέλω είτε μη απόψεις να αλλάξω
Και τώρα κάπου τριγυρνώ μέσα στην παραζάλη
Τρέξε θείε και σώσε με είμαι σε μαύρο χάλι
Μαΐου 12, 2007 στο 12:14 μμ
Παπούλης
Θείο η Σκουπίτσα σούφυγε
και πάει στους τεκέδαι
εκεί την εκμαυλίζουνε
πεντέξη ντενεκέδαι
τρίφυλλα την ποτίζουνε
η κόρη έχει πλαντάξει
πίτσα του Θείου χρειάζεται
για να την ανατάξει
Μαΐου 12, 2007 στο 1:01 μμ
Πόντος και Αριστερά
Αχ! Νοσφεράτου σύντροφε,
στα δύσκολα με βάζεις
και όλο μου ζητάς να πω
τις θέσεις, που δε λησμονώ,
με τον δικό σου τρόπο!
Μαΐου 12, 2007 στο 2:52 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Οι ποντιοι δε στριβουνε εχουν μεγαλο χαλι,
για τη Σκουπιτσα ολοι μιλουν κι αυτοι τα ιδια παλι
Με Ιωσηφ και Καρολο εχουν μονομανια
κι εχουνε παθει εξαρτηση με τη γενοκτονια
ενα μοναχα θα τους πω, ενα θα τους μυνησω
θα παρω ενα σκουποξυλο να τους γενοκτονησω
Μαΐου 12, 2007 στο 3:43 μμ
Alcibiades (!??)
Ω, θεά, πολυ, πολυ με μελει η θλιψη,
του Νοσφυ του εξαιρετου,
που η τρυφερη του φυση,
στον ερωτα τον εριξε,
της πολυ hot Σκουπιτσας,
μ’αυτη τον εγκατελειψε,
προς χαριν μιας πιτσας,
πιτσας αμερικανικης,
πιτσας καπελωμενης,
μιας πιτσας λεω πολυ Hat,
παγκοσμιοποιημενης,
οπου της σερβιριστηκε-με τεχνη και με χαδι-
στου θειου του Ισιδωρου
την Ντατσα χτες το βραδυ.
Ειναι γνωστος ο θειος μας
σαν εραστης μεγαλος,
και παλι τα καταφερε
να κλαιει καποιος αλλος.
Οπου ειχε μονο την ψυχην
την ομορφη να δωσει,
και πιτσα δεν του περασε
απ το μυαλο να σπρωξει,
σα δολωμα, στην κοπελια
για να την καμακωσει…
Τωρα ο Νοσφυ μονος του,
με ποιηση την βγαζει,
αλλα θαταν καλυτερα,
τη Βεφα να διαβαζει,
να μαθει καμια συνταγη,
με τοπικο το χρωμα,
μηπως την εκαταφερνε,
να πεσουνε στο στρωμα,
την μια, την πανεμορφη,
αλλα gourmet Σκουπιτσα,
κι ετσι μαζι να ιπτανται
σκουποκαβαλημενοι,
στα νεφη, στα αστραποβροντα,
τ’ουρανοσειστη Δια.
Μαΐου 12, 2007 στο 3:55 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Σκουπιτσα, ανθος των ανθιών και φως των οματιων μου
γερανι της παλιας μου αυλης
(κι οχι αυτης της επαυλης-της Ντατσας) στο χωριο μου
οταν αποδειπνησαμε, την πιτσα αφου ειχες φαει
εγω εναρκωθηκα βαρια κι εσυ εβλεπες τη Σταη,
καποια στιγμη εσηκωθηκα να παω στην τουαλετα
αλλα οταν ειδα κι ελειπες, σκεφτηκα “γαμησε τα!
μαλον θα μου την αρπαξε κανενας φουμαδορος”
κι ημουν θηριο στο κλουβι, δε με χωρουσε ο χωρος,
κι ευθυς σελωνω τ΄αλογο, παιρνω το καριοφυλι
μα μου ΄ρχεται μια μυρουδια σα να καιγαν τρυφιλι
αλλα τσιναει το αλογο και με πεταει κατω
τι ητανε ατι δυστροπο, αγριο και βαρβατο.
Κανω το συνεφρο αλογο και τ΄αστρι χαλιναρι
-”ποιος πουστης, λεω, ετολμησε ναρθει να μου την παρει?”
κι ακολουθωντας την οσμη που το τρυφιλι βγαζει
οταν το καινε οι καπνισται κι ο κοσμος ντουμανιαζει,
εβγηκα σ΄ενα διασελο και βλεπω εσε Σκουπιτσα
που σταυροποδι ησουνα κι εφουμερνες μια πιτσα
Ναι! Δε σου λεω ψεματα, καθοσουν σταυροποδι,
κι ειχε η πιτσα γέμιση σαλαμι απο χταποδι
και μια στρωση τριφυλο με καρβουνα στη μεση
κι εσυ ετρωγες με βουλημιά, φαινοταν να σ΄αρεσει!
και σε κρατουσε ενας ποιητης, του λεω: “-Αστηνε κατω”
και μες το μισοσκοδαδο βλεπω το Νοσφερατο!!!
οπου τον ειχα στο ΙΘΙ διεθυντη απ΄τους πρωτους
να προσαρμοζει προσφυγες, να τους μαθαινει τροπους,
κι αυτος σε αρπαξε απο ΄με, σ΄απηγαγε Σκουπιτσα
και σ΄εφερε στην ερημια να σε μπουκωσει πιτσα!
Μαΐου 12, 2007 στο 4:06 μμ
Alcibiades (!??)
Του θειου την αφυπνηση,
θελω να χαιρετισω
κι ας ητανε αποτομη,
στο ιδρυμα μας πισω,
τον βλεπω τωρα να τραβα,
και να το ξεσκονιζει,
κι αν ερθουνε ολα καλα,
και κανα ποστ θα γραψει.
Μαΐου 12, 2007 στο 6:12 μμ
skoupitsa
Άλκη το Νόσφυ μη λυπού, κι αν διάβασες αρχήθεν
πολυώροφη οικοδομή τού έταξα του δήθεν
Έτσι που μ’ αποκάρδιωσε ο παλιονοσφεράτος
λίαν επεδειρόμενη αισθάνθηκα εσχάτως.
Έμοιαζε μ’ άλλες εποχές που τις θυμάμαι ακόμα
σαν θύμωνε ο ινστρούχτορας και σ’ έδιωχνε απ’ το κόμα
Το δίδαγμα που έδωσε ο θείος μην ξεχάστε
και μεσ το μυαλουδάκι σας καλά να το περάστε
Δεν είναι το πολιτικώς ορθό αυτό που μας ενώνει
Μα η βόλτα στο σκουπόξυλο που μας κατα…..ώνει
Μαΐου 12, 2007 στο 6:32 μμ
Πάνος
κατα…ματώνει;
κατα…χρεώνει;
κατα…κρυώνει;
ή
κατα…τροπώνει;
Μαΐου 12, 2007 στο 7:03 μμ
skoupitsa
Αύτη η πρόθεση κατά έχει μεγάλο βάρος
και γέρνει το σκουπόξυλο και ρίχνεται στο χάος
Υπάρχει δε και ο κίνδυνος άμα θα πεις κατά
οι άλλοι ν’ απαντήσουνε έλα να φας σκατά
δε ρωτάμε και το θείο;
Μαΐου 12, 2007 στο 9:08 μμ
Παπούλης
Όθεν αποδεικνύεται περίτρανα τοις πάσι
ότι ο Θείος μήποτε πρόκειται να γεράσει
και ότι ισχύει πανταχού , και εν Αγίω Όρει
η θρίξ σαρώθρου θηλυκού θα έλκει και βαπόρι
Μαΐου 12, 2007 στο 9:38 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Σκουπιτσα εισαι ποιητρια του υψους των μεγαλων
Λασέ, Σανσέ και Μπαλανσέ κι ολλων των …ετσι Γάλλων
Να σε ρωτησω το λοιπον, μην εισαι Γαλλοπουλα?
γιατι οπως καταλαβα δεν εισαι ΕΛληνοπουλα!
Μην εισαι απο την αραπια, απο τους αγιους τοπους?
γιατι οι δικες μας, σιγουρα, δεν εχουν τετοιους τροπους,
ουτε τη ευρυμαθεια που εσυ επιδυκνυεις
(σε καθε σου παρεμβαση αυτο αποδικνυεις).
Μη κι ερχεσαι απο μακρυα και πας πολυ αλαγρα
κι εχεις τα μπαγκαζια σου σοφια γεματα καργα?
Σαν αμαζονα σε κοιτω στης σκουπας το κονταρι
κι αναρωτιεμαι σχετικως, μη σουχω ταξει ψαρι?
Το μεν “πολιτικως Ορθον” να μην σε αποκαρδιωνει
(το μονο ορθον ο Ισιδωρος τοχει στο παντελονι!)
το δε κατά και το διά, το αντί, το αμφί, το από,
ειναι μυστηρια πραγματα, δεν ξερω τι να πω!
Τωρα σωπαινει ο ποιητης(!!!), και στρεφεται εντος του,
τηραει δεξια, τηραει ζερβα, ψαχνει τον εαυτο του
βλεπει το εντος του ανακατο και μια σκουπα αρπαζει
κι οσο σκουπιζει, πιο πολυ το μεσα του σπαραζει!
και τοτε βγαζει την ποδια, τη σκουπα καβαλαει,
δινει βιτσιά στη σκουπα του κι αρχιζει να πεταει!
κι υψηπετής κι απροσβλητος πεταει προς τη Σκουπιτσα
σαν νατανε ντελιβεράς και να της παει πιτσα!!!
Μαΐου 12, 2007 στο 9:54 μμ
Πάνος
Σαν όντε βγαίνει ο αετός, τ’ άλλα πουλιά σωπαίνουν
και στις φωλιές τους ήσυχα φτεροκοπάν και μπαίνουν
αράζουνε στον καναπέ και παραγγέλνουν πίτσα
- έτσι κι εμείς, με δυό αητούς: Ισίδωρο, Σκουπίτσα
καθόμαστε στα λάπτοπ μπρος και όλοι καρτερούμε
τι άλλο μέλλεται να πουν, τι μέλλεται να ιδούμε!
Μαΐου 12, 2007 στο 10:21 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Αλκη, εδω που βρισκομαι, στη Ντατσα μου κλεισμενος,
δεν παιζω αβερτα το πουλι, μα ειμαι απομονωμενος
διοτι εκπονω ενα πονημα πνευματικο και πρεπει
σαν το διαβαστε την καρδια μα και το νου να τερπει!
Κι αν για να γραψω προκειται καμια μαλακια
δεν καθομαι καλυτερα να παιξω μαλακια?
Ο Οιστρος μου εμυνησε να γραψω ενα βιβλιο
το οποιο θα δημοσιευθει εις το φιλοξενειο
Με ειδε που εγραψα παλια περι φλουδος ντοματας
στο οποιο περιεγραφα πως εσκισα τη γατα
κι ηθελε κατι δυνατο που την ψυχη να υψωνει.
Τοτε κι εγω εσκεφτηκα μια φλουδα απο πεπονι
κι υστερα παλι σκεφτηκα μια φλουδα απομ καρπουζι,
πως θατανε καλυτερα, και πιο πολυ θα τσουζει!
Κι ετσι οταν με καλεσε η Silia να γραψω
ενα τραγουδι που αγαπω και να το περιγραψω
μια ιστορια θυμηθηκα (πανε τριαντα χρονια)
που για καρπουζια μιλαγε και οχι για πεπονια.
Μαΐου 13, 2007 στο 1:33 πμ
Ο θειος Ισιδωρος
Παιδια μου, ειμαι ολος χαρα που βρισκεστε κοντα μου
(μηπως πεθαινω κι ηρθατε να παρτε τ΄αρματα μου?)
βλεπω τριγυρω ποιητες που ηρθανε εδω πανου,
εδω, στην εδρα του ΙΘΙ, στο σπιτικο του Πανου
και πλεκουν με τους στιχους τους καλαθια και πανερια
που μεσα χτιζουνε φωλιες χελδονια και περστερια
μα θα σας πω εναν καημο που καιει το εντος μου:
λειπει ο Athanassios (ο αλλος ανηψιος μου),
κι ο Ιχνιλατης, ουτε αυτος ηρθε, κι εχω αγωνια
που να γυριζουν αραγε (μην ειν΄στην Ισπανια
και ασωτευουν στο Μπιλμπαο με τιποτα πουτανες?
μην εχουν παει στο φεστιβαλ και στριβουνε τζιβανες?
Πάνο παιδι μου πηγαινε και ψαξε να τους ευρης
και πεστους πως ο θειος τους σ΄εστειλε να τους ευρης
πες τους να ρθουνε γρηγορα τα ματια μου πριν κλεισω
αλλιως απ΄τη διαθηκη μου θε να τους αποκλεισω!
κι αν δεις κανα κλεφτοπουλο πουναι συνοστησμενο
με δυσκολια να πορπατει και ναναι σα χεσμενο,
παρτο και φερτο γρηγορα να παρει την ευχη μου,
τι κιαν το συνοστησανε?, δεν ειν΄ κι αυτο παιδι μου?
που τοχα μες το Ιδρυμα μη βρεξει και μη σταξει
και τουχα κανει φιμωση μυαλο μηπως κι αλλαξει
δεν τουχα βαλει το Σουή μονιμο δασκαλο του
τι τοπιασε και εφυγε, πηρε των οματιω του
που να γυρναει το δυστυχο? σε καμια παραλια
να περιφεριφερεται ασκοπα, ή πηγε στη Φρυγια?
***
-Κι ετρεξε ο Πανος γρηγορα σα νατανε ζαρκαδι
ψηλα στη ραχη στο βουνο και τρεις φορες φωναζει
Παιδια πεθαινει ο θειος μας, ακους ορε Ιχνιλατη
ακους Θαναση ξαδελφε κι εσυ Μικρασιατη?
Το αντιλαλουνε τα βουνα το λενε τα λαγκαδια
το τραγουδανε τα πουλια κι ο γκιωνης κλαιει τα βραδυα
κι ενα πουλι, καλο πουλι, δεν κανει τσίου-τσίου
μονο βρυχαται σαν θεριο, ειν΄ το πουλι του θειου
που με φωνη στεντορεια (φωνη σαν του ντελάλη
που οταν φωναζει τουρχεται το αιμα στο κεφαλι
και κοκινιζει ολοκληρο σαν αναμενος γλομπος
κι ειναι σκληρο και δυνατο σα ναναι ο γορδιος κομπος)
Φωναζει: θελω ολοι σας να ρθειτε στο ΙθΙ
και οποιος δεν καταλαβε να παει να γαμηθει!
Μαΐου 13, 2007 στο 2:16 πμ
Παπούλης
Μη -κρασιάτη μου καλέ , ταχέως να επιστρέψεις
του Θείου τα παθήματα εσύ να κανακέψεις
από τη Προύσα φέρε του ένα αργιλεδάκι
ότι η Σκουπίτσα τούφυγε και είναι χαρμανάκι
τις πύλες του Ιδρύματος ταχιά σπεύσε να κρούσης
και φέρτου απ το καλύτερο πούχει ο Άγιος Προύσης
γιατί αν δε τον προλάβουμε , θα βγούμε στο ζακόνι
και η πίτσα του Θειούλη μας θα γίνει μακαρόνι
Άλκης και Πάνος πέρασαν , είδαν τον στο κρεββάτι
που όλο σε σκεφτότανε ο τάλας , Μη-κρασιάτη
Γι αυτό και τα οποία μου σβέλτα θα πακετάρω
με τη μαγκούρα μου στο ΙΘΙ αύριο να αρριβάρω
και εγχειρίδιο φίμωσης παίρνω για να διαβάζω
καιρός πλέον δε μούμεινε , παπούλης , να ρεμβάζω
στο Ίδρυμα δε κληροδοτώ όλη τη περιουσία
και απέρχομαι μετέπειτα εις την Κουτλουμουσία
εκεί ελπίζω δια να βρώ πολλά υποσχομένους
νέους συνωστιζόμενους αρκούντως φιμωμένους
ίνα εφαρμόσω αυθωρεί επιταγάς του Θείου
και εντολάς του Ίδρύματος , άλλως Κωλοτουμπίου
Μαΐου 13, 2007 στο 2:28 πμ
skoupitsa
Αν Γαλοπούλα ήμουνα και δη εξ Οινουσσών
Φοβούμαι θύμα θα έπιπτα των ιατρικών λαθών
Που το υγιέστατο πουλί το είχαν στραγγαλίσει
Αφού κακώς επίστευσαν πως είχε αρρωστήσει
Μα ενόμιζα θειούλη μου πως σού είχα εξηγήσει
Προσφυγοπούλα είμαι κι εγώ απ του Τσεσμέ τη βρύση
Μα τι ακούω θείε μου τέτοιο κακό μαντάτο
Μήπως επαρασύρθηκες κι έφαγες μαντολάτο;
Βάζω μπροστά τη σκούπα μου και παρατώ τις σούζες
Φέρνω τα καταπλάσματα φέρνω και τις βεντούζες
Μαΐου 13, 2007 στο 2:39 πμ
Παπούλης
Καλή μου ο Ισίδωρος δεν έχει χρείαν βεντούζας
θα ακούσουνε για κουμπαριές και θάρθει ακι ο Ρεγκούζας
Μαΐου 13, 2007 στο 3:27 πμ
Ο θειος Ισιδωρος
Σκουπιτσα, αστρο της αυγης και πλασμα των πλασματων,
ειπε μου τι ειναι αυτα που λες περι καταπλασματων?
ελα στο θειο αστερι μου γιατι θα μηνεις ρεστη
να φας πιτσα που σουφερα απο το Βουκουρεστι
προσμενω διακαως να ρθεις, τελώ με αγωνια
ελα να φας την πιστα σου που ειναι απ΄την Ρ υμανία
Μαΐου 13, 2007 στο 3:28 πμ
bioannis
Ο πρώτος που καλάκουσε το κάλεσμα απ’ το (Ί)’θι
Ήταν εκείνο το παιδί, που από τα ντουμάνια βρίθει
Ξάπλα, αλλοπαρμένος και αραχτός σε ένα μικρό μποστάνι
καρπούζι έτρωγε γλυκά όταν ηκούσθη ζωηρά «Σήκω ρε bioanni!!»
