Η Χελιδόνα (http://panosz.wordpress.com/2007/03/01/helidona/ ) συμπλήρωσε 666 ποιητικά σχόλια και ολοκλήρωσε τον κύκλο της.
Έλαβαν μέρος οι ποιητές και οι ποιήτριες (κατά σειράν εμφανίσεως):
θείος Ισίδωρος, Αλκιβιάδης, Athanassios, alombar42, oistros, Πάνος, pascal, composition doll, Μικρασιάτης, suigeneris, bioannis, Παπούλης, Νοσφεράτος, Σκουπίτσα, Σχολιαστής, Ασμοδαίος, Πόντος & Αριστερά, Ροδιά, biosfugaritsa, π2, μαθητριούλα, vangelakas, νεκρόφιλος κομμουνιστής και χορωδία συγχλισμένων Σερβίδων
Με πεζά, οι:
gazakas, παράφωνος, μαραμένα σύκα, nik-athenian
Με πεζοτράγουδα:
Ομαδεών
Η Χελιδόνα ανήκει πλέον στην ιστορία, στους εραστές της ποίησης και στους ερευνητές φιλολόγους (πιθανόν και στους ερευνητές ψυχιάτρους)
(κλικ!)
Κατά καιρούς, η καλύβα θα ανεβάζει ποστάκια με ποίηση της Χελιδόνας. Στο μεταξύ, οι καλυβίστας διαθέτουν μια νέα ποιητική γωνιά, χορηγία του Ιδρύματος θείος Ισίδωρος, αυτήν εδώ!
Διότι, όπως στιχούργησε ο α-τονικός Νοσφεράτος,
…γλυκα με νανουριζουνε των ποιητών τα λόγια
σε τουτη τη μικρή γωνια, μακρια απ’τα λαμόγια…..
σαν χελιδονες που πετουν και ολο τιτιβιζουν
και την μικρή φωλιτσα τους, ολο καμαρι χτιζουν…
Α(χ)μην!

300 comments
Ιουνίου 10, 2007 στο 4:34 μμ
Νοσφεράτος
…Καλωσοριζω α-τονικά τη Νεα Χελιδονα
(της σουρεαλ ποησεως νεαν Καρακαηδονα)
και ερωτώ την Θειαν μου τι ηθελε να πει
προτρεπουσα, μου, εμμεσα, εις Λακαναποχη
Ιουνίου 10, 2007 στο 11:43 μμ
βαγγέλακας
Θά ήπρεπε νά μάς τό λέγατε ότι τόσο σύντομα θά τής τόν ολοκληρώνατε τόν κύκλο!
Ιουνίου 11, 2007 στο 12:18 πμ
Ασμοδαίος
Έμμετρα, ρε Βαγγέλακα θα πρέπει να μιλήσεις
αν θέλεις λόγο ουσιαστικό εδώ να αρχινήσεις,
γιατί αλλιώς δε γίνεται να μας χελιδονίζεις
-δίχως το μέτρο, το ρυθμό είναι σα να μας βρίζεις.
Κι ακόμα, είναι σημαδιακό το νούμερο αυτό·
δεν είναι βέβαια δεινό, μα ούτε και μικρό
Σε διαγωνισμό το επέλεξε αυτός ο αρχηγός
που είναι κερατάς τρανός, δαιμόνων ο ταγός.
Μας είπε πως μονάχα αυτό θα πρέπει να αρέσει
σ’ όλους εμάς τους δαίμονες, εάν σαν τον Αλέξη
δε θέλουμε στα ξαφνικά να εξαφανιστούμε,
πίσω από τις λέξεις ψεύτικες να πρέπει να κρυφτούμε.
Είπανε οι επιστήμονες εις την Ιορδανία
“‘ξακόσια είναι τα νούμερα κι άλλα εικοσιτρία”,
λέν ότι λάθος κάνουμε σε όλο τον αιώνα,
λάθος που του εξέφυγε και του Ομαδεώνα.
Και άμα τα μπέρδεψε κι αυτά ο αρχηγός,
φταίει τ’ Αϊζενχάουερ -δεν είναι κάνας νιος!
Ιουνίου 11, 2007 στο 12:34 πμ
Πάνος
Τα εξακόσια εξήντα εξ δεν είναι του Διαβόλου
- οι σχετικές αναφορές είν’ εντελώς του κώλου -
εμείς σαν πειραχτήρια τα χρησιμοποιούμε
στων αφελών τον οφθαλμό, σα θέλουμε να μπούμε.
Άκου, λοιπόν, Βαγγέλακα, να ξέρεις για το μέλλον
- μόνο με ρίμες δύναται, ο σχολιάσαι θέλων
σε τούτο εδώ το μαγαζί το σχόλιο ν’ αφήσει
- και τα πεζά ο υπεύθυνος πάραυτα θα τα σβήσει.
Είναι ρητή απόφανσις του θείου του Ισίδωρα
- οι ρίμες μένουν, τα πεζά να σβήνονται ογλήγορα!
Ιουνίου 11, 2007 στο 12:42 πμ
Βαγγέλακας
Πολύ στά πέριξ παίζετε
μέ ύφος μή μου άπτου
μά τάχιστα θά λάβετε
μάθημα υπεράνου!
Ιουνίου 11, 2007 στο 12:47 πμ
Πάνος
Στη χελιδόνα, Ευάγγελε, αν θέλεις για να παίξεις
- τα μέτρα, λέξεις και ρυθμό και ρίμες να προσέξεις!
Ιουνίου 11, 2007 στο 12:58 πμ
Νοσφεράτος
Βαγγελη καλωσορισες στη Νεα Χελιδονα
και απο ‘σε αναμενουμε βαρεια ,ποιησεως ,κοτρώνα…
ριξε αγορι μας, πετρια και κανε εδω να σπασουν
τα τειχη του κομφορμισμου ,οι ρίμες να ξεσπασουν
να γινει της κολάσεως να γινει της Πουτάνας ,
μαγκάλια να βογγήξουνε , να γινει της αιδοιάνννας
Ιουνίου 11, 2007 στο 2:11 πμ
skoupitsa
Νόσφυ,
δεν πρέπει να μού αντιμιλάς
ούτε να μού γκρινιάζεις
και πάψε πια λέξεις κακές
στο στόμα σου να βάζεις.
Εάν δεν εφαρμόσεις
αυτές τις εντολές
Σερβίδες θα σε δέρνουν
κι εσύ πικρά θα κλαις.
Και μην αναρωτιέσαι
τι ήθελα να πω
τα σχόλιά σου άμα δεις
νογάς τι εννοώ
Σ΄όλη τη Χελιδόνα
εκεί που εμπνεόσουν
και στίχους άφηνες μεστούς
του πάθους που γευόσουν
ήταν όταν σού λέγανε
πως πια σε παρατάνε
γιατί άλλο δεν αντέχουνε
να σε παρακαλάνε
γι αυτό κι εγώ αποφάσισα
πως θα εκπαιδευτείς
ότι σού απαγορεύεται
να μην επιθυμείς
αν θέλεις από νυχτερίς
να γίνεις αγαπόρνις
και μέσα στις φτερούγες σου
πια να μην μαραζώνεις
μα να πετάς χαρούμενος
σαν τα παπαγαλάκια
και στις παπαγαλίνες σου
να γράφεις ποιηματάκια
Ξέρω, σε πιάνει σύγκρυο
με την προοπτική
μα η αγάπη είναι Νόσφυ μας
ένα χρυσό κλουβί
Ιουνίου 11, 2007 στο 3:50 μμ
Νοσφεράτος
Θεία μακαρι ναξερα τι ειναι η αγαπη ….
ξερω μοναχα, μεχρι εδώ ,πως μουβγαλε το μάτι
καθε φορά π’ αγαπησα ,και ητανε πολλές
ενιωσα πως ξαναβλεπα, εργο που είδα χθές
αρχή η επαναληψη, θεια, η της Αγάπης
και μοιαζει με χρυσο κλουβί, αιώνιας αυταπάτης
ομως μου καιν τα σωθικά αυτά που υπαινισεσαι
Σκουπίτσα που σαι θεια μου , και ξερεις και ελισεσαι
και σου θυμίζω : Στον Λακάν ο νόμος ειναι Νομος
και ειναι αδηριτος πολύ και αρα ,παρανόμως
κανείς δεν γλυτωσε ποτε , από τις επιθυμίες
παρα τις ,του υπερεγώ , ανουσιες νουθεσίες …
Ιουνίου 11, 2007 στο 10:01 μμ
Νοσφεράτος
Κοντά στην άκρη του γκρεμού είναι η αγάπη
Όλο το βράδυ να μην κλείνεις μάτι
Οι σκέψεις να μπερδεύονται σαν κεραμίδια
Και τετριμμένα να σου φαίνονται όλα και ίδια
η αγάπη είναι χνούδι από αλήθεια
που σου χτυπάει σαν σφυρί στα στήθεια
Αγάπη είναι λάμψη κεραυνών
Καταμεσής θλιμμένων ωκεανών
Σαν να χορεύεις στο κεφάλι μιας καρφίτσας
Η να ερμηνεύεις, μάταια, χρησμούς Σκουπίτσας
Ιουνίου 11, 2007 στο 10:08 μμ
Πάνος
Αγάπη:
αυτό που τη σχέση θα κατακλύσει
όταν ο έρως έχει οριστικά ψοφήσει
Ιουνίου 11, 2007 στο 10:09 μμ
Βαγγέλακας
Ρέ μάγκες μου δέν παίζεστε,
σάς βλέπω καί χαυνώνω
τό τάλαντο τό υμέτερον
άς είχα – καί τί στόν κόσμο!
Ιουνίου 11, 2007 στο 10:16 μμ
Πάνος
Ευάγγελε,
αν ήταν το βιολί πουλί
θα το παίζανε πολλοί…
Μην απελπίζεσαι – και δε θ΄ αργήσει
κοντά σου θάρθει μια χαραυγή*
καινούριες ρίμες να σου χαρίσει
κάνε λιγάκι υπομονή…
Μα μην ξεχνάς και το αρχαίον το ρητόν:
ου παντός πλειν ες Κόριν-θον!
—-
* η έμπνευσις
Ιουνίου 11, 2007 στο 10:57 μμ
Παπούλης
Είπα και εγώ να εκφραστώ στη Νέα Χελιδών
όπου ο Πάνος άνοιξε , έδρα των ποιητών
εδώ που αναλύουμε το είναι και το όν
το χρόνο και το γίγνεσθαι και το καθεαυτόν
Πανοσιολογιώτατε Νόσφυ των βουρκολάκων
που στο λαιμό κοράσιου εμπίπτεις σαν τον δάκον
ήρθα και πάλι των μουσών της ποίησης ικέτης
μπορεί νάχω τα χρόνια μου μα είμαι μπερεκέτης
Ιουνίου 11, 2007 στο 11:07 μμ
Πάνος
είναι ο στίχος ο βαρύς, με την πολλή την κρέμα
- θα δούμε κι άλλους σαν κι αυτόν, πριν φτάσουμε στο τέρμα!
Ιουνίου 12, 2007 στο 12:03 πμ
Νοσφεράτος
ΧΡΟΝΟΥ ΦΕΙΔΟΥ
Ο χρόνος είναι φίδι πολύ φαρμακερό
Γλιστρά στις χαραμάδες με τον κακό καιρό,
Και λιάζεται στον ήλιο, χαυνώνεται πολύ
Με κίτρινο το μάτι , και με υπομονή
ο χρόνος περιμένει το θήραμα του: εμάς
Γλυκά να μας δαγκώσει , στον κούφιο ύπνο μας ….
Ιουνίου 12, 2007 στο 12:23 πμ
Παπούλης
καλέ μου Νόσφυ ευλογάς
την ίδια σου γενειάδα
όπως ο χρόνος συ ορμάς
σε κάθε αρσακειάδα
κάτου απ του χρόνου τη δορά
κρύπτεται Νοσφεράτου
και των δεικτώνε η φορά
δάγκωμα αθανάτου
και ενώ επεδειρόμενος
βάζω στους στίχους κρέμα
χρόνος επερειδόμενος
εις κορασίων αίμα
Ιουνίου 12, 2007 στο 12:27 πμ
Νοσφεράτος
Χρονου φιδισιο το κορμι ,κορμοστασια λαμπαδα
που σ’ ολους μας καταντησε την δολια ζωή ρημάδα…
Ιουνίου 12, 2007 στο 12:29 πμ
Νοσφεράτος
Ο γερων Οφις γερασε και ταχει τα χρονάκια ..
και φαινεται κι απέκτησε και γεροντοπαχάκια …
Ιουνίου 12, 2007 στο 12:57 πμ
Νοσφεράτος
AΙΩΝ ΠΑΙΣ ΕΣΤΙ
ΠΑΙΔΟΣ Η ΒΑΣΙΛΗΙ
Ο χρόνος είναι ένα παιδί που παίζει με βελάκια
Και σημαδεύει ανθρώπινα, φθαρμένα σωματάκια
Ο χρόνος είναι ένα παιδί ,που παίζει το κρυφτούλι
Και τα φυλά και κρύβεται η ανθρωπότης ,ούλη
Ο χρόνος ,είναι ένα παιδί που παίζει το πουλάκι
Και μάλλον ηδονίζεται ,με κάθε ανθρωπάκι
O χρόνος είναι, ένα παιδί που παίζει
τις κουμπάρες
Και μας αφήνει όλους μας, κάθε φορά
μπουκάλες …..
Ιουνίου 12, 2007 στο 1:00 πμ
Παπούλης
Φίδι εν ρίμαις αδελφέ στη Χελιδών δεν είδα
όμως τριγύρω ίπταται άκακη νυχτερίδα
δεν έχει δολερό σκοπό , μόνο φαντασιώσεις
δια της Σκουπίτσας το λαιμό , αίματος καταπόσεις
Ιουνίου 12, 2007 στο 1:06 πμ
Πάνος
Μη του μιλάς για αίματα, τώρα φιλοσοφάρει.
Του αίματος την ηδονή αργότερα θα πάρει…
Ιουνίου 12, 2007 στο 1:08 πμ
Παπούλης
Πεσσεύων
Παίζει , πεσσεύει ο αιών
παιδός η βασιλίη
κοράσιου ηράσθη τον λαιμόν
το αίμα δια να πίει
Ιουνίου 12, 2007 στο 1:18 πμ
Πάνος
Τώρα που ήρθεν ο παππούς Ηράκλειτος και παίζει
εμένα μ’ εμποδίζουνε κάτι κοντοί σκωτσέζοι
να μπω εις τη συζήτηση και να φιλοσοφήσω’
όθεν,τι μένει, πλην σεμνά να σας καληνυχτίσω!
Κι αν είν’ αλήθεια πως παιδός εστί(ν) η βασιλίη
να, παίζουμε, πεσσεύουμε, ω καλυβίστες θείοι!*
_____
* πώς λέμε “θείος Ισίδωρος”; Όχι αυτό!
Ιουνίου 12, 2007 στο 10:07 πμ
Νοσφεράτος
Χορος:
τοτες που αρχιδι ,ματαια, ψαχναμε (των) Νιμπελούγκεν!
Χρόνε το καταλαβαμε ,πως εισαι πολύ Λούμπεν….
Ιουνίου 12, 2007 στο 3:39 μμ
Παπούλης
Είναι σαφής ο υπαινιγμός του γερο Νοσφεράτου
που είναι μέλος έξοχον λούμπεν προλεταριάτου
και αν διηζήσει εμεωυτόν τι τάχα θα απομείνει ;
θα είναι η εικόνα της Σκουπός βραχύ φορώντας μίνι
Ιουνίου 12, 2007 στο 6:15 μμ
Νοσφεράτος
ο χρόνος ,κι αν στα νιάτα μας ,μοιάζει καλό παιδάκι
Στα γηρατειά μας, φαίνεται, πως είναι τσογλανάκι
( Καλά μου ‘λεγε κάποτε η θεία μου (η) Νίτσα :
Νοσφυ τον χρόνο πρόσεχε ,γιατί είναι μια μουσίτσα )
Ιουνίου 12, 2007 στο 6:54 μμ
nik-athenian
Η ρίμα θέλει έμπνευση κι ο έρωτας νταλκά
θαρρώ πως στο μυαλό μου περάσανε χαλκά.
Κι ούτε στίχο να γράψω, μήτε να ερωτευτώ
μπορώ να καταφέρω και να το παινευτώ.
Γι αυτό θα επιστρέψω στο Μίκη Θοδωράκη
που ξέρω εκεί να παίζω με λάσπη και φτυαράκι.
Ιουνίου 12, 2007 στο 6:59 μμ
Νοσφεράτος
και ομως νικ αθενιαν μου φαινεται πως ξερεις
και ριμα να χειριζεσαι ,και λογικήν να χαιρεις
γι αυτό προσπαθησε ξανά , εδώ στη Χελιδονα
οπου κανεις δεν προκειται να σου ρίξει κοτρωνα ….
Ιουνίου 12, 2007 στο 7:21 μμ
omadeon
ο νικ ο αθηναίος, ο μετριόφρων -βεβαίως-
χρειάζεται ένα software να βρίσκει ρίμες ευθέως
από τη μια μεριά να μπαίνει σοφία αθηναϊκή
κι απ’ την άλλη μεριά να βγαίνει ρίμα χελοδινιακή
Τελειώνω ένα software που καθυστέρησε πολύ
εντός των ημερών θα είμαι ελεύθερο πουλί
και για για τον νικ θα φτιάξω μια τέτοια εφαρμογή
κάτι σαν το rhymer με ομιλία ελληνική
Ιουνίου 13, 2007 στο 1:18 πμ
Νοσφεράτος
με την εκσωτερικευση ,ουρανια αρμονια
τα οργια εσωτεριστών , τα παθη μας τα θεια
με ολα αυτα του μπροντιγιαρ τα μεσα και τα εξω
μουρχεται ,βρε ομαντεών ,στ αληθεια να τα παιξω
Ιουνίου 13, 2007 στο 1:22 πμ
Νοσφεράτος
Ο χρόνος ειναι ενα παιδί που μας ουρεί στα μουτρα
παιζει εκ-σωτερικεύοντας οτι τουρθει στην κούτρα …
Ιουνίου 13, 2007 στο 1:24 πμ
Ασμοδαίος
Βρε Νοσφεράτε άνοιξε και το λογαριασμό σου·
Βιωάννη, κύρη και εσείς, αν θέ’τε το καλό του!*
–
*ξέρετε ποιου!
Ιουνίου 13, 2007 στο 1:58 μμ
Νοσφεράτος
Γιατί Αιωνιοτηταν ,ολοι κρυφά ποθούμε
Κι’ ο Χρόνος ειναι ο Φαλλός ,που μυχια Φθονούμε…
(…Και οπως γκαρίζων Έλεγε ,απελπισμένος Όνος
εσίγασε τα πάθη μας ,ο πανδαμάτωρ Χρόνος)
Ιουνίου 13, 2007 στο 2:08 μμ
Νοσφεράτος
Xρόνε .τώρα καταλαβα ,πως κανεις τον Βαρκάρη
εκι στην Αχερούσια ,κι εχεις και Παλαμάρι
Ιουνίου 13, 2007 στο 4:12 μμ
Νοσφεράτος
Ασπλαχνε Χρονε , μου μοιασες με οδοντογιατρό
Λιμάρεις τις ελπίδες μας σαν δοντια στο τροχό….!!
Ιουνίου 13, 2007 στο 4:14 μμ
Νοσφεράτος
πως φευγουνε τα νειατα μας ,σαν δοντια σαπισμένα
πού Χρόνος οδοντογιατρός ,τα βγαζει ενα -ενα…
Ιουνίου 13, 2007 στο 4:29 μμ
Ασμοδαίος
Κι αν φεύγουνε τα νιάτα μας, αν πέσαν τα μαλλιά μας
πάντα περίσσια φαίνεται πως είν’ η ομορφιά μας.
Γι’ αυτό και όλοι οι πόντιοι και οι αριστεροί
καθόλου δε διστάζουνε να εκφραστούν πολύ
δυναμικά και να το πουν, να το βροντοφωνάξουν
πως είστε η αδυναμία τους -προσέξτε τι θα πράξουν…
Ιουνίου 13, 2007 στο 9:16 μμ
Κυριακή
Την ομορφιά αποκτήσατε των γηρατειών των¨ άσπρων¨
σοφία,φρόνηση,αρετή,φίλοι του καλυβάρχη!
Ιουνίου 13, 2007 στο 9:47 μμ
Πάνος
Καλώς μας ήρθες Κυριακή – κι ας είναι και Τετάρτη
εδώ που ρίχνουμε βουτιές, στις δροσερές τις λίμνες!
Ιουνίου 14, 2007 στο 12:50 πμ
Νοσφεράτος
Και α και ου και Ι
κανοντας τουμπεκί …
και α και ου και πάλι…
αρχαια παραζάλη
και α και ου και πωμα
κανουν το σύμπαν πτώμα …
και α και ου και -ερα
κραυγαζει η καθε λερα…
και α και ου και ι
λεει το καθε νινι
και α και ου και -ακρη
Κυλά, της Νιοτης, Δάκρυ….
Ιουνίου 14, 2007 στο 2:48 πμ
bioannis
Νόσφυ, πάμε Σαμοθράκη
να μας χτυπήσει τ’ αεράκι
Παμε σου σου λέω θάλασσα
τα νιάτα μου τα χάλασα
και δεν το έχω η αφεντιά μου
να χαλάσω και τα γειρατειά μου.
Ιουνίου 14, 2007 στο 7:40 πμ
Πάνος
Στη Σαμοθράκη ένα πρωί φτάνουνε δυό μπαρμπάδες
και ξεχωρίζουν εύκολα μες τους πιτσιρικάδες
ο βιογιάννης που κρατά κάτι φραπέδες κρύους
κι ο Νοσφεράτος συντροφιά, με δίχως τους γομφίους…
(συνεχίζεται, αναλόγως…)
Ιουνίου 14, 2007 στο 8:17 πμ
Νοσφεράτος
Εκεί τους επισκεφτηκε ο αιθεριος ο Πάνος
σαν τζινι εμφανισθηκε ,ντυμενος Ινδιάνος….
Να κι η Σκουπίτσα Ιπταμενη ,ηρθε κι ο Ασμοδαιος
Ως Ντοριαν Γκρευ αιώνιος ,περιηφανος κι ωραιος ……
Ιουνίου 14, 2007 στο 8:23 πμ
Νοσφεράτος
Να κι ο Παπούλης ερχεται ,κρατώντας Βακτηρία
Γλυκά τον υποβάσταζε γκόμενα Βαλκυρία…
Ερχονταν για την Συναξη ,εκει εις τα Καβύρεια
τα παιγνιωδη οργια ,πουναι πολύ μυστήρια…
Ιουνίου 14, 2007 στο 8:28 πμ
Νοσφεράτος
Και ηρθε κιο Ομαντεών ,λέγων ”θέλω να παιξω”
”με μπροντιγιαρ και σουρεάλ το μεσα και το εξω”…
Ιουνίου 14, 2007 στο 8:30 πμ
Νοσφεράτος
Απο την Συναξιν αυτήν, δεν ελειψεν ο Πόντος..
Ηγετης του απανταχού, Υπερποντίου Οντος…
Ιουνίου 14, 2007 στο 8:33 πμ
Νοσφεράτος
Και πρίν προλαβω να πώ Α! η Pixie καταφθανει
και την αποδελτίωση ,των μυστηρίων ,κάνει …..
Ιουνίου 14, 2007 στο 8:35 πμ
Νοσφεράτος
Ο Βιοαννης ,βεβαια ,ορθώς παραληρεί
σαν κοκκορας με φουσκωτο και άγριο Λειρί…
Ιουνίου 14, 2007 στο 8:37 πμ
Νοσφεράτος
Κι ο Νοσφερατος μάταια,θρηνεί τον Τραπεζίτη
Κατάντησε το στόμα του,ρημαδι ,ερημο σπίτι….
Ιουνίου 14, 2007 στο 8:53 πμ
Νοσφεράτος
Ερχεται εις την σύναξιν κι ο Θείος Ισιντώρ…
βαστοντας πελεκυν ιερον,σαν τον θεό τον Θώρ..
Τα βραδυα ,σαν σκιες γλιστρούν,κι ομού και τσίκι τσίκι
ξεκοκκαλιζουν μυστικά το Ιερόν κατσίκι….
Ιουνίου 14, 2007 στο 2:27 μμ
nik-athenian
Στο Λίντο, στο πάρτυ της ΔΑΠούλας θάχουμε ραβαΐσι
πείτε και του παππού να ρθει, μη χάσει θα έχει και γ**σι
Κι αν πάλι με το σεξ δεν θέλει να μπλεχτεί, θα τούχουμε χασίσι.
Ο Αρτεμίδωρος θα μας θωρεί κρυμμένος πίσω από καμιά γωνία
να δει αν η εισχώρηση θα γίνει από τα πλάγια ή ίσια στην ευθεία.
Κι όταν η Ελένη μες το μαγαζί με μίνι κολλητό φανεί
πρόσεξε μην πάει και γ***θεί με τη σύζυγό σου τη Φανή.
Όλα αυτά να τα προσέξεις και να τα παρατηρήσεις
γιατί την κοινωνική σου τάξη ύστερα θε να θρηνήσεις.
Ιουνίου 14, 2007 στο 3:09 μμ
Πάνος
ΣΑΜΟΘΡΑΚΙΑΔΑ ΤΟΥ ΝΟΣΦΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΒΙΟΓΙΑΝΝΗ
Εις του Αιγαίου το Βορρά, η νήσος Σαμοθράκη
υψώνετ’ υπερήφανη, πράσινη απ’ άκρη σ’ άκρη
γεμάτη δέντρα και νερά και ήχους μαγεμένους
που γοητεύουνε πολύ τους ηλικιωμένους.
Και να, στην Καμαριώτισσα ζυγώνει το βαπόρι
- ποιούς βλέπω, δυο καμαρωτούς, νάναι μπροστά στην πλώρη;
Ένας ψηλός, ευθυτενής, ξανθός, γαλανομάτης
κι ένας αρχοντικός, λεπτός και φίνος επιβάτης
δεν έχουν σχέση! Είν’ αυτοί απόνα άλλο ποί’μα
και να τους μπλέξουμε εδώ ειν’ άδικο και κρίμα.
Μα οι άλλοι δυο που λιάζονται απάνω στα σκοινιά
ο φαλακρός κι ο έτερος με τα στραβά κανιά
είναι πασίγνωστοι θαρρώ στου ίντερνετ τα μέρη
περίφημοι σχολιαστές, δεινοί ποιητές και καβλωμένοι γέροι…
Καπνίζουνε μανιωδώς (εδώ κι εξήντα χρόνια)
άσπρες τουλούπες τον καπνό βγάζουν απ’ τα πλεμόνια.
Τα παντελόνια τους κοντά, μα’ ναι φαρδιά-πλατιά
αέρα για να παίρνουνε, όλα τα περιττά.
Μαύρα σακίδια, βαριά, σηκώνουνε στις πλάτες
και στα ποδάρια τους φορούν και πέδιλα και κάλτσες.
Στην τσέπη του πουκάμισου τσατσάρα, κινητό
μπικ αναπτήρας και σκληρό πακέτο Μάλμπορο.
Οι δυό τους ήρθανε εδώ για να καλοκαθίσουν
να φαν, να πιούνε, σκέφτονται μέχρι και να γαμ*σουν.
Οι περιπέτειες των δυό, Νόσφυ και Βιογιάννη,
αρχίσανε ώρα πολλή πριν φτάσουν στο λιμάνι.
Δυο νύμφες εγνωρίσανε, ψηλές και μερακλούδες
τις κοίταξαν και είπανε “ελάτε στους παππούδες”
Θ’ αφηγηθώ τι έγινε, εις το καράβι μπαίνων
εάν υπάρξει ανάδραση των ενδιαφερομένων.
Γιατί δεν έχουν νόημα τ’ αναγυριστικά
μονόλογος ν’ ακούγονται. Γίνονται βαρετά.
