Δεν ξυπνάει ακριβώς - το πνεύμα του κοιμάται. Τον οδηγεί το φως, φτάνει ως το γραφείο. Στέκεται. Του μιλάω γλυκά, τον αγκαλιάζω. «Έλα, πάμε στην κρεβατάρα σου…». Δε μπορώ πια να τον σηκώνω στην αγκαλιά μου, μεγάλωσε, βάρυνε. Τον πηγαίνω ως το κρεβάτι του, ξαπλώνει, τον σκεπάζω. «Σ’ αγαπάω» του λέω. «Κι εγώ» μου απαντάει, πριν βυθιστεί ξανά στα βαθιά νερά του ύπνου. Καμιά φορά αλλάζει δρομολόγιο και κατευθύνεται στο κρεβάτι της μαμάς του. Βολεύεται μια χαρά στη θέση μου - τον ανακαλύπτω εκεί όταν έρθει η ώρα να ξαπλώσω. Τον βοηθάω να σηκωθεί, κάνουμε μαζί τα βήματα ως το δωμάτιό του. Κοιμάται πια μονορούφι, ως το πρωί.