Που να πηγαίνω ρε παιδιά, είναι αργά, ο θείος θα κοιμάται
Ας φάμε το καρπούζι μας και το πρωί ας ..πάτε
Σήκω επάνω όρε κρεμανταλά του είπανε οι άλλοι
Ο Θείος είναι σοβαρά, μπορεί να μην τον δούμε πάλι
Από αραχτός σηκώθηκε, ευθύς ορθός εστάθη
Παράτησε τον αργιλέ και στην αποστολή ετάχθη
Ο Νούσυ χαμογέλασε και αμέσως δυνατά αρχίζει να φωνάζει
Κάτσε ρε μάγκα μου εδώ, τα ανίψια του εζήτησε, εσένα τι σε νοιάζει ??
Νούσυ, δεν είναι τα ανίψια του μονάχα που ζητάει
Ζητάει τον κόσμο αγκαλιά και δεν τα παρατάει
Ετούτη όμως τη φορά θα του ‘χω μία λύση
τη μοναξιά με μοναξιά μη πολεμάς, μα με τούτο το χασίσι
είναι ελαφρύ, για πιάσε το, δεν πάει ούτε ένα δράμι
μόλις το στρίψεις και το πιεις σε βγάζει απο θαλάμι
ο θείος είναι ώριμος, σοφός και παντογνώστης
θα το δεχτεί το κέρασμα δεν είναι υπερόπτης
Και περπατούσανε σκυφτοί, στης μαύρης νύχτας το σκοτάδι
την ίδια σκέψη είχανε, πως θα ξεφύγουν μονομιάς απ’ τον σκληρό τον Άδη.
Μαΐου 13, 2007 στο 3:58 πμ
Ο θειος Ισιδωρος
Ελα βιοαννη, κοπιασε, μην στεκεσαι στην πορτα,
τα λογια σου με χορτασαν πλιοτερο κι απ΄τα χορτα
βοηθατεμε να σηκωθω ΄τι ΄ρθε στο σπιτι ο Γιαννης
και δε μου λες ρε ρεμπεσκέ, τι προκοπη θα κανεις
που ολο χαχά και χουχουχού κιεισαι ολη μερα ντάγκλα
ο αντρας κανει τη γεννεια κι οχι η γεννεια τον αντρα!*
σου φαινομαι ξενερωτος, για πες μου πως με κοβεις
κι αφου εισαι ξυπνιος:-που επαιζε, σε ποια ομαδα, ο Κόβης?
βλεπεις οτι η μνημη σου σε εχει εγκαταληψει
γιατι ενα συνεφο καπνου την εχει επικαλυψει
πες μου λοιπον ποσα παιδια ο ειχε Ζεβεδαιος
και σε τι δεντρο ανεβηκε απανω ο Ζακχαιος
Τον Ιησου που περναγε να δει να κανει θαυματα?
φουμαρισες τις καλτσες μες τ΄αγρια χαραματα?
Μαΐου 13, 2007 στο 4:05 πμ
skoupitsa
Τούτου του εσχατοπαππού οι αντιπαραινέσεις
Δεν θα με σταματήσουνε θα φέρω και ενέσεις
Αυτές μονάχα για ντεκόρ, να γίνει πειστική
Η όλη μου προσπάθεια η νοσηλευτική
Γνωρίζω ένα συνδυασμό από χειρομαλάξεις
Που σαν ολοκληρώνονται νομίζεις θα πετάξεις
Στο μεταξύ θειούλη μου άσε να σού ιστορήσω
Τι έγινε και άργησα να σού ανταπαντήσω
Κοντά σου πέταξα να ρθω μα είχα μεγάλο κώλυμα
Με πιάσαν οι Νατοϊκοί έξω απ΄ τα Ιεροσόλυμα
Επάνω στο σκουπόξυλο βγήκα για να βολτάρω
Και στη νεκρά τη θάλασσα το μπάνιο μου να πάρω
Και ξάφνου με αρπάζουνε πεντ-έξι Τζεημςμπόντες
Που είχανε εκπαιδευτεί για να γυρνάνε τσόντες
Έχουνε λέει στα σκαριά νέο είδους πολέμου
Και κάνουνε πειράματα στις εκβολές του Αίμου
Αιτία ήταν η σκούπα μας και οι βόλτες στο φεγγάρι
Οι δυνατές οι σούζες μας τους είχαν συνεπάρει
Μα φταις κι εσύ που έπαιξες στη χουρμαδιά από κάτω
Και εντυπωσιάστηκαν οι αρχηγοί του ΝΑΤΟ
Και όλα τα κατέγραψαν με ένα δορυφόρο
Δώσαν τα δεδομένα μας πολύ μεγάλο φόρο.
Θέλαν εμέ να πάρουνε μακριά στο Αφγανιστάν
Αφού στέλναν το βίντεο στον Αρχιταλιμπάν
Μήπως και εκστασιαστεί απ της σκούπας μου τα πλάνα
Και πάψει να επιχειρεί με Μπόινγκ αεροπλάνα
Κι εσένανε σε θέλανε να πας εκεί σιμά τους
Να πείσεις τις γυναίκες τους να τρώνε το χουρμά τους
Κι όπως καθόμουν κι έκλαιγα μεσ την απελπισιά μου
Και πίστευα πως σ έχασα για πάντα από κοντά μου
Γυρνώ ψηλά το βλέμμα μου και βλέπω νυχτερίδες
Στους Τζεημςμπόντες να ορμούν με δυνατές τσιρίδες
Τότε άρπαξα τη σκούπα μου, ανέβηκα επάνω,
Επέταξα πολύ μακριά και να που καταφθάνω
Και τώρα που το σκέφτομαι η αρχινυχτερίδα
Μου φάνηκε πολύ γνωστή, σαν να την ξαναείδα.
Μαΐου 13, 2007 στο 4:07 πμ
Ο θειος Ισιδωρος
Τωρα τα ξημερωματα που ανατελει η πουλια
καθομαι και αναπολω, θυμαμαι τον Παπουλιά
προτου να γινει προεδρος και τον εγλυφουνε ουλοι
κι αναρωτιεμαι, συγκενης αν ειν΄ με τον Παπουλη!
Μαΐου 13, 2007 στο 4:23 πμ
Ο θειος Ισιδωρος
Σκουπιτσα, ποσα περα περασες μεχρι να ρθεις κοντα μου?
μα τωρα που καταφερες να ξαναρθεις κοντα μου,
μην ξαναφυγεις απο ΄με, μην ξαναβγαλεις γλωσσα
κατσε στα αυγα μου ησυχη και μερα-νυχτα κλώσσα
γιατι για να΄βγει το πουλι απ΄τ΄αυγο να κελαηδησει
πρεπει η κλωσσα για πολυ ωρα να το κλωσισει
κι αυτο αφου επωαστει μετα θα σκασει μυτη
κι απ΄το πολυ κελαηδημα, θα τρεμει ολο το σπιτι.
Μαΐου 13, 2007 στο 4:51 πμ
bioannis
Και αν ο άντρας κάνει τη γενιά, και η γενιά τον άντρα
Άνθρωπος είναι και αυτός, πέρασε τα σαράντα
Τη μνήμη έχει σταθερή, εκεί όπου αυτός γουστάρει
Γι΄ αυτό στα σύννεφα και τους καπνούς ξέρει να πιλοτάρει
Μιλώ σε σένα θείε μου που μόνο ξενέρωτος δεν είσαι
Μα λίγη κατανόηση και άσε την μνήμη, ζωή σε όλους δείξε
Η μνήμη θείε είναι άσχημο κουμπί και μας εφυλακίζει
Όσο η κρίση αδυνατεί, αμέσως σε γκρεμίζει
Σκουπίτσα βλέπω το σκουπί με χίλια το πηγαίνεις
Και στις χειρομαλάξεις σου μάλλον θ’ ανασταίνεις
Να ξέρεις όμως όσο πιο ψηλά οδηγάς
Τόσο που και που, να ξέρεις και να σταματάς.
Η σκούπα φαίνεται γερή, μοντέλο τελευταίο
Και το δικό μου το παπί δεν έχει ούτε ΚΤΕΟ.
Αφού εβρέθηκες εκεί ψηλά, κρατήσου όσο θέλεις
και μην ξεχνάς -καμιά- φορά δωράκια να μας στέλνεις
Μαΐου 13, 2007 στο 5:16 πμ
Ο θειος Ισιδωρος
Καλυτερα στον ανθρωπο να μεινει διχως κνημη
και να κουτσαινει, απο το να μεινει διχως μνημη
κιαν ο κουτσος δεν θα γενει ποτε του Μπεκεμπάουερ
η μνημη οταν κουτσαθει θα γινει Αϊνζεχαουερ!
Μαΐου 13, 2007 στο 5:29 πμ
bioannis
Πάνω απ’ τη μνήμη θείε μου είναι η περισυλλογή
και μερικές φορές χρειάζεται να βγεις στην εξοχή
Αν ήταν να ξεχάσω, λίγο μια φορά, και να είμαι ο αιζενχάουερ
καλύτερα να πάω να πλένω τα βρακιά του Σοπενάουερ
Η μνήμη λήθη γίνεται ? και αυτή η αφετηρία
έτσι να μη φοβόμαστε οτι μας τρώνε τα θηρία
Μαΐου 13, 2007 στο 5:19 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Σημερα πουναι κυριακη, που ΄ναι γιορτη και σχολη
απ΄τη χελιδονοφωλια την κοπανησανε ολοι
και καθομαι μοναχος μου και γραφω μαλακιες
μα ετσι ειναι γερο Ισιδωρα, (τα εχουν αυτα οι αργιες).
και καρτερω το δειληνο η Σκουπιτσα να γυρισει
και να μου φερει κρυο νερο απ΄του Τσεσμε τη βρυση.
Μεσ΄τ΄αγρια χαραματα με το σταμνι στον ωμο,
τη σκαφη παραμασχαλα κι ενα κουτι με ΟΜΟ
τα φορτωσε στη σκουπα της, πηρε και μανταλακια
φορεσε το τσεμπερι της, μουδωσε δυο φιλακια,
και χαθηκε στα συνεφα, στου ορανου τα υψη
μα βραδυασε κι ανησυχω γιατι μου εχει λειψει
Μαΐου 13, 2007 στο 6:19 μμ
skoupitsa
Θειέ,
την εντολή που μου δωσες πιστά ακολουθώ
σε μια γωνίτσα ήσυχα κάθομαι και κλωσσώ
δεν πρόσεξες τα ρούχα σου που ναι φρεσκοπλυμμένα
τα όμορφά σου τα βρακιά καλά μανταρισμένα;
Σαν τέλειωσα την λάτρα μου και όλη τη δουλειά
σιμά σου ήρθα κι έκατσα σαν παστρική Σμυρνιά
και τσάι με μέντα σου φτιαξα και τζιεροσαρμάδες
μαντί με σάλτσα σκορδιστή και φρέσκους παστουρμάδες
Γιατί μπορεί να σ’ αγαπώ που΄χεις καρδιά αλήτη
μα θέλω να’ χεις άρωμα βαρβάτου Ανατολίτη
Μαΐου 13, 2007 στο 6:25 μμ
skoupitsa
Θειε,
Αύριο του Άγιου Ισίδωρου, η χάρη του μεγάλη
μήπως να ετοιμάσουμε καμιά γιορτή μεγάλη;
Μαΐου 13, 2007 στο 6:38 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Μαθε το απολυτικιον του Θειου Ισιδωρου
Που ητο ναυτης του Δέκιου, Υιος πατρος εμπορου
Κι ενας καριολης ναυαρχος, Νουμέριο τον λεγαν,
τον εριξε στη θαλατταν κι οι ρεγγες τον εκλαιγαν
Άπολυτίκιον. Ήχος δ’. Ό υψωθείς εν τω Σταυρώ.
Ως στρατευθείς τω Βασιλεί των αιώνων, των επιγείων την στρατείαν άπώσω, και ευθαρσώς έκήρυξας Χριστόν τον Θεόν όθεν τον αγώνα σου, τον καλόν έκτελέσας, Μάρτυς θεοδόξαστος, του Σωτήρος έδείχθης’ όν έκδυσώπει σώζεσθαι ημάς, τους σε τιμώντας, παμμάκαρ Ισίδωρε.
Μαΐου 13, 2007 στο 7:05 μμ
skoupitsa
ΠΑΜΕ παμμάκαρ θείε μου, αυτό θα σού φωνάζω
όταν με τη σκουπίτσα μου ψηλά θα σ’ ανεβάζω
Μαΐου 13, 2007 στο 7:10 μμ
Πάνος
Κι όμως, θείε Ισίδωρε, η φίρμα ήτο άλλος
επίσκοπος Ιβιρικής, τρανός μα και μεγάλος
οι Ευρωπαίοι θέλουν τον του ίντερνετ προστάτη
να ευλογεί το ίντερνετ, να μην το πιάνει μάτι
ούτε ιός, ούτε τα τρόλ, ούτε οι σπαμιτζήδες
- να προστατεύει άμα δε – κι εμάς τους ατζαμήδες!
Μαΐου 13, 2007 στο 7:30 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Για υτο το θεμα το ΙΘΙ συνερχεται σε σωμα
αλλα μη βιαζεσαι πολυ, ειναι νωρις ακομα
Οταν θα δεις απ΄το ΙΘΙ ασπρος καπνος να βγαινει
τοτε θα ενημερωθεις τι προκειται να γενει
Κι αμα θα δεις μαυρο καπνο στον ουρανο να φτανει
στη συνενδριαση του ΙΘΙ θαναι κι ο Βιωαννη(ς)
Μαΐου 13, 2007 στο 7:30 μμ
σχολιαστής
Θείε μη φάς απ’ το φαί
τι θα βρωμάς σκορδίλα
θα διώξει απο πάνω σου
όλη τη βαρβατίλα.
Μαΐου 13, 2007 στο 7:35 μμ
Νοσφεράτος
..
.Ω ποιηταί,γυρίζοντας απ τα ψηλά Καρπάθια
(οπου αποτραβηχτηκα απ τα εγκόσμια πάθεια)
βλεπω ποιητακίσατε τετρακις και πεντακις
πολλακις αμαρτησατε \Καλβειος παρεμεινε ο Αλκης
ο Βιοαννης ξυπνησε φουμερνοντας μαυρακια
και η ομορφή Σκουπίτσα μας (..που δεν μου στελενει μακια)
παρατησε το σιδερο…και πηγε με το Θειο!
και πως χωρίς πουκαμισο θα εμφανιστώ…. γαμότο!!!
Στο φεστιβαλ ποιησεως ,που γινεται, στο Κιοτο;
Μαΐου 13, 2007 στο 7:45 μμ
Νοσφεράτος
βλεπω πως, εγεμισατε τα, των μουσών, ποτηρια…
στησατε ραψωδών χορο, ποιήσεως τσαντήρια..
.βλεπω ,πως ήπιατε κρυφά ,ποιητικά μαντζούνια…
και στιχομαστουριασατε ολοι εως τα μπουνια…
Μαΐου 13, 2007 στο 7:46 μμ
σχολιαστής
Θείε, φάε το σκορδόφαγο,
πλάκωσε ο Νοσφεράτος
μόλις τον δείς κάνε του χα
και θα φύγει …σφαιράτος
Μαΐου 13, 2007 στο 7:51 μμ
Νοσφεράτος
Δεν σχολιαζω, δεν μπορώ, και δεν μου βγαινει στιχος…
με αυτό που ειδα απορώ και δεν μου βγαινει ηχος…
πονεσαν τα ματακια μου ,σφιγγεται η καρδια μου
αν ειναι ποιησις αυτό,τραβαω τα μαλλια μου…:)
Μαΐου 13, 2007 στο 8:30 μμ
Νοσφεράτος
Πρεπει να ξευρεις σχολιαστή,οτι εμείς οι Νοσφυ
καταγωγήν πως εχουμε απ’ τον μεγαλον Οφι
που ηταν μεγας και τρανός ,και αρχοντας μεγαλος
μα τον εκαταραστηκε ,ζηλιαρης Παπαγάλος…
Τωρα, στα ορη σερνεται, βαθεια φαρμακωμένος
και στους μεγαλους καυσωνες ,λιγο ζαβλακωμένος…
Δεν εχει δόλον στην ψυχή και ουδεμία κακία
μόνο θυμαται, που και που , την εμορφη Ακακία….
(μ αυτήν εζουζουνιζανε στ ουρανια χωραφια ..)
κυλιοντουσαν ,τσιμπιοντουσαν απο τα θεία αγκαθια ..
Τωρα που αυτός εξοριστος στη μαύρη γη ,κοιμαται..
πολλές φορες στον υπνο του ,την Ακακία θυμαται…
Κια απο τα ματια του κυλουν δακρυα μυρωμένα…
(…ναι !κλαιν και τα παλιοφιδα κι ας ειν’ καταραμένα …)
Θελω να πώ ,σχολιαστα, πώς σκορδο, δεν μας πιανει
γιατι του οφι τον καημόν ,εχουμε για χαρμανι….
Εμείς σαν τρωμε σκορδαλια, τρεμει η φυσις ολη!
Κι η αναπνοή, τρομοκρατει, τον καθε κρεοπώλη…
Μαΐου 13, 2007 στο 9:07 μμ
Πάνος
Προς άπαντας τους ποιητάς κι όλας τας ποιητρίας
που στην καλύβα κάμνουσιν μεγάλας προσπαθείας
να αποδώσουνε λεπτά αισθήματα με λέξεις
και που δεν ξέρεις απ’ αυτούς ποιόν να πρωτοδιαλέξεις
γνωστοποιώ το πόνημα ανδρός εγκεκριμένου,
Βαλκάνιου, απ’ την Κέρκυρα το νυν επερχομένου.
Το όνομά του Πετεφρής, η γλώσσα του ηδεία
η ποίησίς του εύρυθμος – και όχι αηδία:
http://petefris.blogspot.com/2007/05/blog-post_13.html
Μαΐου 13, 2007 στο 9:20 μμ
Νοσφεράτος
Απόψε με κυνηγησαν οι σαρκοβόρες μνημες
(και με πονάν τα πόδα μου,οι γαμπες και οι κνημες…)
Θελω να ανεβω σε βουνά ,θελω να δώ ραχούλες
(να ξαναβρώ τους ερωτες και τις αγαπες ούλες…)
Θελω τ αστερια να διαβώ,να δώ Αποσπερίτη…
(Μα οι μνημες μου τη στησανε ,μου καψανε το σπίτι…)
Θελω να αφεθώ ξανα,στου ουρανού τα χαδια,
(Μαυτά τα πόδια δεν βαστουν και ειναι πια ρημάδια..)