Μα αν μας γράψουνε οι δυό ή άλλος που τους είδε
η Σαμοθρακιάς αυτή, θα γίνει ….Κύριος οίδε!
Ιουνίου 14, 2007 στο 4:07 μμ
Ασμοδαίος
Τους είδα και εγώ -θαρρώ-, Νόσφυ και Βιογιάννη.
Όπως ο βλαχοτσέλιγκας ολόκληρη τη στάνη
ελέγχει την και την κοιτά δίχως να αφήνει έξω
κανένα πρόβατο να βγεί και ας του λέει “να παίξω
εθέλω μοναχά στον ήλιο, στο λιβάδι”,
έτσι και τότε αυτοί οι δυο σε όλο το λιμάνι
μου φάνηκαν πως ‘πιτηρούν όλες τις κοπελίτσες
και όποιες τους αρέσανε ονόμαζαν “νυμφίτσες”
για να τις πιάσουνε μετά, ποτό να τις κεράσουν
ευχάριστα την ώρα τους στο πλοίο να περάσουν.
Μέσα στο πλοίο το βαθύ, δεν πρόλαβα να ιδώ
ήτανε με τις νύμφες τους ή μήπως ως εδώ
δε φτάνει η γοητεία τους, μονάχα εξαντλείται
σε Πόντιο κι αριστερό, που -λέει- παρεξηγείται;
Ιουνίου 14, 2007 στο 5:01 μμ
Πάνος
Στρέφετ’ ο Νόσφυ ζωηρός, λέει του Βιογιάννη
-πάμε, μαλάκα, για βουτιές στις βάθρες μάνι μάνι
το σώμα να γυμνάσωμεν, να ευφρανθεί η ψυχή μας
μπορεί και κάνα τυχερό να έβρει η ψ*λή μας!
Ο Βιογιάννης τον κοιτά με βλέμμα απλανές
και στο γαλάζιο στρέφεται του Αιγαίου, το αχανές
“βαριέμαι τώρα” μουρμουρά, στ’ άλλο πλευρό γυρίζει
ενώ ο Νόσφυ τον κοιτά και τόνε σιχτιρίζει.
“Μονάχος μου θε να διαβώ στη βάθρα του Φονιά
που κολυμπάνε, μάθε το, τα πιο καλά μ**νιά!”
Βαρύ πολύ του φάνηκε αυτό του Βιογιάννη
ευθύς πετιέται ζωηρός και τα σανδάλια βάνει.
“Μαζί θα πάμε, σύντροφε, στη βάθρα του Φονιά
που κολυμπάνε, ως γνωστόν, τα πιο καλά μ**νιά!”
Δύο καπότες πράσινες βάζει στην κωλοτσέπη
(τις είχεν από πρόπερσι) να είν’ έτοιμος πρέπει
αν τύχει τύχη τυχερή και νύμφη του προκύψει
τον ένδοξό του μαχητή με latex να καλύψει.
Σέρνεται AIDS και ιοί, μικροοργανισμοί
μουνόψειρες, χλαμύδια, μικροί τραυματισμοί,
έρπητες, κονδυλώματα, μήκυτες σαν θηρία
πως να πηδήξεις; κίνδυνος! κάλλιο η μαλ*κία!
Ο Βιογιάννης δείλιασε, ντρέπεται να μιλήσει,
το σύντροφό του δε μπορεί να τον κακοκαρδίσει
που περπατάει γελαστός, έστω και κούτσα κούτσα
και για τη βάθρα του Φονιά ορμάει μ’ ορθή την π**τσα!
Ιουνίου 14, 2007 στο 7:43 μμ
Νοσφεράτος
Σε λίγο θα διηγηθώ τα του αιθερίου Πανα…
στων Καβυρειων, πουχανε και το παιδί τη μάνα ,
και που εστρουμωχνόντουσαν ολοι μεσα στη βαθρα
κι ο Πανας χωθηκε να μπει κι εκείνος ,αλλά Λάθρα …
Ιουνίου 14, 2007 στο 7:55 μμ
Πάνος
Προσμένω την αφήγηση – να είναι επιπέδου
οι ρίμες ναν’ υψιπετείς και όχι του δαπέδου!
Να μάθουν όλοι πώς εκεί, στη βάθρα του Φονιά
ο Νοσφεράτος έσμιξε τα πιο καλά μ**νιά
κι ο Βιογιάννης που έμεινε μόνος στο ουζερί*
δημηγορούσε ολονυχτίς με αλλοδαπό ουρί!
—
* στα Θέρμα
Ιουνίου 15, 2007 στο 3:12 πμ
Νοσφεράτος
για την αφήγηση αυτή που θα ακολουθήσει
και αφορά εις του Πανός την πιο αιθερια φυση
και μια βουτια που εκαμε στην ποταμισια λίμνη
(για την οποια γραφτηκαν και θρηνοι αλλά και υμνοι)
παρακαλώ σας ολοι σας δειξατε προσοχή
για οσα θα αφηγηθώ (καντε και προσευχή)
Γιατί αυτά που εγιναν ηταν καταστροφή
……………………………………………………..
…που θυμισε λιγο το Ναγκασακι
(και που μπροστα του ωχριουν ,λαχταριστα΄του Ακη
τα σπαρταριστα ,η οι σφαγές στη Προκυμαια
τη μερα εκεινη , την βαρεια , που ητανε μοιραία…
…………………………………………………….
Συνωστισμένοι ημασταν εκεί στη Βαθροχωρα
και ερχονταν κόσμος πολύς απο την Μπλογκοχωρα
ο Βιογιαννης ητανε, ο Νοσφυ ,ο Ασμοδαιος
ο Θειος ο Ισιδωρας, παπούλης ο ωραίος
και αλλοι πολλοι κοντολόγής υπήρχαν εκεί πέρα
Ωσπου ηρθε κι ο Πανουλης μας να πάρει λίγο αερα…
φορουσε ενα ολοσωμο μαγιο ολο με ρίγες
(και μου φωναζει ξαφνικά , βρε Νοσφυ μου είδες;)
κοιταζω εκεί και τι να δώ (μου κόπηκε η μιλια;)
είδα τον Πανο ετοιμο να κανει μια Βουτια…
Αμέσως τρεχω κολυμπών και ειδοποιω τους αλλους
και σε λιγακι η βαθρα μας εγεμισε εξάλλους
Και ολοι του φωναζαμε ,μη πεφτεις ,να του πουμε
Ομως ο Πάνας νομιζε οτι τον Χαιρετουμε
.
…….. Συνεχίζεται εν καιρώ……
Ιουνίου 15, 2007 στο 10:12 πμ
Νοσφεράτος
…. και ολοι πανικόβλητοι ,κολύμπαν ‘δώ και κει
για να προλαβουν τη ζημιά που θαταν ολική
κι ο Ασμοδαιος ελεγε :Παιδια ,δεν θα χωρεσει
Ομως ο Πανας ήτανε, μαλλον ετοιμος, να πέσει
και ητανε κατις νινιά ,που ομού τσιρίζαν ούλες
Ομως ο Πανας νομιζε ,πώς τούκαναν χαρούλες
και τότε ο Ισιδωρας με βροντερή φωνή
του Πανου φωναξε ευθύς:Πανο σου είπα: μη!!.
Μ’ αυτός δεν καταλάβαινε τι ήθελε τι ήθελε να πεί
Νομιζε πως ο Ισιδωρας τον κάλαγε να μπει…
Ετσι λοιπόν ,ομαδικώς και να μήν πολυλέμε
Ολοι μαζί , ομαδικώς , αρχίσαμε να κλαιμε …
(Μέχρις που ο Πανος ορμηξε(μαλιστα πήρε φόρα )
Κι’ ηταν σαν να μας επεσε ο Οβελίξ με δώρα
Κι ο Ομαντεον προσπαθησε ,να βγει, από το μεσα εξω
Δεν θελω-ειπε- αλλο πια με τη ζωή να παιξω ”
(συνεχίζεται εν καιρώ)
Ιουνίου 15, 2007 στο 10:40 πμ
Πάνος
Καλά τα πας, ω ποιητή,
(υπάρχουν και χειρότερα…)
μα άκουσε μία συμβουλή:
προσπάθησε σκληρότερα!
Ιουνίου 15, 2007 στο 10:44 πμ
Νοσφεράτος
Οσο σκληρά κι αν προσπαθώ ο τρομος δεν μου βγαινει
που εννοιωσε ,τοτε βλεποντας, τον Πανο μας να μπαινει
φουριοζος,μεγαλοπρεπής εις την μικρή βαθρούλα
Κι εσκουξαν ολα τα μ..νιά,κι η Κούλα και η Ρούλα ….
Ιουνίου 15, 2007 στο 10:56 πμ
Νοσφεράτος
Και τότε ακουστηκε ενα Πλατς!! πελώρια βροντερό!!
και εδονήθη η βαθρα μας,με τρόπο ηχηρό
και βγηκαν ψαρια στη στερια ,βγηκαν και καβουράκια
βγηκαν κια ανθρωπων σωματα ,γυμνουλια κοριτσακια
Κια ο Πανας επλατσουρισε μονος, βαθεια στον Πάτο
Και εκπληκτος αντικρισε…ποιον Αλλον ; Νοσφεράτο…
”Νοσφυ” τι εγινε εδώ ; πού εξαφανιστήκαν;
γιατι τωρα που μπήκα εγώ ,ολοι ,φορτσατοι βγήκαν ”;
Νοσφυ που πήγαν τα μ..νια,πού πηγαν ολοι οι φίλοι
κι απέμειναν εγώ και σύ ,να τρωμε το σταφύλι;
Νοσφυ ,που πήγε ο Ομαντεόν , που πήγε ο Ασμοδαιος
Γιατί ολοι την κανανε ,απ’ το νερό ,ταχεως ;
Συνεχίζεται ( πολύ αργοτερα ομως )
Ιουνίου 15, 2007 στο 11:09 πμ
Νοσφεράτος
Ειναι σπασμοι μεσα στη νύχτα η αγάπη
αγάπη ειναι βήματα μονότονα
Αμυγδαλένια νύχια,προσωπα βουβά ,
πού κάνουν ερωτα κλεφτα,.
πόδια γυμνά,μες τη βροχή,ειναι μια στιγμή
μοναδική,ατελειωτη αναλαμπή,μια σπίθα πού δε λέει να σβήσει
ενα αγγιγμα
ενα ξαφνικό φιλί και μια απρόοπτη συναντηση,
μια παρεξηγηση
μια νοσταλγια ενδομυχη, σβησμενο μονοπάτι
αγαπη ειναι σαρκοβόρα μνήμη.
πως γερνει το κεφάλι της
και τρέμει , με κοιτά
μάτια μισανοιχτα σμιχτά.
τα νύχια της να ξεκολλάν το δέρμα
και τα μαλλια της ξεπλεκα σαν ανεμωνεςι
κοιτά με μάτια εκπληκτα,με τη σκιά της παιζει
και ξεχνιεται,γλιστρά και ειν αόρατη ,τη νυχτα,
σ’ ένα σινεμα αποκοιμιεται,, ειναι διχασμένη,
σενα ατέλειωτο ταγκό πλεγμενη
Χορευει
στην ακρη μιας καρφίτσας, ειναι,
μπερδεμένη,μεσα σ’ αόρατες κλωστές,μες τη βροχή του κόσμου αλλοπαρμένη.
αγαπη μου γυμνή ,λαχανιασμένη
σταλαγματιές αφήνει
κερί πού τρέμει από ηδονή
και σβήνει.
ακόμα ζωντανή
να μου χτυπά τη πόρτα
να μου ραγίζει τη καρδιά ακούω ,
την ηχώ της
Ειναι σπασμοι μεσα στη νύχτα η αγάπη
Ιουνίου 15, 2007 στο 11:37 πμ
Νοσφεράτος
Σαν όαση στην έρημο, μοιάζεις αγάπη
Σαν το νερό που διαρκώς γλιστρά ,σαν αυταπάτη
Καθώς μας φεύγει το γλυκύτερο μας κάτι,
Σαn μια πληγή στο στόμα ,σα φαρμάκι…
Ιουνίου 15, 2007 στο 12:31 μμ
Νοσφεράτος
ομαντεον κιαν η ζωή μοιάζει αστραφτερή
στ’ αβυσσαλέα βαθη της ειναι και ζοφερή
για αυτό και τα γαλαζωπά ποιηματα του Ελυτη
κι ‘αυτά στο βαθος κρυβουνε,μια θάλασσα απο λύπη
βαθεια θαμενοι είμαστε στου κήτους τη κοιλιά
(σαν Ιωνάδες) γυρω μας του κόσμου η θηλιά
Αγκομαχωντας μάταια (κι εγώ κι εσύ κι η Τζένη)
ελπίζοντας σ’ αλλη ζωή,κι είμαστε ολοι ξένοι
Και σπαρταρώντας σιωπηλα στ’εντοσθια του Κητους
ματαια ερμηνευουμε τους Γριφους και τους Γριπους …
Μεσα στου κητους τη κοιλιά, μαζι με τις σαρδελλες
ειμαστε φιλε Ομαδεών ,και μας ρουφανε βδελλες..
Μοναχα που νομιζουμε,πως βλεπουμε ουρανό
ενώ απο μεσα βλέπουμε ,του κήτους τον πρωκτό…
Κιαν καποιος βλεπει θάλασσα ,τον ηλιο φωτερό
αν κάποιος ,λεγω ,σκέφτεται ,με ενα μυαλό λαμπρό…
Αν καποιος βλεπει την χαρά που ειναι εξω-ρισμένη
και λίγο επισκεπτεται, ζωή πιό φωτισμένη
Οταν τολμήσει και μας πει ,Ω ! ΠΑΙΔΕς ΒΓΕΙΤΕ ΕΞΩ!!
ΕΜΕΙς ΘΑ ΤΟΥ ΓΑΜΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΞΩ !!
ομου θα τον ξεσχισωμεν να μάθει να μιλά
…που τολμησε πώς Έχουμε ,να πεί, ζωή σκατά …
Ιουνίου 15, 2007 στο 12:59 μμ
Νοσφεράτος
Ρουτίνα
Γλιστρούσε
Και από κάτω η ζωή κυλούσε
Εκείνος μια σιωπηλή μονοτονία
Και πλάι , ακατάπαυτη η φλυαρία …..
Ιουνίου 15, 2007 στο 1:06 μμ
Νοσφεράτος
Μικρή μου σαύρα
Μικρή μου σαύρα, τι ζητάς να βρεις
Στη σκοτεινή την χαραμάδα ,μόνη;
Της ασχημούλας της ζωής σου το τιμόνι
Ο Εωσφόρος ,ούτως η άλλως. το κρατεί
Ούτως η άλλως, στην παγίδα όποιος τρυπώνει
Του Σατανά το μαύρο στόμα τον γραπώνει
Μικρούλες σαύρες, τρέχουνε γοργά
Μα όταν γλιστρούν, στις χαραμάδες, είναι αργά,
Τις περιμένουν , σαρκοβόρα , τα πουλιά
Ιουνίου 15, 2007 στο 1:14 μμ
Νοσφεράτος
Οι ΣΦΙΓΓΕΣ
Κάποιες φορές οι άνθρωποι κοιτούν απορημένοι
Τίς σφίγγες τις παράξενες όταν πέφτουν ψηλά,
Στα όνειρα τα σκοτεινα, και νιώθουν τρομαγμένοι
Πού τους κοιτάζουν τέρατα με ανοιχτά φτερά
Καποιες στιγμές τίς άκουσα ,κι εγώ, να ψιθυρίζουν
Τις σφίγγες τις αλλόκοτες, όταν πετούν ψηλά
Κάποιο αρχαίο μυστικό ,κι υστερα να δακρύζουν
νά χάνονται σαν τα πουλιά στ΄ ουράνια νερά
Στα μύχια, ατέλειωτα πήγαδια της Αβύσσου
Ταξιδεψα, κι ανταμωσα πελώριες στιγμές
Ω τέρατα παράδοξα ,σύμβολα της Αιγύπτου
Κάποιες στιγμές οι σφίγγες μας θα πέσουνε νεκρές
Ιουνίου 15, 2007 στο 6:49 μμ
σχολιαστής
Επιασε το καλοκαίρι
και έπεσε περινόσπορος
στου καλυβάρχη το λημέρι.
Ιουνίου 16, 2007 στο 3:47 πμ
Ο θειος Ισιδωρος
Οταν πεθανω βαλτε μου το κινητο στο μνημα,
μα μη με θαψετε βαθεια γιατι δε θαχω σημα!
(παλατινη ανθολογια)
Ιουνίου 16, 2007 στο 9:02 πμ
Πάνος
Αυτό που έχω κινητό ακίνητο όταν γίνει
για μένα το τηλέφωνο παρηγοριά θα μείνει!
(παλατινή ανθολογία, επίσης)
Ιουνίου 16, 2007 στο 10:51 πμ
nik-athenian
Όσα έχεις κινητά, τώρα ακίνητα να τα κάνεις
γιατί με τον πληθωρισμό αύριο δεν θα προκάνεις.
(Δυστυχώς η Παλατινή Ανθ. σιωπά για το θέμα)
Ιουνίου 16, 2007 στο 1:21 μμ
Νοσφεράτος
πΡΟΣΕΧΏσ στη Νεα Χελιδονα
( Η 4η συνεχεια του Μεγαλου (κωμικοτραγικου )ποιηματος : Η ΒΟΥΤΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΟΣ ΣΤΗ ΒΑΘΑΡΑ ΤΟΥ ΦΟΝΙΑ
Οπου ο Πανας και ο Νοσφυ καθονται ανακούρκουδα στον πατο της αδειασμένης Βάθρας,-τριγυρω και απο ΕΞΩ τους παρακολουθεί τρεμοντας και με λυγμους το συνωστισμένο πληθος των καλυβιστών – ο Πάνας συνεχιζει τα αγωνιώδη του ερωτηματα και ο Νοσφυ του εξηγει ηρεμα τά μεγαλα μυστηρια του Συμπαντος ,τον Νόμο της Βαρύτητας , την Αρχή του Αρχιμήδη και γιατι ο καταρράκτης του Φονια ρεει πλεον -μετά την Βουτα του Πανός-αναποδα .Ξαφνικά…
Ιουνίου 16, 2007 στο 1:27 μμ
bioannis
ΩΔΗ ΣΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΜΟΥ!
Το κινητό που μου ‘δωσες από τον Κρισναμούρτι
Με στο ψυγείο το ‘βαλα και μού ‘γινε γιαούρτι
Γι΄ αυτό και το ετοποθέτησα σε ένα βραχάκι επάνω
Και τώρα ετοιμάζομαι, δόλωμα να το κάνω
Δεν εματάγινε ποτές, ούτε θα ξαναγίνει
Με το γιαούρτι/κινητό έπιασα ένα μικρό μπαρμπούνι
Και εκεί που νόμιζα ότι έβγαλα ψαράκι λατρευτόν,
το μαπαρμπουνάκι άρχισε ένα γνωστό ρίνγκ τόν
Ρε τι μπαρμπούνι είναι αυτό, με τράνς ακορντεόν ?
Γνωστή είναι η μουσική, του Μέγα Ομαδεόν.
Πιάνω να ακούσω άλλη μια, το εξαίσιο κομμάτι
Και ένα χεράκι μου ρίξε μία μπουνιά στο μάτι
Σάστισα από το φόβο μου και απ’ την Τεχνολογία
Τι φτιάχνουνε ρε οι πούστηδες, για τα τρελοκομεία !!!
Τρέμω ο δόλιος, τι να πω,
το μπαρπουνάκι έπιασα
το ρίχνω μέσα στο νερό
Ωϊμέ, αλή και τρισαλή !!!
αμέσως η θάλασσα άσπρισε
σαν το λευκό πανί
Ελεεινέ τρισάθλιε
και βλάκα ρυπαντή…!
ακούστηκε από τα πέρατα
μια τρομερή φωνή
Τι έκανες στη θάλασσα,
φωνάζει ο Κρισναμούρτι
πως την κατάντησες μωρέ
και μοιάζει με γιαούρτι
Τι φταίω εγώ, υπερμέγιστε και μέγα ποιητή
Το κινητό μου έκανε αυτήν την αλλαγή
Νάσαι ευτυχής ηλίθιε που πήρες τούτο το μοντέλο
Γιατί τη θάλασσα θα έκανες, πιο σοβαρό μπουρδέλο.
Υπάρχει μοντέλο του καφέ, μαζί με σκατουλίτσες
Και αν στο νερό το πέταγες θα έκανες «βρωμίτσες»
Τι θες να πεις υπερμέγιστε, ο κόλπος στο Θερμαϊκό
έτσι κατάντησε γιατί κάποιοι του πετάξανε ένα κινητό ??
Ο Θερμαϊκός ηλίθιε, κατάντησε ο σκοτεινός, ο μαύρος Άδης
όταν κινητό του πέταξαν, ο ατσαλάκωτος και ο μέγας Ψωμιάδης.
(Δεν συνεχίζεται…)
Ιουνίου 16, 2007 στο 1:32 μμ
bioannis
Τι είναι τούτη η ομορφιά !!
ποίημα, με ζωγραφιά κοιλιά!!
Ιουνίου 16, 2007 στο 3:07 μμ
Ασμοδαίος
Βαθιά εμένα θάψτε με, να ησυχάσω λίγο,
γιατί οι σκοτούρες οι πολλές θα μου χαλάν τον ύπνο.
Ιουνίου 16, 2007 στο 3:15 μμ
bioannis
Μη λες χαζά Ασμοδαίε μου
εσύ ποτέ δεν θα πεθάνεις
γιατί τα πράγματα είναι δύσκολα
και έχεις πολλά να κάνεις.
Ιουνίου 16, 2007 στο 3:28 μμ
Ασμοδαίος
Είναι αλήθεια -ξέρετε- πως όλοι οι σατανάδες,
όταν πεθάνουν, γίνονται κάτι χαζές κυράδες
που κάθονται αναπαυτικά και κρίνουνε του κόσμου
όλα τα ελλατώματα ωσαν του “Μάπετ Σόου”
δυο γέροντες φλεγματικούς που είναι Βρετανοί
και δεν ενδιαφερονται για το καλό μουνί
που θα το δούνε ξαφνικά μπροστά τους να περνάει
μόνο θα ρίξουν μια ματιά και θα φωνάξουν “βάι”
διότι ξέρουνε καλά πως δεν μπορούνε πλέον
να αναβοσβήνουν συνεχώς σαν ‘πιγραφή με νέον.
Αλλά τα παραμύθια αυτά πως δεν έχει πεθάνει
τα λεέι ένα ανθολόγιο (sic) που είναι στο παλάτι
ο Σατανάς μας έφυγε, έχει αποδημήσει
εις τον Παράδεισο κι αυτός επήγε να γλεντήσει
με κάτι ουρί που έμαθε πως είναι εκεί πέρα,
εμάς μας εγκατάλειψε να κάνουμε αέρα
σ’ όλους αυτούς που ξέχασαν πως θα ρθει κάποια μέρα,
ήντινα ουχ δυνήσονται να πάνε παραπέρα.
Ιουνίου 16, 2007 στο 4:37 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Σαν βγεις στο παγαιμο για την Ηθακη
το κινητο σου μην ξεχασεις
την μπαταρια ναχεις φορτισμενη
και σημα δυνατο (πεντε στα πεντε) ναχεις
Οταν στης Κιρκης το κρεβατι θα ξαπλωσεις,
σαν ετοιμος απο καιρο,σαν θαραλεος,
να μου τηλεφωνησεις
και σ΄ανοιχτη ακροαση ν΄ακουσω θελω
της μαγισας τους βογκους
Το μουγκρισμα των ιερων αγελαδων
βαλε για ρίνγκ τόν
και παντα να θυμασαι του Δια την προσταγη,
για μια μπριζολα
πως δεν σου πρεπει αλλο να περιπλανιεσαι!
Κι οταν οι σειρινες σου τηλεφωνουν
κατηλειμενος νασαι
και μονο με sms να σου μυνούν
αυτα που θελουν να σε ειπουνε!
Τους Λαιστρυγονες να μην τους φοβασαι,
αν σε ζορισουν,
χωστους το κινητο στον κωλο
κι ετσι οπως ειναι-μεσα στις ακαθαρσιες-
σπρωχτο στου κυκλωπα το ματι!
Κι αφου περασεις ολες ταις δοκιμασιες
-που σου ορισε ο ουρανοσειστης Διας-
εις τους μνηστηρες μην τηλεφωνησεις
την εκπληξη μην τους στερησεις
κι ουτε στην Πηνελοπη να τηλεφωνησεις,
μονο, καθως θα μπαινεις στο παλατι,
να μην ξεχασεις,
το κινητο να κλεισεις
γιατι μπορει να σε προδωσει!
Ιουνίου 16, 2007 στο 5:43 μμ
Πάνος
Στίχους αν γράφουμε κι εμείς, καημένε Νοσφεράτε,
και ως ποιητές φερόμεθα εδώ στη χελιδόνα
σε ποιόν η θεία Έμπνευση τις νύχτες σαν κοιμάται
του φτιάχνει στίχους που θα μείνουν στον αιώνα;
Όχι σ’ εσέ – και δυστυχώς ούτε σ΄ εμένα…
Εμείς είμεθα επαρκείς, ουχ ήττον, στιχοπλόκοι
όπως και άλλα διάφορα παιδιά χαριτωμένα*
αλλά, το θείο χάρισμα, φαίνεται, άλλος τόχει…**
——–
*Ασμοδαίος, Βιογιάννης κλπ
** Να σε λέμε θείο- Νοσφεράτο; Ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται!
Ιουνίου 16, 2007 στο 6:11 μμ
Νοσφεράτος
Είμαστε καμωμένοι από λόγια
- και εμείς καθώς και αλλοι πολλόί (από διαφορα σογια)-
κι αν στιχους ,με πάθος, πλαθουμε και αν μεθοκοπάμε
με της ποιησεως τον οινον κι αν κοιτάμε
πάντα ψηλά -με τα ανοιχτα και αγρυπνα τα μάτια της Ψυχής
Λιγα θα καταφερουμε !Μας προλαβε ο Σουρής..
Ποτε τα ποιηματακια μας στα υψη θε να φτασουν
Και Αμβροσίαν θεική ποτές δε θα χορτασουν …
Να δες εδώ, το ”κινητό΄΄ .του θείου, Βιοαννη
Στην κορυφή του Παρνασσου τον εφφερε μανι μανι
(και προφτσε ως και εκει να κάνει ενα ντουμάνι!)
Ιουνίου 16, 2007 στο 7:28 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
ΝΥΚΤΩΝ ΕΓΧΟΡΔΩΝ
Ταις νυκταις ως μη κλειων όμμα
κλινω το γονυ και -ως πρεπει
εις τον διαπυρον ικετη-
θρηνώ στο στρωμα.
Την θεια εμπνευση προσμενων να μ’ ορμηνευσει,
ταις ορμήνειες
που θα μου εμπνευσει,
θα πραξω ως πρεπει
δια να συγγραψω
λογια και ρύμες.
Καθ’ ω μη εχων πλειονα χρειαν
του στειρου λογου το περιττον
-ως της υπαρξεως φωνην αχρειαν-
μιλω ταις νυκταις
στο κινητον!
Ιουνίου 16, 2007 στο 8:01 μμ
Ασμοδαίος
Respect! ._
Ιουνίου 16, 2007 στο 8:16 μμ
Πάνος
Ασμοδαίε, συντάσσομεν ποιήματα
και όχι -αγγλιστί- επιφωνήματα!
Πχ,
Uncle Isidor,
respect!
You are the best
fuck the rest!
Ιουνίου 16, 2007 στο 8:35 μμ
bioannis
Έτσι είναι Ασμοδαίε μου
στη Χελιδόνα επικρατούν αξίες
γι’ αυτό παρακαλώ σε
τέρμα οι μα@@@κίες
Πάρε και ένα παράδειγμα
έτσι εκ του προχείρου
να μάθεις να εκφράζεσαι
στην ποίηση του θείου
Ever so Respect
and very good effect !!!
