Εν αρχή ήν η χελιδόνα, με τα 666 ποιητικά της σχόλια:
http://panosz.wordpress.com/2007/03/01/helidona/
Ακολούθησε η νέα χελιδόνα, με 300 σπονδές σε ρίμες:
http://panosz.wordpress.com/2007/06/10/nea-helidona/
Στο μεταξύ, άρχισαν να ανεβαίνουν ποστ με ενότητες επιλεγμένων αριστουργημάτων από τη μεγάλη χελιδόνα, όπως αυτό:
Όπου τα αγόρια της χελιδόνας φλερτάρουν με τη σκουπίτσα http://panosz.wordpress.com/2007/06/28/helidona-2/
Και αυτό:
Όπου ο θείος Ισίδωρος καλεί τα ανηψούδια του, ενώ συνεχίζει να φλερτάρει με τη σκουπίτσα
http://panosz.wordpress.com/2007/06/28/helidona-3/
(Σύντομα θα βγουν στον αέρα και άλλα κομμάτια με επιλογές από την πρώτη χελιδόνα)
Φυσικά, από το ποιητουργείον της χελιδόνας προκύπτουν κάθε τόσο καινούριες ποιητικές ανθολογίες, χάρη στον ανεξάντλητο οίστρο του θείου Ισίδωρου. Παράδειγμα:
Πως γίνεται τον κώλο τους να ντύνουν μ’ ένα σπάγγο;
http://panosz.wordpress.com/2007/06/30/isidoros-15/
*
Τώρα παίρνει τη σκυτάλη το χελιδονάκι. Θυμίζω ότι και σ’ αυτό γίνονται δεκτά μόνο έμμετρα σχόλια!
228 comments
Αύγουστος 24, 2007 στο 10:40 π.μ.
Manos S.
Σήμερα απού ξύπνησα, μικρό χελιδονάκι,
ήθελα να σου “έπιανα” λιγάκι το….χεράκι.
Μα εσύ κοιμήθηκες αλλού, αλλού σου κελαηδήσαν,
και άλλοι το “χεράκι” σου, μπορεί να το…κρατήσαν….
Αύγουστος 24, 2007 στο 12:02 μ.μ
Νοσφεράτος
Παρολο που προεκυψε νεο Χελιδονακι
Θα πάω στη Χαλκιδική να κανω ενα μπανάκι….
Μα ομως Πανο …προσεξε ! Δευτερα επιστροφή
Και στο χελιδονακι μας …ποιητική Στροφή.
( Γιατί το παρακανμε με τους μετριους στιχους
καιρος να επιστρεψουμε στους , Χελιδόνας, Ηχους)
Αύγουστος 24, 2007 στο 4:49 μ.μ
Παπούλης
Νόσφυ μου άνοιξε για μας
ένας καινούργιος τόπος
όπου μετράει ο τρόπος
ζειμπέκικο , καρσιλαμάς
σονέτο και μοντέρνο
μια ποικιλία στίχων
τιτιβισμών και ήχων
θα βγαίνουν απ το στέρνο
κάθε καλού Καλ(υ)βιστή
όταν αλλού θα ερίζουν
αυτοί θα τιτιβίζουν
ευήχως Καλβιστί
Αύγουστος 24, 2007 στο 11:59 μ.μ
Alkibiades (??!)
Πουν’ το βουνο,
που με μεγαλωσε,
καπνος σκοταδι,
το περικυκλωσε
κι ενα πουλι,
πουρθε και φωλιασε
τη μαυρη μερα,
φτερα εσκορπισε
καψαλισμενα,
τραγουδι αρχισε,
μα στα χαμενα,
αλλο δεν τ’ακουσε
μον΄τα καμενα.
Αύγουστος 25, 2007 στο 3:57 π.μ.
bioannis
Τα χελιδόνια φύγανε
δεν θα ξανάρθουν πάλι
τρομάξανε και κούρνιασαν
σε λησμονιάς αγκάλη
Όλα τ’ ανθρώπου τα καλά
πως γίνεται και φύγαν
τι εφταιξε και άλλαξαν
και το σπαθί επήραν
Τα κροκοδείλια δάκρυα
δεν είν’ σωστό για μένα
εγώ κοιτάω πιό ψηλά
μεσ’ του καιρού τα γένια
Αύγουστος 26, 2007 στο 7:12 μ.μ
Alkibiades (??!)
Σηκω, μου ειπε…
Το χερι του,
καιει
Ο υπνος πεταει,
μάφηνει…
Το βλεμμα του ασπρο
φεγγει,
μεσα απ το μαυρο,
στο προσωπο του…
Ετσι ηρθε ο ψυχοπομπος,
να με βρει.
Σηκω και παλεψε…
Σηκω και παλεψε…
Εγω ειμαι νεκρος πια…
Εσυ θα ζησεις.
Σηκω και παλεψε.
Αύγουστος 27, 2007 στο 9:45 π.μ.
Νοσφεράτος
Βουβή Οργή… Ανείπωτη Θλίψη…
(ειναι το μόνο που μπορώ να γραψω)
Αύγουστος 27, 2007 στο 9:39 μ.μ
Νοσφεράτος
Αυτό που τώρα παρακολουθείς καιόμενο
-(πως φλέγεται ! Πως ρυτιδιαζουνε οι Φλόγες !)
-έντρομος –
-μες την τηλεοπτική σου αυταπάτη , (στην κρυφή ηδονή της –δηθεν –θαλπωρής σου )
Ξέροντας ότι οπου ναναι θα σε ακουμπήσει - ως καθιστή φωτιά – πλάι σου ,στον καναπέ που –χαλαρά- ξαπλώνεις..
‘’ Γεια σου ‘’ Θα σου κραυγασει ανοιγοντας το τρομερό του στομα … ή ‘’Όχι τώρα μωρό μου …μα θα ξαναγυρίσω !‘’
Και πώς να το ξορκίσεις που είναι όλο φωτιά ανάθεμα το; .
Αύγουστος 28, 2007 στο 12:28 π.μ.
skupitsa
Μόλις Βραδυάσει, του Ισλίδωρου ! (κατά λάθος βγήκε) Παπαδάμου, απ΄το ομώνυμο σι ντι.
Μόλις βραδιάσει
Στα όνειρά σου θα ‘ρθω μέσα για να μπω
Και το φεγγάρι που θα ζυγώσει
Θα σου στολίζει τον άσπρο σου λαιμό
Μες στο σκοτάδι
Απ’ τα μαλλιά σου αρπαγμένος θ’ ανεβώ
Κι απ’ τα φιλιά μας παρασυρμένος
Θα φτερουγίσει ο έρως μας στον ουρανό
Στην αγκαλιά σου
Ν’ ανασαίνεις και να νοιώθω τον παλμό
Σ’ αυτήν τη δύνη που μας πηγαίνει
Σ’ αυτό το κύλισμα που δεν κοιτάει φραγμό
(Πυροσβεστικό) Καληνύχτα σας.