Θελω να δροσιστώ ξανα,στ’ ουρανια ρυάκια,
(με πνιγουν τ’αποτσιγαρα στα μαυρα τα τασακια )
Θελω,στα χνούδια τ’ουρανου να στρωσω ερωτος κλινη
(Μα ,τωρα ανακάλυψα ,πώς μουφυγε εκείνη)
Μικρή Σκουπίτσα παρε με και εμέ στο φεγγαράκι..
(Και μη μου φερεσαι σκληρα ,κι ας ειμαι μπατιρακι…)
Μαΐου 13, 2007 στο 9:32 μμ
Νοσφεράτος
Ποιημα με Αριστερα υπονοουμενα
Αφιερωμένο στου Ποντου τα Αριστερα…
η Βασιλισ των μελισσών :
Ζουζούνιζαν οι μέλισσες, θέλαν να φάνε γύρι
χόρευαν στην κερήθρα μας σαν ναταν πανηγύρι
ολημερίς χορεύανε, το βράδυ ξαγρυπνούσαν
και από τη βασιλισσα, φαί όλες ζητούσαν
Δος μας φαί βασίλισσα, δος μας λιγάκι γύρι
απ’ τη δουλειά και το μισθό δεν βλέπουμε χαΐρι
Μα η τρομερή βασίλισσα τις αγριοκυτταει
(που απ’ το φαί και το πιοτό, ο κωλος της βρωμάει)
-Μέλισσες,τέρμα ο μισθός , δεν έχει άλλη γύρι
Άντε, φυγέτε από δω, άντε και αει σιχτίρι
( ξαναγραμμένο-για την περισταση…
Μαΐου 13, 2007 στο 9:37 μμ
skoupitsa
Δεν είναι η πενία σου, που σ’ έχω αδικήσει
Μα η ολιγωρία σου, που σ’ έχω τιμωρήσει
Μαΐου 13, 2007 στο 9:39 μμ
Νοσφεράτος
Ο ΒΕΖΥΡΗς ΚΑΙ Ο ΚΥΡΗΣ
(ενα τραγουδι για την Καθ’ ημας Ανατολή
Την ωρα που τραγουδαγε τον πόνο του ο Βεζύρης
Ξαφνου μπροστα του φανηκε ,της χώρας του ο Κύρης …
Και αγρια του παρήγγειλε ν’ αφήσει το τραγούδι
Γιατί στην χωρα καιγεται , ως και το πελεκούδι…
” Φτιαξε μου στόλο και στρατό ,τεμπελχανά Βεζύρη,
Γιατί μας βλεπω και τους δυο ,χαμένους κακομοιρη…
Και σφιξε λίγο των Γενιτσαρων τα Γκεμια
Και ασε πια τα οργια στα χαρεμια…
Ασε το ραχατι ,,,
Αιιντε!!!
(Αφιερωμένο εις την Ποντιακήν πλευραν του Αριστερου…)
Μαΐου 13, 2007 στο 9:46 μμ
Νοσφεράτος
… Εγώ κιαν ολιγώρησα,σκουπίτσα μου γλυκεία…
Δεν τοκανα απο κακού,μα απο ..αλακία
Ξερεις πως ειμαι ντροπαλος ,ποτε δεν θα τολμουσα…
σκουπίτσα, ανενδοιαστα ,να σε πολιορκουσα…
Μα τωρα εσύ ,για εκδικηση ταφτιαξες με το θείο…
μου φαινεται ,παραδοξο ,της μοιρας μου αστειο …
Σκουπίτσα ,τον Ισιδωρα τον Θειο μας ,παρατα
και ελά στά Καρπάθια,θα φαμε και σαλάτα …
Μαΐου 13, 2007 στο 9:51 μμ
Νοσφεράτος
… Ελα θα φαμε παστουρμα ,ελα θα πιουμε αιματα
το δειλι ,θα θαυμασωμεν τα ηλιοβασιλέματα…
Ελα ,θα κανουμε και σκι εις τα Καρπάθια ορη…
Ελα χρυσοφτερο πουλί ,ελα ουράνια κορη…
Μαΐου 13, 2007 στο 9:54 μμ
skoupitsa
Ποτέ μου δεν απαρατώ τον έναν για τον άλλον
Ειν της ζωής το μάθημα που λαβα το μεγάλο
Μπορώ αν θες για χάρη σου να φτιάξω μια πίτα
Μα μόνο με το θείο μας θα γεύομαι την πίτσα
Μαΐου 13, 2007 στο 10:05 μμ
Νοσφεράτος
Πρεπει να ξευρεις,Πελιδνός κι αν ειμαι εις την Οψι…
Ειν ‘ η καρδια μου τολμηρή, σαν του Σπαθιού την Κοψι…
Τα σωθικά μου σπαρταρούν και φλέγονται για σενα
ω τζιέρι μου! Λαχταριστό…σκεψου λιγο κι εμένα…
Μαΐου 13, 2007 στο 10:10 μμ
Rodia
Θα σας σκίσω ρέιιιιιι …!!!:-))
(μισό, να το βρω μονάχα)
χρτς χρτς.. πλικ πλικ… πατάω πήκτρα.. ααααα νάτο! το πρώτο μου ανέβασμα! το βρήκα! στου αραχτού το είχα ρίξει, το Νοέμβρη του 2005, στην παρθενική μου μπλογκότσαρκα λέμε… ανοίξτε καλά τα ματάκια:
Σταρ
Πόσο γουστάρ’
να γίνω σταρ!
Πήγα σε μπαρ
μπας και τρακάρ’
κανα παπάρ’
να το τσεκάρ’
και να μπουκάρ’
να του τα πάρ’
Βρήκα παπάρ’
σαν το θρεφτάρ’
να με κυαλάρ’
Του δίνω θάρρ’
για να στανιάρ’
να με φλερτάρ’
και το προγγάρ’
να ξεφρακάρ’
απ’ τα δολλάρ’
Ομως για σταρ
ούτε χαμπάρ’!
Μαΐου 13, 2007 στο 10:15 μμ
Νοσφεράτος
..Λαβωθηκα! Η αρνησις, μου φερνει μια ζαλην
σε εχασα καρδουλα μου, σε μια πεντοζαλη…
Προδοθηκα ο ερημος και μένω τωρα μόνος…
( Ας ηταν να μήν γκαριζε ,κείνος ο αγριος όνος!!!)
Σα το αγριογουρουνο, θα τριγυρνώ τα βραδια
Αρπυιες θα με κυνηγουν και ονειρα ρημαδια…
… Θα καταποντισθώ ξανα σ’ ερωτοτραγωδια…
(και δε θα ματαμυριστώ Αγαπης ευωδία…)
Με λίγο αιμα στο φλασκί θα ψαξω γι αλλα όρη …
γιατί Σκουπίτσα ματωσε η καρδια μου απ’ το ζόρι…
Μαΐου 13, 2007 στο 10:26 μμ
Ασμοδαίος
Goodluck δεν μου ευχήθηκε κανείς απ’ την καλύβα,
γι’ αυτό κι εγώ -ως το εικός- πολύ καλά δεν πήγα.
Μέχρι τους ημιτελικούς φτάσαμε με τον partner
-δέ λέω- καλά τα πήγαμε, δεν είμαστε κι ο Carter!
Τώρα η κούραση βαριά πέφτει στα βλέφαρά μου.
Όμως, δεν είναι μόνο αυτό -πονάν τα γόνατά μου.
Γι’ αυτό κι εγώ θα φυγω πια, πάω να κόψω τούφες
-κάτσε, skoupitsa, να ακούς όλες αυτές τις μούφες,
πίτσες, σαλάτες και λοιπά, Καρπάθια και κάστρα,
αφού δε θες στις γρασιδιές να αράζουμε και τ’άστρα
να γλυκοσβήνουν μοναχά καθώς είναι εκεί πάνω
κι εγώ αμέσως ό,τι θες αμέσως να σου κάνω.
Όμως, τα αίματα πολλά απάνω στην ποδιά σου.
Δε θα σφαχτούμε όλοι εμείς δια την αφεντιά σου!
Καιρός είναι που σκέφτομαι: πού είν’ ο Σούη φευγάτος;
Και τώρα αναλογίζομαι: μην είναι ο Νοσφεράτος;
Αλλά, την απορία μου θέλω να επαναλάβω:
δε σταματάω ίσαμε ‘ν* ντάτσια να καταλάβω!
—-
*Διαλεκτική θεσσαλική μορφή της αιτιατικής ενικού του θηλυκού του οριστικού άρθρου ο, η, το, προφερόμενη ένρινα.
Μαΐου 13, 2007 στο 10:33 μμ
Νοσφεράτος
… Στα πεντακόσια χρονια μου ,δεν βρεθηκε καμια
να μου αρνηθεί τον ερωτα με τοσην ευκολία
Με πληγωμενο εγωισμό ,θα τριγυρνώ τα βραδυα
και σε λευκοσαρκους λαιμους θαφήνω δυο σημαδια
αιματηρα…
(μα πρεπει,τωρα θυμηθηκα,ωιμένα
να φτιαξω και τα δοντια μου που ειναι χαλασμένα !
Μαΐου 13, 2007 στο 10:41 μμ
Ασμοδαίος
Βρε, Νοσφεράτε, ηρέμησε πάρε κανα χαπάκι
-νομίζω λέγεται ταβόρ- δες και το βιδεάκι,
γιατί εκεί μπορεί να βρεις το ταίρι το καλό σου,
να πίνετε αίμα οι δυο μαζί κι από το Μογκαντίσου
να στέλνετε χαιρετισμούς επάνω στην καλύβα
“εις το quartier madeleine ήμουν κι εγώ που πήγα!”
Μαΐου 13, 2007 στο 10:50 μμ
Πάνος
Νοσφεράτος ο Σούη;
Υπάρχει και Θεός – και μας ακούει!
*
Νοσφεράτε, δες το βίδεο – θα σου θυμίσει παλιές καλές εποχές…
Μαΐου 13, 2007 στο 11:02 μμ
skoupitsa
Τι φταίω εγώ που ο Νόσφυ μας θέλει να νιώθει θύμα;
τι φταίω που η προσοχή του θειού με έχει κάνει φίρμα;
Σε λίγο θα χω της μορφή της Αϊρίν Παππά
τη χήρα όταν έπαιζε στο έργο του Ζορμπά
Μαΐου 13, 2007 στο 11:14 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Δεν ειναι ο θειος καθαυτος που σε αναδικνυει
ειναι η ομορφαδα σου που το αποδικνυει
το αστραφτερο σου το μυαλο, πως καβαλας τη σκουπα
μα τωρα βαλε την ποδια και φτιαξε μου μια σουπα!
Μαΐου 13, 2007 στο 11:18 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Σκουπιτσα εισαι η βασιλισα σε τουτο το μελισσι
και για το Νοσφυ μη λυπού, θα του ΄βρω καποια λυση.
εισαι η νεραϊδα του ρυακιου, εισαι η χελιδονα,
μα τωρα για σιδερωσε εκεινα τα παντελονια
Μαΐου 13, 2007 στο 11:18 μμ
skoupitsa
Αμέσως τρέχω θείε μου να κάνω κακαβιά
Γιατί έφερα από τον Τσεσμέ ολόφρεσκη ψαριά
Μαΐου 13, 2007 στο 11:22 μμ
skoupitsa
Θα στείλω στο σιδέρωμα χέρια εφεδρικά
γιατί μαζί σου παίζουνε τα δυο κανονικά
(η σούπα βράζει κιόλα)
Μαΐου 13, 2007 στο 11:27 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Εισαι της μυγδαλιας ο ανθος, εσυ εισαι η αμαζονα
διπλα στο θειο ειν΄ η θεση σου, κι οχι με τα πρεζονια
εισαι του ΙΘΙ το αερικο, της ανοιξης το κρινο
εδω εισαι δουλα και κυρα οποτε εγω το κρινω
Μαΐου 13, 2007 στο 11:55 μμ
Νοσφεράτος
… Κοιτώ Ψηλα στον ουρανό και βλεπω το φεγγαρι….
και την μικρή σκουπίτσα μου να στεκει με καμάρι…
πλαι στον Θείο Ισιδωρα και μουρχεται να κλαψω
Βγαινει απ τα στηθια μου καημός,μουρχετα να πλανταξω!
θα βγώ στη γυρα ,θα χαθώ,θα βρώ παλια λημερια…
με τους δαιμονους θα ενωθώ στα αρχαια μας τ’ ασκέρια
Βουρκολακας θα ξαναγινώ και θα γυρνώ στα ελη…
Ανευ Σκουπίτσας δεν μπορώ ,τιποτα δεν με μελει….
Εκεί στα ελη τριγυρνούν αραχνες και ποντικια,
Βατραχοι Φρυγες ,Ιαπωνες, και φυονται και φυκια
εκεί στα ελη τριγυρνα και ο Μεγαλος Τραγος
Ο Παν ο Φαυνος,ο τρανός και των δασών ο μαγος
………………………………………………………………
Ο Θείος την Σκουπίτσα(μου ) οταν ξεμοναχιασει
στην φεγγαριου τα σκοτεινά,και την μπαλαμουτιασει
εκεί ψηλά στον αφαλο θε να βρη μια ελίτσα…
οχι μεγάλη μα μικρή ,μια σταλια μπουκίτσα
Αυτή η ελίτσα Θειο μου, ειναι η ευλογια
που αφησε εκεί, παλια, των μαγισσων, μια θεία
Τιμησε την Σκουπίτσα μας ,την μοιρανε με δωρα
και ολα εσύ τα χαιρεσαι Ισιδωρα μας,Τωρα…
Κι εκεί ,ψηλα ,στο μπουτι της ,Ισιδωρα, η Σκουπίτσα
εχει και κατι τατουαζ που δειχνουνε μια πίτσα
προσεξε, Θειο, προσεξε και μη την νε πατήσεις ,
γιατί δεν ειναι αληθινη (μονάχα θ’ αμαρτησεις)
Την Πίτσα την ζωγραφισε ενα κακό δαμόνιο
που ολους εκοροιδευε (το γελιο του, σαρδόνειο)
Την πιτσα που εβαλε εκεί,οποιος θα την επιασει
Η κορη θα εξαφανιστει .το χερι θα κατσιασει….
Μαΐου 14, 2007 στο 4:42 πμ
skoupitsa
Χρόνια πολλά θειούλη μου σαν είπα να βολτάρω
Από την Πούλια να εμπνευστώ τι δώρο θα σού πάρω
Και λόγω της γλωσσοφαγιάς του κλαίοντος Νοσφεράτου
Που όμως με καζάντισε με τα καμώματά του
Άλλο ένα επεισόδιο του ταραγμένου βιού μου
Με φέρνει σε απόγνωση σε διώχνει από το νου μου
Εκεί που έδειχνα ψηλά σε ένα πελεκάνο
Πώς κάνω εγώ τα βολ πλανέ και πως τ΄ ανεμοπλάνο
Αιφνίδια μου την έπεσαν και ήτανε πεντ-έξι
(Και πίστεψα στο νούμερο πως έχω πάθει έξη).
Οι πέντε ήταν όμορφες και όλων των χρωμάτων
Ντυμένες με ενδύματα καλών καταστημάτων
Την έκτη τη φοβήθηκα μάτι είχε θολό
Το βλέμμα της το απειλητικό μού φερε πανικό
Και να μού ψέλνει άρχισε κάτι αλαμπουρνέζικα
Σαν άκουσα προσεκτικά ειδα πως ΄ήταν σέρβικα
Θείε να μην πολυλογώ, η ώρα περασμένη
Η αιτία που με έχουνε αυτές φυλακισμένη
Είναι που αποκρίθηκα στο λάγνο έρωτά σου
Ενώ ήδη θα έπρεπε να φύγω από κοντά σου
Και να εισβάλω ως μαινάς μες στα φεμινηστήρια
Σαν προκηρύξεις να πετώ τα κατηγορητήρια
Πες ξαναπές κατάλαβα πως τούτα ήταν προφάσεις
Αυτές θέλουν στην ντάτσ(ι)α σου κάτω να τις φωνάξεις
Κι όχι μονάχα να τις βρεις όμορφες και καλές
Μα να τους πεις πως έχουνε και υπέροχες φωνές.
Θείε θα κάνω υπομονή μέχρι το πρωινό
Ότι και αν μου κάνουνε δεν θαν πολύ κακό
Μαΐου 14, 2007 στο 9:44 πμ
omadeon
Πρωι-πρωι σηκώθηκα και είδα πάλι στην Καλύβα ποιήματα
Οι καλυβίστας με ζέση αμείωτη παραδίδουν ποιητικά μαθήματα
Ενώ άλλοι στο ιντερνέτ τσακώνονται, πολλοί με λόγια πρόστυχα
Οι καλυβίστας αλληλο-εμπνέονται, πολύ ανατρεπτικά με δίστιχα
Το ταλέντο μου αχρηστεύτηκε, αλλά εγώ τώρα πια ευτύχησα
Ο εγωισμός μου ξεπεράστηκε, καθώς μία νέα δουλειά ξεκίνησα
Αντί νάμαι ένας, είμαστε πολλοί, ομαδική ελίτ αρχόντισα
της ματαιοδοξίας καθενός σαρκαστική, σατιρική Καλύβα φόνισα
Την παλιά διχόνοια σφάζεις σαν αρνί, στη διατριβή που ήδη εκπόνησα
με την κουλτούρα την ομαδική που προωθείς, όπως το τόνισα
Ω Καλύβα επαναστατική, που χτίζεις Νέα Ενότητα!
Ομάδα γιάφκα σατιρική, που φέρνεις Νέα Νεότητα
Οι κονταρομαχίες μας και οι τσακωμοί, κατέστησαν παρελθόντα απόβλητα
Συνωστισμένοι νιώσαμε νοσταλγικοί, για κάποια φασιστικά σαπρόφυτα…
Σε παραλιακή Καλύβα, ερημική, τα λόγια αυτά εκστόμισα
Καθώς βαρέθηκα και την ποιητική, τη λόξα που απόκτησα
Σηκώθηκα -λοιπόν- πρωί-πρωί, και στίχους πληκτρολόγησα
Αντί να πιάσω τη διαλεκτική – ή τη διατριβή που εκπόνησα
Καλύβα γόνιμη, ομαδική, ενωτική, που τόριξες στην ποιητική
Εύχομαι μόνο να μη χάσεις τη διαλεκτική, και γίνεις… μονολιθική!