Ιουνίου 16, 2007 στο 8:53 μμ
Παπούλης
Το είδα και σκοτείνιασα το βίντεο τ’ Αλλουφάνου
όπου ανέβηκε με λίνκ εις τη καλύξ του Πάνου
γι αυτό και το ανέφερα και εις τη Χελιδόνα
ποιά εποχή βιώνουμε ; ποιό ζοφερό αιώνα
Σκέφτομαι φίλοι μου καλοί πόσο μαλάκας είμαι
είναι σοφή διαπίστωση , δεν πρόκειται για φήμαι
σκέφτομαι στα παιδάκια μου τι θα κληρονομήσω
π’τάνα μεταπολίτευση , μεσαίωνα είχες πίσω
Ιουνίου 16, 2007 στο 9:02 μμ
Ασμοδαίος
Writing rimes
is easy
in English,
not Yiddish.
Yet, I strongly believe
I’m an awful teller
and I think you
agrees, my dear fellows.
So, it’s better for me
to shout than write.
Everybody hail!
let’s drink some wine!
Ιουνίου 16, 2007 στο 9:56 μμ
Πάνος
Εχτύπησε το κινητό*
εσήκωσα την πόρτα
ν’ ακούσω τον Ισίδωρο
ωραίον σαν και πρώτα.
Και άκουσα τον πάταγο
απ’ το κουτουκομάγαζο…
Γειά σου θείε Ισίδωρε
ποτέ σου δεν κωλώνεις
εμείς στιχάκια γράφουμε
- εσύ να ξεσαλώνεις!
Και άκουγα το σάλαγο
απ’ το κουτουκομάγαζο!
—-
*πριν λίγα λεπτά!
Ιουνίου 16, 2007 στο 10:07 μμ
Πάνος
Μες στου Αρτέμη μπήκανε
με τους λιμενικούς
και έγινε ο θάνατος
της έρμης αλεπούς…
Το άσμα* αφιέρωσε
ο Σωκράτης στην καλύβα
- και όποιος ήτανε εκεί
θα λέγει πλέον “οίδα”!
Υγεία νάχουμε καλή
και να αξιωθούμε
μες του Αρτέμη τον τεκέ,
Σωκράτη να τα πιούμε!
—-
* “ελ νίνιο” λέγεται το άσμα!
Ιουνίου 16, 2007 στο 10:27 μμ
Ασμοδαίος
Πείτε τα λίγο πιο απλά τα άνωθεν γραμμένα!
Παρακαλώ: εξηγήστε τα, αν θέλετε, *σε μένα.
–
*και (αλλά δεν ταιριάζει το άτιμο!)
Ιουνίου 16, 2007 στο 10:43 μμ
Πάνος
“Παρακαλώ: ‘ξηγήστε μου, αν θέλετε, και μένα”!
θα ημπορούσες να ειπείς’ κάποια ευλιγισία
είν’ απαραίτητη θαρρώ εις την στιχοποιία,
αλλιώς οι λέξεις κρέμονται, σα σύκα μαραμένα
- δεν έχουμε πια ποίημα μα καβουροσαλάτα-
σφιχτό θέλουμε το ρυθμό, όχι αυγά μελάτα!
Ολίγη δείξε υπομονή και θα σου εξηγήσω
βάζω το τρίτο τσίπουρο, καθόλου δε θ’ αργήσω!
Ιουνίου 16, 2007 στο 10:58 μμ
Πάνος
Το κινητό ήταν ήσυχο , σεμνό και μετρημένο.
Ξάφνου χτυπά – και τ’ όνομα του Ισίδωρου γραμμένο
φαρδιά πλατειά. Αμέσως απαντάω
γιατί με τον Ισίδωρο μ’ αρέσει να μιλάω.
Μ’ αντί ν’ ακούσω τη βραχνή* και γνώριμη φωνή
μπουζούκι ακούω – είχανε μεγάλο πατιρντί
και το τραγούδι “ελ νίνιο” τραγούδαγε ο Σωκράτης**
μες του Αρτέμη τον τεκέ, αν θέλεις για να μάθεις!
Εάν ο θείος πέρασε από τα τροχαία μπλοκ
(ήτανε φέσι) κι έφτασε στης θείας το τσαρδάκι
αργότερα θα μας τα πει σαν έρθει από το μπλογκ
τώρα θάχει άλλες δουλειές θαρρώ το ζευγαράκι…
_____
* από τις τσιγαρούμπες…
** το άκουσα σε πρώτη ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗ μετάδοση – και μάλιστα αφιερωμένο στην καλύβα!
Ιουνίου 16, 2007 στο 11:02 μμ
skoupitsa
Ζεματά το λάχανο.
Τους λαχανοντολμάδες
Με τέχνη ζηλευτή θα τους τυλίξει
Είν΄ ο κουκουναρόσπορος
Που θ’ αποδείξει
Πως άξια βγήκαν στο τραπέζι
Λινά και ασημικά και κρύσταλλα
Και οι πορσελάνες,
Δικαίως θα λαδώσουν.
Είν΄ οι αχνοί του φαγητού
Τα νέα της δάκρυα, οι νέες αγάπες
Δεν έχει πια ανάγκη από προστάτες
Στο αυγολέμονο όλα καταλήγουν.
Κι όπως παλεύει στου μαγειρειού της τη βοή
Το κινητό που κρούει
Δεν τ’ ακούει
Θέλει να της μηνύσει
Στο δρόμο λιγάκι θα σταθεί
Και κάτι θα τσιμπήσει
Ιουνίου 16, 2007 στο 11:22 μμ
Πάνος
Δηλαδή,
ΚΑΙ αλλού το δίνει
ΚΑΙ αλλού τρώει και πίνει;
Ιουνίου 16, 2007 στο 11:54 μμ
Ασμοδαίος
Είν’ ο Σωκράτης Μάλαμας αυτός που μας μιλάτε
ή γι’ άλλονα τραγουδιστή είναι που τσαμπουνάτε*
αυτά που γίναν στον τεκέ; -που εγώ δεν τον εξέρω
μα είν’ εκεί ο θείος σας, κάτι στο νου μου φέρω!
Το στίχο θέλετε σφιχτό, μα εγώ αυγά μελάτα
λαχτάρναγα από μικρός και μου ελέγαν “φάτα”
όντας στο πιάτο ήτανε, έτοιμα για τη βρώση.
Αφήστε που χαλάρωσα λιγάκι με την πόση
κάτι ποτών που είχανε μείνει εις την οικία
μην παν χαμένα και αυτά, όπως πάει (;) η θεία.
Και είναι άλλωστε κι αυτό που πρέπει να μετρήστε
και όλα τα ψεγάδια μου να μου τα συγχωρήστε:
ατμόσφαιρα ποιητική δεν έχουμε διόλου
προ-φεστιβάλ κάνει η ΚΝΕ και μοιάζει του διαόλου
η μουσική που οι κομμουνισταί αρέσκονται ν’ ακούνε
-απόψε δεν το βλέπουμε νωρίς να κοιμηθούμε!
–
*με την καλή την έννοια.
Ιουνίου 17, 2007 στο 12:13 πμ
Πάνος
Το ρετσινόλαδο σχέση καμιά δεν έχει με το φάντη
έτσι κι οι δυο Σωκράτηδες: κατάντι και ανάντι!
*
Τους Κνίτες τους επρόσεξα, στο άλσος των Μουσών
(φαντάζομαι η μουσική θάναι στη διαπασών…)
δεν ξέρω τι είν’ χειρότερο: τη μουσική ν’ ακούς
ή αγκιτάτσια δεινή να δέχεσαι απ’ αυτούς…
Ιουνίου 17, 2007 στο 12:13 πμ
nik-athenian
Η ΚΝΕ φεστιβαλίζεται και σ’ Αθηνών πλατείες
μα νιοι που να ζυγώσουνε σε τέτοιες μ*κίες;
Καμπόσοι γέροντες αυτοί που κάθονται κι ακούνε
οι ίδιοι που πηγαίνουνε στο κόμμα και συζητούνε.
Ιουνίου 17, 2007 στο 1:27 πμ
Ασμοδαίος
Τώρα στη ρέγκε το’ριξαν οι νιες· τα παλικάρια
χορεύουν μανιακά και κόκκινα φουλάρια
τριγύρω στο λαιμό έχουνε φορεμένα*.
Ολονυχτίς θα τραγουδάν -νομίζω-τα σκασμένα!
Θυμάμαι πως στα νιάτα μου με είχανε στριμώξει
“Πες μας! Δεν είσαι μαρξιστής;!;”. Με είχε επροδώσει
κάποιος γνωστός μου από αυτούς στον καθοδηγητή του,
του είχε πει πως δεν μπορώ να ακούω τη φωνή του,
όταν για Γιώτηδες μιλά, Κάρολο, Φρειδερίκο,
πως προτιμώ για ένα κρασί να πάω με το Νίκο
(τον Αθηναίο έλεγα, που δεν τον είχα μάθει
-ήμουνα νέος τότενες και έκανα και λάθη).
Μα, αγκιτάτσια θεωρώ κάλλιο ‘ναι να μου τύχει
απ’ υποχρεωτικό και δύσκολο ξενύχτι!
–
*ΟΚ, τώρα θυμάμαι τα νιάτα μου στο poum.
Ιουνίου 17, 2007 στο 1:42 πμ
Ασμοδαίος
Τώρα το εγυρίσανε στα βλαχο-”λαϊκά”
που είναι -ως γνωστόν- αντιστασιακά!
Ενάντια στους νεοτάξ και στους κουλτουριαραίους
θα αντιπαραθέσουνε Γιαννούληδες, Βαζαίους.
Ιουνίου 17, 2007 στο 2:03 πμ
nik-athenian
Σε λίγο που το ουίσκι σου
θα πιάσει πάτο στο μπουκάλι
το πάρτι θα διαλυθεί
με ρωμιοσύνη στο σιντί και πάλι.
Θα ειν όλα όπως ξεκίνησαν
το βράδυ ενιά η ώρα
που τα νταούλια αρχίνησαν
να βγαίνουνε στη φόρα.
Μονάχα οι σημαίες τους
θα μείνουν στα κοντάρια
να τις μαζέψουν το πρωί
του Παπ τα παλληκάρια.
Ιουνίου 17, 2007 στο 2:08 πμ
Ασμοδαίος
Και την αναμετάδοση ευθύς τη συνεχίζω,
να τη διαβάστε το πρωί τουλάχιστον ελπίζω.
Βαθιά πολιτικό, λοιπόν, είναι αυτό το άσμα
“Europe, εσύ μας μάρανες” -λες και δεν είναι κάρμα
να επιστρέψουμε κι εμείς κάποτε εις τη Δύση!
Προς τι οι αλληλοσπαραγμοί κι όλα αυτά τα μίση;
Μπίτια ακολουθήσανε· αυτά απ’ τη Ρωσία
που τόσο μου αρέσανε· εκεί στη Φινλανδία
κάποτε ακουστήκανε και είχαν συνεπάρει
όλους εμάς τους δαίμονες είχανε εξιτάρει.
Ιουνίου 17, 2007 στο 2:11 πμ
Ασμοδαίος
Ουίσκι απαγορεύται σε τούτην την οικία,
μονάχα οίνο ελληνικό και μπίρα απ’ τη Σκωτία!
Μονάχοι μας ξεμείναμε, ρε Αθηναίε Νίκο;
Και συ λόγω του φεστιβάλ ή έχασα το μίτο;
Ιουνίου 17, 2007 στο 2:19 πμ
nik-athenian
Μεταφορές με το αμάξι έκανα
τριγύρω στην Αθήνα
κι έτσι είδα το φεστιβάλ
περνώντας στη Ραφήνα.
Τώρα ο ύπνος με τραβά
στο στρώμα μου να πάω
κι από τη νύστα τη βαρειά
μάλλον παραπατάω.
Ιουνίου 17, 2007 στο 2:25 πμ
Ασμοδαίος
Καλή σου νύχτα εύχομαι, καιρός είναι για ύπνο
όμως στα μπίτια κόλλησαν, δεν έχω κάνα λίκνο
για να μπορέσω εκειδά να γείρω, να σιγήσω
και πέρα-δώθε κάνοντας να σ’ αποχαιρετήσω.
Ιουνίου 17, 2007 στο 6:47 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Σαν βαλεις στη φωτια την κατσαρολα
και μεσα της τους ντολμαδες
μην λησμονησεις
-καθως θα τσιγαριζεις την καρδια σου
τετοια ζωη σαν σου ‘τυχε να ζησης-
να βαλεις το ραδιοφωνο να παιζει λυπητερο τραγουδι
που για τη Θαλεια να λεει,
της Ασπασιας την θεραπενιδα που ο Περικλης την ειχε για κοκότα
καθως αυτη ειχε αυτον, τον λαυρον.
και ριχνοντας τον άνιθον στους λαχανοντολμαδες
μην λησμονησεις
τον βιο σου τον ανηθον να στοχαστεις
καθως σε πραξεις υπολειπεσαι -μπορει, των αλλων-
μα με ταις σκεψεις εξοκειλεις και πλανιεσαι
καθως την αγκαλια του Θειου Ισιδώρου συλογασαι
ταις γλυκαις ταις μεθυστικαις μαζυ του ορεγεσαι
καθως ανακατευεις την κουταλα.
Όταν ο αχμακης σου στο λυκνο από την δουλεια επιστρεψει
και φαει τον άμπακο
κι όταν λυποθυμισει απ΄των ντολμαδων την δυνη
κι επι του καναπέος καταπεσει
λυσε την ζωνης της μπροστελα και τα μαλια σου λυσε
κι ετσι λυμενη πανω στη σκουπα σου, πετωντας,
για του Ισιδωρου την κλινη
κι εκει πανω
λύσου!
Ιουνίου 17, 2007 στο 10:14 μμ
skoupitsa
Ο βίος μου ο άνηθος
σα μαϊντανός φυτρώνει
σε βίους ξένους
και συμβιώσεις φτιάχνει περίεργες
με τις φαντασιώσεις.
Μ΄ από τη φαντασίωση
ως την πράξη
θέλεις περσότερο από μια σκούπα
για να πετάξεις.
Κι ύστερα τι θαρρείς
πως ειν΄ το λύσιμο που μου προτείνεις
παρά καινούριο δέσιμο
βαρύ μαζί και άλυτο
ως φαντασίας γνέσιμο.
Και δίλημμα έχω βαρύ
πάνω από τους ντολμάδες
τι τάχα να διαλέξω;
Τον βίο μου τον άνηθο
(μ όλη τη νοστιμιά του
αλλά και την πικράδα του
όταν ωμός μασσιέται)
ή πίσω να προστρέξω
στον βίο μου τον άνηβο;
Ιουνίου 18, 2007 στο 1:10 πμ
Νοσφεράτος
Αναθεμα σας Ποιηταί εχετε ξεσαλώσει!
την τεχνην της ποιησεως εχετε ξεχειλωσει….
και δεν αφήσατε για με, ουτε για δείγμα, ρίμα
-πού διαλεξα να κοιμηθώ ,εψες ,πλαι στο κύμα…
Μη λειψω για να πεταχτώ ,Χαλκιδική ,λιγάκι
ορματε, ολοι , στην Ποιησιν , σαν ναστε Βρυκολάκοι
Χελιδονισια κανετε παιχνιδια και τσαλιμια
Και εν ταις Μουσαις γινατε ,αδελφικά Τακιμια…
Ιουνίου 18, 2007 στο 1:36 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Σαν βγεις απο της φαντασιωσης τα τειχη
-που ανεπαισθητως σ΄εκλεισαν από τον κοσμον εξω-
και τους βαρβαρους σου πεταξεις για να συναντησεις
εις τα κουρεια, εις τα λουτρα και σταις παλαιστρες,
δεν θα τους βρεις εκει,
αν τους βαρβαρους αφησες απ΄ εξω από την ψυχη σου
κι αν η ψυχη σου δεν τους στηνει εμπρος σου!
Αν μεσα στο μυαλο σου τους λαχαντολμαδες κουβαλεις
οι βαρβαροι πως οι θα νομοθετησουν,
του ανηθου βιου σου τις χαρές πως θα σε δωκουν;
Και μονον των Συγκλιτικων οι νομοι
θα σου οριζουν πώς να μαγειρευεις
καθως η συνταγη των θελει τον ανηθον με τα κουκιά να βραζεις
και μες την κατσαρολα την γευση του ν΄αφηνει πεθαμενη.
Και αν αυτή την σκουπα που σε δώκαν να σκουπιζεις
Πηγασο δεν την καμνεις, να πεταξεις
καινουργιο δεσιμο -βαρυ μαζυ και αλυτο-
με τους βαρβαρους να δε(χ)θεις
-χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ-
μα στου άνηβου βιου την πολιτεια λιποταχτησεις
ποτε δεν θα βρεις μιαν καποια λυση
Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι θα φυγουν!
Ιουνίου 18, 2007 στο 1:39 μμ
Νοσφεράτος
Ανεπαισθήτως κλείνουνε τα ,Χελιδώνος ,Τείχη
(και είχε ενα φεγγαρι εψές,που εμοιαζε με νύχι)
Ιουνίου 18, 2007 στο 2:01 μμ
Νοσφεράτος
Και πάνω εκεί που εξυνα , στο νύχι , τα ονειρα μου
Ο θείος ο Ισιδωρας, ξανάπε” Ελα κοντα μου…”
Ιουνίου 18, 2007 στο 2:08 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Βλεπεις οτι στιχοπλοκω Νοσφυ δια την Σκουπιτσα
με παραινεσεις ποιητικας (κι οχι με καμια βίτσα)
αδειαλειπτως προσπαθων με της πειθους τον λογον
ν΄αναδειχθουν νοηματα χωρις μωρίαν και ψογον!
Αυτη την κορη την τρανη να πεισω οτι πρεπει
πως ειναι απαραιτητο να σπασει τον καθρεφτη
της ευτυχιας τον ψευδη, που ψευδεται ασυστολως,
και να φωναξει δυνατα: “κοριτσια, να ο στόλος!”.
Και εις του θειου Ισιδωρου (πουναι μεγαλη λέρα
μα εχει καθαρη καρδια), ν΄ανεβει στη Γαλέρα!
Αλλα εκεινη καθεται ντολμαδες και τυλιγει
και οταν πια ο Ισιδωρος κι οι βαρβαροι εχουν φυγει
με τη Γαλερα μακρυα που τα πανια θ΄ανοιγει
το δακρυ που θα της κυλα δεν θαναι απο το κρεμυδι!
Ιουνίου 18, 2007 στο 2:23 μμ
omadeon
Σύντροφοι, το “Χελιδόνι” (trance remix) έφτασε στο TOP 50 σήμερα.
Είναι νούμερο 43 (διεθνώς) και στο ελληνικό trance νούμερο 1 (πάντα) -χεχε
Πάμε για number 1. ΧΩΡΙΣ ΟΥΤΕ πλήρη δουλειά (μόνο μικρό δείγμα).
(λεπτομέρειες με κλικ στο ομαδόνομά μου).
ΔΩΡΟ 1 _καλή_ αγγλική μετάφραση Ελύτη (σε όποιον κάνει κλικ)!
Ιουνίου 18, 2007 στο 2:48 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Ειχε φεγγαρι που εμοιαζε ωσαν κομενο νυχι
εγω θλημενος στεκονουν κατω απο τα τειχη
του καστρου που περικλεινε την κορη την πανωρια
και σαν το αγριμι στο κλουβι μ΄ετρωγε η στεναχωρια.
Κι εκει που ονειρευομουνα να βγει στην πολεμιστρα
και τα μαλια της τα μακρυα, τα μαυρα, πουναι ισια
να ριξει κατω να πιαστω, να σκαρφαλωσω επανω,
μες το σκοταδι διεκρινα τον καλυβαρχη Πάνο
οπου κρατουσε μια αδειανη Σκοτσεζικη μπουκαλα
και ειχε εις τον ωμο του μια μεγαλη σκαλα
(κι εσφυραε συνθηματικα θαρω το “Μαντουβάλα”).
Παραπατουσε συνεχως κι ητανε μες τη ντίρλα
κι εμοιαζε σα να χορευε ζεϊμπεκικη καντρίλια
καθως τη σκαλα πασχιζε στα τειχη να στηριξει
κι οταν δεν το καταφερνε σκυλοβριζε τη “Ρίξη”.
συνεχιζεται…..
Ιουνίου 18, 2007 στο 2:52 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Να παρατησεις ησυχο Γιωργο το Χελιδονι
γιατι τον Πανο σκεφτομαι να σε ….ξε-καλυβωνει!
Ιουνίου 18, 2007 στο 3:04 μμ
Νοσφεράτος
Αραγε Καλυβάρχη μας ,τι φταιει η Ερμη η Ρήξη
(που μες την μαλα..κία της, κοντευει πιά νά πήξει
και τι να φταιει τ’ ”Αρδην” μας” το εθνοκαβλωμένο
πού τώρα το επιστρατευσαν και τοχουν κουρεμένο;
Αραγε τι να φταιν οι Ποντιοι που ναι πολλοί οι καυμένοι
στη Σκυλα και στη Χαρυβδη πουναι μπουρδουκλωμένοι…;
Και τι να φταιν οι Ιαπωνες, πού ολοι τρωνε σουσι;
Μοναδικός μας ενοχος , ειναι η κερά Ρεπούση…
Αυτή δεν ειναι πουγραψε βιβλίο ιστορίας;
Αυτή που θελει ολους μας να καμει Μητραλοίας;
Ιουνίου 18, 2007 στο 3:29 μμ
Νοσφεράτος
Εμπρός συνωστιζομενοι , εμπρός Ελλήνων παιδες
παρα την ηλικίας σας ,που είστε παλιμπαιδες
τωρα βρηκατε Γαιδαρον βαρατε τον, μαζί
μεχρις η Ιστορία μας ,ναχει καλά πλυθεί
Του ελληνα ο τραχηλος ,Ρεπούση δεν σηκώνει
Μοναχα θελει εθνικά ,την γη του να οργώνει
την μητρικήν , με αλετρι και με βόδια
(Και για το μέλλον και παρόν ρωτάμε και τα ζωδια)
Εμπρός για νεο συγραμμα , πολύ ιστορικόν
που ολους ν’ικανοποιεί, και συναινετικόν
Αριστερων και δεξιων , κεντρωων και προσφύγων
ψηλών, κοντών και ασημων κι’ απόρων κορασίδων
Το πιο ορθόν κριτηριον ,ειναι παιδια, αυτό:
Το ιστορικόν κριτήριον το συναινετικό…
”Τι εγινε στο παρελθον” ; ιστορικοι ρωτάτε
τις τασεις τις πολιτικές ,ξανά μην ερευνάτε
(Αισθανεστε μωρε Ελληνες ; πρεπει να μας το πειτε
Γιατί αλλιώς, θα είπωμεν ,πώς ειστε Νεοταξιται….)
…
Ιουνίου 18, 2007 στο 3:39 μμ
skoupitsa
Σαν τον Καβάφη άφησες
Κι έπιασες τη ρίμα
Ευφράνθηκε η καρδούλα μου
Μου φαίνονται όλα πρίμα
Κι ως να πες λέξη μαγική
Ευθύς το δρόμο παίρνω
Μα μη μού κακοκαρδιστείς
Ντολμά σε τάπερ φέρνω
Ιουνίου 18, 2007 στο 3:43 μμ
Ασμοδαίος
Μου φαίνεται πως σήμερα είναι δική του η μέρα,
του όμορφου βρυκόλακα που προκαλεί φοβέρα
σ’ όποιον νομίζει πως κι αυτός αξεχωρίστως πίνει
κι αθώων αίμα και των guilt δίχως να διακρίνει.
Εκείνος, όμως, τίποτα από αυτά δεν εκάμει
διότι -πείτε μου εσείς- πότε να τα προκάμει
ολημερίς στοχάζεται, τη νύχτα στιχουργεί·
όλο το εικοσιτετράωρο συνέχεια δημιουργεί!
Ιουνίου 18, 2007 στο 3:47 μμ
Ασμοδαίος
Κι αν του ανήκει η μέρα αυτή, έχασε τη σκουπίτσα·
μα, δεν πειράζει. Μοναχά παράγγειλε μια πίτσα
με μανιτάρια μπόλικα, να μην έχει αντσούγια
κι άμα τη φας, θα ξεχαστεί και της καρδιάς η φούρια.
Ιουνίου 18, 2007 στο 10:40 μμ
bioannis
ΕΤΟΙΜΟΣ Ο ΜΟΥΣΑΚΑΣ !!
Στην Ιταλία μια φορά
εκατόν εικοσιέξι –ακριβώς- σκαλιά
Στο πλυσταριό επάνω
Φλωρεντία από τ’ αεροπλάνο
Ντολμάδες έφτιαχνα με ζέση
Για μια μελαχρινή να πέσει
Τα φρύδια της τα τοξωτά
Να τα χαϊδέψω, έστω μιά φορά
Στο ψυγείο δροσιζότανε Λημνιώτικο κρασί
3Χ4 το πλυσταριό, γεμάτο μπλε και θαλασσί
Τα μάγουλα κοκκινιστά
τα γόνατα τρέμουν τρελά
Στο αυγολέμονο που φτιάχνω
Χτυπά κουδούνι – έλα επάνω !
Κάρβουνα μάτια, φρύδια σμιχτά
Τα στήθη πάλλονται, υποφέρουν
Να προκαλούν το χάδι ξέρουν
Ταραχή, ψωμί δεν έχω ούτε μία φέτα
Και το αυγολέμονο μου έγινε ομελέτα !
Πάνω στη δεύτερη μπουκάλα
Στο κρεβάτι κουτρουβάλα
Φωνίτσες, γέλια τρανταχτά
Και ο χρόνος πάγωσε κανονικά.
Ρε τι κάνουν οι ντολμάδες
3 χρόνια έρωτας, νταλγκάδες
έγινε η Φλωρεντία
αιωνίως ποθητή κυρία
Οι ντολμάδες δεν κράτησαν πολύ
πρώτα εξορία και ύστερα φυλακή
Τώρα στη νύφη του Θερμαϊκού εδώ,
τις κουτρουβάλες σαν τρελός ποθώ
-10 χρόνια ολόκληρα, μετά-
και ας είν’ με μουσακά.!
Ιουνίου 18, 2007 στο 11:00 μμ
Νοσφεράτος
H Χελιδόνα ξεπεσε ,η Χελιδόνα παει
Την καναν λαχανοντολμα τήν καναν σπετσοφάι
γυμνη την πασαλειψανε πατσαδες, μουσακάδες
στα οργια τους τα αγρια ,οι χελιδονοπασάδες
Η Χελιδών κι αν ξεπεσε ,ανθεί και φερνει κι αλλα …
Ιουνίου 18, 2007 στο 11:47 μμ
bioannis
Νόσφυ μεγάλε ποιητή, μυστικών πνευμάτων ενεργούμενο
πες μου σε παρακαλώ οτι για μένα δεν είναι υπονοούμενο
Τη έμπνευση που χάρηκα πολύ, θα την εχάσω
στην χελιδόνα δεν θα ματαμπώ και την εξεχάσω
Ιουνίου 18, 2007 στο 11:58 μμ
Νοσφεράτος
Ω βιοαννη κοινωνέ καβυρομυστηριων
δεν ξευρω τι υποννοεί για σε ,ο Αρχων των αχρείων
ποιά ταχα μοιρα μυστικήν ,και ποιάν ελευθερία
(Σπινοζικήν; ) ήθων ,γυνή ,ονοματι Μαρία
λουζεται με τις μνημες της ,εκεί στην Φλωρεντια
ολογυμνη και ζουμερη εν μεσω των ντολμαδων
λαχταριστων σηκωταριων, ομου και μουσακάδων…
Ιουνίου 19, 2007 στο 12:03 πμ
Νοσφεράτος
κι ολο το σωμα της ,γυμνο, ειναι γεματο λάδια
και μπαμιες και Ιμαμ Μπαιλντί ,κι ολο διψά για χάδια….
Ιουνίου 19, 2007 στο 12:06 πμ
Νοσφεράτος
στην εμορφη κοιλίτσα της ,μελιτζανοσαλάτα !