Αύγουστος 28, 2007 στο 12:45 π.μ.
Ο θειος Ισιδωρος
Κι εγω σε θελω, πολυ!
Αύγουστος 28, 2007 στο 12:53 π.μ.
Πάνος
Θείε, μήπως ζαλίστηκες εις της νυκτός τις ρύμες
- και ξέχασες τις ρίμες;
Αύγουστος 28, 2007 στο 12:55 π.μ.
Alkibiades (??!)
Αν εχεις ποθο στην ψυχη,
για την μικρη σκουπιτσα,
με στιχο, ειναι πιο κομψο
να της προσφερεις πιτσα…
Αύγουστος 28, 2007 στο 1:08 μ.μ
skupitsa
Θείε, μην έχεις πυρετό
Από πυρομανία;
Τι εμπρηστή σε έκαμε
Η άτιμη κενωνία;
Σου στέλνω πυροσβεστικά (άσματα – αλλά μάλλον όχι)
Κι εσύ μού λαμπαδιάζεις
Και για ολοκαυτώματα
Ολημερίς προστάζεις.
Μην ανεβάζεις πυρετούς
Θερμοκρασίας ρίξε
Μον κοίταζε τον ουρανό
Και τις γροθιές σου σφίξε.
Χόρεψε τον χορόν βροχής
Ωσάν τον Ινδιάνον
Μήπως κι εξασφαλίσουμε
Καινούριο αεροπλάνον.
Να σβήσει ότι είναι δυνατόν
Απ’ τις φωτιές που καίουν
Και ξέχνα τις καρδούλες μας
Που όλο πονούν και κλαίουν.
Αύγουστος 29, 2007 στο 10:31 π.μ.
Νοσφεράτος
(για τα οικονομικά μετρα)
Δοξα στους μεγαλους ΝούΔες *
που τις τρων στους…πισιΝούδες.
*(ο Νούς …Οι Νούδες )
Αύγουστος 29, 2007 στο 12:27 μ.μ
Νοσφεράτος
Οταν ο Κωτσος ηθελε , Κρατος ν’ επανιδρύσει
Μαλλον αυτό που σκεφτονταν ήταν να μας Γ&^%$$ μήσει ….
Αύγουστος 29, 2007 στο 1:07 μ.μ
Νοσφεράτος
Κι ολοι τον λιβανιζουνε ,πως είναι πολύ Μάγκας
Ενώ στο βαθος του μυαλού , ξερουν πως ειναι ..Δάγκας.
Αύγουστος 29, 2007 στο 6:32 μ.μ
Νοσφεράτος
Η Μαλακία στην Εξουσία :
Το παλαιον το σύνθημα , του Γαλλικού του Μάη
Το πραγματώνει η Νου-Δου , τώρα, αγάλι –αγάλι
Αύγουστος 29, 2007 στο 6:42 μ.μ
ritsmas
@ Νοσφεράτος Κάνεις παιγνίδι μονος σου αστέρι μου ? Α, καλά και η Σκουπίτσα μας. Ωλαία. Α, για δες και ο θειος !
*
Διόρθωση, για να μη σβηστεί:
Κάνεις παιγνίδι μόνος σου, αστέρι Νοσφεράτο;
Τι βλέπω; Η σκουπίτσα μας- μ’ αυτόν το θειό, το γάτο!
Αύγουστος 29, 2007 στο 6:48 μ.μ
Νοσφεράτος
Ριτσα …φαουλ .
*
Αλλιώς:
Είναι ανθρωπίνως άφευκτον
Ριτσάκι μου το σφάλειν
- μα μη το κάνεις πάλιν!
Αύγουστος 29, 2007 στο 6:55 μ.μ
Νοσφεράτος
Ριτσα”Τώρα παίρνει τη σκυτάλη το χελιδονάκι. Θυμίζω ότι και σ’ αυτό γίνονται δεκτά μόνο έμμετρα σχόλια!”
Γιατί γλυκεια μου δεν προσεχεις που και πως μπαινεις ; τι θα κανουμε τώρα μου λές ;
*
Αυτό είναι πιο ζόρικο…
Σαν μπαίνεις Ρίτσα στον τεκέ και στο χελιδονάκι
δεν πρέπει βάσαι απρόσεχτη - μα πρόσεχε λιγάκι.
Και τώρα τι θα κάνουμε, Ριτσάκι μου, στις στράτες
- που μπλέξαν ρίμες και πεζά, σώβρακα με γραβάτες;
Αύγουστος 29, 2007 στο 8:46 μ.μ
ritsmas
καλέ , το ξέρω ότι ειναι για εμμετρα σχολια.
Αλλα΄επειδή εγω δεν μπορω τα έμμετρα, σκαω και δεν το αντέχω. Δεν ειμαι φαουλ Νοσφυ.
θελω κι εγω να προσπαθω
θελω κι εγω να τρεχω,
κομματι της ομάδας
μας να ειμαι κι ας κατεχω
εστω και κατ ελάχιστον ‘
τα κόλπα τα δικά σας
που γινονται αφορμή
να με πληγώνει ο Νοσφυ
και η Σκουπίτσα απ εδώ
να μην σηκώνει σκόνη
Αύγουστος 29, 2007 στο 10:42 μ.μ
Νοσφεράτος
Γλυκεια μου Ρίτσα τι να πώ για να μη σε πληγώσω;
Τι ταχα χαρακτηρισμό , θελεις να σ’ αποδώσω ;
Να πώ πως εισαι εξυπνη; να πώ πως εισαι ωραια ;
Η στο Χελιδονάκι μας εισαι η πιο μοιραια;
Τι ειναι αυτο που αποζητάς χαριτωμενη Ρίτσα
Ενα μονάχα μη ζητάς: Να παρεις την Σκουπίτσα .!!
Αύγουστος 29, 2007 στο 11:04 μ.μ
skupitsa
Ρίτσα Ριτσάκι
νέο χελιδονάκι
λαλείς σαν αηδονάκι
κι ο Νόσφυ το Κοράκι
χαίρεται σαν παιδάκι
Αύγουστος 29, 2007 στο 11:11 μ.μ
Νοσφεράτος
Κοράκι δεν περίμενα,πως θα με πεί η Σκουπίτσα…
Η , μηπως σιτουασινιστες χωθηκαν μες την Πίτσα;
Αύγουστος 29, 2007 στο 11:16 μ.μ
skupitsa
Κι όμως εγώ σε πόνημα δικό σου αναφερόμουν
Όταν στη χελιδόνα με τα ρούχα μου τρωγώμουν
(Τι εύκολα που ξεχνάς)
Αύγουστος 29, 2007 στο 11:19 μ.μ
Νοσφεράτος
Μη,τάχα Σιτουασιονιστές,που δεν εχουνε μπέσα
Χώσανε την ουρίτσα τους , στην Χελιδόνα μέσα;
Αύγουστος 29, 2007 στο 11:24 μ.μ
Νοσφεράτος
Σκουπίτσα αναφέρεσαι στου Πόε το Κοράκι
ή μηπως σ’ ερωτολογα , σπαρταριστά (του ‘Ακη)
Αύγουστος 29, 2007 στο 11:34 μ.μ
Πάνος
Παίδες και κόρες διόρθωσα τα σχόλια τα πεζά
- μα έχουμε και εκλογές, έχουμε και δουλειά!