Ομαδεών
(και κλωτσηδόν)
Μαΐου 14, 2007 στο 10:10 πμ
Ασμοδαίος
Ο Νόσφυ αποκάλυψε (11:55 pm) αυτό που είχα κάνει,
σκοπό μάλλον το έβαλε τώρα να με τρελάνει
τι κατά λάθος έκανα -θ’ ορκισθώ σ’ εικόνα!-
τρανό, μεγάλο σφάλμα: του Σούη πως ειν’ περσόνα
αδίκως το υπέθεσα και όχι ο Βουρκόλακας
αφού, παρά την αλλαγή, παρέμεινε βρυκόλακας.
Μαΐου 14, 2007 στο 2:37 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Σκουπιτσα, που να τοξερα οταν σε πρωτοειδα
οτι θα με παραταγες να πας με μια Σερβίδα
τοπε κι η τηλεοραση, πως ειν΄κατι Σερβιδες
που με οικοδομους μοιαζουνε και με φορτηγατζηδες
τα κοριτσακια παιρνουνε και τα ξεμοναχιαζουν
κι αυτα τα δολια ντρεπονται και ολο αναστεναζουν
και οτι με τη γλωσα τους που σαν παντοφλα μοιαζει
τα μαστιγωνουνε παντου με λυσσα και με ναζι
Ειναι πολεμικη φυλη κι ορμανε με μανια
Για πες μου τι σου κανανε γιατι εχω αγωνια.
Μαΐου 14, 2007 στο 3:53 μμ
skoupitsa
Θείε μου σε παρακαλώ μην έχεις αγωνία
Ανώδυνα εκύλησε η χθεσινή αγρυπνία
Οι κόρες ήταν ήρεμες και συστηματικές
δε γίνανε ακρότητες σαντμαζοχιστικές
Πρώτα μού δώσανε να πιω ένα γλυκό σφινάκι
και ύσερα μού ψάλλανε αυτό το τραγουδάκι
Σαν το ΄μαθα το είπαμε μαζί αγκαλιασμένες
Από τα Ελευσίνεια σαν κάπως εμπνευσμένες
και ύστερα καθίσαμε γύρω από το τραπέζι
και μια μπιρίμπα παίξαμε η αυγή μέχρι να φέξει
Έφεξε και με φίλησαν και μού δωσαν τη σκούπα
και με κατευοδώσανε για το ταξείδι που’ χα
κι εγώ επέταξα ψηλά και έφθασα στη Χίο
κερί άναψα στη χάρη σου και να’ μαι τώρα θείο
Και μην ακούς αυτά που λεν εις τις εφημερίδες
Πως είναι λέει Μυτιληνιές κι έχουνε προβοσκίδες
Καλά κορίτσια ήτανε θέλουν να ρθούν στο πάρτι
Το Νόσφυ να γνωρίσουνε να κάνουν ένα χάπνιγκ
Μαΐου 14, 2007 στο 4:21 μμ
Νοσφεράτος
Ευχαριστώ,δεν θαθελα να παιξω με Σερβίδες…
την γυαλαμπουκα την παχεια και τις φωνές -τσιρίδες…
αν ειναι αυτή η προσφορα ,να με παρηγορήσεις …
σέυχαριστώ σκουπίτσα μου , μα καλλιο να το αφήσεις
Μαΐου 14, 2007 στο 4:38 μμ
Νοσφεράτος
Ενώ θα επροτιμαγα εκείνη τη Βουλγαρα
πουχε κορμακι λαστιχο και ειχε και φωνάρα….
Βουλγαρα παυλικιανή,με τους λαρρυγγισμους της
με ευλιγισια τρομερή και τους ζογκλερισμους της
μ’ αυτην θα ερωτευομουνα εις την Τρανσυλβανεία
να παιζει το ταμπουρλο της ,βαλκανική λαγνεία…
να σείεται ο παλιοπυργος, να τρεχουν τα ελαφια….
και να ξεχνώ ,του κοσμου αυτου, τα πάθη και τα λάθια….
Μαΐου 14, 2007 στο 5:45 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Προηγουμενως μου΄λεγες πως εχεις παθει εξη,
και οταν σε φιλουσανε, ειπες, πως ειχε φεξει.
Καθως εγλυκοχαραζε και σουδιναν φιλακι
θυμασαι αν εφοραγες μωρο μου το βρακακι;
Θυμασαι που σε φιλαγαν, στο μαγουλο ή στο στομα
και σε τραπεζι παιξατε μπιριμπα ή στο στρωμα;
Oταν εσυ της “εκοβες” κι αυτη μοιραζε φυλλα,
εννοιωθες μια περιεργη στο σωμα ανατριχιλα;
Εκει που παιζατε χαρτια ποσο ηταν η γκανιότα,
γιατι οταν εγυρισες δεν φοραγες κυλοτα;
Αλλ΄αν την εχασες γιατι σε κλεψαν στη μπιριμπα
θα παω ο Ιδιος περα εκει και θα τα κανω λιμπα!
Μαΐου 14, 2007 στο 5:47 μμ
Πάνος
Ο Ασμοδαίος προτιμά, ως νέος, τις Ρωσσίδες
κι ο Νόσφυ ενθουσιάζεται δια τις Βουλγαρίδες.
Η τρυφερή Σκουπίτσα μας κορτάρει με Σερβίδες
κι ο βιογιάννης προτιμά τις λάγνες τις Αγγλίδες.
Και ερωτώ, πριν εξελίξεις μας έρθουν τρομεραί,
ως άλλος Αυλωνίτης: Που πάμε ρε; ΠΟΥ ΠΑΜΕ, ΡΕ;
Μαΐου 14, 2007 στο 5:48 μμ
Νοσφεράτος
…Λυπαμαι που ξενερωσα ,με ξαναζωσαν φιδια
.πατριωτισμοι κι εθνικισμοι μπου πρηξανε τα….ιδια
εδώ κανουμε ποιησιν και αλλοι το χαβα τους
λες και ενδιαφερουνε τα εσωτερικά τους
Μαΐου 14, 2007 στο 5:58 μμ
Νοσφεράτος
Αχ να μπορουσα να ‘μενα εδώ στην Χελιδονα…
χωρίς σκοτουρες να γυρνώ ,να ακουω την Αηδόνα
του κοσμου τις ξενερωσιες και τα μεγαλα λόγια,
να ξεχνώ,κι εδώ να πλεκω κομπολόγια
ποησεως…να στιχουργώ , απ το πρωι ως το βραδυ…
Ω! Εωσφορε από ψηλά ,,, δειξε ενα σημαδι…
οτι μπορουν κι οι απέθαντοι να βρουντην ευτυχία
και να μή βολοδερνουνε μεσα στα αγρια κρυα…..
Μαΐου 14, 2007 στο 8:06 μμ
Νοσφεράτος
.. Τι καθουμε και εμπλεκομαι μες τις πολιτικουρες
αφου πια απεχθανομαι αριστερομαστούρες..
Αβυσσος η ψυχουλα μου ,αφηκε κι η Σκουπίτσα…
και ασε πια, που δεν μπορώ ,να ξαναφαω πίτσα
Αχ ναχα τη Βουλγαρα μου κείνη με τα ταμπουρλα
Και ας να μη μου πόναγαν ,τα .των οδοντων, ουλα
Ναχα Βαλκανια μικρή απο του Μπανσκο μερη…
Με προικα το ταμπουρλο της και ενα χοιρομέρι…
Και μια συνταξιν μικρή ,να εγκατασταθούμε
στη Βουλγαριά βασιλικά ,να τρωμε και να πιουμε….
Μαΐου 14, 2007 στο 8:23 μμ
Πάνος
Κι όμως η φαντασίωση είναι γεμάτη εμπόδια
- το χοιρομέρι απαιτεί ναν’ υγιή τα δόντια!
Άσε που και η μικρά θα έχει απαιτήσεις
- πρόσεχε, το κεφάλι σου και πάλι θα στολίσεις!
Κι αν υποθέσουμε πως τελικά τα δόντια θα τα φτιάξεις
- το άλλο πως θα ανορθωθεί και πως θα κάνει πράξεις;
Μαΐου 14, 2007 στο 8:25 μμ
Νοσφεράτος
…Ισως ο Βιοαννης να μπορεί να μου διδαξει κατι ,
και για να γίνω πιο σαφής : Οι Λύκοι εχουν αγαπη;
εκεί στα αγρια βουνα στις τουντρες και στις στεπες…
που τριγυρνουν αγριολυκοι ,με αδειες τους τις τσεπες…
πες μου Βιοαννη, αραγε ειναι ευτυχισμένοι;
δεν τους αρκεί μια Λυκαινα και ναναι Χορτασμένοι;
Μηπως και οι μοναχικοι,στην ερημια που ψαχνουν …
που ειναι ξεδοντιαρηδες και την μασελα σιαχνουν …
Λυκοι της στεπας ,μοχθηροι, σαν ζωοΔον Κιχωτες…
Πες Βιοαννη ειδικέ ,δεν ειναι πιο Ιππότες;…
Απο τον ντόπιο πληθυσμό και την εγχώρια λέρα…
και ‘ολους που μας κυβερνούν σαν ναμασταν γαλέρα;ι
Μαΐου 14, 2007 στο 8:35 μμ
Νοσφεράτος
… Ειναι βαρύς υπαινιγμός ,αυτό που ειπες, Πανο…
Που , καθε θηλυ , αν βρεθεί , ο Νοσφυ , απο πάνω..
αισθανεται τον ερωτα κι ενα σκοπό σφυριζει
ενώ τα αστρα κανουνε τον ουρανό να σφύζει…
Μαΐου 14, 2007 στο 8:58 μμ
Νοσφεράτος
Οταν του Νοσφυ το φιλι ,γευτουνε τα θηλέα…
σ’ ατμοσφαιρα ονειρική, μπαινουν ακαριαια …
μια ομιχλώδης σιωπή, γλυκα τις νανουριζει
και ενα συνεφο απαλό, τις σιγοοψιθυριζει…
…λογια πολύ παναρχαια απ’ της αβυσσου βαθη…
που αναερα,θυμιζουνε, θεων κι ανθρωπων πάθη….
και οταν λικνιζομενα, φτανουνε ως το χειλος …
τοτε εμφανιζεται ξανα των Φαραω, ο Νειλος…
Ο πιο αρχαιος ποταμός , ο υγραμενος χωρος
Και ξαναπαιρνουνε τη Ζωή, ο Ανουβις κιο Ωρος
και ο Θεός ο Οσιρις,ο διαμελισμένος
ολοκληρωνεται ξανά και ειναι ορθωμένος …
Μαΐου 14, 2007 στο 9:31 μμ
Νοσφεράτος
Το Νοσφειον Επος (ή Αρχαια Δειλινά…)
( ανωτερον κι απο το επος του Γκιλγκαμές…)
α 1….( οι απαρχες….)
… Οταν ο τρομερός Ραμσης,απο τους πιο μεγαλους
ολου του κοσμου Βασιλεις (ακομα και τους Γαλλους )
νικησε ολομοναχος τους τρομερους Χετταιους
και ουλους τους κατεσφαξε ,ως και τους τελευταιους
εκεί στην μαχη του Καντες, και γυρισεν εις Θηβαν
τους Αιγυπτιωτες μαζεψεν , τους εκανε μια στοιβαν
Σε μια πλατεια πελώρια, στη σκια μιας Πυραμιδας
(Υστερα τον μιμηθηκε κι ο Βασιλεας Μιδας)
Ολοι εκεί στεκοντοσαν σιωπηλοι με δεος …
μεχρι να δουν του Φαραω ,το ορθωμένον Πέος
Με φθονο ζητωκραυγασαν ,εμειναν μαγεμένοι
Απο τον Φαλλον του Βασιλια, βαθεια γοητευμένοι …
(….συνεχιζεται),
Μαΐου 14, 2007 στο 10:24 μμ
Νοσφεράτος
…Και τοτε εμφανιστηκε , ενας αρχιευνουχος…
για Αθεο κατηγειλλε τον Φαραω, και ουτως
ηλπισε, να δρεψει αυτός του Βασιλια το κλεος
Ομως αυτο που εισεπραξεν ,ητανε ενα Πεος…
(συνεχιζεται*…)
* Καθε ομοιοτητε με αναλογες σημερινες καταστασεις ειναι απολυτως συμπτωματική….
Μαΐου 14, 2007 στο 11:06 μμ
Νοσφεράτος
Πρεπει να πώ πώς του Ραμσή που ηταν και τσαντιλας
οι νεο-ορθοδοξοι του φερνανε ξυνιλας
Τους ιερεις που επιανε , να βυζαντινολογισουν
Διεταζε τους δημιους ,δια να τους μουνουχίσουν
Διοτι ειχε προγονο τον μέγα Ακενατόνα
που ιερεις τον φαγανε , του πηραν την κορόνα…
Μαΐου 14, 2007 στο 11:24 μμ
Νοσφεράτος
και κανανε στην Αιγυπτο μιαν συνομωσιαν
την ”μαχην της ταυτότητας ” την λεγαν την αχρείαν …..
και ηταν τοτες του Ρα, ο Μεγας Ιερεας
που ” Μανταμ Μπλανς ” τον λεγανε κι ηταν πρωην Κουρεας
κι αυτος που ενορχηστρωνε με παθος και μανιαν ,,,
ολη , την συκοφαντικήν αν-ιερη συμπαιγνιαν
Μαΐου 14, 2007 στο 11:31 μμ
skoupitsa
Θείε μου ό,τι ρωτησες εσύ θα τ’ απαντήσεις
το ρίσκο της απάντησης μόνος σου θα ρυθμίσεις
τώρα εγώ αποσύρομαι στη σκοτεινή πλευρά μου
κάποιες ημερες του μηνού κρύβομαι στη φωληά μου
Μ’ αν νιώσεις λίγη μοναξιά και θέλεις τη σκουπίτσα
Άφησα εδώ στο πόδι μου τη βιοσφουγγαρίτσα
ΥΓ Νόσφυ ξέχασες να μας πεις για τον Τουταγχαμών
που είχε ένα άγριο πουλι που κρωζε αχμόν αχμόν
Μαΐου 14, 2007 στο 11:32 μμ
Νοσφεράτος
… Και απο τοτε μαζευε . στην οχθες του ο Νειλος
ολη την Λάσπη που γινε, των ορθοδοξων ζηλος….
Μαΐου 14, 2007 στο 11:41 μμ
Νοσφεράτος
Ναι και επισης ξεχασα τον Ασσουρμπανιμπαλ
(τον λεγαν Σαρδανάπαλο κι ηταν Καρναβάλ’)
Μόνο που ,να. σκουπίτσα μου , χανεται η μαγεια …
οταν την χρονολογικήν , σπαμε, ιεραρχια
…………………….
Αυτά που λές ανηκουνε σε αλλο επεισοδιο
(Αλλη φορά θε να σας πώ το Τουταγχμωνειο Ζωδιο)
Μαΐου 14, 2007 στο 11:46 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Σκουπιτσα, αν σε ρωτησα για τα παθηματα σου
δεν ην που τα θεωρησα σαν αμαρτηματα σου
ουτε οτι της Ηθικης τον κοδωνα σου κρουω
θελω να μου τα ΄πεις εσυ, μου αρεσει να τ΄ακουω!
μου ειπες σκουπιτσα μου γλυκεια να ειμαι ανατολιτης,
ομως εγω εξοκειλα γι αυτο σου βγηκα αλητης
Μαΐου 15, 2007 στο 2:37 πμ
bioannis
Νοσιφεράτε τι να πω ?
εγώ, αλλού φυσούσα τον καπνό…
Για τους τυχερούς τους λύκους
… δεν τους βάζουνε σε στοίχους
Ένα μόνο θα σου πώ
και ας φανεί ανθρωπινό
Τάχουν συμφωνήσει μία χαρά
ένας κερδίζει, όλες, αλλά μονάχα μιά φορά.
Και όταν πια, περάσει η μπογιά τους
τρώμε και τα κόλυβά τους.
Μαΐου 15, 2007 στο 2:42 πμ
Ο θειος Ισιδωρος
Δεν κοιμασαι ρε Γιανναρε?
Μαΐου 15, 2007 στο 2:43 πμ
bioannis
Που να κοιμηθώ ρε θείε… στα καρφιά ?? φακίρης είμαι ??
Μαΐου 15, 2007 στο 2:45 πμ
Ασμοδαίος
Κι εσείς αϋπνίες;
Μαΐου 15, 2007 στο 2:50 πμ
Ασμοδαίος
Μάλλον, όχι πια…
Άντε, καληνύχτα!
Μαΐου 15, 2007 στο 2:50 πμ
bioannis
Παληκάρια πρέπει να μαζευτούμε, έχει ρίξει μια ιδέα ο Πάνος.
Η ποιητική βραδυά είναι έτοιμη… ένας καλός στην απαγγελία χρειάζεται. Εχω καιρό να πάρω τα βουνά. Δεν εννοώ ταλαιπωρίες έτσι .. να ξηγιόμαστε!
Μαΐου 15, 2007 στο 2:55 πμ
Ο θειος Ισιδωρος
Ελατε ρε στις κουτσομουρες, εχει τσαμπα φαί
Μαΐου 15, 2007 στο 3:25 πμ
bioannis
Οι κουτσομούρες αντέχουν μέχρι τη Παρασκευή που θα έρθω στην Αθήνα ??
Μαΐου 15, 2007 στο 2:45 μμ
Νοσφεράτος
Γιατί μας το κανες αυτό ,βρε Πανο, το χουνερι
με Ποντο και Αριστερα ,να πλεκουμε Πανερι
με Γιανναρά και τα λοιπά και πάλι ρε γαμοτο
να γινεται κουρούμπελο, να πεφτει βαρελότο
Ενω εδώ μες στην φωλια ,τσιριζουν χελιδονια
κι αλλοι Βουλγαρες κυνηγουν ,κι αλλοι ακουν τ αηδονια
εδώ σφυζει η ποιησις εκειί πετροβολάνε
και δεν αντεχουν Πανε μας , τα …δια μας να σπανε…(εχουμε και υποχρεωσεις…)
Μαΐου 15, 2007 στο 2:56 μμ
Πάνος
Διόλου μη δυσανασχετείς, μην κάνεις τον αθώον
- πολιτικό, όπως όλοι μας, και συ δεν είσαι ζώον;
Έτσι κι αλλιώς ζυγώνει η στιγμή (και έχω την ελπίδα)
- μονάχα λογοτεχνική να είναι η καλύβα…
Για θέματα πολιτικά, που πάει ο αιών
και άλλα τέτοια διάφορα – εις του Ομαδεών!
Γιατι με τούτα και αυτά κι εκείνα και τα άλλα
- σβήνει το αζιμούθιον και χάνουμε τη μπάλλα!