και τί ωραία πάλλονται ,τα στηθια της ,τ’ αφράτα …
Ιουνίου 19, 2007 στο 12:22 πμ
nik-athenian
Σύνοψη
Άνηθος και μαϊντανός πλέκουνε στιχάκια.
και παρεκεί η μάτζικα τυλίγει ντολμαδάκια
Στο τάπερ μέσα προσπαθεί πολλά να πατικώσει
και με τη γεύση την εξαίσια το θείο να λιγώσει.
Την ώρα όμως που μοχθεί στο θείο να ποστάρει
αυτός τη μπαταρία του νοιάζεται να φουλάρει
Ο Bio λιγουρεύτηκε και παίρνει αμέσως φόρα
στόχος του είναι να γευτεί μιας κοπελιάς τα δώρα
Με μουσακά δοκίμασε να παίξει το παιχνίδι
αλλ’ απ τη φούρια την πολλή του γιν’ αποκαϊδι.
Ο μουσακάς απέτυχε μα έγινε η αιτία
να κουτρουβαλιστούν οι δυο μέσα στην ευτυχία.
Γι τούτο λοιπόν φίλοι μου, μες τη θερινή τη νύχτα
ανοίξτε τον παλιό τσελεμεντέ να φτιάξετε μια πίτα
Κι όταν αυτή θα ψήνεται ρίξτε στην κατσαρόλα
γεύση, έρωτα και ποίηση κι ανακατέψτε τα όλα.
Ζευγαρωμένοι στη βεράντα να πάτε να γευματίσετε,
και ύστερα φαγωμένοι στον καναπέ να σαλιαρίσετε
Κεράστε και το ταίρι σας μια βότκα με λεμόνι
και πάρτε το στα ενδότερα στο δροσερό σεντόνι.
Ιουνίου 19, 2007 στο 12:31 πμ
Νοσφεράτος
Χωρίς φαι δεν γινεται, ο ερωτας ν’ ανθισει
χρειαζεται λαχανοντολμά ,δια να μη ξεφτίσει…
πόντιοι και αριστεροι κι Αρμενηδες και Βλάχοι
Θελουν Γυνή για ταίρι τους και πλήρες το στομάχι..
Ιουνίου 19, 2007 στο 1:12 πμ
Πάνος
Νόσφυ, ποιός λόγος ξέφυγε της δοντωσιάς το φράχτη*;
πόντιοι και αριστεροί κι Αρμένηδες και Βλάχοι
είν’ όλοι στρέιτ; Και καλά το πλήρες το στομάχι,
αλλά τους gay πόντιους, Βλάχους κι αριστερούς
πως αγνοείς; Πως αδικείς αυτούς τους καψερούς;
—-
* φράχτης ταλαιπωρημένος…
Ιουνίου 19, 2007 στο 1:16 πμ
Νοσφεράτος
Διολου δεν τους αγνοώ , διολου δεν τους θιγω
Μονο που σ’ αλλο σχολιο τον κόσμο τους ανοιγω …
Κι οι Ποντιοι κι Αριστεροι εξαλλου Δικαιουνται
Να την κουνάν την αχλαδια ,το ιδιο και οι Βλαχοι
Μήπως γιαυτού δεν λεγουνε ,:οι Βλαχοι οπως Λαχει;
Ιουνίου 19, 2007 στο 1:39 πμ
nik-athenian
Λέγε τι βλέπεις ποιητή στον αιώνα;
Οι Trans κι oi bisex ποιητές νομίζω θα επικρατήσουν
γιατί έχουν πιθανότητες διπλές τον έρωτα να συναντήσουν
Οι γκέι και οι στρέιτιδες ίσως να διαφωνήσουν
αλλά οι στόχοι τους είναι μισοί, τους βλέπω να δεινοπαθήσουν
Ιουνίου 19, 2007 στο 1:47 πμ
Νοσφεράτος
οι τρανσ- μπισεξ ,Αθένιας ειναι φαλλοαιδοίοι
στην Χελιδωνα γραφτηκε γιαυτους ποιημα:Αιδώς Αιδοίοι!
Ιουνίου 19, 2007 στο 5:06 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Σκουπιτσα, παρασυρθηκα απ΄του ερωτα τα παθη
που τη γαστέρα διαπερνούν, κι επιασα τον Καβαφη.
Μα τωρα που ερχεσαι σ΄εμε κρατωντας καλαθακι
με τους ντολμαδες, και φορας το κοκκινο σκουφακι,
απο το δασος σαν περνας νασαι προσεχτικη
(αυτη δεν ειναι ευκτική, ειναι προστακτική !)
Ο λυκος αν εμφανιστει τυχαια εκει μπροστα σου
κι αρχισει (ο λυκος) να ρωτα αν πας για τη γιαγια σου,
πες του πως πας στο θειο σου, τον Μεγα ξυλοκοπο
που τους κακους ξυλοκοπά μ΄ενα δικο του τροπο:
τους λυκους βαζει απεναντι να λενε “ειμαι μαλακας
που εφαγα τη φτωχη γιαγια, ειμαι πολυ μαλακας!”
και δια λογων αναιδων ο εις τον αλλον δέρνων
ομου επεδειρόμενοι προσφεγουν στον Δαφέρμον
δια να βρουν το δικιο τους, κι αλλαζουν το μαλι τους
αφου κουμαντο δεν μπορουν να κανουν στην @#λή τους.
Κρατα γερα τον κάλαθον μαζυ με τους ντολμαδες
μην με τον λυκο μπλεξουμε κι εχουμε μπελαδες!
Ιουνίου 19, 2007 στο 6:18 μμ
skoupitsa
Κρατώ καλά τον κάλαθον και με τη σκούπα επ΄ ώμου
ο επίγειος λύκος θα σκιαχθεί απ΄ τον εξοπλισμόν μου
κι ούτε το κλομπ του θα κουνά, ούτε θα με συλλάβει
όσο κι αν θέλει τον ντολμά κι αυτός να μεταλάβει.
Κι ύστερα μην ανησυχείς έχουμε υπουργόν
που έχει λύκους ειδικούς «των εσωτερικών»
κι ολημερίς περιπολούν δι όσους δεν έχουν τρόπους
και με διαπαιδαγώγηση τους κάνουνε ανθρώπους.
Κι γίνονται ευγενικοί με τους αλλοδαπούς,
τους κλέπτες, τους ναρκομανείς και τους αναρχικούς.
Οι λύκοι «οι εσωτερικοί» ιπτάμενοι τυγχάνουν
ο Νόσφυ τού τους χάρισε, τέτοια δουλειά να κάμουν.
Το έκαμε ο πονηρός δια να τον σαμποτάρουν
τι έχουν κακό ελάττωμα, που δεν το ρεγουλάρουν.
Πάσχουν από ακράτεια και όχι αυτήν του λόγου
Αυτούς φοβούμαι θείε μου και όχι άνευ λόγου.
Ιουνίου 19, 2007 στο 8:33 μμ
Νοσφεράτος
Σκουπίτσα δεν εννοησα ,εγώ που παρεμβαινω ;
τους ποίους λυκους εννοείς,και εις τι μέτρα προβαίνω …;
μου ειναι συμπαθητικοι οι Ακρατεις οι λυκοι
ναι, μα οι βασανιστές μου προκαλουνε Φρικη …
Ιουνίου 19, 2007 στο 8:54 μμ
Νοσφεράτος
Βαθεια στο Δασος, ειναι μια Βελανιδια
πολύ αρχαια και με πάμπολλά κλαδια
και στην Κουφάλα της, εχει στησει για φωλια …
ενα Βατράχι ….
εκεί. μες τα σκοτεινά
στην υγρασία. το βατραχι ,μοχθηρά
ολο φουσκώνει , μια , πελωρια κοιλιά
και απο κεί ,στα σκοτεινά
κοιτα το δασος, με δυο μάτια δολερα
κι ολο κοαζει …
(βρε κε κεξ κοαξ κοάξ ..)
Τι να γυρευει το Βατραχι στη φωλια ;
στά σκοτεινά..μες την Υγρή βελανιδια;
Ποιά μαυρη Αληθεια εκει μεσα τριγυρνά;
Αισχρό Βατραχι, που πελώρια γλώσσα βγάζει
Κι ολο κοάζει : Βρεκε κεξ κοαξ κοάξ
(συνεχιζεται)
Ιουνίου 19, 2007 στο 9:15 μμ
Νοσφεράτος
Τι αραγες εγκυμονεί του Βατραχιού η κοιλια
που γίνεται πελώρια και μοιάζει ολο σκατά;
Ποιο ταχα θλιβερό κακό κρυβει αυτή η κοιλότης;
Βελανιδια ολοσκοτεινη, τρεμει η ανθρωπότης ……
Κι ολο φουσκώνει ο Βατραχος με μάτια μοχθηρά
και η κοιλια του φουσκωσε και είναι όλο σκατά !!
Κι ολο κοάζει : Βρεκε κεξ κοαξ κοάξ
(συνεχιζεται)
Ιουνίου 19, 2007 στο 9:40 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Ομως δεν ειναι βασανον αυτο που μου συμβαινει
που την Σκουπιτσαν αναζητω ωσαν τον Διογενη
με το φαναρι ολημερις, γυριζω μες το δασος
και διατρεχω κινδυνο να με συλαβει ο μπατσος?
Δεν ειν΄ βασανιστριο, που με του θειου παιζει
ομορφα τα αισθηματα που σταζουν πετιμεζι?
κι αυτη αντι για μουσταλευριά με κερασε ντολμαδες
γιατι δεν συναισθανεται του θειου τους νταλκαδες!
Ιουνίου 19, 2007 στο 9:40 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
…τα ομορφα αισθηματα…
Ιουνίου 19, 2007 στο 9:47 μμ
Νοσφεράτος
Σκουπίτσα οταν τριγυρνάς στο Δασος μες τη Νυχτα,
και τα κλαδια ειν ασαλευτα και το σκοταδι πηχτρα,
κι απο τής σεληνης τη μερια δεν φεγγει ουτε νυχι ,
και που και που, κι ενας λαγός πετιεται κατατύχη
…..
Σκουπίτσα, προσεξε πολύ, το Μοχθηρό Βατράχι
-πού μοιαζει με τεραστιο, της Θαλασσας, σαλάχι
που εγκατοικεί στη σκοτεινή, Βαλανιδιάς , Κουφάλα
και με κακία στρεφετα σ’ ολα τα πλασματα άλλα ….
Ιουνίου 19, 2007 στο 9:48 μμ
nik-athenian
Για να σωθεί ο κόσμος θα πρέπει ένα παιδί
απ’ του βατράχου την κοιλιά να πάρει το κλειδί.
Κι ο βάτραχος με φούσκωμα θα σκάσει
ενώ η αλυσίδα του κακού στον κόσμο θε να σπάσει.
Μια νεράιδα το παιδί θα οδηγήσει σε πύλη μυστική
κι όσοι πιστεύετε σ’ αυτά ακολουθείστε βιαστικοί.
Ένα παιδί με άδολη ματιά μπορεί να μας λυτρώσει
κι απ τα δεσμά του άδικου να μας ελευθερώσει.
Αν απορήσετε που γίνονται όλα τούτα τα μυστήρια
στο λαβύρινθο του Πάνα θα βρείτε τα πειστήρια.
(Λαβύρινθος του Πάνα-Γκυγιέρμο ντελ Τόρο-φιλμ 2007)
Ιουνίου 19, 2007 στο 9:55 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
ΩΔΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΣΚΟΥΠΙΤΣΑΝ!
Τότε που σ΄ ειδα νά ΄ρχεσαι με τ΄ αλλα χελιδόνια,
τότε και μόλις ενιωσα για ποια χαρα μιλουσαν
μέσα στα φύλλα τα πουλια τα πνεύματα στα κλώνια
κι οι πεταλουδες που στο φως νιογέννητες ξυπνουσαν.
Το μονοπάτι διάβαινες κι ειχες μία λάμψη τόση,
μια τέτοιαν ανθινη ομορφια στο νοτισμένο χωμα,
που δίχως αλλο η ανοιξη θα σ΄ ειχεν ανταμώσει
και κάτω απ΄ τις αμυγδαλιές σε φίλησε στο στόμα.
Ιουνίου 19, 2007 στο 10:59 μμ
Παπούλης
Εν ρίμαις άξιοι αδελφοί
όλους ( ες) καλησπερίζω
δούλευα ο τάλας συνεχώς
με μια κουβέντα πήζω
Για λίγο μπήκα σήμερα
στη Νέα Χελιδόνα
έμεινα φίλοι ενεός
δυό ιδαλγοί , μία Ντόνα
δυό ντολμάδες μοναχοί
Ιμάμ μπαιλντί τζατζίκι
πήξαμε στη μαγειρική
τι φοβερό καζίκι
Ιουνίου 19, 2007 στο 11:05 μμ
skoupitsa
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΕΙΟ
Στη σιωπή θα μείνω, στο σκοτεινό το δάσος
αφού αυτό εμπνέει τέτοιο μελένιο πάθος,
που τους μεγάλους μας ποιητές μέσα σου αφυπνίζει
και τις πιο όμορφες στιγμές σ’ αυτό το μπλογκ χαρίζει.
Τους λαχανοντολμάδες μου στο χώμα θα τους θάψω
και την ουράνια ομορφιά άλλο δεν θα ταράξω
με τα πεζά καμώματα, με τις αμφιθυμίες,
ρίμες εξυπνακίστικες, φτωχές, μ’ αδυναμίες.
Και σιωπηλά θα σού μιλώ για όσα δεν μπορώ
Στ΄ αλήθεια να σού πω
Ιουνίου 19, 2007 στο 11:16 μμ
nik-athenian
Γιατί στο χώμα άραγε να μπούνε οι ντολμάδες;
κι εμείς εδώ πεθαίνουμε για νόστιμους σαρμάδες.
Αφού τον κόπο έκανες και έψησες ντολμάδες
στείλ τους τουλάχιστον σε μας με τους ντελιβεράδες.
Ιουνίου 19, 2007 στο 11:22 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Δεν το αντεχω, δεν μπορω, δεν το βασταει η καρδια μου
δι εσε Σκουπιτσα να πονω κι εσυ να μην με θελεις
θα καψω πρωτα το ΙΘΙ, θα ζωσω τ΄αματα μου,
θα βγω ανταρτης στο βουνο και θα γινω Νταβελης!
Θα γενω λυκος, θα γυρνω μονος στ΄αποσκια μερη
κι οποια μικρουλα συναντω που να κραταει πανερι
και κανει τη ντελιβερού (παει στη γιαγια της πιτσα),
θα την ρωτω αν συναντησε την Κοκκινοσκουπίτσα
Παρεα με το το βατραχο θα κανω στην κουφαλα
……………….
συνεχιζεται…..
Ιουνίου 19, 2007 στο 11:24 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
ΡΕΚΒΙΕΜ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΠΙΤΣΑΝ !
Δεν το αντεχω, δεν μπορω, δεν το βασταει η καρδια μου
δι εσε Σκουπιτσα να πονω κι εσυ να μην με θελεις
θα καψω πρωτα το ΙΘΙ, θα ζωσω τ΄αματα μου,
θα βγω ανταρτης στο βουνο και θα γινω Νταβελης!
Θα γενω λυκος, θα γυρνω μονος στ΄αποσκια μερη
κι οποια μικρουλα συναντω που να κραταει πανερι
και κανει τη ντελιβερού (παει στη γιαγια της πιτσα),
θα την ρωτω αν συναντησε την Κοκκινοσκουπίτσα
Παρεα με το το βατραχο θα κανω στην κουφαλα
……………….
συνεχιζεται…..
Ιουνίου 19, 2007 στο 11:37 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
ΠΕΣ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙ ΑΜΦΙΘΥΜΕΙΣ
Πες μου γιατι αμφιθυμεις κι εχεις αμφιθυμιας
μην σε χτυπαει το timperlant μεχρι λυποθυμιας
Οταν περνας γιατι τα ματια χαμηλωνεις
τι εχεις στην καρδια και δεν το φανερωνεις
Αποψε στην παρεα μας ποιον αγαπας για πες μας
δια να ρεγουλαρουμε κι εμεις τις πεθυμιες μας
Πες οτι θες μα προσεξε τι απαντηση θα δωσεις
διατι του θειου την καρδια μπορει να την πληγωσεις!
Ιουνίου 20, 2007 στο 1:14 πμ
Νοσφεράτος
Ο Βατραχόμυγας
Ήτανε ένας βάτραχος που ήτανε και μύγας
Πανάθλιος και βρωμερός και μάλλον πομφολύγας
Τεράστιο το στόμα του και είχε και ουρά
Κι΄ ολημερίς τριγύρναγε εκεί μέσ τα σκατά
Όταν γνωστοί τον βλέπανε το μάτι κλειναν ‘’είδες;’’
Κι όλο τον αποφεύγανε και βάτραχοι και μύγες
Και μοναχός πορεύονταν στο σκοτεινόν του έλος
Και κάπου κάπου σκέπτονταν στον βίο να βάλει τέλος
Ωσότου ερωτεύτηκε μια τρελο τσαπερδόνα
Πού ήτανε γαιδουρόμυγα μα και πολύ κοκόνα
Κι ο Βάτραχος μας ο καλός ο βρωμο μυγοδαγκας
Άλλαξε απ’ τον έρωτα κι έγινε πολύ μάγκας
Τώρα με την γαϊδούρα του παίζουν στα νουφαράκια
Παντρευτήκαν δω και καιρό κι έχουνε και παιδάκια
Κι όλο η γαιδουρομυγα του λέει ‘’έλα καλέ μου
Μυγαμωγλυκοτσουτσουνε ,έρωτα βάτραχε μου…”
Ιουνίου 20, 2007 στο 1:21 πμ
Ο θειος Ισιδωρος
Μονος μου αποψε απομεινα εδω στη χελιδονα
να συνεχισω τον καλον της ποιησης αγωνα,
να πορευτω στα βηματα του Ριτσου, του Ελυτη
(η νυχτα βγαζει επισκοπο κι η αυγη μητροπολιτη)!
Θελω τους στιχους σαν λαγους να βγαλω απ΄το καπελο
και τη Σκουπιτσα να υμνουν οι ριμες μου ολες θελω,
οι στιχοι μου στους στιχους της να κανουν τσιου-τσιου
κανετε πισω Ω! ποιητες. Αυτη η βραδυά ειν΄του θειου!
Μεριασε Κάλβε να διαβω, μεριασε να περασω,
με κυνηγαει η ζωη (κοντευω να γερασω),
με καρτερει ο ερωτας και πρεπει να προλαβω
(πως περασε ετσι η ζωη χωρις να καταλαβω?)
Αυτη τη νυχτα επιθυμω να ειπω κατι μεγαλο
στους ποιητες του μελλοντος να μεινει για ρεγάλο
Οριτε η επιγραφη της επιτυμβιας πλακας
“Ο τεθνεως δεδικαίωτε διοτι ητανε μαλακας!”
Ιουνίου 20, 2007 στο 1:35 πμ
Νοσφεράτος
Ωδή στην Τερατοχώρα
Στην μακρινή πατρίδα μου ,χώρα των Νοσφεράτων
Υπάρχει μια περιοχή που λέγεται: ‘’Τεράτων ‘’
Είναι κρυφή και άβατη ,και πας μόνο με τζιπ
Και πάνε εκεί για τουρισμό τρελοί Ντιπ κατά Ντίπ
Εκεί ειν’ ο Βατραχόμυγας εκεί κι ο Αρχιδολεων
Εκεί λένε κατεφυγε κι ο βασιλιάς ο Κρεων
Εκεί λένε πως κρυφτήκαν οι Μόρλοκ κι οι Ελόι
Και όλο αλληλοτρωγονται μες την παχιά τη χλόη
Εκεί είναι ο Ιππόγρυπας κι ο Ιπποψωλιαδης
Εκεί κιο Ισοπεδωτής και ο Κερβεριαδης
Σε ένα δεντρί –το πιο ψηλό -κρύβεται ο Κατωβλέπας
Πουναι της τερατόχωρας . ο τρομερός Γκιουλέκας
Εκεί κι οι Καφετούληδες πούνε καλικαντζάροι
Κι οι Γίγαντες οι τρομεροί που λέγονται Τσατσαροι
Γιατί όλο χτενίζονται με μια μικρή τσατσάρα
Και λεν πως διαθέτουνε και τρομερή πο..τσάρα
Ιουνίου 20, 2007 στο 2:03 πμ
Ο θειος Ισιδωρος
Πολυ με εσυγκινησε του βατραχου η ιστορια
ομως δεν εκαταλαβα κι εχω μια απορια,
η απορια αυτη αφορα την του μπάκακος την φυση
και πως κατεστη δυνατον την μυγαν να γαμισει,
διοτι του βατραχου η ψωλη ειν΄σαν ψιλη γαρδούμπα
κι η μυγα δια να βατευτει πρεπει να κανει τουμπα,
πρεπει να κανει βολ πλανέ κι επανω της να κατσει
σαν νατανε ελικοπτερο πολεμικο, Απάτσι.
Και πες πως εγινε κι αυτο (το τεχνικο το σκελος),
ομως δεν ειναι ασυμετρο του βατραχου το μελος
με της μυγιτσας την οπην, ή αν της μπει στον κωλο
και καταχεσει η μυγα αυτη μετα τον κοσμο ολο?
ή περι βατραχόπουτσων και περι μυγοαιδoία
ταχα τα γραφεις Ω! ποιητη, ποιητικη αδεία?
Ιουνίου 20, 2007 στο 2:15 πμ
Νοσφεράτος
Τα ζεστά Σκοτεινά βραδιά
Όταν τα μάτια μου ψηλά υψώνω στα σκοτάδια
Του ουράνιου θόλου ,στα ζεστά τα θερινά τα βράδια
Κι όταν κοιτώ ταις αβυσσους που είναι πανωθε μου
Αυθόρμητα μου έρχεται να βγάλω ένα ‘’θε μου’’
’Ποιοι σε κρύψανε. ποιοι βάλανε τον Θόλο
Και κρύβουνε τη φύση σου ,σκεπάζοντας το Όλο
Με ένα παραπέτασμα, με Σκοτεινή κουρτίνα
Για να μην αντικρίσουμε την θεϊκή σου Ίνα
Ποιος σκοτεινός δημιουργός ,δαιμονικό γομάρι
Εσκεπασε τον ουρανό μ’ απαίσιο τομάρι
Κρύβοντας τα εξαίσια δικά σου μεγαλεία
Θεέ ,την αδειωσυνη σου και την ουράνια Χήνα
(με τα αυγά σου τα χρυσά,-ω! θεϊκή κοιλιά)
Ποιος σκοτεινός δημιουργός τα έκαμε όλα αυτά…;
Μα ευθύς αμέσως ,πριν το πω ,το χιλιομετανιωνω,
Γυρνώ μες τον Βουρκολακα ,κι από τη ζέστη Λιώνω!
Ιουνίου 20, 2007 στο 2:23 πμ
Νοσφεράτος
θείε , δεν αναφερεται το ποιημα σε μυγούλα
αλλά σε γαιδουρομυγα που ειναι και χοντρούλα
πουναι και μυχοφτέρουγη μα με ποπό γαιδούρας
γιαυτό κιο Βατραχόμυγας ,που ειναι και αγγούρας
εταίριαξε μ’ αυτήν πολύ , δια να τηνε βατέψει
-αλλόκοτο μ αληθινό ,μα ποιος να το πιστεψει;
Ιουνίου 20, 2007 στο 2:25 πμ
Ο θειος Ισιδωρος
Ω τι μαθαινει ο καθεις απ΄τον σοφον τον Νοσφυ
δια τους Τσατσαρους γιγαντες οπου την εχουν …τοοοση!
κι αλλα πολλα και μαγικα που ο νους μας δεν τα βαζει
και με το στομα ανοιχτο μενει οποιος τα διαβαζει
Οσα στην Τερατοχωρα που ειναι μες το πουσι
συμβαινουν, δεν ιστορισε ουτε και η Ρεπουση,
οπως τα λεει ο τρανος κι αρχαιος Νοσφερατος
που ειναι μεγαλος ποιητης κι ειναι μεγαλος γατος!
Ιουνίου 20, 2007 στο 3:18 πμ
Νοσφεράτος
Ήτανε μια φορά μια ιπποποταμίνα
Σε λίμνη Αφρικανική κι ήτανε πολύ Φίνα
Στη Λίμνη εκατουραγε στη Λίμνη ελουζόταν
Κι ήταν πολλοί ιπποπόταμοι που την ερωτευόταν ….
Στην λίμνη εκχειλίζονταν ο ποταμός ο Νείλος
Κι έμοιαζε ο βιότοπος, του Παραδείσου ,Χείλος
Είχε πολλούς ερωδιούς κι είχε και κορμοράνους
Και τρομερά νερόφιδα , είχε και πελεκάνους
Η λίμνη είχε κροκοδειλους και είχε και πιράνχας
Και- ταραντούλες λέγονταν – τεραστιας αράχνας
Και έρχονταν και κυνηγοί τους έφερνε ένα πλοίο
Μά η ιπποταμίνα μας τους έγραφε στο αιδοίο
Ήταν πολύ περήφανη. η ιπποποταμινα
Και ντελικάτη , κι όλα, πάνω της ηταν φίνα,
Είχε γυαλιστερή υφή και ήτανε σικατη
Με ύφος και πολύ μπλαζέ και ήταν και μουράτη
Κι ηρθαν να την βατέψουνε ιπποποτάμοι δυο
Μα η ιπποποταμίνα μας ,τους έγραψε .στο αιδοίο
Ωσπου κι αυτή την πατησε με ιπποποταμάκο
κι ερωτευτήκανε τρυφερά , σε παραποταμάκο
και μπανιστήρι κάνανε, κατι άξεστοι πιθήκοι
Κιενας γεροκροκόδειλος πουταν πολύ καθήκι
και τους εκοροιδευανε, κάνοντας χορωδία
μα οι δυο μας ιπποπόταμοι. τους εγραφαν στα αιδοία ….
Ιουνίου 20, 2007 στο 12:01 μμ
Παπούλης
‘Ετσι οι δύο ιδαλγοί
που μάχονταν αντρίκια
αφήσαν τη μαγειρική
σαρμάδες και τζατζίκια
για της ανήθου τη καρδιά
τα δυό αυτά θηρία
δεν ομιλούν για μουσακά
πιάσαν τη ζωολογία
αν είν ο κώλος της μυγός
σε διατομή ιδανικός
και αν μπορεί ο μπακακός
ως επιβήτωρ ικανός
έντομο να βολεύσει
νταλκά να θεραπεύσει
Ιουνίου 20, 2007 στο 1:00 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
“Και σιωπηλά θα σού μιλώ για όσα δεν μπορώ
Στ΄ αλήθεια να σού πω”
…………………………………………………………
Ανοιξε κορη τα χαρτια και λυσε τα μαλια σου
και πες μου ολα οσα κρυβονται βαθεια μες την καρδια σου
μη καποιο βασιλια παιδι και ρηγισας καμαρι
τρελα σε ερωτευτηκε και θελει να σε παρει,
μη ταχα σε φυλακισε σε καποιο απαρτο καστρο
στο Γκουανταναμο σ΄εκλεισε, εις το νησι του Καστρο,
μηπως Σκουπιτσα σ΄εχουνε στο καστρο της Κυλινης
κι εσυ που αλλον αγαπας κι αλου πας και το δινεις
δυστυχισμενη καθεσαι εις του γιαλου την ακρη
και τρεχει απο τα ματια σου ενα μεγαλο δακρυ?
ή μηπως σε απηγαγε κανενας πομφολύγας
γιατι της σκουπας τα φτερα μπερδεψε με της μυγας
κι αυτη η παρεγηγηση εχει αποβει μοιραια
αφου καταδικαστηκες με τον χοντρο παρεα
να καθεσαι ολη τη ζωη, μ΄αυτο το αθλιο ζωον
ταχα γιατι ετσι το γραψε η μοιρα στο μητρωον?
Αν ειναι αυτα που σκεφτομαι και μ΄εχουν ζωσει φιδια
(πως χωρεσαν στου βιου σου τον σάκον τοσα απιδια?)