Γι αυτό πολύ παρακαλώ, ιδιαίτερα, τη Ρίτσα
μαθήματα ποιητικής να πάρει απ’ τη σκουπίτσα.
Αύγουστος 29, 2007 στο 11:39 μ.μ
ritsmas
Μα αγαπημένη μου,
τολμά να με κατηγορεί πως επιτέλους σφάλλω
κι εγω που νομιζα η χαζή ότι με συμπαθεί τα μάλλα
πώς να γυρίσω πίσω μου να δω τη χελιδόνα
καθώς αυτή γυρνοβολά περίξ απο τον στρατώνα
Αλλοιμονο λεω εγω, καλή μου χελιδόνα
μην με αφήνεις μονη μου σ’αυτόν τον κυκεώνα.
Γιατί η σκουπίτσα η καλη φλερτάρει πια με μπρίο
και ο Νοσφυ αναζητεί γυναίκα με λοφίο.
Οσο για τον Ισίδωρο, αυτός καλαμπουρίζει
καθότι γέρων και η καρδιά δεν φτερουγίζει
Αύγουστος 29, 2007 στο 11:49 μ.μ
Νοσφεράτος
Αν θες , απ΄τη Σκουπίτσα (μας) να πάρεις δυο φιλιά
Ω! Ριτσμα μας!Τους στίχους σου, γραψε τους πιο απλά….
Αύγουστος 29, 2007 στο 11:53 μ.μ
Manos S.
Νομίζω πως ξεφύγατε λιγάκι απ’το θέμα.
Της χελιδόνας ειν’ το ποστ μου είπανε εμένα…
Αύγουστος 29, 2007 στο 11:59 μ.μ
Νοσφεράτος
Βλεπω πως διορθώνεται , σιγά -σιγά η Ρίτσα
(τώρα γυρνω στα ενδότερα και στη θεια (μου)νίτσα
τις συμβουλές που μούδινε:Νόσφυ μου, τον Κωστάκη
να μή του χώνεσαι πολύ ,νασαι καλό παιδάκι
γιατί ‘σαι με αναστολή και χαρακτηρισμένος
Την Νουδού μαλακία του ,να μήν κράζεις ασμένως).
Αύγουστος 30, 2007 στο 12:09 π.μ.
ritsmas
τα χελιδόνια εφυγαν εδω και κάτι μερες
οσο απ αυτα γλυτώσαν τη φωτιά,
κι αυτά τα λιγα που έμειναν
δεν εχουν μάτια παρα μονο για σενα
Νου δου μου κι αστερόεσσα που ταχεις ολα
χ…σμένα.
Σκουπίτσα αστραφτερή,
ποιητρια σπουδαία
για δες πώς σε κατάντησε
ο ερωτας του ανδρα.
Κοιτα πώς θα σταθείς
στα ποδια σου για πάντα
κι ασε το Γιώργο να λαλει
παρεά με την Αντα.
Αύγουστος 30, 2007 στο 12:12 π.μ.
Πάνος
Ρίτσα μου είναι δύσκολο να εκφράζεσαι με ρίμα
- είναι μια χάρη φυσική, δε βρίσκεται με χρήμα.
Γράφε όπως αισθάνεσαι, όπως εσύ νομίζεις.
Μόνο μια χάρη σου ζητώ: να μην παρατονίζεις!
Αύγουστος 30, 2007 στο 12:17 π.μ.
skupitsa
Ρίτσα λιγάκι υπομονή
ζέστανε τα χεράκια
θα δεις που θα’ ρθει η επιθυμιά
να γράψεις ποιηματάκια
Μη βλέπεις που’ χει εκλογές
και λείπουνε τ’ αγόρια
όταν τα πιάνει η άνοιξη (ανεξαρτήτως εποχής)
λαλούνε σαν κοκόρια
Αύγουστος 30, 2007 στο 12:25 π.μ.
Νοσφεράτος
Ω Ρίτσα , στης ποιήσεως την τέχνη δεν αρκεί
Η όποια καλή σου πρόθεση ,και η ανατροφή
Δεν φτάνει η γλυκύτητα , ούτε η αγαθοσύνη
Η ποίηση, σου απαιτεί ,να γίνεσαι συντρίμμι…
Δεν είναι τα ποιήματα , η λεία γυρολόγων
Ούτε ευφυολογήματα των όποιων ψυχολόγων
Θέλει μια δόση απόγνωσης :Να καίγεσαι σαν δάσος…
Για ψάξε μέσα, Ριτσα μας . Μπορεί να γίνεις Ασσος…
Αύγουστος 30, 2007 στο 12:40 π.μ.
skupitsa
Θέλει μια δόση απόγνωσης :Να καίγεσαι σαν δάσος…
Ο όμορφος ο στίχος σου χαρίζεται στο Μάνο
να μπει κι αυτός στο πλάνο
Αύγουστος 30, 2007 στο 12:42 π.μ.
Π
Mα ακόμη εν σκότει υπνώττει
η Παπούλειος ευχή:
“Kαλβιστί”· σεις εις μόνον
τον ίαμβον άδετε
ακαταπαύστως.
Αύγουστος 30, 2007 στο 12:49 π.μ.
Alkibiades (??!)
Aυτο Πι αυτο το Πι,
εισαι Παπουλη μου εσυ;
Αύγουστος 30, 2007 στο 12:50 π.μ.
Νοσφεράτος
Μαλλον Ουχί !
Αύγουστος 30, 2007 στο 12:51 π.μ.
skupitsa
Μα εγώ τώρα θα υπνώσω
με πανάλαφρη καρδιά
που γυρνάνε τα πουλάκια
στην παλιά τους τη φωλιά
Αύγουστος 30, 2007 στο 12:58 π.μ.
Νοσφεράτος
Να τώρα δα ,που θάθελα , Σκοπίτσα εν υπνώσει
Ναρχόταν ενας αγγελος ,ερωτικός ,να σωσει
τα ονειρα μου τα τρελα πούχα παλια,για σενα
Στην Χελιδονα την παλιά,που μειναν ξεχασμένα…
Αύγουστος 30, 2007 στο 1:06 π.μ.
Alkibiades (??!)
Παρε νερο σκουπιτσα μας
και ριχτου στην κεφαλα,
μηπως απο τον …ερωτα
συνερθει καμμια σταλα
Αύγουστος 30, 2007 στο 1:14 π.μ.
Νοσφεράτος
Αλκη μας γιατί χωνεσαι ; εσενα τι σε κοφτει ;
Που μολις τωρα μουμοιασες μ’ ερωτονυχοκόφτη;
Αύγουστος 30, 2007 στο 1:17 π.μ.