Μαΐου 15, 2007 στο 3:13 μμ
Νοσφεράτος
Και Τωρα θελω να σου πώ αγαπητε μου Πανε
πως και εγώ φυσικά ,ολο ρωτω Που Παμε ΡΕ…που παμε…
μα ξερω οτι,δυστυχώς, απαντησιν δεν εχει
μονον η χελιδονοφωλια κι η ποησις συνεχει
τον κοσμον μας…και σπαρταρουν τα ψαρια στον αερα,
πετουν και οι σταυραετοι και νυχτα αλλά και μερα
(ασχετο κλεισιμο αλλά ειναι ωρα για σιεστα και νυσταζω …
Μαΐου 15, 2007 στο 5:04 μμ
biosfougaritsa
Θείε η σκούπα πάσχει από ευθυμογράμμιση
Στο συνεργείο είπαν πως θέλει ψυχανάλυση
Μα εγώ πιστεύω θείε μια βόλτα αν την πας
αυτή θα καταλάβει πόσο την αγαπάς
(και θα συνέλθει)
Μαΐου 15, 2007 στο 5:40 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Σφουγκαριστρουλα εχω κι εγω πικρα μετανοήσει
που τη Σκουπιτσα αφησα να παει μονη στη βρυση
και πισω οταν γυρισε ειχε πολυ αλλαξει
ηταν κακοκεφη και δεν μπορουσε να πεταξει.
και με υπονοουμενα σεξιστικα αναφερθηκα
την πληγωσα αλλα μετανοω, αναρμοστα της φερθηκα
Οι στεναγμοι μου μελανας εμορφωσαν νεφέλας
και ο οριζων φαινεται ολογυρα μου μέλας
Γι΄αυτο Σφουγκαριστρουλα μου θελω να της μυνησω
οτι του θειου του΄λειψε και να γυρισει πισω.
Μαΐου 15, 2007 στο 5:46 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Αφιερωμενο στη Σκουπιτσα
“Ελα πεταλουδιτσα μου
στασου να σε τσακωσω
δεν θα σου τσαλακωσω
τα ωραια σου φτερα
Θα σε ταϊζω ζαχαρη
θα σουχω για σπιτακι
μετα ξωτο κουτακι
θα ζουμε μια χαρα!”
Μαΐου 15, 2007 στο 6:11 μμ
Νοσφεράτος
Ω! biosfougaritsa μου αναρωτιεμαι μηπως…..
εσυ που εισαι οκολογικια,(και αν δεν εισαι κητος…)
αναρωτιεμαι ελεγα: Αν καναμε παρεα;
Ξερεις …να παμε εξοχή ,τα σεα και τα μεα…;)
Μαΐου 15, 2007 στο 6:42 μμ
Νοσφεράτος
το Νοσφειον επος(επεισοδιον εξηκοστο εκτο… )
ΟΓΚΙΛΓΚΑΜΈΣ ΣΤΟΝ ΚΑΤΩ κΟΣΜΟ
…. Σαν καποτε ο Γκιλγκαμές, ηρως των Σουμεριων
τον Αδην επισκέφτηκε (οπου είχε εναν θείον
που ήταν και αυτός γιγαντας, πελώριος στην οψιν
κι ειχε κόψει τα γένεια του με του σπαθιού την κόψιν
και που τον λέγαν Σουρουπάκ ,γιο τουΟυμπάρ-Τούτου
μα ολες του οι γκόμενες τον νε φωνάζαν Κού-κου)
όλος χαρά τον φώναξε (ο Γκιλγκαμές τον ) Θείο!
και χιαστί, τον φίλησε και τούπε: Αααίιιοοοοοο!
(τουθόπερ, στα σουμέρικα ,σήμαινε: πές μου Θειούλη
που γύρισα όλο τον ντουνιά, της γής την πλάση, ούλη
Εχεις καμία γκόμενα ,για με τον Καημενούλη;)
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…
Μαΐου 15, 2007 στο 6:56 μμ
Alcibiades (!??)
Το θειό του εψαχνε ο Γκιλ, η τον αγαπημενο,
Ενκιντου μεγα κυνηγο, που χε φιλο για καιρο;
Μαΐου 15, 2007 στο 7:10 μμ
Νοσφεράτος
… Μα ο Θειος του εμεινε ψυχρός και σαν αγριεμένος
τονε κοιτάζει βλοσυρά και λεει ψυχραμένος:
Γιε του Ουπάκ,του Μουρουπακ, γιου του Κουλάκ-Μούπου
που και εκείνος ηταν γιός του Κουλουμουτουσούκου….
γιου του ξεχναω νατον πώ,δεν ντρεπεσαι λιγακι;
που μου ζητάς και γκόμενα ,σε με το φουκαράκι;
Που από τονκατακλυσμό εχω να πιάσω θηλυ…
μονάχα ισλαμίστριες …Ναι! αυτες το μαντηλι…
έρχονται Κάτου ,κατα δώ ,μα ευτούνες δεν μετράνε
φοράνε μπούργκας και τσαντόρ,κι οι άντρες τους θα με φάνε…
Αν τις κοιτάξω μια στιγμή…Πρίν κάνα δύο αιώνες
Ναι!το θυμαμαι!!! μούρθανε και κανά δυό κοκώνες
απο ταις Βαβυλώνες …μα και αυτές οι καψερές δεν έμειναν μαζί μου
τις βρώμαγαν τα χνώτα μου και το παχύ πουλί μου….
Ε! τώρα που το σκέφτομαι είναι και οι Σερβίδες
Μα όσοι τις πρωτοβλέπουνε ,βάζουνε τις τσιρίδες…
Γύρνα λοιπόν στα Ζιγκουρατ ,εγγονι του Ουνα- Βρις
Στον κατω κόσμο, προκοπής ,γκομενα δε θε να βρης….
Μαΐου 15, 2007 στο 7:11 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Αν τον Ενκιντου εψαχνε τοτε γιατι να παει
στον Σουρουπακ να καθεται και να χασομεραει
θα πηγαινε στο φιλο του χωρις πολλα πολλα
αυτο μας λεει η λογικη, σκεφθητε το καλα
Μαΐου 15, 2007 στο 7:24 μμ
Νοσφεράτος
* Σημειωση:
Ετσι ειναι οπως τα λες σοφε Αλκιβιαδη
Τον Ενκιντού ο Γκιλγκαμες εψαχνε εις τον Αδη
Μα επειδή ‘ταν ζωηρό παιδί με κέφι και με Μπριο..
ειπε: Μιας κι ειμαι δώ ,δεν πάω να δω τον Θειο;
( Για το επεισοδιο αυτό βρεθηκε πινακιδα
θαμένη ,σε ανασκαφή ,στου Βασιλέως Μίδα
το παλατι-ξερεις στην Μικρα ασια…
εκει που φυεται φυτό, …..)
Μαΐου 15, 2007 στο 7:28 μμ
Alcibiades (!??)
…Ξερω η μαλακια…
Μαΐου 15, 2007 στο 7:40 μμ
Νοσφεράτος
Μ αρεσει ο συντονισμός
που εχουμε σ’ αυτό το Πόστ…
Μαΐου 15, 2007 στο 7:58 μμ
Ασμοδαίος
Αλκιβιάδη, γύρισες ξανά στη χελιδόνα,
αλλά εγώ δεν έμαθα να φτιάχνω μακαρόνια.
(αν θυμάσαι)
Δε θέλεις, Νοσφεράτε μου, να το φιλοσοφήσεις
και τη σκουπίτσα τη γλυκειά μονάχη να αφήσεις.
Μόνο εδώ θα τριγυρνάς να γραφεις για τα έπη
που οι Σουμέριοι έφτιαξαν τότε παλιά που η Πέπη
-του θείου εκείνου η γκόμενα, η όμορφη κοπέλα-
που βόλτα όλο πήγαινε και της φωνάζαν “Έλα
εδώ να δούμε πώς θα πάμε ως τον Άδη,
θα πάρουμε, αν θες μαζί και τον Αλκιβιάδη”.
Όμως, αυτή τους έγραφε στα υποδήματά της
και μοναχά εκοίταζε να κάνει τη δουλειά της.
Έτσι κι εσύ, απερίσπαστος, έπος εξ ολοκλήρου
χωρίς να θες ούτε στιγμή να φύγεις απ’΄του θείου
το ίδρυμα το ένδοξο που λέγεται ΙΘΙ
κι έχει τραβήξει όλη μας ημών την προσοχή.
Μαΐου 15, 2007 στο 8:37 μμ
Νοσφεράτος
… μια παρατηρηση για σε εχω να κάνωΘειο
( τον Θείο Ισιδωρο εννοω ,οχι τονΑλλο Θειο
τον
Μαΐου 15, 2007 στο 8:40 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Ακουει
Μαΐου 15, 2007 στο 8:48 μμ
Νοσφεράτος
..Σουρουπάκ ,του Γκιλγκαμές ,τον Θειο): θειε
Με ψυχραν την Λογικήν ,δεν γραφονται Ιστορίαι
Μονάχα με συναισθημα κι αυθαίρετον το πάθος
(και που και που κι ας γινεται και κανα μέγα Λαθος!)
Παραδειγμα τρανό, εδώ, στην Καλύβα του Πανου
Που ο Μικρασιατης εγραφε, (κι εβγαινε κι απο πάνου!)
Πώς για την Επανάστασιν ,ως και η Μπουμπουλινα
κιο Πατριαρχης παιξανε μαζί τα μαντολίνα…
Κι οι δυο, συνέφαγαν μαζί και ηπιαν και καμπάρι….
την Εναρξιν, συμφώνησαν με κεφι και καμάρι…
Οι δυό, της Επαναστασης ,κρατούσαν τα ηνία
μόνο που δεν συμφώνησαν, στην ημερομηνια…
Μαΐου 15, 2007 στο 9:36 μμ
Νοσφεράτος
…. σε σχεση με τη συζήτηση στο πόστ το διπλανό
ενα μοναχα σχόλιο, εχω να κανω εδώ:
(παρόλο που ο Γιανναράς το παiζει Μέγα μούρη )
πως η φιλοσοφία του ,ειναι cazzi azzuri…
Μαΐου 15, 2007 στο 9:40 μμ
Πόντος και Αριστερά
“Helleban”, όπως θα λέγαμε “Ταλιμπάν”!!!!!!!!!
————————————————————
“…για τον δήθεν διωκόμενο Helleban «αναλυτή» Δελαστίκ…”
όπως τον αναφέρει ΣΗΜΕΡΑ ο Βασιλάκης, στο σχόλιο από το ποστ του “εξαποδώ” που αναδημοσιεύτηκε στην αρχή της συζήτησης, γράφεται:
————————————
“Στο βιβλίο του “Καλά να πάθουν”, εκδ. Γνώσεις, κατονομάζει όλους όσους αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στον οργανωμένο κοπετό, που θα απάλλασσε την αμερικάνικη κυβέρνηση από τις τρομερές ευθύνες της για την ιμπεριαλιστική της πολιτική. Μπογιόπουλος, Μουλόπουλος, Κανέλλη, Στάθης, Τριάντης, Σταματόπουλος, Κιάος, Λ. Παπαδόπουλος κι άλλοι πολλοί, δίνονται δώρο στους λυσσασμένους του Μπους για να μην κουράζονται να αποδελτιώνουν τις εφημερίδες!
Ειδική αναφορά γίνεται για το Δελαστίκ και τους άλλους αριστερούς δημοσιογράφους της “Καθημερινής”:
«Ο αναγνώστης της Καθημερινής έχει την εντύπωση ότι διαβάζει την εγκυρότερη, την επίσημη κεντροδεξιά εφημερίδα. Χωρίς να γνωρίζει ότι αρκετά στελέχη της (λ.χ. οι σύντροφοι Γ. Δελαστίκ, Π. Παπακωνσταντίνου, Μ. Τζιαντζή, Γ. Ελαφρός) είναι ταυτοχρόνως στελέχη του ΝΑΡ… Έτσι, δημιουργήθηκε το παρά φύσιν φαινόμενο μιας σοβαρής κεντροδεξιάς εφημερίδας, η οποία έχει αλωθεί από μία οργανωμένη ακραία κομμουνιστική ομάδα και δηλητηριάζει το ανύποπτο κοινό με ιδεολογήματα που δεν έχουν σχέση με τον πολιτικό χώρο στον οποίο απευθύνεται. Δεν θα ήταν υπερβολή αν χαρακτηρίζαμε το φαινόμενο σαν μια καθημερινή πολιτική απάτη, σαν γιάφκα του ΝΑΡ»,
….Από άρθρο εκείνης της εποχής του Γιώργου Παυλόπουλου με τίτλο:
“Οι Γιάφκες που ανακάλυψε ο Μακαρθισμός”
Το “δόσιμο” των δημοσιογράφων έγινε με τέτοιο συστηματικό και ξεδιάντροπο τρόπο, ώστε κυκλοφόρησε κείμενο με υπογραφές συνδικαλιστών της ΕΣΗΕΑ και της ΠΟΕΣΥ, στο οποίο κατάγγειλαν τον Βασιλάκη για «προσπάθεια χειραγώγησης συνειδήσεων», για δημοσιοποίηση «μαύρης λίστας» η οποία έχει «ηθικούς αυτουργούς που κινούνται σε ανώτερα κλιμάκια εντός κι εκτός Ελλάδος» και για «νέο απροκάλυπτο μακαρθισμό».
—————————————————-
Και θάταν καλό να μας πει “Ο Καιρός” (Γιώργος Παπαδόπουλος) τι σήμαινει εκείνο το “δόσιμο”….
μ-π
Μαΐου 15, 2007 στο 9:43 μμ
Πόντος και Αριστερά
Νοσφεράτου τι λες;;;
Τα δικά μας μυαλά από ποιούς “αλώθηκαν”;
μ-π
Μαΐου 15, 2007 στο 9:44 μμ
Πόντος και Αριστερά
Γράψε λάθος…..
Η ταραχή βλέπεις!
Μαΐου 15, 2007 στο 9:51 μμ
Νοσφεράτος
Ποντε … Να χαρείς τον Πόντο σου!!! Σουτο χω πει και αμα ξαναχρειαστει θα το πω χιλιες φορες… Εχει ενα σωρό Ποστ … Εχεις και το Μπλγκ σου…
Ε Ασε ησυχη την Χελιδόνα ρε Γαμοτι μου… Αν ερχεσαι εδώ , γραφε με στιχο …..
Ειδες τί εκανες τωρα…. Για τριτη φορά…. Τα χαλασες ολα…. Και γώ απο την ταραχή μου δεν μπορω να βγαλω στιχο …
…. Μου θυμιζεις την Θεια μου Νιτσα ….
Ασμοδαιε….. Τα χαπια μου γρηγορα
Μαΐου 15, 2007 στο 9:58 μμ
Νοσφεράτος
Και πάνω εκεί που εψαχνα για να βρω τον Ρυθμό
ηρθε ο Αριστερο Πόντιος και,,,
(Γαμότο δεν βρισκω ρίμα … Ειδες τι εκανες ; Ποντιε; Τωρα τί θα κανω μου λές ; Παει το εργο μου…. Μπραβο σου π &α τα καταφερες ,συγχαρητηρια…(
)
Μαΐου 15, 2007 στο 9:58 μμ
Ασμοδαίος
Νοσφερατού, ηρέμησε πάρε το ταβοράκι
ο Πόντος μας εθέλησε να κάνει αστειάκι.
Δεν το ‘ξερε πως είναι πια πανίερος ο χώρος
και δεν μπορεί κανείς εδώ να είν’ γιανναρολόγος
μονάχα ποιητές *μπορούν τους στίχους τους να γράφουν
και όλοι οι άλλοι τα πεζά πρέπει να τα ξεμάθουν.
–
*Λέμε καμιά μαλακία να περνά η ώρα.
Μαΐου 15, 2007 στο 10:09 μμ
Νοσφεράτος
Λεω να στειλω Επιστολήν στον Προεδρον του ΙθΙ
μήπως το Ποντειον πρόβλημα, μπορεσει και λυθεί…
( ε κατι γινεται…ισως ξαναβρώ τον ρυθμό.. αν δεν εχω καμμια αλλη Ποντια παρεμβολή)
Μαΐου 15, 2007 στο 10:14 μμ
Πόντος και Αριστερά
Νοσφεράτε, άσε το ρυθμό
και γύρνα στα ωραία.
Εκεί που έχει ταλιμπάν,
εθνολαϊκιστές στο παραβάν,
κι οι χίτες πάλι μας τραβάν….
Εκεί που κάτι γίνεται και κάποιοι “παραδίδουν”
στους δαίμονες τα ιερά και ήσυχους δεν μας αφήνουν.
Ρεφρέν:
Ξέχνα τη θεία Νίτσα
και πιάσε καμιά γκλίτσα.
μ-π
————————-
Υ.Γ.
Όσο για τις παραπάνω παρεμβολές, κυριολεκτικά τα μπέρδεψα μετά την παρέμβαση Βασιλάκη. Δεν ήξερα που βρισκόμους. Σόρι. Ο Καλυβάρχης που μας έμπλεξε ας τα ξεμπλέξει…. (πάντως οι ακροαματικότητες πάνε άριστα!)
Μαΐου 15, 2007 στο 10:38 μμ
Ασμοδαίος
Η “άθεη” το τίμημα
να πάρει όποιος δεν το ‘χει
μας έδωσε.
Με μπέρδεψε
γιατί είναι μέγα δίλλημα:
ΝΑ ΠΑΡΩ MAC ή ΟΧΙ;
ΥΓ: Για σένα γράφω έμμετρα, φίλε μου, Νοσφεράτε,
να βρεις και πάλι το ρυθμό, ευέλικτε και γάτε,
να φτιάχνεις στιχουργήματα και πάλι τη σκουπίτσα
να διεκδικείς και να αψηφάς του Ισίδωρου τη γκλίτσα.
Μαΐου 15, 2007 στο 10:45 μμ
Νοσφεράτος
Επιστολή
Προς Προεδρον ΙθΙ
κ. Θειον Ισιδωρα
κοιν. κ Πανον Καλυβαρχην
κ. Σκουπίτσαν (ΑΧ!) Γραμματεαν Ι.Θ.Ι
- Ω Σεβαστε Ισιδωρα εχω να καταγγειλω
παρενοχλήσεις γινονται εις το Χελιδωνειο
και δεν μπορεί,Ω Θείε μας, το εργο να αποδώσει
οι Ποντιοι κι Αριστεροι μας εχουνε Γκαστρώσει…
Η Ποίησις ,όλοι ξέρουμε, πως θέλει ησυχία..
Ο ποιητής εις τον ρυθμόν, ρίπτεται με μανία …
ειναι πολύ ευαίσθητος και καθε μαλακία….