δωσε ενα σημα και θα ρθω επανω στη γαλερα
μαζυ με τους βαρβαρους μου πρωτού χαραξει η μερα
για να σε παρω απο κει μακρυα απο τον εχθρο σου
αν θελεις να πραγματωθει ο αλλος εαυτος σου!
Ιουνίου 20, 2007 στο 3:45 μμ
Νοσφεράτος
ΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ ΑΓΑΠΗ
(για χαρη του το εγραψα οταν ακόμα ηταν μικρούλης …πριν πλλά χρόνια
..τώρα εκεί στα ξενα ελπίζω να το δεί ..και ναναι καλά )
Στα μάτια σου φεγγοβολά ,κρυμμένη μια αγάπη
σα νούφαρο τρεμάμενο τη νύχτα σε μια λίμνη
όταν ανοίγει μυστικά ,κι όλους τους κόμπους λύνει
κι αγνή χαρά απ’ τη καρδιά ,ν΄ανδυθεί, αφήνει.
Μέσα στα μάτια σου μικρό ,λάμπει μαργαριτάρι
που σαν φεγγάρι ξαγρυπνά ,στον ουρανό κυλά
τρέμει στο μισοσκόταδο, σα μαγικό λυχνάρι
κι η αχτίδα του, ανάλαφρα ,τα χείλη σου φιλά.
Κι όταν χαμόγελο μικρό, τα χειλη σου ανθίζει
όταν το γέλιο σαν νερό κρυστάλλινο κυλά
χιλιάδες άστρα κάνουνε τον ουρανό να σφύζει
κι ένας Θεός ,τον ίσκιο του, στα χείλη σου ακουμπά.
Ιουνίου 20, 2007 στο 5:09 μμ
Παπούλης
Ρομαντικέ Βρυκόλακα και εραστή των στίχων
το κόσμο μας το χάλασε ο βάρβαρος Στηλίχων
Γαλάται Κέλται Γερμανοί Γότθοι Αγγλοσαξώνοι
όλα τα κάναν ρημαδιό , είχαν ρεπό οι ευζώνοι
Ξεπρόοβαλλαν αιφνίδιοι μες το παχύ το πούσι
δυό νυσταλέα μαραμπού έκρωζαν τη Ρεπούση
Καραμπελιάς μπακότερμα και Λιάκος σέντερ φόρ
αβέβαιη η έκβαση , πλατωνικό το αμόρ.
Ιουνίου 20, 2007 στο 7:05 μμ
skupitsa
Γιατί σε ζώσαν φίδια;
Όλο ρωτάς κι εγώ απαντώ
τα ίδια και τα ίδια,
πως είσαι ο μοναδικός
του έρωτα στρατηλάτης
βάρβαρος μα και πειρατής
αστείρευτος σατράπης,
δαιμόνων σκοτεινός θεός
κι αγγέλων βασιλέας
παραμυθάς γλυκύτατος
πάνσοφος Προμηθέας,
μαζί και ρέκτης λαϊκός
και μάγκας και αποστάτης,
που όταν μιλάς σιγούν βουνά
και σταματά ο μπάτης.
Άσε με στη σεμνή σιωπή
στη μαύρη εξορία.
Βαρύ σταυρό σηκώνω εγώ
σ’ αυτήν την ιστορία.
Ιουνίου 20, 2007 στο 7:54 μμ
Νοσφεράτος
Σκουπίτσα μουςτι επαθες για πιο σταυρό ομιλάεις
σε ποιά εξοριαα σεστειλαν γιατί βαρυγκομάεις;
μη ταχα οι ιστορικοι ,οι
Ιουνίου 20, 2007 στο 7:55 μμ
Νοσφεράτος
του Σορος
σε πειραξαν : που να τους φαει τα ρουχα τους ο Σκωρος…
Ιουνίου 20, 2007 στο 8:01 μμ
Νοσφεράτος
Μερα ζεστή ,μέρα καυτή ,μέρα ηλιοκαμμένη
η Μανα Χελιδονα μας ειν’ αποβλακωμένη
και τα χελιδονόπουλα ζεσταινονται ,ιδρώνουν
και μεσα στη ζεστή φωλεά ,τα σωματα τους λυώνουν …
Ιουνίου 20, 2007 στο 8:55 μμ
skupitsa
Σκουπίτσα μους,
Σκουπίτσα κρεμ,
Σκουπίτσα μουσακάς,
Σκουπίτσα σολομός πανέ
Σκουπίτσα ντουντουρμάς
Σκουπίτσα αγγουρόσουπα
Σκουπίτσα πεϊνιρλί
Σκουπίτσα γκούλας ουγγρικό
Σκουπίτσα σαντιγύ (κι αριστερό πισί)
Σκουπίτσα αγριοκέρασο
Σκουπίτσα σκέτο γλάσο
Σκουπίτσα μουρουνόλαδο
Αυτό θα σε κεράσω.
Ιουνίου 20, 2007 στο 9:17 μμ
Νοσφεράτος
Εμενα ω Σκουπίτσα μου με τι θα με κερασεις ;
σε νιωθω και ζεσταινομαι …νομίζω θα με χασεις ….
Ιουνίου 20, 2007 στο 9:59 μμ
kupitsa
Εσέ βατραχοπόδαρα
με κρέμα σοκολάτα
και γαρνιτούρα ανανά
ζωσμένο σε σφολιάτα
Ιουνίου 20, 2007 στο 10:06 μμ
Νοσφεράτος
λαχταριστά εδεσματα
σερβιρεις ω σκουπίτσα !
νομιζα πώς την εβγαζες
μονάχα με μια Πίτσα…
Ιουνίου 20, 2007 στο 11:39 μμ
upitsa
Λαχταριστά σου φάνηκαν;
Θαρρώ βρυκολακιάζεις
Την επικίνδυνη στροφή
και πάλι πλησιάζεις
Ιουνίου 20, 2007 στο 11:52 μμ
Νοσφεράτος
Μια τρομερη μεταλλαγή συνεβηκε εντος μου
και μετεβλήθη ξαφνικά και ο ρυθμός του κόσμου.
Μου φαινεται Σκουπίτσα μου , πως δοντια ακονίζω
φαινεται βρυκολάκιασα ,κυνοδοντες τροχιζω
(μου εβανε σφραγισματα η οδοντογιατρίνα
που ειναι πολύ ξύπνια, μα και πολύ τσαχπίνα )
Ιουνίου 21, 2007 στο 12:19 πμ
nik-athenian
Lady Scoopitsa
Πάντα είχα απορίας
για το νικ κάποιας κυρίας.
Δείχνει μήπως το σκουπίτσα
έφεση προς τη δουλίτσα;
ή δηλώνει μάγισσα τρανή
πούχει σκούπα πετομηχανή;
Δεν μου εφάνη επίσης λίαν πιθανή
η σχέση της με αμαξιού τη μηχανή,
η σκουπίτσα εκείνη βάνει
τον αέρα στου κυλίνδρου τη χοάνη.
Θα μάρεσε πίσω απ’το νικ scoop(ίτσα)
να κρύβονταν μια όμορφη συγγραφίτσα.
Τότε στο scoop θα πρωταγωνιστούσε
και τη Σκάρλετ Γιόχανσον θα ξεπερνούσε.
Μα ότι κι αν σημαίνει
τούτο το νικ σκουπίτσα,
η σπεσιαλιτέ της πάντα
θάναι η μαγειρίτσα.
Ιουνίου 21, 2007 στο 12:29 πμ
Νοσφεράτος
το πως το διαλεξε το νικ
εγώ πρωτοθυμαμαι
τοτες που ο μικρονο-ίκ
εκανε οτι ναναι
και ο καλυβαρχης προσταξε
να γινει καθαριότη
και τοτε εμφανισθηκε
και η Σκουπίτσα πρώτη …
Ιουνίου 21, 2007 στο 12:37 πμ
upitsa
Νικόλαε πολύ όμορφα αυτό το αναρωτιέστε
Μα δυστυχώς είναι μακριά πολύ απ’ την αλήθεια
Το όνομα οφείλεται στα θλιβερά σκουπίδια
Βουκόλου σκουπιδοντενεκέ γεμάτου με αντίδια
Μα μη συνερίζεστε και μαγειρεύω μύδια
Ιουνίου 21, 2007 στο 12:51 πμ
pitsa
Νόσφυ,
έχουν να λεν που η νήσος Σαμοθράκη
είναι νησί ανάμεσα στη Σάμο και στη Θράκη
εγώ εδώ που βρίσκομαι, δεν βρίσκομαι στη Θράκη
μα βλέπω απ΄ το παράθυρο το πλοίο Σαμοθράκη
που πριν να φθάσει στο νησί θέλει να πάει στη Θράκη
και λέει στα γλαρόπουλα πως απ΄ τη Σαμοθράκη
Σαν έχει καθαρό καιρό βλέπει κανείς τη Θράκη.
Εσύ τι λες για όλα αυτά; Σ’ αρέσει η Σαμοθράκη;
Ιουνίου 21, 2007 στο 12:53 πμ
Πάνος
Η Νέα Χελιδόνα μας γρήγορα μεγαλώνει
ο οίστρος ο ποιητικός καθώς τηνε κυκλώνει.
Ρωτώ, ω άνδρες ποιητές*, η γνώμη σας μετράει
ως που να φτάσει το πουλί, έτσι όπως πετάει;
Εις τα 200 σχόλια; Διακόσια και οχτώ;
Τριακόσια τρία; Κάτι άλλο πιο συμβολικό;
Μετά εμείς όλοι μαζί με τον Ομαδεώνα
θα είμαστ’ έτοιμοι θαρρώ για …Τρίτη Χελιδόνα!
—–
* και Σκουπίτσα, οφκόρς…
Ιουνίου 21, 2007 στο 1:02 πμ
itsa
Πρέπει να φύγω
Μ’ αγριεύει το γραφείο
Αύριο πάλι
με μους πορτοκάλι
ΥΓ Όσο εσύ τρισμέγιστε νταλκαδιάρη τριγυρνάς,
τόσο εγώ απομειώνομαι
Ιουνίου 21, 2007 στο 1:09 πμ
Ασμοδαίος
Ένας είναι ο αριθμός που θα την κάνει σέξυ*:
εξήντα κι εξακόσια μαζί με άλλα εξι!
@Nik-Athenian:
Αν ίσως ήταν εύκολο η Scarlett να γεράσει
κι η πάσα μία νεανίς να την εξεπεράσει
δε θα ‘τανε εκεί ψηλά στο βάθρο των μουσών
μαζί με τ’ς άλλες τις θεές -δε λέω των Μυσών
αλλά του καπιταλισμού, του κινηματογράφου-
ίνδαλμα να ‘ναι θεϊκό κάθε σχολιογράφου.
Όμως, είναι περίπτωση εξόχως ειδική
φαίνεται η skupitsa μας πολύ ρομαντική,
έχει τα φόντα και λοιπά στο scoop διά να παίξει
ματιές τε και τα βλέμματα απ’ όλους μας να κλέψει!
–
*τη χελιδόνα
Ιουνίου 21, 2007 στο 1:17 πμ
tsa
Μερσί
Αυτό με συγκρατεί
(θα’ χανα δυο γράμματα)
Ιουνίου 21, 2007 στο 1:25 πμ
Νοσφεράτος
..ουπίτσα μου μπερδευτηκα ,μπας κι εισαι στη Καβάλλα ;
εγώ εδώ που βρισκομαι, βλεπω του Βουκεφάλα
τους ορχεις και τηνε χοντρή τσουστού ,ωσάν σπαθί δρακοντειο
και του Μεγαλου αλεξανδρου, ενα- ενα το ακόντιο
βλεπω και του Νομαρχη μας ,που μας τα δινει όλα
και μου θυμιζει η μουρη του, σπασμένη κατσαρόλα
του Παπαγεωργόπουλου το Φραγκικόν, το Υφος
που επι δημαρχίας του, ολα απογιναν τζιφος
και μαζεψεν κοσμο πολύ, εις την TI -BI εκατό
και βλεπω ως τηλεθέαμα πελώριο Σκατό
κοντολογής ,κατάλαβες ,πως ειμαι Σαλονίκη
αν και πολύ θαθελα να δω, της Σαμοθρακης Νίκη
Μα ξεχασα ..μου φαινεται πως βρισκεται Παρίσι
Παντως στην Σαμοθρακη μας ελπίζω να γυρίσει ….
…Ουπίτσα οπως κατάλαβες ,γουσταρω Σαμοθρακη
Να βρισκομαν εκεί, γυμνος ,βουτών απο βραχακι
στου Καταρραχτη του φονια, να ημασταν παρεα
να τρεχει πάνω μας νερό ,,δεν θατανε Ωραια;
Ιουνίου 21, 2007 στο 2:03 πμ
Νοσφεράτος
ενώ εισπνέαμε καυτό τον άνεμον του Λίβα
Κάτι χανούμια Λυδικά, μας ηρθαν στην Καλύβα
και μας τσιφτετελιασανε κι ήτανκορδακιασμένα
Με τσαλιμάκια Λυδικά ,πολύ μερακλωμένα
-κοιταχτε Καλυβόπουλα που είστε …χαυνωμένα
-τα κορδακισια τα κορμιά (που ναι και ..αβλωμένα)
-Κοιταχτε ευλύγιστες κοιλιές ,κοιταχτε μαύρα μάτια
-Κοιταχτε και λευκά βυζιά ,σαν του Γαλακτου άτια
Κοιτούσε ο Πόντος καψερά με μάτι γουρλωμένο
Το κορδακισιο το ποπό που ήταν τουρλωμένο
Του ρθε να λιώσει αριστερά ,πυριχειο να χορέψει
Η ,λίγο για να δροσιστεί ,να ανοίξει μια πεψι
Ο Πάνος ο περήφανος ,εχασ’ αυγά πασχάλια
Και για να δει καλύτερα έβαλε ματογυάλια
Του Νοσφεράτου έπεσαν , ξανά όλα τα δόντια
Και τα μυαλά του έχασε, με μία που ήταν και Πόντια
Μονάχα ο Ομαντεών έμεινε τρανς και πούρος
Αγέρωχος , στα λυδικά , και σταθηκε και Ντούρος …!
Ιουνίου 21, 2007 στο 2:17 πμ
Παπούλης
Ντούρος ήταν μπακαλιάρος
εφοβήθη ως και ο χάρος
ήτο τρανς αρμαγεδών
ο καλός Ομαδεών
Νόσφυ μου πάλι γύρισα μα ήταν πολλές οι μπύρες
ο τσίρος ήταν μαλακός έπαιζαν κάτι λύρες
κορδακισμούς και των Λυδών , άσματα της Μυσίας
το καύσωνα πολέμαγα , πλησίον παραλίας
Ιουνίου 21, 2007 στο 4:02 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Ω! Ω! Ω! Ω! Ωωωωωω! Ω! Ω! και παλι ξαναωωωωωωω!!!
Ιερεια Εσυ του Απολλωνα στης ποιησης το ναό!
Με οσα για μενα εγραψες εδω στη Χελιδονα
μηπως ζηλεψουν οι θεοι και στειλουν τον Κυκλωνα
αυτον τον αγριο γιγαντα που τα βουνα γκρεμιζει
να μας χαλασει την φωλια που ο ερωτας μας χτιζει?
Διολου δεν συλλογιστηκες τη θεϊκη τη ζηλεια
κι αφησες να ΄βγουν επαινοι απ΄τα ομορφα σου χειλια
για εναν ανθρωπο θνητο, για ενα γερο-ναυτη
της ευειδους εικονας σου σεμνο καντηλαναφτη,
του αστραφτερου σου πνευματος μεγαλου θαυμαστη
και του θερμου σου ερωτα λαδά και θερμαστη!
Μονο του Επικουρου η ψυχη με την “αταραξία”
πιστευε πως θα παραβγει τον Δία στην ευτυχια!
Μα η δικη μου η ψυχη ειναι τεταραγμενη,
απ΄τα μεγαλα λογια σου, σαν θαλασσα αφρισμενη
που δερνεται ανελεητα στο τοιχωμα του βραχου
κι ειν ο ερωτας μου αλυτρωτος σαν την καρδια του βλαχου!
Ιουνίου 21, 2007 στο 4:24 μμ
Ασμοδαίος
Είναι αλήθεια· σε βαθειά νερά μας παρασέρνει
εκεί που δίνες μπλέκονται και ο αήρ μας δέρνει
ο θείος ο Ισίδωρος, που το φιλοσοφεί.
Για ύβρη τώρα μας μιλά, γιατί τον ευτυχή,
τον υπερβολικά πολύ, ζηλεύουν οι θεοί
και ύστερα του στέλνουνε ιούς εις το pc
κι ακόμα, και χειρότερα όπως του Πολυκράτη
που όλα του τα έδωσαν, μα, ύστερα, το μάτι
του πήρανε και πέθανε απάνω στο σταυρό
·είχε, που λένε δηλαδής, τέλος μαρτυρικό.
Όμως, θείε, μη φοβηθείς την ευτυχία καθόλου
και μες δε θα μαστε Άμασεις· όπερ εστίν: του κώλου
φίλοι που εμπροστά στη θεία τιμωρία
παύουνε τη φιλία τους και δίνουνε τα τρία
σε όσους διαπιστώνουνε πως πλέουν σε πελάγη
ευδαιμονίας και γύρω τους υπάρχουν μόνο κάλλη.
Και γράφω εις το πρόσωπο πρώτο πληθυντικό
γιατί -πιστεύω- οι καλυβιστές θα συμφωνούν σ’ αυτό:
όπως οι υπάλληλοι τ’ ΟΤΕ αλλα και της ΔΕΗ
είναι και οι θείοι και οι θεοί μια συντεχνία κι αυτοί,
περίπτωσις δε ουκ εστίν για να στα πάρουν πίσου
ούτε και τη skupitsa σου να σου τη στερήσου(ν).
Ιουνίου 21, 2007 στο 6:08 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Ασμοδαιε ανησυχω και εχω μεγαλο αγχος
για της Σκουπιτσας την καρδια που με συντρεχει παθος,
σαν πλυμηριδα μεσα μου, θαλλασινη ρεστία
(μπορει αυτα ν΄ακουγονται σε καποιους σαν αστεια,
μα δεν κωλονει ο ποιητης, ο ερωτας κωλονει,
μονο σκληρα αγωνιζεται στο μαρμαρενιο αλωνι !).
Ο ερως δεν ειναι ομολογο που το΄χουν δομημενο
ειναι ενα αλογο αγριο, τρελο κι αφηνιασμενο
που χλημιντραει μεσα μου ορθό χυμωντας στο φεγγαρι!
Οχι δεν ειναι ο Αλουγοσκουφης, ουτε κι οι κουμπαροι,
δεν ειναι repos ο ερωτας, δεν ειναι μετοχη
ειναι μια φλογα μεσα μου που καιει την ψυχη!
Δεν ειναι συντεχνιακο ο ερωτας κεκτημενο,
ειναι θρασίμι αλυτρωτο, θεριό αφιονισμενο
που της ΔΕΗ το τεχνικο το φως δεν το φωτιζει
μοναχα η λαμψη του σπαθιου που τα σκοταδια σκιζει
ομως τι λεω Ω! Θεοι, που πηγε η Σκουπιτσα,
που μου ματωνει την καρδια με του ερωτα τη βίτσα?
Ιουνίου 21, 2007 στο 6:11 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
διορθωση: … ο ερωτας ΔΕΝ κωλονει….
Ιουνίου 21, 2007 στο 6:58 μμ
tsa
Μα οι θεοί καραδοκούν ξέρουν και περιμένουν
γι αυτούς ο χρόνος δε μετρά, μ’ αυτόν μας παγιδεύουν.
Σα μες το πάθος τρέχουμε τον έρωτα να βρούμε
μ’ αυτόν να λησμονήσουμε πως μόνοι θα χαθούμε
και την αταραξία μας την έχουμε γραμμένη
γιατί πολύ γουστάρουμε που ‘μαστε ταραγμένοι,
ή σαν χαζοί στον έρωτα βάζουμε τροχονόμο,
μ’ αυτός πάει ανάποδα και βγαίνει απ’ το δρόμο
κι ακόμα στα χειρότερα το σύμπαν σαν αδειάζει
γιατί αυτός που αγαπάς άλλο έρωτα δοξάζει,
δεν είναι τότε που οι θεοί στέλνουνε τους κυκλώνες,
μα που κουτσομπολεύοντας σαν τις χαζές κοκόνες
βάζουνε τα στοιχήματα να δουν πόσο θ’ αντέξει
το ηρωικό το πάθος μας πριν η ζωή το αρμέξει.
Μην έχεις φόβο τους θεούς, εσένα να φοβάσαι,
την αποφράδα Κυριακή που δεν θα με θυμάσαι.
Ιουνίου 21, 2007 στο 7:37 μμ
Νοσφεράτος
(Χαι κού)
Απ την πολλή τη ζέστη, χορευω τσά τσά τσά!
Ιουνίου 21, 2007 στο 7:41 μμ
Ασμοδαίος
…
Πείτε μου, σεις καλυβισταί και συ καλυβοκύρη,
δε θα μπορούσ’ ο στίχος φτος τον κάθε νοικοκύρη
να τον ακούει και να λέει “για δες τι λέει τώρα…”,
πότε θ’ ακούσει άσματα να προσμονεί την ώρα;
Ιουνίου 21, 2007 στο 7:50 μμ
Πάνος
Τους άντρες πιάνει ο καύσωνας, όπως το Νοσφεράτο,
- αι θήλεις διαθέτουνε οργανισμό βαρβάτο
που δεν κωλώνει εύκολα στα τριανταοχτάρια
- κι ούτε χορεύει τσα τσα τσα. Τις βγάζει παλλικάρια!
Έτσι και η Σκουπίτσα μας, σκληρών των συνθηκών(ε)
- την ποίησιν υπηρετεί, με στίχον δροσερόν(ε).
Ιουνίου 21, 2007 στο 7:57 μμ
Νοσφεράτος
Αλλο Χαικου (δυστυχο)
Ουπίτσα και ΘειαΜουνίτσα μου, καίγομαι , Υποφέρω
και λιγο δροσερό Νερό θα πάω τωρα να φερω…..
Ιουνίου 21, 2007 στο 8:11 μμ
Νοσφεράτος
Απ’ τον πολύ τον καύσωνα μουρχεται να πλαντάξω
Την όμορφη σκουπίτσα μου στα χέρια μου να αρπάξω
Να αψηφήσω ασεβώς τον έρωτα του Θειου
Και κάθε Επικούρειου ,καθήκοντα Γραφείου
Να γράψω στα Αρχεία μου και να την καβαλήσω
Την Σκουπαν την Ιπτάμενη ,να υπάγω στην Καβάλα
Εκεί να επιβιβαστώ εις της Γραμμής το Πλοίο
Στις Βαθρες λίγο να βρεθώ ,εκεί που κάνει κρύο
Και να λουστώ ,αλύπητα, εκεί στου Καταρράκτη
Του Φονιά και υστερα να βάνω ένα φράκτη
Σε ολες μου τις απληστες ορμές κι επιθυμιες
Που τώρα το κατάλαβα πως είναι μαλακίες
Διοτι όλοι οι άνθρωποι ως και οι Νοσφερατοι
Την ευτυχία βρίσκουνε μονάχα στο Ραχατι
Και στη δροσιά στη θάλασσα, πλάι σενα πλατάνι
Σκουπίτσα μου ! περίμενε σουρχομαι Μανι Μανι!
Ιουνίου 21, 2007 στο 8:16 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
“Ομως αν ημουνα θεος, καπνον ευωδους κνισης
και οχι ερωτα θνητης θα ζηταγα” Ο Διονυσης,
που τον ελεγαν Διονυσο, ειπε στην Αριαδνη
οταν απεπλευσαν μαζυ απ΄της Κάντιας το λιμανι.
Πως λεγεις κορη ολα αυτα για μενα κι ως θεον
με κανεις να αισθανομαι, τον ταπεινον θνητον?
Ημουν απλος θαλασσινος στου Δέκιου το στολο
οπου τις νυχτες κοιταζα τον επουρανιο θολο
και σ΄εβλεπα που πεταγες στη σκουπας τα φτερα
καθως ο ισκιος σου επεφτε στης Χιου τα νερα.
Τοτε σου ζητησα δειλα μαζυ σου να με παρεις
και να πετω σα να΄μουνα ο Γιούρης ο Γκαγκάρης
Τι κι αν τα χρονια περασαν, και τωρα που ειμαι γερων
ποτε δεν με απελειπε δι εσε το ενδιαφερον!
Ιουνίου 21, 2007 στο 8:16 μμ
Παπούλης
Αυτά δεν είναι χαικού σεβάσμιε Νοσφεράτο
είν ο κανόνας αυστηρός , το κώνειο ως το πάτο
πέντε και επτά και πέντε να είναι αι συλλαβαί
ως άλλαι Θερμοπύλαι λέγουν μολών λαβέ
Θείε βαθειά κατανοώ τη τωρινή σου στάση
κρύπτεται η άνηθος με τσα , δεν γίνεται γιορτάσι
γι αυτό και στου Επίκουρου στράφηκες τη σοφία
με το Λεόντιον αγκαλία ζούσαν εν Αλυπία
Ιουνίου 21, 2007 στο 8:23 μμ
sa
Νόσφυ,
το δύστυχο το δίστιχο
που τόκανες και τρίστιχο……
Θα τεντωθεί σα λάστιχο
να γίνει και τετράστιχο;
Χανω γράμματα
Λίγα σχόλια μου μένουν……..
Ιουνίου 21, 2007 στο 8:30 μμ
Νοσφεράτος
Οι πιο πολλοι ανθρωποι οταν ησυχαζουν ειναι σαν ναρκωμενοι και οταν δραστηριοποιουνται ειναι σαν λυσσασμενοι” [Επικ. προσφ. 11]
Ειναι πολύ σοφότατη, η Επικούρεια ρήση
κι’ αποκαλύπτει ολότελα, την, των ανθρώπων φυση
να τωρα εγώ ναρκώθηκα και εχω ησυχασει
μα απο μεσα η καυτή λυσσα μου, θα ξεσπάσει …
θελω να πώ ,το ηξευρε, πριν απ’τους καλογερους
πώς ηρεμιαν βρισκουμε, μόνο στους πολύ γέρους ….
μονο σ’ αυτους που βρισκονται μενα πόδι στον ταφο
(ισως και σ’οσους ντουμανιασαν απ’ τον πολύ τον Μπάφο…
Ιουνίου 21, 2007 στο 8:56 μμ
sa
Από μικρή συμπάθησα τη δόλια Αριάδνη
που ο άτιμος Διόνυσος άφησε στο λιμάνι
της Νάξου, λέγοντας πηγαίνω για τσιγάρα
κι εκείνη έμεινε να σπάει τα δόντια της τσατσάρας
φαντάρος σαν να ήτανε που τέλειωνε θητεία
και ύστερα τρελάθηκε κι έπαθε αμνησία.
Οταν εσύ εκοίταζες τον επουράνιο θόλο
δεν ήτανε η σκούπα μου μονάχα που πετούσε
(που όχι θάλασσες μα λίμνες αγαπούσε)
χίλιες νεράιδες έπεφταν σα λαμπερά αστέρια
σε παίρναν, σε νανούριζαν σε κοίμιζαν στα χέρια
κι εσύ στον έναστρο ουρανό μαζί με αυτές πετούσες
μέτρα ποτέ δεν έπαιρνες και όλα τα τολμούσες,
μέχρι στο Σπούτνικ έφτασες να κάνεις τσαμπουκάδες
κι ο Γιούρι από το φόβο του έπαθε μαγουλάδες.
Με τις νεράιδες χόρεψες στο φως των φεγγαριών
Μα κράτησες για σένανε το φως των αστεριών
Ιουνίου 21, 2007 στο 9:10 μμ
Νοσφεράτος
Ουπίτσα, για τούς Γνωστικούς τ΄αστερια ειναι τρυπίτσες
που του αληθινου Θεου, αφηνουν τις πορδιτσες….