Νοσφεράτος
Ποιά ταχαμ ζηλια στη καρδια, κρυφή επιθυμία
σε εκανε ταχαμ’ να χωθεις σαν νασουν καμμια θεία;
Αύγουστος 30, 2007 στο 1:22 π.μ.
Alkibiades (??!)
Θυμαμαι τα σεντονια σου
με καποια νοσταλγια
λυπαμαι αλλα ως ποιητης
την χανεις την ουσια…
Αύγουστος 30, 2007 στο 1:30 π.μ.
Νοσφεράτος
Για ποιαν ουσια ομιλεις ; Μηπως την εξ-ουσία ;
Η μήπως την Καλυβικήν μικρήν μου απ-ουσία;
Μηπως της Σκουπας την καρδιαν, την μυστικήν ουσία;
Η μηπως εχεις κατα νουν μια, καποια, συνουσία
Οτι κιαν εχεις βγαλε το σοφέ Αλκιβιαδη
Και αλλο μην με προκαλεις, πριν εβγω απ’ τον Αδη
Αύγουστος 30, 2007 στο 1:36 π.μ.
Νοσφεράτος
Ωραια δεν το πετυχα το κουλ το ανθρωπάκι
που -μόλις τωρα -εμαθα , απ’ τον σοφόν τον ‘Αλκη;
Αύγουστος 31, 2007 στο 11:55 π.μ.
Νοσφερατος
Αυτοι που διαχειριζονται το κρατικό το χρημα*
Ειναι που θα κερδίσουνε , στων Εκλογών το νημα
Γιατί αν τους μπουκώσουμε ,με τα λεφτα ,το στόμα
ολα θα τα ξεχασουνε, ολοι θα γινουν λυώμα.
*(Ευθυμο τραγουδακι,από τα παρτυ των διαφημιστών της Νουδουε.συνοδευεται απο ηχους χορωδιας Σκωτσεζων )
Αύγουστος 31, 2007 στο 12:18 μ.μ
Πόντος και Αριστερά
ΩΩ αρχίσανε τα όργανα νταούλια και ζουρνάδες
κλαρίνα,και ασύμμετρες της πούτσας οι χαβάδες
Ναμουνα γύφτος ξάδερφε να μα την παναϊα
να πέρνω τα τριχίλιαρα κει κάτω στην Ηλεία
Λίγο μπλέ εις το μέτωπο μια λέρα στην κουκούλα
θα έλεγα πως δαγκωτό το ρίχνω στην νουδούλα
Και τον Ιάσων δίπλα μου γύφρο κι αυτόν να κάνω
κιας μένει στην Σαλλόνιακα και λίγο παραπάνω.
Σ’αυτόν τον κόσμο άλλωστε ποιά είναι η ουσία
πήρε φωτιά ο καναπές κι ο άλλος σημασία..
mumul
Αύγουστος 31, 2007 στο 12:26 μ.μ
Νοσφερατος
Για το που ρίχνει ο λαός ,τον ψήφο δαγκωτό ,του
Το ελεγε κι ο Παλαμάς στον Δωδεκαλογο του!
Αύγουστος 31, 2007 στο 12:35 μ.μ
Alkibiades (??!)
Νοσφυ, της Σκουπας εραστη,
δικιο εχεις μεγαλο,
οποιος με χρημα ταϊστει,
το ριχνει διχως αλλο
στου χρηματος την παροχη.
Αλλ’ ειναι ασσυμετροι καιροι
το ριξιμο ειν’ μεγαλο
κι ο γυφτος ισως το σκεφτει
ψηφησει καναν αλλο
αφου τα τρια εχουν παρθει,
μηπως του δωσουν κι αλλο
Αύγουστος 31, 2007 στο 1:37 μ.μ
Νοσφερατος
Μια παροιμία μουρχεται εις του μυαλου τόν στιφτη
”Μαθανε πως ..αμιομαστε ,πλακώσανε κι οι Γυφτοι”
Αύγουστος 31, 2007 στο 10:06 μ.μ
skupitsa
Νόσφυ, οι γύφτοι ήταν πάντα του καταχθόνιου βοηθοί
Αυτοί σε βάζαν στο κρεβάτι, σαν ξεμυτούσε η αυγή.
Μα εσύ τούς εγκατέλειψες* και μπήκαν φυλακή.
*Δεν τούς εξήγησες για την προβοκάτσια.
Σεπτέμβριος 3, 2007 στο 2:33 μ.μ
Νοσφερατος
Εκτός απ’ τους αθιγγανους , λένε για ενα παπά
Που , και αυτός ,εισέπραξε λεφτα του Κουμπαρά
Σεπτέμβριος 3, 2007 στο 3:14 μ.μ
skupitsa
Νόσφυ με κατέλαβε βαριά μελαγχολία
δε θέλω άλλο να μιλώ γι αυτήν την ιστορία
Λέω να πάω να πνιγώ
στης Καβάλας το γυαλό.
(έχει ωραίο κύμα)
Σεπτέμβριος 3, 2007 στο 3:14 μ.μ
Ο θειος Ισιδωρος
Παει, ο κοσμος χαλασε, αφου και οι ιερεις
αυτοι οι αγιοι ανθρωποι, της πιστης οι φορεις
λερωσανε τα χερια τους ωσαν να ηταν γυφτοι
προδιδοντας το σχημα τους και του θεου την πιστη.
Μηπως ετουτες οι φωτιες ειναι θεικο σημαδι
γιατι ειμαστε αμαρτωλοι, μπινεδες κι αδηφαγοι,
πως την καρδια μας κυβερνουν το χρημα και το μισος
γιαυτο ο θεος οργιστηκε κι ειπε θα σας:Θα σας γαμησω;
Σεπτέμβριος 3, 2007 στο 3:41 μ.μ
Νοσφερατος
Τον Προμηθέα άλλωστε, τον πρωτο εμπρηστή
Δεν θεωρήσαν οι Θεοί, ασύμμετρο απειλή;
στον Καυκασο τον δέσανε , κι ετσι τον τιμωρήσαν
Κι ύστερα ηρθαν τ’ Ορνια και τονε εξεσκίσαν;
Σεπτέμβριος 4, 2007 στο 12:22 π.μ.
Νοσφερατος
Ως Έλληνες κι ως άνθρωποι Καραμανλήν ψηφίστε
Να λέει, από μέσα το , πόσο μοσχάρια είστε
Ψηφίστε τον Καραμανλή , ορδές Νεοελλήνων
Για να γεμίσει η χώρα μας ,πορδές νεοκηφηνων .
Ψηφίστε τον Καραμανλήν , δια να Ολοκληρώσει
και την Ελλάδα πιο βαθειά , στο πένθος της ,να χώσει
Σεπτέμβριος 4, 2007 στο 12:59 π.μ.