τον αποσπά. κι η ποίησις γίνεται αηδια…
Οι Πόντιοι ( καλά παιδιά),μα δεν καταλαβαίνουν
πως, οταν μιλουν οι Ποιηταί θα πρεπει να σωπαίνουν
Γι αυτό θειε ,παρακαλώ ,την ταξη να επιβάλλεις
Και αμα ματαγίνει αυτό,τον Πόντον ν’ αποβάλλεις..
Μαΐου 15, 2007 στο 10:55 μμ
Πόντος και Αριστερά
Ασμοδαίεεεεε…..
Αυτό που λες δεν γίνεται,
είναι μπλοκαρισμένος
και όχι από Πόντιους και λοιπά,
αλλά απ’ τους άλλους και απ’ αυτά:
Η “Άλωση” της “Καθημερινής”,
και η παραφύσιν σχέση,
μιας γκρούπας αριστεριστών
που πρέπει να τελέψει.
Αυτό είναι το νέο μας,
επαναστατικό καθήκον
και ο φίλος νεοφιλελεύθερος
το έκανε από τον οίκον.
Το δηλητήριο έτσι έπαψε
να μας δηλητηριάζει
και οι Helleban συνάντησαν
αντίσταση σωστή
κι αποκαταστάθηκε
της κεντροδεξιάς η τιμή.
Ως πρωτοπόροι προς το παρόν,
αφού τελειώσαμε μ’ αυτούς
άλλους θα βρούμε το λοιπόν.
μ-π
Μαΐου 15, 2007 στο 11:08 μμ
Ασμοδαίος
Τζεμις, δεν έκατάλαβα τίποτα απ’ όσα γράφεις
ποιό είναι που δε γίνεται; τι θέλεις να μου μάθεις;
Καλύτερα ν’ αλλάξουμε τη θεματολογία
για ποίηση ας μιλήσουμε και για φιλοσοφία
γιατί θα πάρει ανάποδες και ο καλυβοκύρης,
που έχει εξαφανιστεί -είναι και νοικοκύρης!
Μα, πες μου τώρα, γρήγορα, πριν απ’ το πρωτοβρόχι:
(έχω περιπου 1000 ευρώ) να πάρω mac ή όχι;
Μαΐου 15, 2007 στο 11:15 μμ
Νοσφεράτος
Ασκησεις ηρεμιας:
Της καρεκλας το ποδαρι ξεκαρεκλοποδαριαστηκε
και ποιος θα το ξανακαρεκλοποδαριασει;
ο ξανακαρεκλοποδαριαστης…
Ο χοτζιρας ,ο μοτζιρας, ο μιτζιτζιτζιχότζιρας…
φτου! σκουληκομερμηγκοτρυπα ,φτου δεν βγαινει ριμα…δεν βγαινει ριμα …δεν βγαινειι ριιιιμα !
Μαΐου 15, 2007 στο 11:19 μμ
Πόντος και Αριστερά
Όχι,
να πάρεις ΙΒΜ
πούναι τεσταρισμένο!
μ-π
Μαΐου 15, 2007 στο 11:38 μμ
Νοσφεράτος
μ-π τι λές ,πως γινεται και δεν καταλαβαίνω…
Ελα θειε Ισιδωρα κι αρχιζω να σαλευω ….
Μαΐου 15, 2007 στο 11:41 μμ
Νοσφεράτος
η Ποντια σου η Πλευρά, Αριστερέ, σαν βγαίνει…
κλαιν τα χελιδονοπουλα κι η ποιησις σωπαίνει …
Μαΐου 15, 2007 στο 11:55 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Εδιαβασα οσα εγραψε εδω ο Νοσφερατος
γιατι ελειπα για μια δουλεια κι εγυρισα σφαιρατος.
Του Μικρασιατη ταις σπουδαις, κι αλλους περισπουδάστους
ολους αυτους στ΄αρχιδια σου, Ω Νοσφερατε γράφτους
Οι δε Ποντιοι που ερχονται εδω στη χελιδονα
κι εχουνε φερει το ΙΘΙ στο ματι του κυλωνα,
και ενοχλουν τους ποιητες και τους διαταρατουν
διοτι εξυμνουν τον Γιανναραν με ηθος Ποντίου Πιλατου,
τον Βασιλακην μεμφονται που εβρισε την λουγκρα
και δια τα αυτονοητα εχουνε παθει μουγκα,
παραλληλα δε δρατονται της καθε ευκαιριας
οπως συνεβη προσφατα με το της Ιστοριας
βιβλιον του δημοτικου και τοριξαν στη δραση
και με κουμάσια απιθανα ειχανε τακιμιασει
κι υπογραφες μαζευανε να σωσουν την πατριδαν
απο την νεοταξικη φιλελευθέρα ακριδα
Ω ανδρες Ποντιοι ακουστεμε τι εχω να σας πω,
και δωστε βαση Ποντιοι, δεν θα τα ξαναπω!
Πρεπει να βαλετε μυαλο, να βρειτε καποιον τροπον
τη μαλακια να κοψετε. Γαμιστε ενα κορτσόπον!
Μαΐου 16, 2007 στο 12:17 πμ
Νοσφεράτος
Ελπίζω, θειε Ισιδωρα,να σιαξουν τα μυαλά τους
οι Ποντιοι κι Αριστεροι να ρθουν στα συγκαλα τους
κι εγώ που τωρα διατελώ εν πληρει τη συγχύσει
να συνελθω(ανω τελεία) το Νοσφειον το επος πρεπει να συνεχίσει…
πασει θυσια…
ομως θειε…πες ,τουλαχιστον,μιας κι εχεις την Σκουπιτσαν (αχ!)
να ελπίσω μεσολαβησην δια βιοσφουγγαριστραν;
του Προεδρου θα εισακουστεί ο προεδρευων Λόγος
αν κανεις κατι και για με ,θα λειψει ο καθε ψογος…
Μαΐου 16, 2007 στο 12:26 πμ
biosfougaritsa
Θείε τα δάκρυα σκούπισα που μ΄έχουν κατακλύσει
Δέσμια είμαι και θρηνώ τη δεδομένη φύση
πραγμάτων καθημερινών που έχουνε σκοπό
τους έρωτες των ουρανών να πνίγουν στο νερό
Θείε μου εγκαταβιώ στη σκοτεινή πλευρά μου
Απόψε με εβάρυνε η ελαφρότητά μου
γράψε μου τα στιχάκια σου που τόσο με γλυκαίνουν
τάξε μου όλα τα όμορφα που τη ζωή ομορφαίνουν
Μα κοίτα μην παρασυρθείς και γίνεις και Ελύτης
Τώρα που μ’ αποδείχθηκες σωβινιστής κι αλήτης
Μαΐου 16, 2007 στο 12:35 πμ
Πόντος και Αριστερά
Οι Πόντιοι, Νοσφεράτου μου,
είχανε τα μυαλά τους…
μα κάποιοι άλλοι αφελείς
τη βρήκανε μπροστά τους!
Και ως ακόμα Αριστεροί
είναι υποψιασμένοι,
και κάποιο απ’ τα κριτήρια
ακόμα παραμένει.
Γι αυτό σου λέω φίλε μου,
γύρνα και λίγο πίσω
και τα παλιά κριτήρια
θα στα ξαναθυμίσω.
Λάθη έκανα και ‘γω πολλά.
Πολλά τάχω πληρώσει,
όμως γερνώντας φίλε μου
τα πόδια μου έχω στυλώσει.
Ρεφρέν
——–
Και μην ακούς τον Ισίδωρο,
ούτε τον Ιρβιγκοσίδωρο!
μ-π
Μαΐου 16, 2007 στο 12:37 πμ
Νοσφεράτος
Ω ! αποτροπαιον τροπή που πήρε η Χελιδόνα…
Ω ! βιο σφουγκαριτσα μου ,εισαι μια τσαμπερδόνα!!!!…
Ω ! να που δευτερο κακό, τρυπά στα σωθικά μου!!!…
(πως σπαρταράν! λαχταριστα χελιδονοφτερα μου)
Αλιμονο ! Ισιδωρα μου πηρες την σκουπίτσαν
και τωρα κλεβεις δευτερην την βιοσφουγγαριτσαν
….
Μαΐου 16, 2007 στο 12:40 πμ
Νοσφεράτος
Και σαν μην εφτανεν αυτό ,χωρίς ντροπήν καμμιαν
οι Ποντιοι συνεχιζουνε ιδίαν μαλακίαν…
Μαΐου 16, 2007 στο 12:47 πμ
Νοσφεράτος
Πες μου πως καταδεχεσαι ω ! Βιοσφουγγαρίτσα
Νασαι στην Ντατσαν δευτερη μετα από την Σκουπίτσα;
Ειναι ντροπή! Το κίνημα το φεμινιστικό
εδωκε μυριες οσες μαχες δι αυτό!
Μαΐου 16, 2007 στο 12:51 πμ
biosfougaritsa
Νόσφυ θα πρέπει να σού πω κάτι για το φεγγάρι
Το λέει και στα Κάρμινα πως παίζει σαν το ζάρι
με δυο όψεις του θνητούς και πως τους παρασέρνει
κι εκεί που τούς γλυκοφυλά τους πιάνει και τους δέρνει
Μα έτσι που το παίζανε σαν ύμνο του ΠΑΣΟΚ
δεν πρόσεξες το νόημα και έχεις πάθει σοκ
Η αλήθεια είναι Νόσφυ μου πως πρόκειται για λάθος
προδόθηκε η σκουπίτσα απ΄το πολύ το πάθος
Και μην το πάρεις για κάκο με πρέπει να ρωτήσω:
Νόσφυ μήπως στα νιάτα σου πέρασες απ την ΚΝΕ;
Γιατί έχεις στην απόρριψη αριστερό τουπέ.
Κλαίνε για σε κι οδύρονται οι δόλιες Σερβίδες
Κι εσύ αναβαίνεις στα βουνά και ψάχνεις καραβίδες
Μαΐου 16, 2007 στο 1:05 πμ
Ο θειος Ισιδωρος
Σκουπιτσα, ανθε της λεμονιας, της ανεμονης γυρη,
γυρισες και το μεσα μου εστησε πανηγυρι.
Με συγκινουν τα λογια σου, κι αυτη μελαγχολια
της δεδομενης φυσης σου, μιας φυσης που ειν΄ τελεία,
οταν φυσα μες την καρδια του ερωτος ο αερας
και εις τον ανδρα που αγαπας διδει το Άμαλθειον κέρας.
Μα οτε ο αηρ αυτος τελει πληρους απνοίας
μέλανα γινεται η καρδια εως αποπνιξιας
Η δε του Ισιδώρου καρδια τελεί δι εσε εν λαυρα
μα η ενθυμιση σου αποτελει την της θαλασσης αυρα!
Μαΐου 16, 2007 στο 1:08 πμ
Νοσφεράτος
Ω Κόρη ! εγώ ,ποτές δεν χώνεψα τους Κνιτες…
ουτε απ ‘ τα Γκνατ επέρασα ,μαδούσα μαργαριτες…
το σαγαπα δεν μ΄αγαπά το ελεγα με χάρη …
μα η αγάπη μ (εν)επαιξε και μ’ εχασε στο ζάρι…
Τωρα να απολογηθώ και δια τίς Σερβιδες
που βγηκαν Γιουροβιζιον και μοιάζαν με γαριδες ;
Στα αλήθεια , ηρθε η ωρα μου ,να κοιμηθώ λιγακι
(και ισως να σ’ ονειρευτώ βιοσφουγγαριτσακι!)
Μαΐου 16, 2007 στο 1:25 πμ
biosfougaritsa
Νόσφυ, παρακαλώ σε διάβασε το “Πόλεμος και Ειρήνη”.
Μαΐου 16, 2007 στο 1:31 πμ
skoupitsa
Σ΄ένα γραφείο θλιβερό βρίσκομαι αυτή την ώρα
Και σκέφτομαι τη Ντάτσ(ι)α σου και την αναπολώ
Θα φτιάξω τη σκουπίτσα μου προτού να ξημερώσει
Μόλις θα ευθυμογραμμιστεί θα έρθω να σε βρω.
Μαΐου 16, 2007 στο 1:47 πμ
omadeon
Ωραία ομαδίτσα κάνατε εδώ, με σκίσατε
την ώρα που μάζευα τα πτώματα, λολήσατε
Για να βγάλω το φίδι απ’ την τρύπα
Είπα γεια χαρά και στον Αντύπα
Τον “Καιρό” τον διάβαζα ανέκαθεν
Μα είδα τις βρωμιές τις εκατέρωθεν
Τι ρόλο παίζει ο Βασιλιάς κι ο Βασιλάκης;
ίσως θα μπορέσει να μας πει ο Ακης
Σε νεκροταφείο με νεκρούς, παιδική χαρά για νεκροφίλους
είναι δύσκολο, πολύ, να κάνουμε ομαδικώς και φίλους
Γι’΄αυτό και ο θείος με συγκράτησε
και δω στο χελιδώνα σας με κάλεσε
Τρία πουλάκια κάθονταν κι ο Γιανναράς μετρούσε
Του Βασιλάκη τα στραβά, μπας και ισορροπούσε…
Οπλισμένος Φλογοβόλα ο Μανώλης
Εμπνευσμένη όλο φλόγα, του Γιανναρά η πανώλης
Μαΐου 16, 2007 στο 2:11 πμ
Ο θειος Ισιδωρος
Γεια σου Γιωργη Ομαδεον
επραξες οτι ητο δεον
Μαΐου 16, 2007 στο 2:20 πμ
Ο θειος Ισιδωρος
Κι εγω εδω, σε σκεφτομαι και συνεχως φουμαρω
βαζω στα ποδια μου φτερα κι ερχομαι να σε παρω
θα καβαλησω ασελωτο , αγριο, βαρβατο ατι
και δεν θα μ΄εμποδισουνε ουτε εκατο νοματοι
να ρθω και στο γραφειου σου μπροστα να ξεπεζεψω
σβησε τα φωτα, κλειδωσε, σε περιμενω απ΄εξω.
Μαΐου 16, 2007 στο 2:36 πμ
omadeon
Θάρθω και στο γάμο σας, να ευχηθώ “και του χρόνου”
Καλύβα της ανωμαλίας, με τον Ακάκιο Πόντιο επί όνου
Ακάκιε, ΠοντιοΚαλυβιώτη, Μακαρόνια φέρε μέλισσα
Εγκεκριμένα απ’ τον Παπαθεμελή, που τον αμέλησα
Μα εγώ κανέναν δεν ξευτέλισα
το γρίφο σας μόνος μου τον έλυσα
Και τη στιγμή που αφοσιωμένος έγραφα
και κοίταγα κάτι άλλες στίβες έγγραφα
Πήρα μέηλ απο ξένους που αμέλησα
που μιλάγανε για θέματα που ανέλυσα
Πάντα σε διπλό ταμπλό, με δυό πισί εδώ
με το ένα στην καλύβα τριγυρνώ
με το άλλο κάτι άαααλλα ερευνω…
(περίπου 10 private mails με κόσμο που είδε το βλογ σήμερα…)
http://omadeon.wordpress.com
Κοσμογονιακή στιγμή θείε. Ετοίμασε γιορτή και πάρτυ!
Μαΐου 16, 2007 στο 2:37 πμ
Παπούλης
Μ’ έφαγε σήμερα η δουλιά
και αργά πολύ εμπήκα
στης χελιδόνας τη φωλιά
με βιβλιάριο ΙΚΑ
έμεινα φίλτατοι ενεός
με αυτά όπου διαβάζω
εκπέμπω άπελπις το ΣΟΣ
κραυγή μεγάλη βγάζω
Της ποίησης το αγλάισμα
η ένδοξη Χελιδόνα
ύπουλο υπέστη ράισμα
έσπασε το κανόνα
Βλέπω δεξιά , βλέπω ζερβά
κάτι για Γιανναράδες
στου Βασιλάκη το τορβά
καημένοι ποιητάδες
και εκειό το Βασιλάκι μου
να έχει γίνει στάρ
και ο Γιλγαμές Νοσφάκι μου
να κρούει το σιτάρ
Σκουπίτσες να οδύρονται
μα ο Θείος να ακούει
τους Πόντους να ολοφύρονται
δε βγαίνει τέτοιο χούι
Στη χελιδόνα δεν χωρά
η ταξική η πάλη
της ποίησης η αποφορά
είναι η νέα κραιπάλη
στου ΙΘΙ το αιώρημα
και στη ποδιά της Σκούπας
θέλουμε πάθη ώριμα
και εραστές της κούπας.
Γι αυτό αφήστε αγαπητοί
τις “άθεες” Μαριέττες
να παίζουν τρικλοποδηστί
δήθεν τσιγκολελέτες
ότι δε μένει πιά καιρός
σε μένα το Παπούλη
Σκουπίτσα είμαι καρπερός
μέχρι και το μεδούλι
Μαΐου 16, 2007 στο 1:48 μμ
suigeneris
Δαίμονες και καλυβάρχες, θείε και αλκιβιάδη
έδω και μήνες έχασα το κέφι μου το βράδυ,
έμαθα πως με ψάχνετε και ήρθα να συμπράξω
στης Χελιδόνας το τσαρδί και πάλι να λουφάξω
του ασμοδαίου έκατσε να πιάσω μια κουβέντα
καθώς το ονοματάκι μου έπεσε στα ‘σταβέντα’
Θείο, θα με κατάλαβες, πως η ‘απώλεια’ μου
οφείλεται εις την ζωήν και όχι στα αισθήματα μου
ένεκα που με πέταξε και μ’ έβγαλε στη φόρα
και τωρα δω που κάθομαι προσμένω σε μια μπόρα..
[Πανούλη, αρχηγόπουλο
μου έλειψες κι εσύ
και έσπευσα ως ευκαίρησα
να μπω με βήμα ταχύ!]
γιωργάκη αγορίνα μου, ελπίζω, όλα καλά
τώρα τα πάθια σίγασαν και πάνε στα παλιά
ΜΑ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΑΠ’ ΟΛΑ ΣΑΣ
ξέρετε ΠΟΙΟ μου λείπ’
τ’ αστέρι, το βλαστάρι μου
ΠΟΥ να ‘σαι βρε Νταλιπ’..?
Τ΄αγόρι μου-το σπλάχνο μου
που το ‘χα στην καρδιά ΜΟΥ
ΌΛΟΙ καλά το ξέρετε,
αντέχει .. μακριά ΜΟΥ?