Ιουνίου 21, 2007 στο 9:32 μμ
sa
Μπα;
τι θέλει να μου πεί ο ποιητής;
Υπάρχει συνταγή;
έρως με σάλτσα γνωστική;
τουτέστιν οργιάκια;
(Γιατί πολύ ερωτικοί
το παίζανε στις πίστες
Και ήρθαν οι βυζαντινοί
και τους κεράσαν πίτσες)
Ιουνίου 22, 2007 στο 12:26 πμ
a
Δώδεκα και πέντε, δεν είναι υπουργείο
με εργατικότατο υπουργό, μα ένα άλλο γραφείο
κι είναι καιρός να αποσυρθώ εις το ξενοδοχείο.
Αφού αλλού είναι η δουλειά κι αλλού το σπιτικό μου
και μόνη επεδείρομαι με τ’ άγριο ριζικό μου.
Απ΄το μακρύ το όνομα μού έμεινε ένα γράμμα
μα είναι το “α” και απ΄αυτό μπορεί να γίνει θαύμα.
Αυτή τη νύχτα τη ζεστή; Μιαν άλλη νύχτα κρύα;
θα περιμένω να το δω μ’ επίκουρη αταραξία
Ιουνίου 22, 2007 στο 12:43 πμ
nik-athenian
Κι όταν του ονόματος τα γράμματα εκλείψουν
αυτό δεν πάει να πει πως οι θεοί τα ίχνη θα καλύψουν.
όλα είναι φτιαγμένα για ν’ αφήνουν ίχνη στο μυαλό μας
και να πλάθουμε εναργή εικόνα μέσα στο καυκαλό μας.
Μήπως τάχατες μπορεί να πει με σιγουριά κανένας
αν η αλήθεια είναι εξωτερική
ή μήπως ειν αυτή που βιώνει μέσα του ο καθένας
αβάσταχτη και μαρτυρική;
Ιουνίου 22, 2007 στο 1:39 πμ
Νοσφεράτος
α
σ
τ
ί
π
υ
ο
κ
σ
Ιουνίου 22, 2007 στο 6:38 πμ
Ο θειος Ισιδωρος
Ημουνα νιός και ανοητος οταν με τις νεράιδες
πετουσα και ξενυχταγα κι εκανα κουτουραδες,
το ξερω σπατλιομουνα γιατι ημουνα επιπολαιος
καθως υπεριπταμεθα ανωθι καθε πολεως,
μα τωρα περασαν αυτα, τα λεμε και γελαμε
καποτε, οταν τα προβατα της μνημης σαλαγάμε.
Μα σημερα ειναι σημερα κι ο χρονος ειναι χρονος
το να θυμασαι και να ζεις δεν γινεται συγχρονως.
Τωρα που σε ανταμωσα θελω μοναχα εσενα
κι αν δεν με θελεις θα χαθω, θα παω μακρυα στα ξενα
θα παω κατω στο Θηβετ να γινω Χάρε Κρίσνα
και μισθοφορος θα γενω να πολεμω στην Πρίστ(ι)να
θα πιω σαραντα φραπελιές και θα φουμαρω κάλτες
θα παρω το ντουφεκι μου να κυνηγω μπεκάτσες
θα γινω αναχωρητης και θα γυρνω στα ορη
θα παω στον Μικρούτσικο*, θα βγω στο φέημ στόρυ
θ΄αυτοκτονησω με πατέ, θα παρω Κρισναμούρτι,
για να μου κατσει στο λαιμο η πετσα απ΄το γιαουρτι,
Θα παρω δωδεκα παιδια, δωδεκα μαντολινα,
δυο δερματα ακατεργαστα και μια χοντρη σωληνα,
εφτα μανικετομπουκα κι ενα κουτι λουκουμια
και του αγιου Γερασιμου θα παρω τα πασούμια
(πουναι πολυ θαυματουργα), και δεκα μανταλακια
και θαρθω στου γραφειου σου να κατσω τα σκαλακια.
και θα τ΄απλωσω κατα γης να μαζευτει ο κοσμος
και να γενει συνοστισμος μεχρι να κλεισει ο δρομος,
και οπως συνοστησθηκανε κατω στην παραλια
οι Ποντιοι κι αριστεροι, ως γραφουν τα βιβλια
της εκτης του δημοτικου, ετσι στη γειτονια σου
θα ρθουν ολα τα Μου Μου Ε μπρος τα παραθυρα σου
και θα τους πω τον πονο μου, θα κανω και δηλωσεις
πορειες, συλαλητηρια, μεχρι και διαδηλωσεις.
Γι΄αυτο σου λεω σκουπιτσα μου, μην φτασουμε στα ακρα
παρε το δρομο το σωστο κι ελα στου θειου τη βαρκα!
Ιουνίου 22, 2007 στο 9:33 πμ
Νοσφεράτος
Ο καναρινογάτος
Μεσα στα βαθειά μεσάνυχτα , κίτρινος και βαρβάτος
Μουρθε , παράξενο iγατί: ο καναρινογάτος
Ήταν παχύς και με ουρά ,με κεφαλήν Τουιτη
Δεν ξέρω απου που τρύπωσε , μες το δικό μου σπίτι
Ηρθε και ξάπλωσε φαρδιά, απάνω στο γραφείο
Και χάιδευε με την ουρά την φωτο με τον Θειο
Με κοίταξε περίεργα ,κι είπε κάτι σαν, τσιαου!
Και βαθειά χασμουρήθηκε κι έκανε ένα μιαου !!
Κάτι με ανησύχησε η επίσκεψη αυτή
Το νοιωσα, το πουλόγατο είχε κάτι να μου πει
Και το ρωτώ τρεμαμενος ω! κίτρινο γατί…
Μη θέλεις κάτι να μου πεις ,ψιθυριστά σ΄αυτί ;
Το ρώτησα διστακτικά ομού με μια φοβία
- φοβόμουν μη παράδοξη συμβεί μια ιστορία
Μ’ αυτό αφού τανήθηκε και έξυσε τα νύχια
Μου είπε-και με τάραξε ,βαθειά μέχρι τα μύχια
‘’ένα μονάχα θα σου πω! φιλάρα Νοσφερατε
Πως την Σκουπίτσα .όλοι εσείς ,ποτέ δεν θα τη Φάτε
Δεν είναι καμιά σουρλουλού ,καμια τρελοκαμπέρω
Μα υψηλής περιωπής Γατόνι , απ’ όσο ξέρω
Και έχει τρίχωμα στιλπνό και όταν κανει Μιαου
Την τρέμουν όλα τα σκυλιά , Ιδίως τα Τσιουαου
Και καρδερινικα φτερά και όταν κελαιδεί
Είναι σαν να άκουσες ,σπανιότατο πουλί
Αμέσως εκατάλαβα τι ήθελε να πει
Ετούτο το παράδοξο καναρινογατι
Που η Σκουπίτσα το στειλε για αγγελιοφόρο
‘’το Never more’’για να μου πει
Κι ένιωσα σαν τον Πόε
Όταν κι εκείνος άκουγε απ’ το γνωστό κοράκι
Το ποτε πιά ‘’που τουλεγε με σκοτεινό γελάκι
Κι ηταν η ωρα δώδεκα ,βαθειά στο μεσονύχτι
Κι ένοιωσα να τυλίγεται η καρδιά μου σ’ ένα δίχτυ
Ιουνίου 22, 2007 στο 3:14 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Θαρω πως τοχω ξαναδει ετουτο το γατόνι
που τοφτιαξε ο Ιερωνυμος (ο Μπός) σ΄ενα χαρτονι,
ειχε των γάτων τη σοφία, τη χαρη των πτηνων,
για πες μου Νοσφυ, τι εγινε, Αρχοντα των κτηνών
τι αλλο σου’πε το πουλι, σου εδωσε χρησμο,
θες να φωναξω τον παπα να κανουμε αγιασμο?
γιατι ειν’ μυστηρια πραγματα ετουτα που συμβαινουν
οσακις τα πουλόγατα στον ερωτα επεμβαινουν
επισης δεν ειναι και σωστο σε τετοιες υποθεσεις
τα ζωα να υπεισερχονται και να λαμβανουν θεσεις.
Ιουνίου 22, 2007 στο 3:58 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Εμενα παλι, εψες αργα, που ημουνα στην ταρατσα,
ηλθε κοντα μου κι εκατσε μια μικρη Μπεκάλτσα.
Επεταγε κι εβρωμαγε κι ειχε και μια τρυπιτσα
κι εκελαηδουσε κι ελεγε με ανθρωπινη φωνιτσα:
“Η κορη θειο σ’ αγαπα αλλα τραβαει ζορια
γιατι τηνε πληγωσανε πολυ βαθεια τ’ αγορια,
γιαυτο τις νυχτες κλεινεται μοναχη στο γραφειο
και κανει πως εργαζεται μα σκεφτεται το θειο,
φοβαται μηπως πληγωθει μα θα το ξεπερασει
και να σου φερω μου’δωσε μια πιτσα με κερασι,
εμενα μοναχα ν’ ακους κι οχι τον πουλογάτο
που επιτηδες τον εστειλε αυτη στο Νοσφερατο
να τηνε αφησει ησυχη και να τηνε ξεχασει,
κι ο Νοσφυ αναστατωθηκε, τουφυγε το καφασι”.
Αυτα ειπε! κι επεταξε μακρυα η μικρη Μπεκάλτσα,
που ητανε η μιση πουλι κι η αλλη μιση ηταν καλτσα!
Ιουνίου 22, 2007 στο 4:06 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Κι ενω συλλογιζουνα τα οσα ειχαν γινει
μπροστα μου εμφανιζεται ξαφνου ενα Καρχαρίνι
ητανε κατακιτρινο και το μισο ηταν ψαρι
κι εκραταγε στο ραμφος του ενα σπιρι απο σταρι
συνεχιζεται…
Ιουνίου 22, 2007 στο 7:11 μμ
Νοσφεράτος
Προχτες ,εκεί που ψαρευα, ψαρεμα υποβρυχιο
κι ο Πόντιος απ’ την Στερια, μου χορευε Πυριχιο
επιασα κατι πούμοιαζε να χει χερι και πόδι
και που ,εντελει ητανε, ενα παπαχταπόδι
Δεν τρώγονταν με τίποτα και ηταν αηδία
κι εβγαζε λόγους πύρινους : κοψτε τη μαλακία
Τί να το κάνω, πεστε μου ,το χταποδοπαπά
Αλλη φορά υποβρυχιο δεν κανω ..Απαπά!
Ιουνίου 22, 2007 στο 7:23 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
διασταυρωση καναρινιου ηταν με καρχαρια
το ζωο αυτο το σπανιο το λεγαν Ζαχαρία
κι οταν τον ερωτησα γιατι τον λενε ετσι
μου απαντησε πως ο μπαμπας τα μπουτια του ειχε μπεξει
με μια καρχαριενα που ητανε ολο χαρη,
αυτος σπορους την κερναγε κι αυτη κανενα ψαρι,
μα ταφερε ετσι η ζωη -αυτη η ειμαρμενη-
κι εμεινε η καρχαριενα μαζυ του γκαστρωμενη.
Τοτε στης Χιου τα νερα κοντα εις την Οινουσα
(γιατι ηταν τοτε καθαρα) επηγε η εγκυμονουσα
για να γεννησει το παιδι σ΄ωραιο περιβαλλο
“Αν μεινω στα βρωμονερα, τους ειπε, θ’ αποβαλω!”
Ως που ενας Χιωτης ναυτικος ενας ψαρας αχρειο(ς)
την επιασε με πετονια, την πηγε στο ενυδρειο(ς)
Μα το ενυδρειο ειχε νερο γλυκο,χωρις αλατι
κι οταν γεννηθη το παιδι (βραδακι, 9 και …κατι)
πανω στη γενα επαθε η μανα του διαβητη
διοτι τα γλυκα νερα της μπαινανε απ’ τη μυτη.
Μα το παιδι συνηθησε μες τα γλυκα νερα
κι ολημερίς πλατσουριζε μες την τρελη χαρα
Ητανε δε ολοϊδιος (φτυστός) με τη μαμα του
αλλα ηταν και ολοϊδιος (φτυστος) με το μπαμπα του,
κι απ τα πολλα φτυσιματα που ετρωγε στη μουρη
του ηρθανε ολα δεξιά (μαλλον του πηγε γούρι).
Τον δε ψαρα (εξεχασα να ειπω) τον λεγαν Κούλη
κι οποιος τον ρωταε “τι ειναι αυτο?”, απανταε “ψαροπούλι”
τη δε γυναικα του ψαρα τη λεγανε Μαρια
και ενεκα γλυκων νερων τον ελεε Ζαχαρια!
συνεχιζεται….
Ιουνίου 22, 2007 στο 9:01 μμ
Νοσφεράτος
Ο Μηρμυγκολέων
Υπάρχει κι ενα ζωντανό που περιγράφει ο Μπόρχης
Πουναι απο πίσω μέρμηγκας,μπροστά έχει τους Ορχεις,
Και εχει όψη λιονταριού και ειναι πειναλέον,
Ξέχασα να πώ το ονομα : Το λεν Μηρμυγκολέων
Με σαρκοφάγο τον μπαμπά και μανα σποροφάγο
Θα επρεπε το ζωντανό, να είναι, ενα παμφάγο
Αντις αυτού -αλίμονο- τιποτε δεν μασάει
Και- επειδής δεν τρέφεται, εν τελικώς ,ψοφάει….
Ιουνίου 22, 2007 στο 9:16 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Νοσφυ, για στασου μια στιγμη, που ειναι ο Βιωαννης
(μηπως και αυτομολησε εις το νησι της Μάνης)
δεν γινεται να κανουμε μονοι βιολογια,
εδω στον κηπο του ΙΘΙ, ουτε ζωοολογια.
Ναρθει ο Τζών που ειν’ ειδικος και να μας εξηγησει
τι ειναι ολα αυτα τα ζωντανα να το διευκρινισει!
Τι ειναι ολα αυτα τα τερατα, υπαρχουν μεταλλαξεις
κωδικος του γεννετικου συμβαινουν μεταλαξεις?
Γιατι αν σου πω για ενα λαγό που ειν΄απο πισω ρέγγα
μπορει να το ακουσουνε και ναρθει και το MEGA
Ιουνίου 22, 2007 στο 9:55 μμ
Νοσφεράτος
ο κόσμος ,θείε ,εξαρχής, ηταν πληρης τεράτων
αναμεσα μας υπαρκτών. πλην ομως, αοράτων
διοτι ορθολογικά , φόραγε, ματογυάλια
η ανθρωπότη ούλη …τωρα,που τα αυγά και τα πασχάλια
εχουνε πια χαθει, βλεπουμε αμυδρα τα ενάλια
τα τερατοειδή, την φαλαινοαρκούδα, το μπαρμπουνογατί
τον λαγολύκο, το σκύλο που ναι, ταυτόχρονα, φαγκρί …..
Ιουνίου 23, 2007 στο 3:47 πμ
Ο θειος Ισιδωρος
ΤΟ ΜΕΘΥΣΜΕΝΟ ΚΑΡΑΒΙ
(αφιερωμενο στη Σκουπιτσα!!!
Από τις περιπετειες μου στα πελαγα)
* ~ * ~ *
Καθως μεσα σε θαλασσες πλεω γαληνεμενες
εννιωσα πως δεν ειχα πια μαζυ τους πλοηγούς.
Για στοχο οι Ερυθροδερμοι τους εχουνε παρμενους
και τους καρφωσανε γυμνους σε στυλους παρδαλους.
Ριχτηκα στης παλίρροιας τον αγριεμενο σάλο,
πιο αναποδος κι από παιδι πέρυσι το Γενναρη.
Ετρεξα! Κ’ οι χερσονησες ποτε τους πιο μεγαλο
σάστησμα δεν επαθανε, καθως ειχα σαλπαρει
για εκει που ξαφνου βαφεται η γαλαζοπλυμηρα,
κι αργοι ρυθμοι και μάνητες, στης μερας τα μαγναδια,
πιο δυνατα κι απ’ το πιοτό, κι απ’ την πλατειά σας λύρα,
του ερωτα αναβουνε τα ολοπικρα σημαδια!
Τους ουρανους που αστραποσπαν, τους σιφουνες γνωριζω,
ρευματα, πισωδρομισμα κυματων, και το βραδυ,
σαν συνεφο περιστεριων εξαλλη αυγη αντικρυζω,
και καποτε ειδα ό,τι ηλπησε ο ανθρωπος για νάδει!!!
Τον ηλιο ειδα κοντα, λερό, με τρομους μυστικους,
μες σε μαβιά μακρόπηχτα τον ειδα φωτερό.
Δραματων παναρχαϊκών σαν τους ηθοποιους,
τα κυματα κυλουν μακρια ρίγη παραθυριων.
Ειδα του βουρκου αναβρασμό, κιουρτοι πολύ μεγαλοι
που ο Λεβιάθα αναμεσα στα βουρλα εκει σαπιζει,
τους καταραχτες του νερου στης γαληνιάς το φάλι,
Το αλάργο που το βαραθρο ρουφαει και το αφανιζει!
Το αστερικο αρχιπελαγο ειδα και τα νησια,
Πουχει ανοιχτο στον πλάνητα τον εξαλο ουρανο του.
Μεσα σ΄απυθμενες νυχτιες κοιμασαι στη μονιά,
Ως πας, μιλλιούνι ολοχρυσων πουλιών, ω! φύτρα αγνωστου!
Και στων Φλωρίδων τα νησια πεφτω τα φαντασμενα,
οπου τα ματια πάνθηρα αναμικτα είναι μ’ ανθη,
μ’ ανθρώπων δέρμα ουρανια τοξα είναι τεντωμενα,
γλαυκών ποιμνίων χαλινά, στα πελαγησια βαθη!
Χαμενο πλοιο εγω λοιπον στους πλοκαμούς των όρμων
θυελλόδαρτο, μες τα΄απειρο π’ ουτε φτερά θροούν,
Χανσαέτοι ή Μονίτερες δεν θάστεργαν στο δρομο
Το νερομεθυστο σκαρί ετουτο να το βρουν,
λευτερο μεσα σε καπνους κι ομηχλες βιολετιές,
εγω που τρύπαα την πυρή σαν τοιχο ατμοσφαίρα…
………………………………………………………
π’ ετρεχα και του φεγγαριου οι λαμψεις με λεκιαζαν,
τρελη σανιδα που ακλουθουν ιπποκάμποι μελανοί,
όταν με χτυπημα βαρύ οι Ιούληδες σωριάζαν
τον βαθυγαλανο ουρανο, στο διάπυρο χωνί!
Ετρεμα εγω!κι από πολύ, πολύ μακριά τον νοιώθω
των Βαχεμότ τον οργασμό, του Μάελστρομ τα βάθη,
την γαλανη αποσταση αιωνια την κλώθω,
και ναι! Εισαι εσυ που μου ξυπνας του ερωτα τα παθη!
Μ΄αληθει εθρυνησα πολύ, οι αυγες με θανατωνουν
Κάθε σεληνη αγριωπή και κάθε ηλιος πικρος.
Απ΄το γλυκόπικρο ερωτα τα στηθεια μου φουσκωνουν.
Ω! νασπαγε η καρινα μου! Ω να μ’ επαιρνε ο βυθος!
Ιουνίου 23, 2007 στο 3:53 πμ
Νοσφεράτος
Υποκλινομαι!
Ιουνίου 23, 2007 στο 3:57 πμ
Ο θειος Ισιδωρος
Σε τι?
Ιουνίου 23, 2007 στο 8:08 πμ
skoupitsa
Νανούρισμα για τον θείο
Κοιμήσου τώρα κι όνειρο όμορφο θα σού στείλω
Τα κουρασμένα σου πανιά γλυκά να τα χαϊδέψει
Είναι η αυγή η ώρα μου που θέλω να φροντίζω
Ό,τι η νύχτα απότυχε από μένανε να κλέψει
Και μέσα εκεί στο όνειρο οι μαύροι σου οι δράκοι
Από χρυσούς αη –γιώργηδες θα κατανικηθούν
Μα εσύ να μη μού ταραχθείς οι απόηχοι της μάχης
Από τραγούδι πλάτανου, μακριά θα κρατηθούν
Και θα σού λεν τα φύλα του που στη δροσιά χορεύουν
Όσους καημούς κι αν ένοιωσες να μη σε τυραννούν
Στο σκοτεινό ντουλάπι τους είναι πια φυλαγμένοι
Τους κλείδωσε η αγάπη μου και δεν θα ξαναβγούν.
Ιουνίου 23, 2007 στο 11:30 πμ
bioannis
Κροκοδείλια δάκρυα, για έναν Καμπουρογαμόσαυρο !
Όταν θα βάλεις άνθρωπο σε ένα βαθύ βαρέλι
Αμέσως θα αρχίσει τα τρελά, χορεύει τσιφτετέλι.
Το τσιφτετέλι είναι η λύπηση πού ‘χει στον εαυτό του
πως ανεπαισθήτως του ‘φτιαξαν μόνο το θάνατό του
Οργή παραπανήσια, ο εγωισμός, η άγνοια, και η ματαιοδοξία
Πάντα μαζί ζευγαρωναν και φτιάχνανε τα πιο «καλά» θηρία
Οι διασταυρώσεις σας είναι καλές, μόνο για καφενεία
και εικόνες άσχημες σαχλές, εκτός την ζωολογία
Στα πέρατα του κόσμου τα γνωστά, είναι γνωστό τοις πάσι
Ο άνθρωπος από μόνος του θέλει τη φύση να χαλάσει
Μα δεν είναι ο οποιαδήποτε που μετατρέπεται σε τέρας
Μόνο αυτός που ‘χει στερηθεί τροφή και αγκαλιά μητέρας
Υπάρχουν δεκάδες άλλοι θα μου πεις, κατηγορίες τόσες
κι’ αυτός που φοβίζει πιο πολύ, ας τον ζηλεύουνε οι κότες
Γι΄ αυτό τα ζώα τα φανταστικά που εύκολα αμολάτε
ανθρώπων έχουνε μορφή, κι’ αυτό μη το ξεχνάτε !!
Ιουνίου 23, 2007 στο 11:31 πμ
bioannis
οποιαδήποτε=οποιοσδήποτε (είναι πρωΐ ακόμα…)
Ιουνίου 23, 2007 στο 12:24 μμ
Νοσφεράτος
Στο μεθυσμένο καράβι
( Από την θείου ποίηση
βαθεια συγκλονισμένος
Σαν το καραβι τσάκισα
και νιωθω μεθυσμένος
σα να πεσα σε Υφαλο
εκεί στη Σαντορίνη
Σαν νά ,μου, πόδι ,δάγκωσε
Μοβόρο Καρχαρίνι….)
Ιουνίου 23, 2007 στο 12:27 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
ΚΑΡΧΑΡΙΝΙ….συνεχεια
Τη δε κουνιαδα του ψαρα τη λεγανε Ειρηνη
και μονο αυτη τον φωναζε τον νεο Καρχαρίνι!
Ιουνίου 23, 2007 στο 12:30 μμ
Νοσφεράτος
Υπήρχε ,καθώς λεγουνε
κι ο Καρχαρινοφάγος
που Καρχαρίνια ετρωγε
και ηταν Αδηφάγος…
Ιουνίου 23, 2007 στο 12:35 μμ
Νοσφεράτος
Ομως κι αυτόν τον εφαγε
Η καρχαρογουρουνα
που ηταν ασχημόφατσα
(και ,πιθανόν , Κομμούνα)
Ιουνίου 23, 2007 στο 12:47 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Νοσφυ, αν δεν καταλαβες ποιος το γραψε το ποι’μα
και λες πως τογραψα εγω, ειν’ αδικο και κριμα!
Το ποι’μα τογραψε ο Ρεμπώ, ο Αρθουρος, ο μαγκίτης,
και στην ομαδα των ποιητων αυτων ο θειος ειναι παγκίτης,
δεν μπαινει ουτε αλλαγη πεντε λεπτα να παιξει,
ουτε σ΄αυτους τους αθλητες διπλα μπορει να τρεξει
στον στοιβον της ποιησεως, εις τον καλον αγωνα,
γιαυτο κανει προπονησην εδω στην Χελιδονα!
Μα ηθελα στην Σκουπιτσαν μας να καμνω ενα δωρο
κι ετσι της αφιερωσα ενα τρελο παπορο!
Ιουνίου 23, 2007 στο 12:52 μμ
Νοσφεράτος
Λέγουσι ,για τον Βεχεμώθ
πως φερνει Αναρχία
κι ο Λεβιαθαν έπεται.
Του Κρατους Πειθαρχία
(ο Τομας Μωρ συνεγραψε
την νησον Ουτοπία
οπου,μακρια απο Τερατα
βρισκεις την ευτυχία….
μα ,απ’ αυτήν ,εξοριστοι
μένουν οι Νοσφερατοι
Ουπίτσα μου πως Ράντισες
βαθεια πληγή μ’ αλάτι ;
(τωρα ,εσύ, που διαλεξες
και πηγες με τον Θειο
μένει η ψυχή μου στα Βαθειά
και κολυμπά στο Κρύο )
(εδώ που τα λέμε ας εκανε και λίγο κρύο …)
Ιουνίου 23, 2007 στο 12:56 μμ
Νοσφεράτος
Ω Θειε μου! το ηξερα πως ηταν του Ρεμπώ …
(και βεβαια ,μου φαινεται ,και μέ ,λίγο ρετρό ..
παρόλα αυτά τσακιστηκα,μου κόπηκαν οι κάλοι
της ποιησης η ομορφιά με καιει σαν μαγκάλι
(της πουτάνας ,εννοείται…)
Ιουνίου 23, 2007 στο 1:07 μμ
kanarinaltsa
Μην πρέπει να εγκληματισθώ
να πάθω μεταλλάξεις,
απ΄τ΄όνομα να απαλλαγώ
να κάνω άλλες πράξεις;
Με τον καναρινόγατο
μπεκάλτσα να ταιριάξω
και στο ζευγάρωμα αυτό
τη φύση να υποτάξω;
Με σκούπα πια να μην πετώ
μα σαν διαόλου κάλτσα
στο εξής να εμφανίζομαι
ως η Καναρινάλτσα;
(ας δοκιμάσω)
Ιουνίου 23, 2007 στο 1:16 μμ
Νοσφεράτος
Κι αν ορισμένοι θεωρούν ,την ποιηση ευλογία
ο Αρθρουρος την συνεδεσε ,με ιερή μανία
Σαν μεθυσμένος βούλιαξε ,στης Θαλασσας τα βάθη
ποιητικά συνελλεξε , τα ,των ανθρώπων πάθη …
σαν Αλμπατρός, ηταν, πουλί,που διασχίζει κόσμους
και που πετα ολονυκτίς σε χωρους αποκόσμους…
(και χανεται στην Αφρική ,γινεται εμπορος οπλων
αυτός ο πρωτος ποιητής, των μυστικών απόπλων …
Που λατρεψε την ποιηση ,μετα την απαρνήθη
για να ξεχάσει, ξέπεσε, στην πιο στεγνη τη λήθη..