Νοσφερατος
Ο Βύρων και ο Άνεμος……
Ατάραχος τον υποδέχθηκε τον Άνεμο
Κι εντέχνως τον οδήγησε σε λιμανάκι απάνεμο
Πανω, στη χώρα , άγρια η γριά Φωτιά ξερνούσε
Μα εκείνος ,Σαμουραικά, αμίλητος κοιτούσε
Τον Άνεμο τον Στρατηγό ,που απειλητικά
Για ασυμμέτρους βοηθούς είχε τα Ξωτικά
Κι ο Βύρων μας δεν μίλαγε …..και δεν τον ζωναν φίδια
Κι όλα τα γύρω του έγραφε …στα δυο του Αποκαΐδια
Σεπτέμβριος 4, 2007 στο 1:23 π.μ.
Παπούλης
Δεν είναι λόρδος ο πτωχός
κι ας τονε λένε Βύρων
είναι ποέτας ξακουστός
τον ψέγει κάθε είρων
Σύφιλη δεν τον τυρρανά
ούτε και σκουλαμέντο
και με το Κόη συντροφιά
φέραν το φαλιμέντο
Νόσφυ μου σύντροφε καλέ
συνωστισμός μας δέρνει
τέτοιων μεγάλων ποιητών
” Ποιός είμαι , τι το όν ”
” μήπως η βάρκα γέρνει ;; ”
απ τ Αιβαλί , Τσανακαλέ….
Σεπτέμβριος 4, 2007 στο 6:10 μ.μ
Νοσφερατος
Θα ηθελα να δω κι εδώ τον Νάνο Βαλαωρίτη
Με ποίημα θεόρατο , ωσαν τον Ψηλορείτη .
Ναβαζε την σφραγιδα του και εις την Χελιδόνα
και Πάλι να την εστεφε ,με ποίησης Κορώνα……..
Σεπτέμβριος 6, 2007 στο 1:17 π.μ.
Νοσφερατος
Πλάι στο φέρετρο και στη νεκρή ,με μάτια κόκκινα
Την ξαγρυπνούσε…. Από την οροφή –κρεμόταν νυχτοπούλι και κοιτούσε ,
Η τηλεόραση ανοιχτή, και το κερί να καίει ,και για λίγο
Ξεχάστηκε να βλέπει επισήμους ,να βγάζουν λόγους για τις εκλογές και υποσχέσεις , τα λαμπερά χαμόγελα των κυριών και τις παράτες ,
Υστέρα
για λίγο έκλεισε τα μάτια κι εκοιμηθη .
Στ’ όνειρο της
Είδε πως ήτανε μικρή ,ξανά μαζί της μες το Δάσος και εκείνη
Στοργικά χαμογελούσε..
Εν τω μεταξύ, έγειρε το κερί
Και άρπαξε Φωτιά η κάσα και η Μάνα
Αίφνης στ’ Όνειρο της μπήκε και της είπε::
‘’Παιδί μου κοιμάσαι; Δεν βλέπεις ότι Καίγομαι ;
Σεπτέμβριος 6, 2007 στο 2:01 μ.μ
Νοσφερατος
Ασε τα μαγειρεματα,κι ελα στη Χελιδόνα
Σκουπίτσα, σε πεθυμησα ,σιμιγδαλοκοκώνα
Σεπτέμβριος 6, 2007 στο 3:08 μ.μ
skupitsa
Νόσφυ κι εγώ πεθύμησα τα ωραία τα λογάκια
που βάζαν τις φωτιές αλλού και όχι στα δασάκια
Σεπτέμβριος 10, 2007 στο 3:32 μ.μ
Νοσφερατος
Ηθοποιος
σημαινει φως
μα να ,που τωρα
ειναι νεκρος
σε μια πόλη, που μας σκοτωνει…
σα μαυρη νυχτα
που ξημερώνει.
Σεπτέμβριος 10, 2007 στο 4:38 μ.μ
Νοσφερατος
Θε μου Πρωτομάστορα
μ’ εκλεισες μεσ’ την Πυρκαγιά
Θε μου Πρωτομάστορα
μ’ εθαψες, μες τη στάχτη …
Σεπτέμβριος 11, 2007 στο 10:06 μ.μ
Παπούλης
Αχ αυτή η Φερράρι
αρχίζει να ρετάρει
όταν ο παπούς ριμάρει
με τόση χάρη
( σχόλιο για τη wordpress )
Σεπτέμβριος 11, 2007 στο 10:24 μ.μ
Παπούλης
και επ ευκαιρία :
Ακούσατε το Βύρωνα
το λόγο ορθοτομεί
δεν πρόκειται για είρωνα
μα για λοβοτομή
ασύμμετρος η απειλή
ασύστολος ο Βύρων
η χώρα μας αποτελεί
απόπατο των χοίρων
ο εις τους πόδες γλήγορος
λοβοτομή προτείνει
φαίνεται ευπροσήγορος
μες της φωτιάς τη δίνη
δεν ξέρει από καννάβινη
σωλήνα και ακροφύσιο
αλλ έχει θράσος κένταυρου
και κήρυγμα διαπρύσιο
Σεπτέμβριος 12, 2007 στο 12:32 π.μ.
Νοσφερατος
Η Λύση
λεγουσι πως λανθάνουσα
η γλώσσα μας προδίδει
και τα κρυφά τα θέλω μας
ορθά τα αποδίδει
Κι όταν ο Βύρων έλεγε
Για την λοβοτομή
Ίσως στο βάθος , μέσα του
να’ θελε μια τομή
Στον Βύρων η λοβοτομή
ίσως ναναι μια λύση
όσο κι αν φαίνεται ιταμή,
όσο κι αν μας ζορίσει..
Σεπτέμβριος 13, 2007 στο 9:02 π.μ.
bioannis
Για πρώτη και τελευταία φορά παραβιάζω τους κανόνες… αξίζει όμως: (Άτιμες εκλογές… φέρνεις τους ανθρώπους πιό κοντά, μέσα καλύτερα, … στο ζωϊκό βασίλειο)
“Σαν φόρο τιμής και μνήμης στα δάση που χάσαμε σας στέλνουμε ένα απόσπασμα μερικών σελίδων από το κεφάλαιο από το έργο του Μυριβήλη “H Zωή εν Τάφω” Σελ. 103, 108 και 109. Είναι από τις ωραιότερες σελίδες της λογοτεχνίας μας και αποτελούν το πιο εύλογο μνημόσυνο για την μεγάλη απώλεια.
«….. Μας ξεσήκωσαν μαύρη νύχτα. Είκοσι άντρες κ’ εγώ επικεφαλής. Ο λοχαγός με φώναξε στ’ αμπρί του. Μούδειξε ένα δεκανέα του Μηχανικού και μούπε: – Θα πάρεις τους άντρες και θ’ ακολουθήσετε όλοι μαζί τούτον εδώ το δεκανέα. Θα σας οδηγήσει σ’ ένα δάσος να ρίξετε κάμποσα δέντρα για αμπρόξυλα και για πασσάλους στα συρματοπλέγματα. …..