και σεις όλοι οι newφηδες να εισαστε καλά
θα σκάσω μύτη κάποτε και θα ‘ναι σαν παλιά..
Όσο για κείνο το παιδί
το φίλο μου το (βιο)Γιάννη,
που είσαι ρε παλιόφιλε
μες σε κανα μποστάνι..?
ΕΝΑ παράπονο μοναχά εντός μου με ‘χαλάει’
τους Πόντιους κι Αριστερούς, κανείς να μην σβαρνάει..;
[Βλαντιμιρ ΚΑΙ Χριστόδουλο
σε λίγο.. θα το χάσω
και κεινονε το Γιανναρά
μέντορα θα ανακράξω!]
ΥΓ. ΕΣΥ, θαρρώ την τσίμπησες την _πλάγια_ μπηχτή
γιαυτό να ξέρεις πως λαλώ:
θα ρθω στην _άκρη στο γιαλό_
να φάμε μια λιαστή…
Μαΐου 16, 2007 στο 1:51 μμ
Νοσφεράτος
ορε ζωή που κανουμε, μωρε χελιδονουλια
ολη ζτη μερα πολεμο,τη νυχτα Καραούλια,
ταστρα μετραμε ολονυχτίς , Αυγερινό και Πουλια
κι εχουμε και τον Γιανναρά, μας τα κανε νταούλια..
Μαΐου 16, 2007 στο 2:16 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Εψες το βραδυ αποφαγα κι ειπα να ξαποστασω
κι ενα βιβλιο ανοιξα λιγακι να διαβασω
μα η Μορφεα μ΄αγκαλιασε, μου βγαλε τα γυαλια
και οπως πριν ανεφερα με πηρε αγκαλια
κι ενω αυτη με χαϊδευε κι εγω φιλια της δινω
(αφου ειχε βαλει τα γυαλια πανω στο κομοδινο
διοτι αν σε παρει αγκαλια κι εσυ αλλαζεις στασεις
μπορει να γινει η ζημια και τα γυαλια να σπασεις)
μετα, λεει, εγω εσηκωθηκα και ανοιξα την πορτα
κι απ΄εξω με περιμενε να παμε, λεει, βολτα
μια νεραϊδα εξωτικη στη σκουπα της επανω.
και σαν την βλεπω ταχασα δεν ξερω τι να κανω
“Ανεβα, λεει, στη σκουπα μου και κραταμε απ΄τη μεση
θα ταξιδεψουμε ψηλα, θα δεις που θα σ΄αρεσει ”
Κι υστερα, λεει, πεταγαμε αναμεσα στα αστρα
πανω απο κατι συνεφα που μοιαζανε με καστρα
και σ΄ενα καστρο απ΄ολα αυτα, το πιο πανωριο απ΄ολα,
που ηταν φτιαγμενο απο γυαλι, αστροσκονη και κολα
απο λυωμενο συνεφο, κι ειχε μεγαλες σκαλες,
“Εδω μου λεει θα ζησουμε και ξεχνα ολες τις αλλες”
συνεχιζεται.
Μαΐου 16, 2007 στο 2:22 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Σουη, τι ειπε ο Ασμοδαιος? νομιζω δεν το πιανω
για εξηγησε μου το καλα, για ελα απο σοφράνο.
Μαΐου 16, 2007 στο 2:31 μμ
omadeon
Καθώς τους στίχους γράφουμε και φέρνουμε ευφορία
πολλές φωνές ταιριάξανε, και φτιάξανε αρμονία
Εκεί που υπήρχε μπάχαλο, επήλθε πανδαισία
τραγούδι ομαδικό με νέα πολυφωνία
γι’ αυτό κι εγώ βαριέμαι, να βρω ομοιοκαταληξία
θα φτιάξω ένα “πρόγραμμα για ρίμες” με ευφυία
(Είναι εγχείρημα απλό, στη Νέα Λογοτεχνία
Τις ρίμες να ταιριάξουμε με Τεχνητή Ευφυία)
Πρώτα φτιάχνεις λεξικό, με αστεία Οντολογία
(μαζί με το “καρύκευμα”, μια σάπια ιδεολογία)
Μετά ταξινομείς ανάποδα, για ομοιοκαταληξία
Πληκτρολογείς και Λογική Δομή για ιδεολογία…
Κι αν έχεις γράψει κώδικα χωρίς απερισκεψία
απολαμβάνεις δωρεάν και ΑΠΕΙΡΗ τη νέα μαλακία…
Μα δεν αλλάζω εγώ το φρόνημα, για τέτοια ανοησία
Της χελιδόνας η ψυχή δεν είν’ “τεχνητή ευφυία”…
Πίσω από κάθε στίχο σας, υπάρχει και σοφία
και δούλεμα προσωπικό, μεγάλη μαεστρία…
Μαΐου 16, 2007 στο 2:44 μμ
suigeneris
Θείο,
αναρωτιότανε ο νιος μήπως λογκάρω
σαν νοσφεράτος draculaς καλιά μου και μποτζάρω,
κι εγώ τυχαία που ‘πιασα τα λάθος τα μαντάτα
δρομαίος έσπευσα να μπω να πιάσω με την μπάντα..
Μαΐου 16, 2007 στο 2:59 μμ
Πάνος
Καλώς μας ήρθες, το λοιπόν, suigeneris λεβέντη
- να ξέρεις: η πολλή δουλειά τον τρώει τον αφέντη!
Θέλει σιγά και ρέγουλο πάντοτε η εργασία
- αλλιώς σε τι θα διέφερε από τη μαλ*κία;
Όσο για το αγόρι σου, που τόχεις πεθυμήσει
- και δάκρυα τρέχουνε γιαυτό απ’ των ματιών τη βρύση,
νομίζω πως πληγώθηκε η ευαίσθητή του φύση
- μα ο χρόνος είναι ιατρός, κάποτε θα γυρίσει!
Μαΐου 16, 2007 στο 3:29 μμ
Πάνος
Στα Σάλωνα σφάζουν αρνιά και στον Ορνό κριάρια
- και στις Σκουπίτσας την ποδιά, σφάζονται παλλικάρια!
Δεν έφτανε ο Ισίδωρος, μηδέ κι ο Νοσφεράτος
- νέος επρόβαλ’ εραστής, φουριόζος και βαρβάτος!
“Σκουπίτσα είμαι καρπερός, μέχρι και το μεδούλι”
- δηλώνει το παιδόπουλο, κι ας τονε λεν Παπούλη!
Νομίζω εδώ που φτάσαμε, σ’ αυτή την ιστορία,
- μια λύση μας απόμεινε: να γίνουν καλλιστεία!
Σκουπίτσα τα κατάφερες, όλους να τους γειώσεις
- με το ψηλό σου πέταγμα και με τις προσγειώσεις.
Καλά να τα συλλογιστείς αυτά που θα σου πούνε
- όσοι θελήσουν το γλυκό το μήλο σου να δούνε.
Σαν άλλος Πάρις φρόντισε απόφαση να πάρεις
- σε ποιού το πάρκιν πρόκειται τη σκούπα να παρκάρεις.
Και μια και είναι Άνοιξη, κι είν’ ο καιρός ωραίος
- βλέπω να ενθουσιάζεται μέχρι κι ο Ασμοδαίος!
Κι άμα τους πιάσει ο Μάϊος, που ερωτεύοντ’ όλοι
- ο βιογιάννης που ‘βαλε φυτά μες το περβόλι,
κι ο Σούης που αγωνίζεται, δουλεύει, όχι αστεία
- για τη Σκουπίτσα θε να ρθουν κι αυτοί στα καλλιστεία.
Μέχρι κι ο Γιώργος το φρικιό*, που λέμε Ομαδεών
- θα ξεκινήσει θαρρετά να δώσει το παρόν!
Μονάχα ο Άλκης δε θα ‘ρθεί, πεζός ή δια θαλάσσης
- γιατ’ είναι μονογαμικός, όπως κι ο Αθανάσης.
____
* φρικιό του ίντερνετ, του Υπερ-Λογισμικού και της άλγεβρας.
Μαΐου 16, 2007 στο 3:55 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Σουή, καλως μποτζαρισες, γιατι ο καιρος ειν΄φόρτα
κι αλοιμονο στο ναυτικο που ταξιδευει όρτσα.
Πρεπει ν΄αλλαξεις διευθυνση να τονε παρεις πρυμα
ή καπως δευτερόπμυμα, να σε βοηθαει το κυμα
να ταξιδεψεις ομορφα, τις σκότες να λασκαρεις
μεχρι τον καβο Ματαπά, κι εκει σαν καβατζαρεις
και σταβεντώσεις για καλα, εκει θα απαγκιασει
κι ουτε εχει αντιμάμαλο τ΄αρχιδια να σου σπασει.
Κι αφου θα μπουνατσαρει πια, δεσε και το τιμονι
και παιχτον να ευχαριστηθεις την ωρα που νυχτωνει!
Μαΐου 16, 2007 στο 4:25 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Ειναι Φρικιο της αλγεβρας, του Μπούλ το κολιταρι,
ειναι της μπάτσικας θεριό, της μανας του καμαρι!
Τ΄αξιωματα του Χάντινγκτον και η θεωρια συνολων
ειναι γι αυτον κωλολοχατρα δια να σκουπιζει κωλον
Στην δε προτασιακη λογικη, που ειν΄η αλγεβρα του Μπούλ,
σαν πεζοναυτης την κοιτα που μπηκε στην Καμπούλ.
Καθοτι αυτος αρεσκεται σε λογικας συνθεσεις,
επι παντος του επιστητου, και σ΄ολα παιρνει θεσεις
μ΄αυτα τα επιχειρηματα εχουν και συνεπειας
δι΄αυτο και ουτος βρεθηκε εις τοπον εξοριας
και αν δεν ητο το ΙΘΙ ν΄αρχισει παρακαλια
στη Σιβηρια θα ητανε παρεα με τα τσακαλια
Μαΐου 16, 2007 στο 4:27 μμ
suigeneris
manana, tio..

hasta la victoria siempre!
Πανούλη, έγραψες!
Μαΐου 16, 2007 στο 5:03 μμ
skoupitsa
Ο θείος ο Ισίδωρος να διαγωνιστεί
και με μαγιό να πορπατεί μεσ το ναό του ΙΘΙ;;;;;
Μ’ αν θέλουνε να διαγωνιστούν οι άλλοι μουστερήδες
έχω καβάντζα επιτροπή με όμορφες Σερβίδες
Και ερωτήσεις θα γενούν για το επιπεδό τους
Κι αν έρθει ο Ομαδεών θα κάψουν το μυαλό τους
Μαΐου 16, 2007 στο 6:06 μμ
Παπούλης
Έτσι αποφασίστηκε να γίνουν καλλιστεία
για της Σκουπίτσας τη καρδιά , τριήμερη νηστεία
συστήνω στους απανταχού καλυβο μουστερήδες,
ώστε να γινουνε λεπτοί ωσάν μοριοσανίδες.
Θα είναι στην επιτροπή και ευειδείς Σερβίδαι
έτσι ώστε στους δεύτεροι να μη τους στρίψουν βίδαι
αυτά τα λέω παρηγοριά του δεύτερου και τρίτου
(παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγεί η ψυχή του
Μαΐου 16, 2007 στο 6:07 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Skoypitsa, θελεις να γενω για σενανε ρεζιλι
και με βαγιο να εμφανιστω σα ναμαι ο Κακιασβίλι?
Θες να λυγιζω σιδερα και να σηκωνω βαρη
κι ο νικητης για επαθλο εσενανε να παρει?
Θελεις σπαθια να καταπιω, φωτιες να ξεφυσαω?
Θα κανω οτι μου πεις εσυ γιατι πολυ σε παω!
Κι αν θελεις να με δεσουνε με αλυσους βαρεις
κι ασηκωτους, κι αν αυτο σε κανει να χαρεις,
πεστο. Κι εγω στο ορκιζομαι εις τους Θεους, ω! Κορη,
θε να κρεμασω κι αγκυρα και να γεννω βαπορι.
Θα ΄μαι ενα πολεμικο σκαρι που εσυρε τη σκουρια του
κοντα σου και φουνταρισε εκει την αγκυρα του
Κι οπως δεν θα ξανακουστουν των κανονιων του οι κανες
κι εγω ποτε δεν προκειται να παω στις πουτανες!
Μαΐου 16, 2007 στο 6:16 μμ
π2
(Φωνή σπηλαιώδης τραντάζει την σκηνήν, εν μέσω καπνών και ετέρων θεόσταλτων σημείων)
Ισίδωρε αν υποσχεθείς να βάλεις μαγιουδάκι,
εγώ σας φέρνω για σπηκάζ Μελέτη, Μενεγάκη.
Μαΐου 16, 2007 στο 6:42 μμ
Νοσφεράτος
Στα Καλλιστεία συμφωνώ μ’ ολους τους Μουστερήδες
Κι εχω -πιστευω-για να βγώ και παμπολλες ελπίδες
μονο ,θερμοπαρακαλω :Ας λοιπουν οι Σερβιδες!!
Μαΐου 16, 2007 στο 7:06 μμ
Νοσφεράτος
Mή χάσετε στο επόμενο επεισόδιο του Νοσφειου Έπους :
Ο Γκιλγκαμες βρίσκει τον Ενκιντου και αρχίζουν μια μεταφυσική συνομιλία-
Παρεμβαίνει ο Θειος Πλατων- ο Θειος Ισιδωρας,ο Επίκουρος ,ο Αρίστιππος ο Καστοριαδης
-Ο Γιανναράς (και η παρέα του) προσπαθεί να χωθεί στην Κουβέντα των φιλοσόφων αλλά όλοι προφασίζονται ότι έχουν μια δουλειά ,το φαί στη φωτιά ,σιδέρωμα κ.λ.π
- παρεμβαίνει ο Βιοαννης καβάλα σε έναν φτερωτό λύκο
–ο οποίος επιπλέον πάσχει από Ακράτεια και ξεχεζει (ο Λύκος ) άθελα του τον Γιανναρα και την παρέα του
- Οι Πόντιοι και Αριστεροί διαμαρτύρονται ενώ ο από μηχανής Θειος κατεβαίνει αργά από το Υπερπέραν με διπλα του την Σκουπιτσαν ντυμένη με Μπούργκας και κράδαινων την γνωστήν Βρυσούλαν για να τους αρχίσει όλους στις Βρυσιες
-Μ ε κομμένη την ανάσα περιμένει το πλήθος την θριαμβευτική επανεμφάνιση του Μικρασιατη οστις…
Μαΐου 16, 2007 στο 7:06 μμ
skoupitsa
Παρακαλώ τη συμβολή σας
στους όρους της συμμετοχής σας
Μαΐου 16, 2007 στο 7:53 μμ
Νοσφεράτος
.Στους ορους της συμμετοχής εχω για να προτεινω:
οι ποιηται να εχουνε διπλα τους κομοδινο
οπου να ακουμπησουνε και τα πονηματα τους
(να μην ειν’ σκορπια παλιοχαρτα) και τα υπαρχοντα τους
και να μην εχουν κινητα και μηχανές τους σκοτους
μα μοναχά την εμπνευση και το (α)λογικό τους
Επισης- εχω να σας πώ -τον Ορον ,επιπλεον
Οι Ποντιοι(&Α) να αποκλειστουν γιατί, πλειστακις, πλεον
εδειξαν με την στασιν τους ,πως δεν εχουνε σχεσιν
Με της στιχο- ποιησεως την θαυμαστην την τεχνην
Μαΐου 16, 2007 στο 8:07 μμ
skoupitsa
Θειούλη αφού σ΄απέκλεισα γιατί δίνεις τη μάχη;
Έχεις καλύτερη δουλειά για μένανε να κάνεις
δεν είμαι ματαιόδοξη για να διεκδικείς
ό,τι δεν σκέφθηκε εδώ να σού αρνηθεί κανείς
Κι αυτούς που με αποζητούν δήθεν κι απάνω απάνω
Τους αγαπώ, τους σκέφτομαι μα τίποτα πιο πάνω
Έχω εγώ τις φίλες μου τις όμορφες Σερβίδες
πρόθυμες να τούς εργαστούν με τις χειρολαβίδες
τη βιοσφουγγαρίτσα μου που εψές αυτονομήθη
όταν ο Νόσφυ άκαιρα πήγε και εκοιμήθη.
Και μια και θα’ σαι ο Πρόεδρος όλης της ιστορίας
για δώσε μας τα φώτα σου. Δράξου της ευκαιρίας
να δείξεις πως η ποίηση τους έπιασε στα πράσσα
γιατί δεν εδιαβάσανε ποιητή Μανούσο Φάσα
Μαΐου 16, 2007 στο 8:16 μμ
skoupitsa
Νόσφυ πολύ ευχάριστα όλα αυτά που ακούω.
Σε καλό δρόμο βρίσκεσαι. Σε βλέπω παραθείο
Μαΐου 16, 2007 στο 8:23 μμ
Νοσφεράτος
Μη χασετε το μεθεπομενον επεισοδιον (εξηκοστον ενατον (69) ) του Νοσφείου Επους
οπου ο Γκιλγκαμες και ο κολλητος του Εκιντου εξαπολυονται (αθελα τους) στο παρόν με την βοηθεια της Υπερλογικής-Ιντερνετικής χρονομηχανής αναζητησης που εφηυρε ο Γ. Κ(κυρος). Ομαντεών/και αναζητουν τον θειο Σουρουπάκ διοτι νομιζουν οτι ακομα βρισκονται στον Αδη ενώ τριγυρω υπαρχει πολύ σκοταδι/ μπερδευονται και φτανουν στον Θειο Ισιδωρο ,νομιζοντας οτι προκειται για τον Θειο τους / Εκεί,εμφανιζεται και καποιος Βασιλακης κραδαινων ενα ματσο εγγραφα που αποδεικνύουν την σχεσιν του Χ Γιανναρα με τα Θεια και την Θειαν Σκουπιτσα/ Ο Θειος εκενευριζεται και τους αρχιζει ολους στις Βρυσιες/ Ο Γκιλγκαμές και ο Εκιντου απορουν και δεν καταλαβαινουν, ομως ετοιμαζονται να ριχτουν στην μαχη ,διοτι αντικριζουν καποιους, ονοματι Ποντιοι και Αριστεροι, οι οποιοι ειναι και πολύ παλληκαρια / ενώ ετοιμαζεται να γινει το Κουρούμπελο των Αιώνων (Ομαδών και Αρμαγεδών) ακουγεται ξαφνικά η στεντορεια φωνή του Σουρουπακ απο τον Αδη,ενώ σουρουπωνει…
Μαΐου 16, 2007 στο 8:54 μμ
Νοσφεράτος
…και (Ενώ ο Σουρουπάκ αρχίζει να λεει κατι εις γλωσσαν τελειως ακαταληπτην και κανείς δεν καταλαβαινε τιποτε ,διοτι ηταν αρχαια σουμερικα και μόνον οι Γκιλγκαμές και Εκιντου προσπαθουσαν να καταλαβουν κατι αλλά και αυτοι δεν τα καταφερναν γιατι ηταν πολύ Αρχαια
και υπηρχαν και παρεμβολαι …) /ξαφνικά ,εκεί μεσα στο σουρουπο μια αναερη μορφή αρχιζει να υπεριπταται περπατωντας στον αερα /φορωντας αραχνουφαντη φουστανέλλα και εχουσα διπλα της την Μπουμπουλίναν /κραδαινουσα και μιαν περγαμηνην του Πανεπιστημιου Κωλουμπια /και ολοι -ως και ο Θειος -απορησαν /και ψιθυριζαν ποιος ειναι παλι αυτός;εκτος βεβαια απο τους Ποντιους και Αριστερους που συνεχιζαν να προκαλουν τους Γκιλγκαμές και Εκιντου/ και δεν εδιναν σημασια σε οτι θαυμαστον εγινετο /εκείνην την στιγμήν που σουρουπωνε ,ενώ μια σιγανή φωνή απο το πληθος ειπε ”εναι ο Μικρ……
Μαΐου 16, 2007 στο 10:13 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
P2, καλοσωρισες στο μεγαρο του ΙΘΙ
που εις ναον ποιησεως εχει μεταβληθεί
Σαφως θα βαλω και μαγιο για την ουρανια κορη
και οπως προανεφερα, θα γινω και βαπορι
γι’ αυτην θα φαω σιδερα (αν ειναι ν’ αριστευσω)
και οταν παω στο wc καρφιτσες θ΄αφοδευσω!