ομως,αφησε υπέροχο,ποητικό καράβι
την παθιασμένη του Ωδή ,μεθυστικό υφάδι…
Ιουνίου 23, 2007 στο 1:50 μμ
Νοσφεράτος
Εκεί στα Δωδεκάνησα υπήρχε ένας Δύτης
Που έμοιαζε καλό παιδί μα ήταν αγιογδύτης
Έψαχνε όλο στα βαθειά, να βρει μαργαριτάρια
Όμως συνήθως έβρισκε τα δυο του τα παπαρια
Μια μέρα εκεί που έψαχνε έβγαλε ένα στρείδι
Το άνοιξε και μέσα του, βρήκε άλλο ένα στρείδι
Μέσα στο στρείδι κρύβονταν ένα μεγάλο μύδι
Και μεσ’ το μύδι βρέθηκε ένα ζεστό αρχιδι
Άρχισε να ζαλίζεται απ’ τα ευρήματα του ,
Έπαθε νόσο των δυτών ,δεν ήταν στα καλά του
Άρχισε να παραμιλά να λέει αρες μαρες
Κι οι άλλοι τον εκραζανε ,πεταγαν κουκουνάρες
Μα το αρχίδι που έκρυβε, σε ένα ντουλαπάκι
Μεγάλωνε σιγά σιγά έγινε σαν ζωάκι
Έβγαλε πόδια και ουρά και μάτια και μουστάκια
Κι άφησε και αλογοουρά κι έκανε παιχνιδακια
Να νιαουρίζει άρχισε ο αρχιδοψιψινος
Κι έγινε γάτος πονηρός κι ήτανε πολύ φινος
Τώρα στην θάλασσα βουτά ,παρέα με τον δύτη
Να βρουν αρχίδι δεύτερο να φέρουνε στο σπίτι…(συνεχίζεται )
Ιουνίου 23, 2007 στο 3:27 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Σκουπιτσα μη μεταλλαχθεις καθολου μην αλλαξεις
με ζωα που ειναι υποπτα μην κανεις τετοιες πραξεις
μας φτανει που ολα γυρω μας γινηκανε μπορντελο
μεινε τουλαχιστον εσυ, αγνη, παλιο μοντελο
την εμπειρια μην ζητας παντου, καλα και σωνει,
μεινε της ομορφης φωλιας το Σκουποχελιδονι
Ιουνίου 23, 2007 στο 4:12 μμ
kanarinaltsa
Νόσφυ, όπως θα πρόσεξες δεν πήγα με το θείο
Μα κάθομαι στην πόρτα μου και καρτερώ το πλοίο
Που κατεβαίνει Πειραιά δια μέσου της Λαμίας
Και έχει καθυστέρηση πέραν της ώρας μιας
Επείγομαι να φθάσω εκεί διότι αγριεμένο
Τον κρίνω τον αδάμαστο, λιγάκι ανταριασμένο
Και κάτι συστηματικόν έλεγε για. ένα θύμα
Μα να μου εκνευρίζεται είναι μεγάλο κρίμα
Θείε, δεν θα μεταλλαχτώ, απλώς μ’ αυτή τη ζέστη
Βάρος θαρρώ από πάνω μου πώς να πετάξω πρέπει
Και διάλεξα το όνομα που έχει πολλά «α»
Κι είναι σαν ν’ αερίζεται και νιώθω πιο καλά
Ιουνίου 23, 2007 στο 5:24 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Σκουπιτσα μου ιπταμενη, φτιαγμενη απ΄αγ(ρ)ιο χορτο
οπου το πλοιο καρτερεις να ΄ρθεις εδω, στο πόρτο,
τωρα με τα Επικουρικα, τα “περι ηδονων”,
μια ιστορια θυμηθηκα που ειναι εικοσι χρονων*
κι εκει οπου βρισκομουνα μες την αταραξια
επαθα μια ταραχη και μια …Αλαμπασία
σα ναφαγα χλωρα κουκια ωμά, με μαντολατο,
και μπακαλιαρο καπαμα με γευση τσικουλάτο,
κι ολα ανακατευτηκανε σαν αχταρμας εντος μου
και φαινεται πως ταφτυσε ο μεταβολισμος μου
κι απανω εις τον στοχασμόν και την αναμπουμπουλα
θυμηθηκα τον αχταρμάν και μ΄επιασε αναγούλα.
Δια τουτο και παρηγαγε ο Επικουρειος ΚΗΠΟΣ
βοτανα αγνα, βιολογικα τα οποια δεν ειχαν λίπος.
Κοψε με τα χερακια σου τα ομορφα Σκουπιτσα
τοιαυτα ζαρζαβατικα και φτιαξε μου σουπίτσα!
*πριν (και παραπανω)
Ιουνίου 23, 2007 στο 5:45 μμ
kanarinaltsa
Δυο κολοκυθάκια
με δυο πατατούλες
ένα κρόμυον ξερόν
και δυο αγκιναρούλες
ολίγο από καρότο
εκεί να κολυμπά
ψιλοκομένη πιπεριά (φλωρίνης)
και πάπρικα γλυκιά
λαδάκι, αλατοπίπερο
και μπαίνει στη φωτιά.
(ώσπου να΄ρθει το πλοίο
θα είναι έτοιμη)
ΥΓ. Είσαι σίγουρος για τη σούπα με τέτοιο καιρό;
Μήπως θες τα τατάρικα αφού έχεις χόρτα στον κήπο;
Ιουνίου 23, 2007 στο 6:30 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Ρωτας αν θελω σιγουρα για να μου φτιαξεις σουπα,
βαλ’ το τσουκαλι στη φωτια κι ασε τα μου’πες-σου’πα
Μ΄αρεσουν τα ταταρικα οπως τα φτιαχνει ο Αργυρης*
με ντο-ρε-μι- ΦΑ ΣΟ ΛΑ (ΔΑ) κι επανω σαλτσα γύρης
*Ο Μπακιρτζής, στο γνωστο τραγουδι (τα ταταρικα).
Ιουνίου 23, 2007 στο 6:34 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Μα φασολαδα μουσικη δεν πρεπει να μου φτιαξεις
κιαν κατι τετοιο σκεφτεσαι τη συνταγη ν΄αλλαξεις!
Ιουνίου 23, 2007 στο 6:55 μμ
kanarinaltsa
Εκείνα τα τατάρικα θείε για να τα φτιάξεις
θέλει χιλιόμετρα μακρυά να πας για να τα μάσεις
ούτε του Φέζου ο μπαξές υπάρχει για να μπεις
για μαιζονέτες δόθηκε, καθόλου ευειδείς.
και τώρα εγώ κάθομαι απάνω απ΄το τσουκάλι
μεγάλη έχω έμπνευση, να δούμε τι θα βγάλει
Ιουνίου 23, 2007 στο 7:30 μμ
Νοσφεράτος
Η ποιηση ειναι βαθυ εντός μας, ορυχείο
Κι αυτόπου εξορυσεται ειναι στιλπνο και λειο
ειναι του βιου μας Λαφυρο,πολύτιμο πετραδι
μοιαζει περιβλημα Αυγου ,μοιάζει ματιου ασπραδι
μοιάζει μ’ ενα καταλευκο ,στην τσεπη μας μαντήλι
η ,στο καντήλι που η μαμά , άναβε, το φυτίλι
μοιάζει με τον πλακούντα μας και τον ομφαλιο λώρο
που η Φυση ,αν και αστοργη ,μας εδωσε για δωρο…
Που όμως το πεταξαμε απο τηνν γεννηση μας
-ενώ κουκούλι θατανε για αναγέννηση μας
Ιουνίου 23, 2007 στο 8:03 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Σκουπιτσα θελω καποτε (και σου το λεω αληθεια)
με τα χερακια σου τα δυο να φτιαξεις κολοκυθια
συγκεκριμενα: γεμιστες κολοκυθοκορφαδες
για να τις τρωω και να ξεχνω τις μερες τ’ς αποφραδες!
απο τον ΚΗΠΟ του ΙΘΙ να ρθεις να τις τις μαζεψεις
εσυ, με τα χερακια σου και να τις μαγειρεψεις!
Μαζυ μας κι ο Επικουρος θα κατσει στο τραπεζι
κι ο ποντιος τη λυρα του για παρτη μας θα παιζει!
Θελω ν’αναψεις τα κερια, ατμοσφαιρα να φτιαξεις
και οσα πει ο δασκαλος στο νου σου να τα γραψεις
για ηδονες του στομαχιου, του ερωτα και πνευματος
πως πρεπει ν΄αποφεγομαι καταχρηση οινοπνευματος
και ταις “καταστηματικές” ταις ηδοναις και μονον
αυτες να μετερχομεθα που δεν κομιζουν πονον
ουτως δε περιερχομεθα εν πληρει απονία
βιωνοντες την βιωτην με κεφι κι αλυπία
Δι αυτο και ο Ισιδωρας τερμα η αλητεια!
Ιουνίου 23, 2007 στο 8:29 μμ
kanarinaltsa
Θα έρθω ξημερώματα να μάσω τους ανθούς
και τώρα φάε τη σούπα σου που έχει και κους – κους
Ιουνίου 23, 2007 στο 8:38 μμ
Νοσφεράτος
Καράβι μεθυσμένο
Σ’ αναζητήσεις άσπλαχνες παγιδευμένο
Καταμεσής της Θάλασσας ,σταματημένο
Κι άνεμος πουθενα ,αραγες έχεις διασχίσει
Απόσταση καμιά; ή ακόμα πριν να ξεκινήσεις
Έμεινες μες το πουθενά
Με τα αμπάρια φορτωμένα
Με Ινδικά μπαχαρικά
καράβι
σε μια θάλασσα καφέ ,τσιγάρο και ξενύχτι
περιπλεγμένο μες το ίδιο σου το διχτυ
Κι ο ήλιος ο αλύπητος να σε (περι)γελά
Και συ ,ανήμπορο μες τα νερά
Να περιμένεις ένα σημάδι
Όμως η θάλασσα είναι σαν λάδι
Αδιάφορη ,και που και που
Ένα θαλάσσιο πουλί ,σε προσπερνά
Μικρό καράβι, μεθυσμένο ,μες το πουθενά…
Ιουνίου 23, 2007 στο 9:29 μμ
Νοσφεράτος
«Την εργασια μου την προσέχω και την αγαπώ/
Μα της συνθεσεως μ¨αποθαρρυνει σήμερα η βραδυτης /
η μέρα μ¨επηρεασε. Η μορφή της
/ολο και σκοτεινιαζει. Ολο φυσα και βρεχει
/Πιοτερο επιθυμώ να δώ παρα να πώ»
Καβαφη
Ιουνίου 23, 2007 στο 10:06 μμ
Νοσφεράτος
ακηδία
…
. Είναι στιγμές καλοκαιριού που τα αστέρια πέφτουν
Από τον θόλο του ουρανού ,φεγγάρι ξεκολλά
Μια οκνηρία τριγυρνά , και τα πηγάδια ζέχνουν
Καθώς εντός , απέμειναν ,λασπώδη τα νερά
Εναι στιγμές που σε απορροφούν, εντός σου, μαύρες τρύπες
Του κόσμου σου το νόημα α-νοητα γλιστρά
Ζωύφια παγιδεύονται στις ,των πορτών σου ,σίτες
Και νιώθεις να σε τυραννούν φαντάσματα οικτρά .
Κάποιες στιγμές μελαγχολώ και νιωθω ακηδία
Σαν να μ’ αδειάζει η ψυχή από κάθε δροσιά
Σαν να κυλιέμαι σ έρημο ,και κάτι σαν ναυτία
Σε λάσπη να βυθίζομαι ,σε βούρκου τα νερά …
Ιουνίου 23, 2007 στο 10:18 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Η ΤΖΙΠΟΥΡΑ
Μια μερα που ξεκινησα να παω στη Κυνοσούρα*
μπροστα μου επεταχτηκε, αξαφνα, μια Τζιπούρα
ητανε χρωμα μολυβί και η μιση ηταν ψαρι
που ειχε ουρα ψαλιδωτη, κι αρχισε να κορναρει
Απο τα κορναρισματα κοντεψα να σαλταρω
και προς στιγμη μου φανηκε πως ειδα τον Κορνάρο
(κι απανω που εχαρηκα πως ειδα το Βιτντσετσο
ητανε αλλος τελικα που εμοιαζε με το Γλέτσο)
ειχε τα τζαμια της φιμέ κι εναν προφυλακτηρα
που σαν τον ειδα νομισα πως βλεπω οδοστρωτηρα,
ηταν ολοκληρο θεριο κι ειχε και μπροστα ενα βίτζι
οπου με αυτο θα τραβαγε και τα νησια τα Φίτζι
ηταν θεριο αμφιβιο ξηρας τε και θαλασσης
νομιζες απ΄τον φοβο σου πατατες πως θα κλασεις
συνεχιζεται….(απο το Νοσφυ)
*τοποθεσια εις την ιστορικη νησον Τελαμωνίαν (Σαλαμις), οπου και βρισκεται η Ντατσα του θειου και προεδρου του ΙΘΙ
Ιουνίου 23, 2007 στο 10:26 μμ
Νοσφεράτος
Στον δρόμο οταν οδηγεις , προσεχε τα λαβράκια
που τρεχουν επικινδυνα πάνω σε Καβασάκια
Ιουνίου 23, 2007 στο 10:40 μμ
Νοσφεράτος
Πριν από χρόνια κάποτε , ένας μικρός Μορμόνος
Άξαφνα, μεταλλάχθηκε και εγινε Γοργόνος
Τα πόδια εξαφανίστηκαν και έγιναν ουρά
Και είχε λέπια μπόλικα απάνω στ’ απαφτα
Φοβήθηκε πάρα πολύ κι έψαχνε να κρυφτεί
Από το μορμονοσογο που ταν πάρα πολλοί
Στην τουαλέτα κλείστηκε και μπήκε στην Μπανιερα
Και άρχισε να μπανιάζεται ,ένιωθε πολύ λέρα
Έπιασαν τον Μορμόνο μας ,παράπονα ! σεκλέτια!
Και τονε φαγουριζανε και της ουράς τα λέπια
Πως θα το είπω ,σκέφτονταν , Πως θα τα’ ανακοινώσω
Ότι Γοργονος έγινα ,μπορεί να τους σκοτώσω !
Που ολο το μορμονόσογο , είναι πολύ ηθικό
Δεν έγινε μετάλλαξη ξανά στο σόι αυτό!
συνεχίζεται (απο τον θειο …)
Ιουνίου 23, 2007 στο 11:07 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Το νεο ομως διερευσε, το μαθα·ν οι Μορμόνες
κι επηγαν και του φερανε ενα σταμνί ορμόνες
με τα σταμνια κουβαλαγαν ορμονες απ΄τη βρυση
κι ολες ονειρευοντουσαν πως θα τις εγαμήσει
αλλα εις ματην τα ονειρα κι αι φρούδαι φαντασιωσεις,
γιατι ο μορμονογόργονος που λεγονταν Θοδώσης
ουτε στιγμη δεν εβγαινε εξω απ΄την μπανιερα
κι ολημερις κι οληνυχτις την εβγαζε εκει περα
Τον πλεναν τον χτενιζανε του ξυνανε τα λεπια
στο στομα τον ταϊζανε χουρμαδες και σαλέπια
συνεχιζεται…
Ιουνίου 23, 2007 στο 11:22 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
κι απο τον πολυ χουρμα κι απ΄το πολυ σαλεπι
ο Θεοδωσης επαθε “Σκλύρινση κατα λέπι”,
μια αρωστεια τρομερη, μια ανιατη ασθενια,
και οι μορμονες παθανε ολες τους ψυχασθενεια
κι εγιναν μελαγχολικες, παθανε α-κηδία
κι ετσι εμαραθηκανε των μορμονών τα αιδοια!
Ιουνίου 23, 2007 στο 11:39 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Μα τοτε εμφανιστηκε ενας πλανοδιος μαγος
ητανε ενας γεροντας που εμοιαζε σαν τραγος
ειχε μια φατσα απαισια σαν του Καραμουρτζούνη
λεγαν πως παρασκευαζε το μαγικο ματζούνι,
ματζουνι που οποιος το ’παιρνε γινοτανε περδίκι
και λεγαν πως κατηγετο απο το Λιδωρίκι
συνεχιζεται…
Ιουνίου 24, 2007 στο 12:01 πμ
Νοσφεράτος
Και τονε εθεραπευσε δεν ητο Πια Γοργονας,
κι ‘ ευθύς μεταμορφώθηκε εγινε Μιρμιδόνας,
και αρχισε να κλαιγεται δια την Ιστορία,
της Εκτης του Δημοτικού ,τραβώντας Μαλακία
Και να κατηγορεί αισχρα τον Λιακο και Ρεπούση
Μεχρι που τον εσκεπασε ενα ομιχλώδες πούσι,
Και τοτες ηρθε μαγισσα με μυρα να τον ρανει,
Κι ολοι οι Μορμόνοι γυρω του, -ητανε σ’ ενα χανι –
θελαν να ξαναμεταμορφωθει και παλι εις Γοργονο,
και να κρατησουν και γι αυτους λίγο ψαρισιο γόνο,
γιατι τα ψαρια -λεγουσι-δεν γνωρισαν τον πόνο.
Ετσι οι Μορμόνοι αφησαν την Χριστιανοσύνη,
κι ολοταχώς προσχωρησαν εις την Γοργονοσύνη,
Κι οπου Μορμόνος θα φανει με γενι αγριωπό
ειναι Γοργόνος στη ψυχή ,κορμι λεπιδωτό…
οι δε Μορμόνες ,λυγερες και που φορούν φουρά
κατω απ’ τα φουστανια τους εχουν ψαρίσια ουρά….
Ιουνίου 24, 2007 στο 12:06 πμ
Ο θειος Ισιδωρος
Αντε, και του χρονου
Ιουνίου 24, 2007 στο 12:11 πμ
Νοσφεράτος
Αληθώς…Aμήν
Ιουνίου 24, 2007 στο 12:35 πμ
Ο θειος Ισιδωρος
Μονοι μας βλεπω μειναμε καημενε Νοσφερατο
στης χελιδονας τη φωλια μεσανυχτα Σαββατο
πως θαθελα να ειχαμε μαζυ μας τη Σκουπιτσα
εδω και να μας εφτιαχνε μια νοστιμη σουπιτσα!
Ιουνίου 24, 2007 στο 12:42 πμ
Ο θειος Ισιδωρος
Κιαφου πρωτα δειπνουσαμε, τον Επικουρειο Δειπνο
μετα “συγνωμη” θαλεγες, και θα ’πεφτες για υπνο
Η upitsa θα σε σκεπαζε, θαβαζε παραμανες
και εσυ οταν κοιμωσουνα δεν θ’ακουγες καμπανες,
καθοτι θα σου εβαζε και μια θερμοφορα
και λογω νοσηλευτικη θα σουφευγε η φορα!
Ιουνίου 24, 2007 στο 12:54 πμ
Ο θειος Ισιδωρος
Και τοτε εμεις θ’ ανοιγαμε μια γαλλικη σαμπανια
κι οι μπουρμπουληθρες Νοσφυ μου θα φταναν στα επουρανια
με τη Σκουπιτσα αγκαλια θα βαιναμε στον ΚΗΠΟ
αλλα ως εδω οι περιγραφες, τ’ αλλα τα παραλειπω!
Ιουνίου 24, 2007 στο 12:58 πμ
Ο θειος Ισιδωρος
ΟΝΕΙΡΟ ΘΕΡΙΝΗΣ ΝΥΧΤΟΣ
(οσο ακομη ειμαι ανοιχτος)
Ιουνίου 24, 2007 στο 1:03 πμ
Νοσφεράτος
Θειε τωρα με ενεπνευσες να γράψω ενα δραμα
Τις ”θερμοφοριάζουσες ” και θαναι καλό πραμα ,
Με κεντρικά τα προσωπα ,εσένα, την Σουπίτσα,
και φυσικά και την αγαπητη ,σε με, Θεια ΜουΝίτσα
τον Γιωργη τον Ομαντεων , τον Νικ τον Αθηναιο
Θα ειναι δραμα συγχρονο με θεμα ομως Αρχαίο
εντος θα παρεισφρυσουνε γάτοι και καρχαρίνια
και θαχει και ερωτικά τριγωνα και πιπίνια
θα μπλεκουνε τα μπουτια τους ,μυστηριες καταστασεις
και θαχει κι Επικούρειες και αλλες διαστασεις ,
θαχει σασπένς κι ανατροπές , θάχει κι ερωτων στασεις
Θάχει και ολοζώντανα μπαλλέτα του Μπολσόι
Τον Πόντιο κι Αριστερό με ολο του το Σόι
Θαναι πολυεπίπεδο το θεατρικό το Σόου
θα πάρω και βοήθεια από τον Μπέρναρ Σώου ………………
Ιουνίου 24, 2007 στο 1:18 πμ
Ο θειος Ισιδωρος
βαλε οσα ειπες στο χαρτι, δωστους να καταλαβουν,
αλλα οι πρωταγωνιστες πρωτα να μεταλαβουν
Ιουνίου 24, 2007 στο 2:00 πμ
Νοσφεράτος
Να δωσω τόπο στην οργή, να πώ μια καληνυχτα
που με πλακωσαν και τα δυο, η νύστα και η νύχτα…
Ιουνίου 25, 2007 στο 12:52 πμ
Νοσφεράτος
Μας ελειψεν Ισιδωρε η θεια Χελιδονα
τ’ απόσταγμα ποιησεως και των μουσών κοκώνα
μας μπλεκουνε τα μπουτια μας, με κατι ομολογιες
με κατι κουμπαρολαμογιές και κατι μαλακίες
η ιστορια η Σουάπ αυτή των ομολόγων
ενα παλιο ρεμπετικο μου θύμισε προ χρόνων
το ”αν δεν μου δώσει η μανα σου σαραντα ομολογιες
Θα κατεβώ στο σπίτι σου να καμω φασαριες ”
Ιουνίου 25, 2007 στο 1:15 πμ
Νοσφεράτος
αν δεν μου δώσει η μανα σου σαραντα ομολογίες
Θα κατεβώ στο σπίτι σου να καμω φασαρίες
Αν δεν μου κανει ενα σουάπ η πεθερά μου η γκιόσα
θα κατεβώ στο επιπεδο να της Φωναξω ”Κλώσσα ”
Γιατί μωρή δεν κανεις και σε μένανε Σουάπ ;
Μηπως επειδή εμαθες πώς Ειμαι με τον ΓΑΠ;
γιατί δεν μου εξεδωσες ‘μόλογο δομημένο
Μόνο στον αλλο τον Γαμπρο τον Λιγο κουνημένο
κόβεις τοκομερίδια , χρηματιστηριαζεις,
κι οταν σουαπ εγώ ζητώ εσύ αλλού Τυρβάζεις;
(συνεχιζεται )
Ιουνίου 25, 2007 στο 2:29 πμ
Νοσφεράτος
Θελω να βρώ τον Αβραμό, θελω να βρώ τον Μάνο
και καθε φιλελεύθερο και των Σουάπ Σαμάνο
να τούς ρωτησω να μου πουν γιαυτά τα δομημένα
ποιοι αραγε τα χωσανε ,γιατί ειναι χωσμένα;
Και για την Φιλελευθερη να μαθω Συμμαχία
μη ταχα ειναι ναυαρχοι που κανουν Ναυμαχία ;
ποιες αραγε ειναι οι θεσεις τους και τι καπνό φουμαρουν ;
Τι αραγες θα κανουνε την ψηφο που θα πάρουν;
Ιουνίου 25, 2007 στο 5:46 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
ΕΚΕΙ, ΕΚΕΙ, ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΟΥ ΙΘΙ!
Μεσα στον Επικουρειο τον ΚΗΠΟ του ΙΘΙ
Οι Kalibistas ολοι τους εχουν συγκεντρωθει.
περιπατουν στα σκιερα του ΚΗΠΟΥ μονοπατια
και μελετανε της ζωης τα μυστικα κιταπια
Στη μεση ο θειος καθεται σε μια πολυθρονα
και διπλα του ο Omadeon πανω σε μια κοτρωνα
φορανε τις χλαμιδες τους κι εχουν αφησει γενι
κι ο Γεωργιος προς την μερια του Ισιδώρου γερνει
στον ένα του βραχιονα στηριζων το σαγονι
κι οσα ακουει στο μυαλο βαθεια τα σημειωνει.
Στο ένα του χερι ο Ισιδωρος εχει κραταει μια πινακιδα
Ενώ με το άλλο αγκαλια κρατα μια παλακιδα.
Ο Νοσφερατος περπατει και τον ακολουθουνε
Μεγαλο πληθος ΙΘΙστών, με προσοχη ακουνε
Αυτά που λεει ο ποιητης και μ΄ανοιχτο το στομα
γοητευμενοι κρεμονται απ΄τα σοφα του λογια
κι αναμεσα τους περπατει ένα ουρανιο πλασμα,
παλαιοημερολογιτισα, που ειν’ σαν αγγελου φασμα
και εις τον ΚΗΠΟ εφτασε λογω του Omadeon
κι ο Νοσφερατος επραξε αυτό που ητο δεον.
Ο Βιογιαννης ξαπλωτος σε μια γωνια ρεμβαζει
κατω απο μια αμυγδαλια, κι απ΄ την χλαμιδα βγαζει
ένα δεματι τριφυλλο κι ένα χαρτι απο παπυρο
του βαζει φόκο το ρουφα και αρμενιζει στο απειρο
Συνεχιζεται…
Ιουνίου 25, 2007 στο 6:52 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
ΤΑΞΕΙΔΙΩΤΙΚΟΝ!
Στον Νειλο εβρισκομουνα, κι ημουν σε θεση υπτία,
και απο κατω μου ακριβως βρισκοταν μια Αιγυπτία
Ιουνίου 25, 2007 στο 6:55 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
ΔΙΟΡΘΩΤΙΚΟΝ!
Στο Νειλο ευρισκομουνα κι ημουν σε θεση υπτία
και απο πανω μου ακριβως καθοταν μια Αιγυπτία!
Ιουνίου 25, 2007 στο 7:01 μμ
Νοσφεράτος
…και ενοσω παρατήραγα αυτήν την Αιγυπτία
Ηρθε και με εξύπνησε η Νίτσα μου η Θεία !
(Αρε θειε μουΝίτσα!)
Ιουνίου 25, 2007 στο 7:22 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
και καθισμενη επανω μου μού διαβαζε παπύρους,
οι οποιοι δεν ητανε “μαϊμου”, ηταν μεγαλου κυρους
που τους ανακαλυψανε σε μια πυραμιδα,
μα κουνα- κουνα μου έμβηκε στον κωλο η χλαμιδα.
Κι οπως ετυρανιομουνα μ’ επιασε μια μανια
να μπω στο αερόπλανο να παω στην Αλβανια
που ειναι το κλιμα δροσερο κι εχουν και πυραμιδες
αλλα δεν εχουν παπυρους και δεν φορουν χλαμιδες
Ιουνίου 25, 2007 στο 7:40 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
και οπως η χλαμυδα στον κωλο μου ειχε μπεί
ενοιωθα σαν τον Φαραω, καποιον Χαμουραμπή,
που αμεσως μολις πεθανε τον ειχαν βαλσαμωσει
και μ’ενα τοπι υφασμα τον ειχανε φασκιωσει.
Ετσι κι εγω, ανασκελα, ωσαν το Φαραω,
δεν θα τολμησω αλλη φορα να βαλω παρεό
Ιουνίου 25, 2007 στο 10:39 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
ΕΙΝΑΙ ΦΟΡΕΣ
Ειναι φορες που σκεφτικος καθομαι στην παραγκα
κι ο νους τρεχει ολοταχως σ’ οσες φορανε τάγκα
πως γινεται τον κωλο τους να ντυνουν μ’ εναν σπαγκο,
πως δεν τις κοβει το σκοινι σαν καθονται στον παγκο
ή ακομα και σε καναπε αν ειναι καθισμενη
καποια κυρια, το σκοινι στον κωλο της δεν μπαινει?
Μυστηρια πραγματαδεν ξερω τι να πω
εδω η χλαμυδα εμενανε μου μπηκε στον πωπο
Σ΄αυτο μου το ερωτημα, σ’ αυτην την απορια
θαθελα να μου ελυνε εδω καποια κυρια.
Ιουνίου 25, 2007 στο 11:05 μμ
Πώς γίνεται τον κώλο τους να ντύνουν μ’ ένα σπάγκο; « Η καλύβα ψηλά στο βουνό
[...] http://panosz.wordpress.com/2007/06/10/nea-helidona/ [...]