….. Έτσι το λοιπόν ξέφυγα μια μέρα, μια μεγάλη μέρα ολάκερη απ’ το χαράκωμα Μια μέρα γεμάτη από υπαίθριο φώς, από δεντρίσιο ίσκιο, από χρώματα και νερά και λουλούδια. Μια μέρα κάτω από τον ουρανό! ……
….. Ξαφνικά βρεθήκαμε μπροστά στο Δάσος! ….
….. Σαν μπήκαμε μέσα, είδηση δεν μας πήρε η ψυχή του δάσους. Κανένα πουλί δεν έπαψε να σφυρίζει, καμιά φωνή μέσα σ’ αυτή την τρικυμία των ήχων δεν έκοψε τη φόρα της, κανένα μαμούδι δεν άλλαξε το δρόμο του. Και σαν αρχίσαμε κατόπι, εμείς τα γελοία τα’ ανθρωπάκια, τσικ-τσικ-τσικ, με τα μπαλταδάκια μας, να στρώνουμε μερικά νέα δέντρα χάμου, είδαμε το χυμό τους να χουχλακιάζει σαν αγίασμα μες από τις φρέσκες πληγές τους που ευώδιαζαν. Όμως και πάλι το δάσος είδηση δεν μας πήρε, ο ρυθμός του τρίχα δεν άλλαξε. Φαίνεται πως μέσα στο φοβερό σύνολό του αυτά ήταν μικροεπεισόδια ασήμαντα. …..
….. Λοιπόν εκείνο που νιώθω και τώρα ακόμα απ’ το βούτηγμά μας μέσα στο δάσος, είναι αυτό το παράξενο συναίσθημα της χτηνωδίας που με γέμισε. Νιώθω πως κυλίστηκα μια μέρα ολάκερη πάνω στην πράσινη προβιά ενός φανταστικού μεγάλου θεριού, που λουφάζει κει κάτω στην άκρη του κάμπου χιλιάδες χρόνια και φράζει με τον όγκο του τον ορίζοντα. Είναι ένα αθάνατο Ζό με αμέτρητα χοντρά ποδάρια, βουτηγμένα, γαντζωμένα ως τα έγκατα της γης. Κρατά τη μούρη ψηλά, χωμένη μέσα στα σύννεφα και με την πλατιά γλώσσα του την πράσινη γλείφει τον ουρανό. Έχει φοβερή φωνή κυματιστή και το θεόρατο κορμί του μυρίζει στυφή δασίλα, που ακόμα πικρομοσκοβολάει πάνω στα ρούχα μου. Τα πότισε σα δεντρίσια βαρβατιά και μυρίζουν βαριά. Αυτός ο αγέρας της δυνατής χτηνωδίας φυσούσε από παντού μέσα στο δάσος και πότιζε την ογρήν ατμόσφαιρα σα δηλητηριασμένη ανάσα. Έβλεπες σιγά-σιγά και κυρίευε ολοένα και πιο δυνατά τους φαντάρους. Σαν τους πέρασε η πρώτη ξαφνική εντύπωση του τιποτένιου μας, αρχίσανε λίγο-λίγο να δέχουνται την κατάσταση. Αφήκαν το πράσινο τέρας να τους καταπιεί – μια μπουκιά – κι άρχισαν να πάνε και νάρχουνται λεύτερα, μέσα στην απέραντη κοιλιά του. Κι αυτό πάλι έπιασε να τους χωνεύει μια χαρά και να τους αφομοιώνει, γεμάτο αδιαφορία. Φώναζαν τώρα κι’ αυτοί με όλη τους τη δύναμη σαν τα πουλιά, για να μπορεί ν’ ακούει ο ένας τον άλλονε σε δέκα βήματα απόσταση. Κατόπι, κρυφά-κρυφά κι ακατανίκητα, άρχισε να τους μεθά η ερωτική μανία που σφύριζε κι έβραζε απ’ όλες τις μεριές εκεί μέσα. Τους χασίσωνε το αψύ χνώτο που λιβανιζόταν μες από τα σκοτεινά λαγόνια του δάσους. Κ’ η άγια, η δημιουργική ψυχή του σταζοβολούσε σα γεννητικό υγρό πάνω τους από τα δέντρα τ’ αγκαλιασμένα με τους τιτανικούς στριμμένους αγκώνες τους κι από τα κλαδιά τα μπλεγμένα ερωτικά, γεμάτα από ζευγαρωμένα αγρίμια και από χιλιάδες πουλιά, που τσίριζαν απ’ την αβάσταχτην ηδονή. Τους διαπερνούσε σα λεπτό φαρμάκι πράσινο, φιλτραρισμένο ολόισα απ’ την καρδιά τους δάσους, που λαχάνιαζε γαυριασμένο απ’ τη σκληρή γενετήσια οργή του. Οι φαντάροι μπορεί να μην το καταλάβαιναν, μα ήταν κιόλας υποταγμένοι στην κυριαρχική ψυχή του πράσινου χτήνους. Κι αυτό τους μεταχειριζότανε πια σαν όλες τις άλλες χιλιάδες ψυχές που το κατοικούσαν και σύνθεταν μαζί του τη φοβερή ζωή του, συνεπαρμένα απ’ το σίφουνα της πριαπικής μανίας. …..»
Σεπτέμβριος 13, 2007 στο 2:28 μ.μ
Νοσφερατος
Διαμαρτυρομαι εντονως …Πανε
οπως και στην προηγουμενη παραβιαση κανόνων απο την Ριτσα , νομιζω πως θα πρεπει να αναγκασεις τον Βιοαννη να μετατρεψει ολο το παραπάνω αποσπασμα σε εμμετρους στιχους…
…Αντε …Ντουμανιασαμε εδώ μέσα
Σεπτέμβριος 13, 2007 στο 7:30 μ.μ
Παπούλης
Τομάθατε πουλάκια μου το θλιβερό μαντάτο
εις το πεδίο του Άρεως εις την Αθήνα κάτω
ο Γεωργάκης ομιλεί και στο λαό δηλώνει
πώς ο Σημίτης είναι εδώ , έτσι καλά και σώνει
πως θάχει λέει ο Φού Μαντσού το θεσμικό του ρόλο
και αν μας το χώναν από μπρός τώρα από το κώλο.