Και η Μενεγακη αν ηθελε ελθή στα καλιστεια
πες της θαναι πιο glamorus κι απο τη δυναστεια!
Μαΐου 16, 2007 στο 10:28 μμ
σχολιαστής
Δικαίως χέσατε το Βασιλάκη
και ασχολείστε με του θείου το μεράκι.
Μαΐου 16, 2007 στο 10:38 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Σκουπιτσα δινω ορκο τιμης και ομολογια Ιπποτη
(πως δεν εισαι και η δευτερη, αλλα) εισαι και η πρωτη(!)
γυναικα, που αγωνιζομαι να κλεψω την καρδια της,
απ΄τους μνηστηρες που ομαδόν σφαζονται στην ποδια της!
Κι ας ειν’ αμουστακα παιδια, νεωτεροι απο μενα
θα κλαψει η μανα το παιδι την ωρα που το γέννα.
Η καψερη η μανουλα του, αυτη η μανα η δολια,
την ωρα που θα της το παν’ μεσα σε μια μπόλια!
Στις 6 η ωρα το απογευμα, στην ερημη αρενα,
θα κλαιει η μανα το παιδι και θα παιρνουν τα τρενα
που πανε για τη Γκορδοβα, για το στερνο ταξειδι,
(θα χανει η μανα το παιδι απο το στριμοξιδι)
Γιατι οπως ειπε κι ο τρανος ο ποιητης ο Lorca
“Χωρις εσε τι ειναι η ζωη?” -Ειναι Miseria porca!!!
Μαΐου 16, 2007 στο 10:52 μμ
Πάνος
Λοιπόν,
σύντροφοι υποψήφιοι, δια τα καλλιστεία
- που έχουνε για έπαθλο της Σκούπας την καρδία
(και όχι μόνο, δηλαδή, γιατί μαζί πηγαίνει
με σκώτι, σπλήνα και νεφρά, πούχει η ευλογημένη)
τώρα καθένας από σας, με τόλμη και με χάρη,
ας αποδείξει πως αυτός είναι το παλλικάρι.
Ας πει που εγεννήθηκε, ποιά η ανατροφή του
αν έχει γαιδουροελιές απάνω η μορφή του
ας πει αν είναι χριστιανός, ορθόδοξος ή κόπτης
αν πήρε την απαλλαγή ή πήγε στρατιώτης
ας το δηλώσει ευθαρσώς αν θέλει τις Σερβίδες
ή Ρώσσες ή Μολδοβλαχές πλιο απ’ τις Ελληνίδες
συχνά εκκλησιάζεται; πηγαίνει να ψηφίσει;
όλα εδώ θα να τα πει, αν θέλει να …προκόψει!
Ήταν στο Ρήγα ή πέρασε από την ΚΝΕ λοιπόν
(μόνο ο παπούλης ξέρουμε πως ήταν στην ΕΠΟΝ!)
Του αρέσουν τα πικάντικα; βλέπει πορνογραφίαν
ή με της θειάς του τη μορφή τραβάει μαλ*κίαν;
Το ούζο ή το τσίπουρο σηκώνει στας προπόσεις;
μελαχροινάς ή και ξανθάς εύχεται να του δώσεις;
Και συ Σκουπίτσα θα ρωτάς δια διευκρινίσεις,
περί ανέμων και νερών, για δάση και για στύσεις,
διάρκεια, αν τ’ αρέσει ο Μπράμς, χούγια και πεποιθήσεις
και πλήθος άλλες τολμηρές και σέξυ ερωτήσεις.
Ετούτα είχα να σας πω, το πάρτυ ας αρχίσει
κι ο πλέον άξιος και καλός, στο τέλος ας …νικήσει!
Μαΐου 16, 2007 στο 11:08 μμ
Ασμοδαίος
Διόλου δε μου αρέσουνε οι ανταγωνισμοί!
Αλήθεια, πώς ξεχάστηκαν οι σοσιαλισμοί,
ο άνθρωπός πάει μπροστά με τη συνεργασία
κι όχι ελεύθερη αγορά κι ελεύθερη πορνεία.
Φοβάμαι καταλάβατε πως δεν τα εννοώ
τα όσα έγραψα εδώ, την ώρα την περνώ
γρήγορα τρέχοντας, εδώ κηρύσσω την αρχή
-αν και δεν ενδιαφέρεται για μένα η ψυχή
της σκούπας που ‘ναι ευτυχής μόνο κοντά στο θείο,
π’ όμορφα την εκαβαλά σα να ‘τανε φορείο
και πάνε βόλτες μαγικές επάνω εις το φεγγάρι
έχουν την πούλια συντροφιά και τ’άστρο χαλινάρι.
Μάταιος είναι το λοιπόν ετούτος ο αγών
του θείου είναι που έρχεται κι ετούτος ο αιών!
Μαΐου 16, 2007 στο 11:21 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Ω, Νοσφερατε αρχοντα, πως τοφερε η μοιρα?
(εκει που ετοιμαζομαστε να πιουμε καμια μπυρα,
κι εκαναμε και σχολια για τον Μικρασιάτη),
απ΄τη ζωη στο θανατο εινα΄ενα μονοπατι!
Τωρα ολοι στο ΙΘΙ μας κοιτουν, δεν ειμαστε μοναχοι,
στεκομαστε απεναντι σα δυο μονομαχοι
που ηρθε η ωρα να χτυπηθουν με νου μα και με σωμα,
για της Σκουπιτσας την καρδια, τα ματια και το στρωμα!
Τραβηξε Νόσφυ το σπαθι κι απαγγειλε δυο στοιχοι,
μα …σαν τον ψαλτη που απορει και αρχιναει να βηχει,
βλεπω στα ματια με κοιτας γεματος απορια,
μηπως δε θες ν’ αγωνιστεις, μη θελεις τη Μαρια,
απο τη Γιουροβιζιον, εκεινη τη Βουλγαρα
που ητανε λιγο ασχημη μα ειχε φωνη …μουναρα?
Συνελθε Νοσφυ, συνελθε, τραβα και χτυπα πρωτος
κι απ΄των σπαθιων το σμιξιμο ας ακουστει ο κροτος!
Κι απ΄το σπαθι σου αν πεσω εγω, στα μαρμαρενια αλωνια
Παρ΄τη Σκουπιτσα αγκαλια και πατην στα σαλονια!
Μαΐου 16, 2007 στο 11:27 μμ
Πάνος
Ιντερμέδιο:
απ’ τη ζωή ως το θάνατο είν’ ένα μονοπάτι
κι από τον κ*λο ως το μ**νί δυό δάχτυλα και κάτι!
(Γνωστό ποίημα της Μπριζίτ Μπαρντό)
Μαΐου 16, 2007 στο 11:34 μμ
omadeon
Ρε παιδιά έχω ξεκαρδιστεί στα γέλια, όταν σκέφτηκα…
Φανταστείτε ΤΙ έχει να γίνει αν μια μέρα τα πιούν όλοι μαζί οι βουλευτές κι αρχίσουν να αγορεύουν όπως εμείς εδώ, μέσω ποιημάτων στο βήμα της Βουλής!!! (εννοείται ότι εμείς ακόμη και νηφάλιοι το κάνουμε αυτό για πλάκα)
Α ρε γέλια… φανταστείτε πρακτικά της Βουλής με ποιήματα. Ο Μπούλης κι ο Γιωργάκης να γίνονται χιπ-χιπάδες σαν τον Εμινεμ, κ.ο.κ. Ο Βενιζέλος κι ο Πάγκαλος να ρεύονται ρυθμικά, για να κρατάνε το ρυθμό, η Γιαννάκου με ένα ντέφι, με τον Ψωμιάδη δεμένο σε αλυσιδίτσα να κάνει χορευτικά (αποδεικνύοντας την καταγωγή του Ανθρώπου από τον Πίθηκο), κ.ο.κ.
Σε λίγο θα πλακώσει στην καλύβα κι ο Λαζόπουλος να μας κλέψει τις εμπνεύσεις…
Μαΐου 16, 2007 στο 11:34 μμ
Ασμοδαίος
@Καλυβοκύρης: Ορίστε;
Μαΐου 16, 2007 στο 11:36 μμ
bioannis
Παρακαλώ, ένα ανάκλιντρο εις την αυλή,
για με ανυπερθέτως,
γιατί το μποστανάκι μου ανθούς πολλούς
εγέμισε και φέτος.
Τα καλλιστεία εμίσησα
σεξιστικά μου μοιάζουν
αλλά θε νάρθω οπωσδήποτε
τα γιούχα δε με σκιάζουν
Άλλωστε, έξω θάμαι στην αυλή
και θα πετάω φούντες
σ’ όλους τους υποψήφιους
και τους χαμογελούντες
Θε να ρθω με το τρίκυκλο
γεμάτη η καρότσα
και πράσινα θε να φορώ
ντυμένος αλα Ρότσα *
Τις Σερβίδες αφήστε τις σε με
θα τις φροντίσω αγάλι
και όταν θάναι έτοιμες
Θα σας τις στείλω πάλι
Να γιατί το ανάκλιντρο, αποζητώ
και μια μικρούλα τέντα…
μη και από τα ντουμάνια ταβλιαστώ
και πέσω στα τσιμέντα
Δεν θέλω στο ανάκλιντρο
κανένα παραβάν
γιατί αυτοί που κρύβονται,
όλο μοιρολογάν
(και τον μπάτσο τον τραβάν)
Μα θα μου πείτε τρίκυκλο, και από πίσω θάχεις χόρτο
δεν θάρθει η ασφάλεια του λοιπού να μας ζητά ραπόρτο ?
Αγαπητοί συνποιητές και εσείς στα καλλιστεία
το ομολογώ με λύπη μου…
φούντες και ανθούς το τρίκυκλο… από τ’ ανθοπωλεία !!
Μήπως και με περάσατε, τρελό βαπόρι απ’ τη Περσία ?
που πάει σαν βλάκας να πιαστεί σ’ αυτά τα καλλιστεία ?
* Ο καλυβάρχης ξέρει…
Μαΐου 16, 2007 στο 11:36 μμ
Ασμοδαίος
Αυτά που έχουν ήδη γίνει ονειρεύεσαι, βρε Ομαδεών;
Μαΐου 16, 2007 στο 11:46 μμ
bioannis
Γιωργάκη αυτό που σκέφτηκες εσύ,
κάποιοι στο μαραθώνα, κάποτε, θέλανε να ρίξουν LSD
Μαΐου 17, 2007 στο 12:46 πμ
omadeon
@asmodaios, bioannis
Σιγά το LSD. Εδώ με ένα… απλό video-editor κάνεις ΠΑΠΑΔΕΣ…
π.χ. δείτε τα… δικά μου πειραματάκια στο θέμα:
“Τα καλά παιδιά” (χιουμοριστικό video-clip, μαζί με σατιρικό τραγουδάκι Techno)
Μαΐου 17, 2007 στο 1:05 πμ
skoupitsa
Δεν ξέρω πως σκεφτόσασταν πως θα αγωνιστείτε
σ΄αρένες με άτια και σπαθιά να καταχτυπηθείτε
Εδώ το πράγμα είναι απλό πρέπει να επιδείξτε
του γόητος δυνότητα και να την αποδείξτε
Παράδειγμα για σήμερα το πρώτο το βραβείο
κερδίζει οποιος επισκεφτεί μιας υπουργού γραφείο
χωρίς να τον πετάξουνε αμέσως οι φρουροί
ενώ τον συνοδεύουνε πόντιοι αριστεροί
Μαΐου 17, 2007 στο 1:25 πμ
Νοσφεράτος
Ω θείε μου Ισιδωρα των ιπποτών προστατη
αλίμονο!ηρθε η στιγμή, καβαλα σ’ ενα ατι
για χαρι της Σκουπιτσας μας ,αντι ν’ αγκαλιαστουμε
μεχρι της πτωσης τελικής ,κονταρο κτυπηθούμε!
Θα ειναι αγώνας ανισος…ωσαν Θεοδικία !
Μ’ασπίδα δορυ και σπαθί, χωρίς πολλά αστεια…
προηγουμένως προσευχή,πολυωρο νηστεια
και τωρα…αποχαιρετώ την Νιτσα μου τη θεία!
(σουχω μιλησει θειε μου, για τη θεια μου Νιτσα
οπως και για την γκομενα ..εκείνη τη Κικίτσα…)
μα τι σου λεω …ξεχασα ! γιναμε πια εχθροι
και, μεταξυ μας, αναμεσα ,χωρά , μονο σπαθί..
Των ιπποτών ο κωδικας ειναι ανηλεής
Μα ουδεις τον αγνοεί ,αν ειναι ευγενής……
Μαΐου 17, 2007 στο 1:32 πμ
Παπούλης
Αδέλφια μόλις έμαθα πως φάνηκε πελάτης
Στα καλλιστεία θε να ρθεί και ο Μη-κρασιάτης
τη φουστανέλλα του φορών απάνω σε άσπρο άτι
και σέλλα χρυσοστόλιστη με πέτρες ροζ αχάτη
Εμείς ,ψιλοί και πελταστές, απλοί πεζικαραίοι
που από χρόνια πάψαμε να είμεθα πλέον νέοι
ζάφτι πώς να τον κάνουμε καλέ μου Βιογιάννη
τον νεανία που πουλιά εις τον αέρα πιάνει;;
Καημένε Θείο που ηχείς ωσάν τον Καββαδία
πώς να αντέξεις της μικράς τη φοβερή ακηδία
και όταν εκείνη θα θωρεί το μόρτη απά στη σέλλα
και απάνω του θε να κολλά σα λυσασμένη βδέλλα
εμείς θε να ουρλιάζουμε , μες τη μεγάλη τρέλλα
και αν ,ένεκεν συνωστισμού , της πέσει η μπρετέλα
Σερβίδαι θα ωρμήσωσι , Βάκχαι , τυφλαί Μαινάδαι
πρέπει να το παραδεχτείς , είμεθα φουκαράδαι.
μα αφού παλιά με διέγραψαν , Πάνο , απ την ΕΠΟΝ
θα πάω στο κρεββάτι μου , θα πιώ και ένα ντεπόν
και εσείς θα απομείνετε , μεταίχμιοι στο Ντεπώ
δεν έχει πρόβα σήμερις , μας δώσανε ρεπώ.
Άρα προτείνω εφεξής να πάψει η διαμάχη
για της Σκουπίτσας τη καρδιά , κουραστικό ταμάχι
να μαζωχτούμε όλοι μαζί στου ΙΘΙ το γκισντάνι
με το Θειούλη το καλό και με το Βιογιάννη
Φέρτε το Νόσφυ το γλυκό ,τον Ασμοδαίο , το Σούη
Ομαδεών χαοτικό που τρέχει σαν το Λούη,
τον άξιο σχολιαστή , τον Άλκη Ερμοκοπίδη
πούχει γραφίδα στυγερή και τον Καλυβαρχίδη
Ομού δια να συμπίωμεν ούζα ρακαί και μπύραι
ότι Μη-κρασιατόπουλο τη Σκούπα μας επήρε.
Όλα ναν τα ξεχάσουμε υπέροχοι συμπόται
και αφήστε άλλους εις τα πόστ να κακκαρίζουν κόται.
Αφήστε τη νεάνιδα στου Έλληνα τσ αγκάλες
εμείς παρέα θα κάνουμε με Σκωτικές μπουκάλες
αυτή θα νανουρίζεται με όμορφα παραμύθια
πώς εις την Πόλιν έβραζαν φασόλια και ρεβύθια
και ο Πατριάρχης δέχτηκε εκεί τη Μπουμπουλίνα
πώς ο Παπούλας έφτασε στη μακρινή την Κίνα
και σαν τη πιάσει , την μικράν , άκρατη υπνηλία
ότι η πίτσα άργησε και τηνε πιάσει ανία..
Τότε θειούλη μου ακριβέ ( σου ρίχνω 10 χρόνια )
στα λιγοστά μαλλάκια μου πουν άσπρα σαν τα χιόνια
στο ορκίζομαι στο Ίδρυμα ταχιά ταχιά θα πλεύσει
πα στο γλυκό κοντάρι της για πίτσα θε να σπεύσει.
Γιατί όλοι το ξέρουνε , τόπε και ο Καλυβάρχης
μετά το επιβεβαίωσαν Επίκουρος , Πετράρχης
απ τη ζωή ως το θάνατο είν ένα μονοπάτι
και από το κ… ως το μ…. δύο τρίφυλλα και κάτι.
Μαΐου 17, 2007 στο 1:41 πμ
bioannis
45 μάστορες και ένας απ’ τον Άρη
τις σκούπας ξαίνανε μαλί, και της οξιάς κοντάρι
Τη χτένιζαν, τη γυάλιζαν, της ίσιωναν τη μύτη