Ιουνίου 26, 2007 στο 10:45 μμ
Νοσφεράτος
Σήμερα παρατήρησα ότι τα χελιδόνια
Όταν πετούνε χαμηλά ,πάντα γελούν σαρδόνια
Σήμερα κάπως ένοιωσα ,πως έχουν τα πουλιά
Μια κάποια έκτη αίσθηση , όπως και τσαχπινιά
Θέλω να πω ,μου φαίνεται, σαν να περιγελούνε
Εμάς τα ανθρωπάρια, σαν να χουνε να πούνε
Ένα μεγάλο μυστικό που εμείς το αγνοούμε
Και επειδής μας βλέπουνε από ψηλά ,γελούνε
Που περπατάμε σιωπηλοί και σαν ζαβλακωμένοι
Μέσα στη ζέστη κι είμαστε , τόσο-γι αυτά –καημένοι,
Τα χελιδόνια ως πτηνά , έχουν έμφυτη γνώση
Που η τεχνολογία μας δεν ημπορεί να αλώσει
Ξέρουνε περισσότερα και μας περιγελούνε
Και για ότι κάναμε στη γης ,θα μας περιφρονούνε
Ιουνίου 27, 2007 στο 2:36 πμ
nik-athenian
Κάθομαι και γράφω στίχους
μες της νυχτιάς την παραζάλη
όχι γιατί η ζέστη καίει τοίχους
αλλ ειν η αγωνία μου μεγάλη.
Άλλη μια νύχτα η Πάρις Χίλτον
πίσω από της φυλακής τον τοίχον,
στα κόσμικ κλαμπ δεν θα διασκεδάσει
ούτε και βιντεόπιπα στο web θα ανεβάσει
Ιουνίου 27, 2007 στο 2:40 πμ
Πάνος
Αδίκως, Νικ, ανησυχείς,
η Πάριζα εξήλθεν
η αγωνία κι ο θυμός
αμφότερα παρήλθεν*
—-
*αττική σύνταξις
Ιουνίου 27, 2007 στο 2:17 μμ
Νοσφεράτος
Αντισταθείτε !
Αντισταθείτε στα πουλιά που όταν κελαηδούνε
Μοιάζουν με φύσης κάλεσμα, σ’ ότι βαθειά Ποθούμε
Όμως εσείς, ω Έλληνες! σ’ αυτά Αντισταθείτε
Φτιάξτε αυθαίρετα πολλά και μη θορυβηθείτε
Που όλο και πιο έρημο ,θα είναι το Τοπίο
Εσείς Αντισταθείτε!
Και στα σκυλάδικα ,εμπρός ,ουλοι εκτονωθείτε
Στις παραλίες με χαρά ,γυμνούς δείξατε κώλους
Και μην ακούτε νεοταξ και οικολόγους Πώλους
Που όλοι ,καθώς ξέρετε ,είναι εθνοπροδοτες
Που να πληγώσουν την Ελλάς θέλουν οι συνομωτες
Και παν να επιβάλλουνε βιβλίο ιστορίας
Με τους Λιακορεπουσηδες που κάνουνε παρέα
Και δεν αφήνουνε σε μας Τα σεα και τα μεα
Που μαστε Μάγκες Έλληνες και πολύ πατριώτες
Χτίσαμε στην Πατρίδα μας και Μεζονέτες πρώτης
Τα δάση της τα φάγαμε ,τα κάναμε μανταρα
Και την Ελλάδα κάναμε ,πολύ Οικοπεδαρα ….
Αντισταθείτε Έλληνες εις Νεοταξ Ζυγό
Γράμματα πάλι μάθετε εις το Κρυφό Σκολειό
Ιουνίου 27, 2007 στο 11:45 μμ
Νοσφεράτος
Τι εννοουσε ο Ιησούς μ’ εκείνην την Μαχαίραν;
Μην εννοουσε , τάχα μου, της Μαχης την Φοβέραν;
Μηπως μας επροσκάλλαγε να κοψωμεν αυτιά;
Η μηπως να ακουσωμεν τον Τρομερόν Αυτιά
Οταν με στόμφον φοβερον μας λεει τις Ειδήσεις
Κι απο το παραθυρι σου σουρχεται να πηδήσεις;
Μη εννοουσε μάχαιραν να λάβει η πεθερά;
Αχ! νάτανε, να μίλαγε, λιγο πιο Καθαρά ..
Ιουνίου 28, 2007 στο 12:02 πμ
Ι. Όπου τα αγόρια της Χελιδόνας φλερτάρουν με τη Σκουπίτσα « Η καλύβα ψηλά στο βουνό
[...] σχόλια, πριν δώσει τη σκυτάλη στη Νέα Χελιδόνα. (http://panosz.wordpress.com/2007/06/10/nea-helidona/) Έκανα ένα γενναίο ξεσκαρτάρισμα – κράτησα περίπου το [...]
Ιουνίου 28, 2007 στο 12:08 πμ
nik-athenian
Ίσως και να μην ήθελε
καθάρια να μιλήσει
τι να τους έλεγε άλλωστε
πως είναι μια η ζήση;
Προτίμησε παραβολές
αντί για στρέιτ ευθεία
αφού μ’ αυτές ο χαβαλές
έπαιρνε γοητεία.
Τους είπε πάρτε μάχαιρα,
να κόψτε τις γενειάδες
κι αυτοί βγάλαν εξάσφαιρα,
καθάρισαν χιλιάδες
Ιουνίου 28, 2007 στο 12:21 πμ
Ασμοδαίος
Εντύπωση μου έδωσε ο Αθηναίος καλή
η ποίησίς του μ΄άρεσε -αλήθεια λέω- πολύ!
Δεν είναι μόνο οι βόρειοι που είναι εμπνευσμένοι,
και του κλεινού του άστεως είν’ φιλοσοφημένοι.
Ιουνίου 28, 2007 στο 12:57 πμ
Νοσφεράτος
Θεολογικές ανησυχίες
Είναι φορες που σκέφτομαι: αραγες ο Θεούλης
Μπας κι είναι κανας ζωηρός μπομπιρας πονηρούλης ;
Από αυτούς που κάνουνε όλο ζημιές;
, μπας κι είναι
Παιδάκι σκανδαλιάρικο, που παίζει μ’ ανθρωπάκια
Και από λάσπη ή πηλό φτιάχνει τα κωλαράκια;
(αυτά που λέγαμε , που δένουν με κορδόνια
Τα θηλυκά κι οι αρσενικοί κοιτούν λες κι είναι ψωνια;)
Λέω ,αντίς να έχουμε εικόνα Φοβερή
Καλύτερα να έχουμε εικόνα γελαστή
Ενός παιδιού που η μάνα του πήγε να συγυρίσει
Ο μπόμπος, βγηκε στην αυλή ,λίγο να σεργιανίσει
Κι αρχίνησε μονάχος του και με τα κουβαδάκια
Με λάσπη κι άλλο υλικό να φτιάχνει ανθρωπάκια …
(συνεχίζεται)
Ιουνίου 29, 2007 στο 12:30 πμ
Νοσφεράτος
Οι Μοιραίοι
Μέσα στου Πάνου την Καλύβα
Όλη η Παρέα πίναμε Εψές
Και είχε κι ένα αέρα Λίβα
Κι ήμασταν όλο πενεψιές
Εσφιούγκταν ο ένας παν’ στον άλλον ‘
Κι όλοι εφτυούσαν καταγής
Κι εφτυουνε ο εις τον Άλλον
Κι’ όλους τους, ο Καραμανλής
Εψες σαν όλα τα βραδάκια
Ναπάνε ακάτου τα φαρμάκια
‘Εφτυουε ο Ισίδωρας του Θειου
Κι ου Ομαντεόν τον Ιεχωβά
Και εφτυουε και ο Ασμοδαιος
Και συνεχίζαν τον Χαβά
Εψες σαν όλα τα βραδάκια
Ναπάνε ακάτου τα φαρμάκια
‘Εφυουε ο Πάνος Νοσφεράτου
Κι ο Νόσφυ τον Ομαντεόν
Κι εφτυουαν κι όλοι οι αποκάτου
Ο εις τον αλλον, Ομαδόν
Εψές σαν όλα τα βραδάκια
Ναπάνε ακάτου τα φαρμάκια
Κι όπως γεμίσανε με σάλια
Απ τα φτυουσιδια τα πολλά
Άρχισανε τα παρακάλια
-γιατίς δεν νιώθανε καλά –
Κιολο ρωτάγανε τις Πταίει
Και έγινε ο βιος τους, Ρημαδιό
Κι έλεγε κάποιος, ότι φταίει
Το μαύρο το παπαδαριό
Εψές, σαν όλα τα βραδάκια
Ναπάνε κατου τα φαρμάκια
Και όλοι οι άλλοι έλεγαν: Φτού σου !
Που λες, πως φταίει ο Παπάς
Φταίει ο ΓΑΠ ,και πάλι φτού σου
Που πάς να πεις ,αυτά σε μας
Εψες σαν όλα τα βραδάκια
Ναπάνε ακάτου τα φαρμάκια
Εσφιούγκταν ο ένας παν’ στον άλλον ‘
Κι όλοι εφτυούσαν καταγής
Κι έφτουνε ο εις τον Άλλον
Κι’ όλους τους ο Καραμανλής …
Ιουνίου 29, 2007 στο 2:55 μμ
Νοσφεράτος
-Έπειτα συνέχιζαν να παίρνουν τον δρόμο τους ….
-Νομίζοντας ότι αφού συνευρεθήκαν δικαιούνται πια να προχωρήσουν αμίλητοι…
-Ο καθένας στο δικό του δρόμο ,πεισμένος για την δική του Αλήθεια
- Ξεχνώντας όσα όφειλε αλλά και όσα δεν όφειλε
Γεμάτος με την άγρια χαρά της επιβεβαίωσης
-‘’Τόξεμα ‘γω ‘’
- …εν τω μεταξύ πάνω από το καλυβάκι μαζεύονταν Σύννεφα
-Και τα πουλιά ανήσυχα πετούσαν (ως και οι σκύλοι έτρεμαν …)
-Αλλά αυτοί δεν καταλαβαίναν τίποτε ,Απαθείς , μοιραίοι ,
απίθανοι συζητητές ,Ωραίοι τύποι…..
Ιουνίου 29, 2007 στο 3:22 μμ
Νοσφεράτος
Καθώς γλιστρούν οι στάλες του Ιδρώτα
Γίνονται πάλι σκοτεινά όπως και πρώτα
Τα μονοπάτια τα σοκάκια και οι δρόμοι
Όπου γλιστρούμε σαν σκιές , τα δέντρα
Που μοιάζαν να χουνε καρπούς ήταν ξερά , κι αερικά
μας αποδειχτήκαν τα ελπιδοφόρα νέα ,φρούδες οι ελπίδες ,στα μουντά,
εκεί που ένας ψεύτης ήλιος ,δήθεν μας χαμογελά εκεί μοιραίοι δειλοί και άβουλοι αντάμα
Προσμένουμε (και πάλι δήθεν ) ένα θάμα …
Ιουλίου 23, 2007 στο 7:38 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΤΙ ΘΗΛΥΚΑ
Υπαρχει ενα ειδος θηλυκο που οταν μεγαλωνει
εξεχει η κυταριτιδα πανω απο το παντελονι.
Μα ειναι και κατι θηλυκες που εχουν πενηνταρισει
που παει στον παραδεισο οποιος τις εγαμήσει
χωρις να ειναι χριστιανος και ψυχικα να κανει,
αλλα να ξερει μοναχα που την ψωλη του βανει.
Γιατι η γυναικα η ωριμη κατεχει την ουσια
του ερωτος, και φαινεται κατα την συνουσια!
Υπαρχουν κι άλλαι θηλυκαι φρεσκαι και νεαραι
που εις του ερωτα τον κραβατον είναι ανιαραι
καθως του πεοθυλασμου την τεχνη δεν γνωριζουν
και κατά την περιπτυξην τα νωτα δεν γυριζουν
Ενώ αντιθετως οι ωριμες είναι πιο ικαναι
Δεν εχουνε αναστολαι και εις όλα λεγουν Ναι!
Ιουλίου 23, 2007 στο 10:44 μμ
Πάνος
Θείε, μ’ αυτή τη λογική τη Ρίτα μου θυμίζεις
που τραγουδούσε παλαιά, καθώς καλά γνωρίζεις
“οι ογδοντάρες κάνουν για δύο σαραντάρες
γιατί οι ογδοντάρες έχουν διπλές τις σχάρες…”
(ή, κάπως έτσι…)
Ιουλίου 31, 2007 στο 1:58 μμ
Νοσφεράτος
Χαιρε , Ω Χαιρε….
Τωρα που η νύχτα πύκνωσε και γέρνει το φεγγάρι
Χαιρε Πατρίς που μου μοιασες με έρημο του Άρη
χαιρε που περπατεις γυμνή σε κάθε μαύρη ράχη
Και χαιρε νεοέλληνα με τα αφρατα πάχη
Χαιρε Ελλάς μες των Δασών τα’ αποκαΐδια
Χαιρε και παλι Χαιρε ,πάντα ίδια
Χαιρε πλατάνι κάποτε, ,τωρα κουφαρι
Και Χαιρε Νεοελληνα παντα γομάρι
Και πάλι απ’ τα κόκαλα των δέντρων τα ιερά
Ωσάν Ρομφαία τιμωρός ,Ω χαίρε Λευτεριά
(Η θάλασσα τη γης φιλά και τις ιτιές τα’ αγέρι
Μα τώρα όλα τα κάψε των δασοκτόνων ,χέρι)
Ιουλίου 31, 2007 στο 10:10 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Βλεπω οτι παρατησες Νοσφυ την Ιστορια
και οικολογος εγινες εκει στην εξορια
που πηγες και μας αφησες και μειναμε μοναχοι
και τωρα κλαις κι οδύρεσαι δια την καμενη ραχη.
Ιουλίου 31, 2007 στο 10:23 μμ
Νοσφεράτος
Η εξορία ητανε, σαν δικοπο μαχαιρι
μου ξυνε ολο τις πληγες,μου εσκαβε το τζέρι,
μα πιο πολύ καιγόμουνα, που καίγονταν τα δαση,
κι η ελαφίνα, δεν μπορεί, κάπου να ξαποστάσει…
τωρα που μου το θυμισες,τι φταιει η Ιστορία
που ο καθε νεοέλληνας τραβαει …λακία;
Τι φταίν τάχα οι έρημοι αρχαίοι μας προγόνοι
που ολα εμεις τα κάψαμε ως μορμονογοργόνοι;
Τί φταίει η Τρπολιτσά; τι φταίει το εικοσιένα;
Που βγάλαμε τα μάτια μας ,΄μονάχοι, ένα -ένα…
Και τώρα ως Οιδίποδες ,οδεύουμε τυφλοί
με τρύπια πόδια ,σ έρημο,μάνα,καμμένη γή…
Ιουλίου 31, 2007 στο 10:57 μμ
Νοσφεράτος
Ερχεται μεγαλοπρεπο πάντα το μεσονύχτι
Τυλιγοντας τα ψάρια του σε πυρωμένο διχτυ,
Το πληθος,παγιδεύεται και μοιάζει με ψαριά
Και η Ελλαδα παίζεται σε (Καζινό)ζαριά
Του φεγγαριου λεοπάρδοι ,κτήνη του παραδείσου
Γρύπες μου καλοκαιρινοί ,και λάμιες της Αβύσσου
με οργισμένα δάκρυα ,θλιμμένοι νοσφερατοι
βαδιζουν σε μια έρημο,καμμένη οφθαλμαπάτη
Ιουλίου 31, 2007 στο 11:30 μμ
Παπούλης
Νόσφυ καλέ βρυκόλακα μ΄έχεις στεναχωρήσει
γιατί στο σχέδιο Νανά μ΄έχεις παρεξηγήσει
και τώρα που επέστρεψες στην έρμη Χελιδόνα
τώρα εμφανίζομαι και εγώ μετά κανά αιώνα.
ούτε σε ξέρω , ούτε ημέηλ σου είχα για να σου γράψω
γι αυτό και στη Χελιδονού δε μπήκα για να γράψω
έτσι σαν πένθος τόβλεπα , μεγάλη δυστυχία
Νόσφυ περιπλανώμενος μέσα στην ερημία
Ιουλίου 31, 2007 στο 11:38 μμ
Νοσφεράτος
Δεν μας ταιριαζουνε εμας οι Οιμωγές κι οι Θρηνοι,
Παπούλη μου,καθως νερό ποιητικό απ’ την κρήνη
και πάλι τρεχει δροσερό και πίσω του αφήνει
τα δακρυα και στεναγμους, κιολους τους κόμπους λύνει
Α(χ)μήν …
Ιουλίου 31, 2007 στο 11:44 μμ
Πάνος
Η νέα χελιδόνα μας θα κλείσει σε λιγάκι,
καθώς το τριακοσιοστό θ’ ανέβει σχολιάκι.
Μα μη πενθείτε’ έχει παιδί, της χελιδόνας ρίζα
(που εγεννήθη σε καιρό που οι Έλληνες ορίζα)
και δε θα μείνουμ’ ορφανοί, άνευ χελιδονείου
- όλα τα βλέπει το ΙΘΙ κι ο οφθαλμός του θείου!
Αυγούστου 1, 2007 στο 1:02 πμ
Νοσφεράτος
Πως θάθελα να έκλεινα ζωή μες ενα ποιήμα
Πως θάθελα να έκλεινα ζωή μες ενα ποιήμα
να έστελνα στον ουρανο,με πεφταστέρι σήμα,
σαν χελιδόνι που χυμά ,νάτανε σαν μπαλόνι
που φουσκωμένο υψώνεται ,σ’ ουρανιο αλώνι
πως θάθελα να έγραφα ποίημα που,σα νεράκι
να διασχιζει ,σερνοντας ,την υγραμένη γή
και υστερα σε ποταμό να πέφτει σαν ρυάκι
κι η μοναξιά να σβύνεται στην πάλλουσα ζωή
πως θάθελα να έγραφα ποίημα πυρακτωμένο
να τρίζει,σαν το κάρβουνο,ναναι σαν μουσική
ν’ αφήνει με τα χνάρια του ,σαν νάναι ερωτευμένο
βαθεια σημαδια στη καρδιά,σα ράβδος μαγική
Πως θάθελα να έγραφα ποίημα ζωγραφιστό
κι μέσα εκεί να κλεινα το αίμα το ζεστό
της ζωντανης αυτής στιγμής που ολους μας περιρρέει
κι ειναι σαν σώμα ερωτικό,φωτιά που σιγοκαίει…
Αυγούστου 1, 2007 στο 10:52 μμ
Νοσφεράτος
που ταχα βρισκεται η ευτυχία…
Αραγε πώς υφαινεται τ’ ανθρωπου η ευτυχία
μη ταχα με συναισθημα ,μη ταχα με μαγεια;
η μηπως με ψυχρο το φως του ορθολογισμου;
Η κείνο του Λουκρήτιου και του Ηδονισμου;
Μη τάχα ειν’ οι ηδονές που φέρνουν ευτυχια;
Η μηπως καταλήγουνε στον κόρον και ανία
Κι αν ισως , καταφύγουμε στην χριστιανών αγάπη
Κι αυτή ,δεν ειναι προσχημα ,για αλλη μιαν απάτη ;
Η μήπως να προσφύγουμε στην Ιδεολογία
σε καθε μια μαρξίζουσα η αλλην ουτοπία
ομου δια να παλέψουμε, να βάλουμε τελεία
στην καθε εκμετάλευση και καθε αδικία
Γι αυτά δεν μας εδιδαξε ,ομως η Ιστορία;
πώς καθε κόσμο τέλειο και καθε ουτοπία
πως καθε ονειρο καλό σ’ εφιαλτη καταλήγει
κι η ουτοπία τελικά μες τα συντρίμια λήγει;
σε τι αραγε εγκειται του κόσμου η ευτυχία;
μη να πλουταίνεις το μυαλό ,να κυνηγάς σοφία
μα κι αυτή ,εν τελικώς, σε μια αλαζονεια
σ’ ενα στραμπουληγμα του νου δεν οδηγεί;στην ατονία
Και στην, σοφού, διαδρομή δεν χανεις την ουσια
ολες τις γεύσεις της ζωής και την χαρά ,στην απουσία
δεν οδηγεις τον εαυτόν και στην ανηδονία…;
Απο την άλλη
μες της βλακείας το πλαστο πιθαρι
οταν μενεις χωμένος ,ως ανθρώπινο γομάρι
δηθεν ευτυχής
δεν, μηπως, χάνεις
τις απολαύσεις τ΄ουρανου τη σκεψη ,την φιλοσοφία
χαμενος μες τη γκριζα σου μονοτονια;
που ταχα βρισκεται η ευτυχία…
η μήπως ειναι στο παρών ;
καθώς μυριζεσαι το ον που γυρω περιρεει
και σαν ποταμι ρέει,
και συ ωσαν πλεούμενο που πλεει
ακολουθείς το ρειν του ποταμου ;
Μακαρι νατανε τοσο απλό
Φοβαμαι , εχουμε διλημα διπλό (ή πολλαπλό;)
Γι αυτό κιεγώ
από το διλημμα αυτό αποχωρώ ταχέως
Καλό (μου) ταξίδι
Αυγούστου 1, 2007 στο 11:19 μμ
Alkibiades (??!)
Την ευχαριστηση φιλοι, εγω προτιμω,
αντι της ευτυχιας το αρρωστο κυνηγητο…
Αυγούστου 2, 2007 στο 1:50 πμ
Νοσφεράτος
Κι αυτής της ευχαρίστησης ποια είναι ι η αρχή
Δεν είναι μήπως πλανερή η κάθε ηδονή;
Δεν ειν’ η ευχαρίστηση που τόσο μας πληγώνει;
Όταν για ψύλλου πήδημα το αίμα μας παγώνει
Όταν για κάθε ηδονή πληρώνουμε διπλά
Κι η κάθε ευχαρίστηση με πόνο πάλι ορμά ;
Κι αν μήπως το ιδανικό ειν’ η αταραξία
Να προσπερνάς τις ηδονές χωρίς επιθυμία
Και πάλι καιροφυλακτούν μένουν απωθημενες
Κι ύστερα γιγαντώνονται και πιο καρδαμωμένες
Αν ,μήπως, πάλι κυνηγάς την κάθε επιθυμία
Κι αυτή, σου ορθανοιγεται χωρίς αιδώ καμία
Και φθάνεις εις την πλήρωση και νιώθεις και χορτάτος
Και γουργουρίζεις στη γωνιά σαν νασουν μαύρος γάτος
Και τότε –μες την πλησμονή –δε νιώθεις αδειοσύνη;
Μια γεύση τη κενότητας και μια αγνωμοσύνη ;
Όσο και να το σκέπτομαι δε βρίσκω καμιά λύση
Μου φαίνεται μας κυνηγά η ίδια μας η φύση
Γιαυτό και τώρα προτιμώ να φύγω σε ταξίδι
Παρά να λύσω αίνιγμα που σέρνεται σαν φίδι …
Αυγούστου 20, 2007 στο 7:42 μμ
Νοσφεράτος
Και τωρα τι θα καμωμεν μ’ αυτες τις εκλογές;
μες το κατακαλοκαιρο ν’ ακούγονται κραυγές
να ανάβουνε τα αίματα, να βγαινουνε μαχαίρια
με τις πολιτικουρες τους ,να ερχονται στα χέρια,
Αλιμονο…και τρις αλί , στην Χωρα αυτή τις πταιει;
που ολο τα κανουνε σ..τά ,και ολο και καποιος κλαιει;
-μου φαινεται πως θατανε καλυτερη μια Λύση
Ολοι αποδώ να φευγανε , να πήγαιναν στη Δύση
……………………………………………………………………….
Αυγούστου 20, 2007 στο 9:11 μμ
Σαν βγεις στο παγαιμο για την Ιθακη « Η καλύβα ψηλά στο βουνό
[...] June 16th, 2007 at 4:37 pm [...]
Αυγούστου 21, 2007 στο 2:27 πμ
Νοσφεράτος
Στην Εκδρομη που ημουνα βρεθηκα Βελιγραδι
κι επεσα στις Σερβιδες μου, εκει αργά το Βραδυ
Μπρος απο το Κοινοβουλιο πουταν ερειπωμένο
-το Βελιγραδι σκοτεινο ,κι ηταν βομβαρδισμένο
- Πετουσαν οι Σερβιδες μου απανου σε Σκουπίτσες
κι απο ψηλά μου πεταξαν μιση χιλιαδα πίτσες
Και ητανε πανεμορφες ,ηταν και συγχλισμένες
-φαινοταν , απ’ τον Ερωτα πως ητανε καμενες-
(Πω πω τι μαλακία μου βγηκε …δεν μπορεί …θα τη βρω την φορμα μου …ελα Παπουλη,γραψε κατι )
Αυγούστου 21, 2007 στο 9:46 πμ
Πάνος
Η νέα χελιδόνα
μακριά μας θα πετάξει*,
σε Αφρική κι Ευρώπη.
Κι αν μας το είχε τάξει
δεν ήταν σαν την πρώτη…
—
* άλλα 5 μείνανε – κι έφυγε!
Αυγούστου 22, 2007 στο 1:54 πμ
Νοσφεράτος
Τεταρτο (απο το τελος)
Με πληγωσε η Σκουπίτσα μου με το σκληρο της ΟΧΙ
(τα δακρυα μου τρεχουνε απ’ των ματιων την Κόχη)
Με επιασε αμηχανο , δεν ξερω αν θα αντεξω
Το Οχι σου Σκουπίτσα μου τομαθα πιά απέξω
Δεν ξερω αν με τιμωρεις για μια μου αμαρτια
ουτε κιαν ειν’ βαθυτερη του ΟΧΙ σου η αιτια
δεν ψαχνω στα ενδοτερα , στ’ αδυτα της ψυχής σου
μένω μοναχα στην στεγνη ,ορθη- κοφτη αρνηση σου
Το ΟΧΙ σου Σκουπίτσα μου , μ’ εκανε ανω κατω
Και τωρα να! Κατρακυλώ , στου ερωτος τον Πάτο….
Αυγούστου 22, 2007 στο 2:19 πμ
Νοσφεράτος
‘Ο νειρο ήταν … ξύπνησα στην κάμαρη μονάχος
Χ αμένη πηγε μυρωδια του καλοκαιριου -τ’αστερια ρχισαν να ξεκολλάν και ο ουρανός εδειξε τις ρυτιδες του…ενιωσα σαν κι αυτόν .Γερος.
Ι μερος . Οχι . Αρνηση .Κι απ’ τη μορφή της δεν ξέρω τιποτα (μονάχα ενα ονομα -κι αυτό της σκυλίτσας της)
Αυγούστου 22, 2007 στο 2:31 πμ
Παπούλης
Νόσφυ μην είσαι άδικος προς τη γλυκειά Σκουπίτσα ;
απόψε δεν σου κούνησε λιγάκι την ουρίτσα ;
όταν αυτή μελίρρυτη “Νόσφυ μου” σε καλούσε
και με γλυκάδια και σερμπέτ το στόμα σου κερνούσε;
Μου φαίνεται πώς η πολλή Ευρώπη σε πειράζει
και δεν αντέχεις της Σκουπώς ερίτιμου το νάζι
γι αυτό σου λέω σύνελθε , έλα στα συγκαλά σου
δεν σούρχεται καθημερνά ένα καρρέ του άσσου
ότι στας κλεινάς Ευρώπας
της καρδιάς σου της σορόπας
δεν τραβιέται το γινάτι
και θα μείνεις αμανάτι
Έτζι μούλεγε στη ζούλα
η κακούργα Ζαχαρούλα:
μη το δείς τέτοιο χουνέρι
μου την άφησε στο χέρι.
( Τρίτον από εσχάτου )
Αυγούστου 22, 2007 στο 2:35 πμ
Πάνος
Το όνομά της έγραψε η σκουπίτσα, με το χέρι*
κείνες τις μέρες που εσύ γυρνούσες σ’ άλλα μέρη.
Γύρνα στα ποστ εδώ και κεί, αν θέλεις να το μάθεις!
(έρημε Νόσφυ, δύστυχε – τι σούμελε να πάθεις…)**
—-
*έκπτωσις της ποιότητος του στίχου, προς χάριν της ρίμας
** επίσης, σε φίλιο ιστολόγιο αποκάλυψε που μένει – και με ποιόν είναι ερωτευμένη!
Αυγούστου 22, 2007 στο 2:37 πμ
Πάνος
έσχατον ,παίδες, πέταξε μακριά
η νέα χελιδόνα…