Βαρύς αχός ακούγεται , βόθροι ανοιχτοί βρωμάνε
τάχα μου εκσυγχρονισμό σήμερα πιπιλάνε
γι αυτό να μη ξεχάσετε κακόμοιρα πουλάκια
στη κάλπη να φορέσετε τσίγκινα σωβρακάκια
ότι τους μάθαμε καλά τους πονηρούς Κινέζους
γαλαζοαίματους ασβούς με δόλιο το ρέζους
Και την επαύριο εκεί φτωχά χελιδονάκια
ένα δαμάλι θα απαντά στο πράσινο μαμάκια
μέσα σε γαλανόλευκες θα παίρνει το λουτρό του
και δομημένο θα φορά το γαλανό φουρό του
αχ σε πιό κόσμο μ’ έφερες καημένε μου πατέρα
από τη μιά ο Φού Μαντσού , στην άλλη ζαρντινιέρα
Πικρά χελιδονάκια μου , ακούστε το Παπούλη
σκατά μεταπολίτευση , την έχει φάει ούλη
σ’ αυτή τη Ψωροκώσταινα η μοίρα τόχει γράψει
κάθε ελπίδα να πενθεί και φώς να μην ανάψει
τούτη η πατρίδα γίνηκε για τους πρασινοδέξιους
πούχουν βρακιά μεταξωτά και κώλους επιδέξιους.
Σεπτέμβριος 13, 2007 στο 8:22 μ.μ
Νοσφερατος
Στη Χωρα των Δαμάλων
Εκεί στην Δαμαλόχωρα ,χώρα των Χοντροκώλων
-Όπου ανάψαν πυρκαγιές μας κάψανε τον Κωλον-
Ευρέθη νέο ζωντανό πουχει και μούρη αφράτη
Αγνώστου άλλης ταυτότητας ,το λεν Νεοδημοκρατη …
Είναι γλοιώδες και ρευστό του φεύγουν ολο σάλια
Και όλο γλύφει έρποντας τα Δαμαλομασαλια
Σκωληξ αν και παχύδερμο ,παντού ανοίγει τρύπες
Κι όταν το πιάνουν κλέπτοντα λέγει ‘’εσύ το είπες’’
Σεπτέμβριος 14, 2007 στο 4:41 μ.μ
Νοσφερατος
ΝΑΝΟΣ ΒΑΛΑΩΡΙΤΗΣ
ΕΚΤΡΟΠΉ
Σ Τ Ο Ν Χ Ω Ρ Ο
ΤΗΣ ΑΕΝΑΗΣ ΜΕΓΕΝΘΥΝΣΗΣ
& ΣΜΙΚΡΥΝΣΗΣ
Μια φιλοσοφική πραγματεία
Χάρις στην μαγική ανάπτυξη
Του σώματος μου, άρχισε
Η συρρίκνωση και διαστολή
Του δωματίου μου. Το κρεββατι μου
Ωστόσο διαστελλόμενο επιμηκύνεται
Και στενεύει ώσπου να ζαρώσει.
Το Λαβομάνο χάνει τη σύσταση του
Και αρχίζει να μαλακώνει .
Η δασκάλα όταν πλένεται
Πίσω από το παραβάνι αρχίζει
Να φουσκώνει και τα φορέματα της
Σχίζονται μ’ ένα κρααχ οδυνηρό
Στ’ αυτιά
Και φαίνεται ο κάτασπρος της
Πισινός με από κάτω καθώς σκύβει
Μια τούφα ξανθοκόκκινες τρίχες
Που εξέχουν σαν γενάκι
Από την χαράδρα της σχισμής
………………………..
Συνεχίζεται……
( απόσπασμα ενός απο δυο ποιηματα του Νανου Βαλαωριτη
που δημοσιευτηκαν στην επιθεώρηση πολιτισμού ΕΝΕΚΕΝ
Που μόλις κυκλοφόρησε (τευχ.8 ο- Φθινόπωρο 2007)
Σεπτέμβριος 17, 2007 στο 1:51 π.μ.
Νοσφεράτος
Τη Ρωμιοσύνη μη την κλαις
Όταν την κλαίν οι ρεγγες
Στον πάτο του κατήφορου
Στα χείλια της αβύσσου
Νατη πετιεται απεξαρχής
Κι τρέμει σαν το ψάρι
Και καμακώνει το θεριό
Μενα πλαστό καμάκι
Σεπτέμβριος 18, 2007 στο 1:10 π.μ.
Παπούλης
Άκουσες τα νέα πατέρα
μπάμ ηκούσθη στον αγέρα
υπεστάλη και η παντιέρα
κειά την αποφράδα μέρα
Δέκα έξη Σεπτεμβρίου
εις τας νήσους Ρίου Κίου
του ανέμου μή ουρίου
εναυάγησα δια βίου
δυό τρείς βρήκα μπαμπουίνους
και εκαθήμην δίπλα σύννους
έψαχνα Αβοριγίνους
ηύρα τους ναυαγιστές δελφίνους
Σεπτέμβριος 18, 2007 στο 1:26 π.μ.
Νοσφεράτος
Παει καιρός που μουλειψε η μανα Χελιδονα
οταν μακρυα της εφυγα ,διεβην τον Ρουβικώνα
ταξιδεψα κι αρρωστησα και πήγα στις Βερμουδες
οπου Πασοκοι ετρωγαν ξυλο στους Πισινουδες …
Μα να που ματαγυρισα και ηυρα τον Παπουλη
που μαξεψε στο ποημα του την μαεστρια ούλη
και γραφει για ναυάγια και δια Αβοριγίνους
και νιωθω σαν να βρεθηκα με φιλους Βεδουίνους ..
Σεπτέμβριος 18, 2007 στο 2:07 π.μ.
Παπούλης
Ρινόκεροι , μαστόδοντα και διάφορα θηρία
εις του Γιωργάκη το τσαρδί κάνουν λαθροχειρία
το κλέος άλλων εποχών ο Κίμων ενθυμάται
με τη μασέλα του λειψή , νομίζει πως βρυχάται
Στο Φού μαντσού προστρέχουνε όλοι οι συνωστισμένοι
οι δύστυχοι δεν ήξεραν , δεν ξέρουν οι καημένοι
με ποιό κουμάσι έμπλεξαν ποιόν άθλιο μανδαρίνο
αλλά μπροστά του κάθονται υπάκουο κλαρίνο
Άλλος ήταν ο Σουν Γιατ Σεν , αυτός Τσαγκ κάι σέκος
είναι ο μέγας Ρόυ Μπήν , ο δικαστής του Πέκος
και ο Μπέννυ του προσφέρθηκε να κάνει την αρκούδα
να δούμε στα τελειώματα ποιός παίζει τον Ιούδα
Σεπτέμβριος 18, 2007 στο 11:19 μ.μ
Παπούλης
Αυτό που πάντα θαύμαζα σε όλη μου τη ζήση
είναι η περιστροφική πιρουέτα του ντερβίση
πότε δεν είναι εύκολο κανείς να τον στριμώξει
και από το κέντρο της σκηνής αλάργα να το διώξει.
Μες τα ντουμάνια έμπλεος τις σβούρες περιπαίζει
δεν το τρομάζουν αυλικοί και ύποπτοι κινέζοι
μα απ τις στροφές φυγοκεντρεί πράσινη φουστανέλλα
και φαίνεται του αλλόκοτη η πλαστική σαρμέλλα.
Δούλοι παρατρεχάμενοι ευνούχοι και μαγίστροι
ψεύτικο μας δολώνουνε σκουλήκι στο αγκίστρι
αυτά που τους μαθαίνανε εκεί στους μεντρεσέδες
και εμείς τα καταπίνουμε ξάπλα στους καναπέδες
Σεπτέμβριος 18, 2007 στο 11:31 μ.μ
Νοσφεράτος
Λαμπρός αναδεικνυεσαι ω ποιητά Παπουλη
Το ποιημα σου ,μου θυμισε τους μαχητες στο Σούλι
Λεβεντικα, που χορεψαν, τον γύρο του Ζαλλόγγου
Μηδεποτε πτοουμενοι, του Βενιζελειου Ογκου.
Σεπτέμβριος 19, 2007 στο 12:06 π.μ.
Πάνος
Λυπάμαι Νοσφεράτε μου, βρίθεις ανακριβείας
συγχλίζοντας τους μαχητάς με αυτάς τας μαχητρίας
που επήδηξαν απ’ τον γκρεμό του Ζάλλογου. Τις είδες;
Γυναίκες ήσαν ηρωικές - ουχί μουστακαλήδες!
Και άλλο λάθος: ουδαμού υπήρχεν Βενιζέλος’
είς κάποιος Τούρκογλου, μπορεί. Δε λέω άλλα - τέλος!
Σεπτέμβριος 19, 2007 στο 12:31 π.μ.
Νοσφεράτος
Μη με συγχλίζεις Πανο μου, λέγων για μαχητρίας
Συγχέοντας την ποίησιν με τας ανακριβείας
Λες κι εδώ μέσα γράφουσι ο Λιάκος κι η Ρεπούση.
Θελεις να πεις το ποίημα μου πως ειναι σκετο μούσι;
Η ποίησις υφαίνεται με στάλες φαντασίας
ξεχνά τις λεπτομέρειες και μπαίνει στας ουσίας
ειν’ αντιφέγγισμα του νού ,παιδί σκηνοθεσίας
πού σπάει τους μαντρότοιχους της γραφειοκρατίας *
* Οπως ο Ρουσοπουλας με τα τριχιλιαρα
Σεπτέμβριος 19, 2007 στο 1:17 π.μ.
skupitsa
Συγκλίνω συγχλιζόμενη στην άποψη του Πάνου
Ουδέποτε χορέψανε στο Ζάλογγο οι άντρες
Ούτε ριχτήκαν στο κενό, μόνο πηδούσαν μάντρες
Αυτές που αντιστάθηκαν στου ογκόλιθου το δέος
Στην διαλεκτική του ορμή, στου ρήτορα το κλέος
Ήταν οι συμφοιτήτριες που ακάματος κτυπούσε
Και αν και σοσιαλιστής, σαν κνίτης διεκδικούσε.
Μα είναι δυστυχώς γνωστή του θήλεος η φύση
Ουδόλως παραλάσσουσα σ’ ανατολή και δύση.
Όσες κι αν του ξεφύγανε σαν ήταν φοιτητής
Ισόποσες απήντησαν ναι στον καθηγητή.
Και επειδή είναι γνωστό ότι η κοινωνία
Θήλεος έχει τη μορφή και τη νοοτροπία
Που με πανούργον αρχηγό είναι ευτυχισμένη
Αυτήν εδώ τη μάχη σας λογίστε την χαμένη.
Σεπτέμβριος 19, 2007 στο 1:29 π.μ.
Νοσφεράτος
Τι τάχα να γοήτευε όλα τα θηλυκα ;
μηπως οτι ρητόρευε τοσο γητευτικά;
Η μηπως υποκύπτανε στη γεύση εξουσίας
που είναι το απόσταγμα της καθε συνουσίας;
Αίνιγμα πάντα ,σκοτεινό η των θηλέων φύσις
που , πρώτα η Σφίγκς μας έθεσε και η θεά η Ισις.
Σεπτέμβριος 19, 2007 στο 1:47 π.μ.
skupitsa
Νόσφυ, το πλοίο Σαμοθράκη βγήκε απ’ το λιμάνι
κι εγώ πρέπει να κάνω νάνι (χωρίς νάνοι….)
Σεπτέμβριος 21, 2007 στο 12:17 π.μ.
Παπούλης
Αποβραδίς τραβιότανε μ’ ένα κοσμοπολίτη
σε μια σχεδία καποιανού κόφη ανάν κοπρίτη
στα πέλαγα χτυπιόσαντε σαν δύο αρουραίγοι
που τους βαράγανε δυο τρείς Τούρκοι τζοχανταραίγοι.
Μα στο λιμάνι πούφυγαν ενα άλλο είχαν θέμα
για κάποιο ΓΑΠ και ενα χοντρο που τούπινε το αίμα
και ο Νοσφεράτος χάρηκε που βγήκε το καρντάσι
με τη μπουρού , συνάδελφος , στο γαίμα να χορτάσει
Από κοντά και ο Βιοτζών το Κήπο να φροντίζει
ένας αγνός φιλόζωος , κρατάει απ την Ασσίζη
όλοι μαζί βρεθήκανε κουβάρι στη σχεδία
μα έμπαζε από παντού , μεγάλη αδικία.
και σαν στεριά εβρήκανε και στέγνωσαν λιγάκι
και η σχεδία βυθίστηκε , το ρίξαν στο κρασάκι
αφήσαν Μπένυ και το ΓΑΠ και τους πολιτικοί
στου άθλιου Ευαγγελισμού τη μαύρη εντατική.
Σεπτέμβριος 21, 2007 στο 12:33 π.μ.
Νοσφεράτος
Κάποιες φορές, στα νιάτα μας γυρνούμε τρομαγμένοι
Όταν στα γεροντάματα, νιώθουμε πια σκιαγμένοι
Νιώθοντας πια ανημποριά και κάποια στεναχώρια
Γυρνάμε στα μικρατα μας , που ήμασταν Αγόρια…
Γυρεύοντας στη νιοτη μας μια στάλα αναμνήσεις
-οταν την πνιγηρή ζωή, πια δεν μπορείς να ζήσεις-
Φτάνουν αναλαμπές στο νου, κάποιες σκιές φρεσκάδας
Εκεί στη νιοτη ,κάποτε δεν ήσουνα Ζοχαδας.
Κλείνεις τα μάτια έκπληκτος , βλέπεις τον εαυτό σου
-μες το καθρέφτισμα του νου, το γέλιο το δικό σου…
κι αναρωτιέσαι μια στιγμή ,τι έγιναν τα δώρα
που σ’ υποσχόταν κάποτε Νεράιδα Μυροφόρα….
Κι υστέρα σαπουνόφουσκα που σκάει η μαγεία
Σαν επιστρέφεις μες τη παγερή σου την ανία
Γαϊτανάκι ειν’ο βιος κι όλο γυρίζει
Κατω απ’ τον πάγο ,όμως κυλά το αίμα μας και σφύζει.
Σεπτέμβριος 23, 2007 στο 7