Εν αρχή ήν η χελιδόνα, με τα 666 ποιητικά της σχόλια:
http://panosz.wordpress.com/2007/03/01/helidona/
Ακολούθησε η νέα χελιδόνα, με 300 σπονδές σε ρίμες:
http://panosz.wordpress.com/2007/06/10/nea-helidona/
Στο μεταξύ, άρχισαν να ανεβαίνουν ποστ με ενότητες επιλεγμένων αριστουργημάτων από τη μεγάλη χελιδόνα, όπως αυτό:
Όπου τα αγόρια της χελιδόνας φλερτάρουν με τη σκουπίτσα http://panosz.wordpress.com/2007/06/28/helidona-2/
Και αυτό:
Όπου ο θείος Ισίδωρος καλεί τα ανηψούδια του, ενώ συνεχίζει να φλερτάρει με τη σκουπίτσα
http://panosz.wordpress.com/2007/06/28/helidona-3/
(Σύντομα θα βγουν στον αέρα και άλλα κομμάτια με επιλογές από την πρώτη χελιδόνα)
Φυσικά, από το ποιητουργείον της χελιδόνας προκύπτουν κάθε τόσο καινούριες ποιητικές ανθολογίες, χάρη στον ανεξάντλητο οίστρο του θείου Ισίδωρου. Παράδειγμα:
Πως γίνεται τον κώλο τους να ντύνουν μ’ ένα σπάγγο;
http://panosz.wordpress.com/2007/06/30/isidoros-15/
*
Τώρα παίρνει τη σκυτάλη το χελιδονάκι. Θυμίζω ότι και σ’ αυτό γίνονται δεκτά μόνο έμμετρα σχόλια!
228 comments
Αυγούστου 24, 2007 στο 10:40 πμ
Manos S.
Σήμερα απού ξύπνησα, μικρό χελιδονάκι,
ήθελα να σου “έπιανα” λιγάκι το….χεράκι.
Μα εσύ κοιμήθηκες αλλού, αλλού σου κελαηδήσαν,
και άλλοι το “χεράκι” σου, μπορεί να το…κρατήσαν….
Αυγούστου 24, 2007 στο 12:02 μμ
Νοσφεράτος
Παρολο που προεκυψε νεο Χελιδονακι
Θα πάω στη Χαλκιδική να κανω ενα μπανάκι….
Μα ομως Πανο …προσεξε ! Δευτερα επιστροφή
Και στο χελιδονακι μας …ποιητική Στροφή.
( Γιατί το παρακανμε με τους μετριους στιχους
καιρος να επιστρεψουμε στους , Χελιδόνας, Ηχους)
Αυγούστου 24, 2007 στο 4:49 μμ
Παπούλης
Νόσφυ μου άνοιξε για μας
ένας καινούργιος τόπος
όπου μετράει ο τρόπος
ζειμπέκικο , καρσιλαμάς
σονέτο και μοντέρνο
μια ποικιλία στίχων
τιτιβισμών και ήχων
θα βγαίνουν απ το στέρνο
κάθε καλού Καλ(υ)βιστή
όταν αλλού θα ερίζουν
αυτοί θα τιτιβίζουν
ευήχως Καλβιστί
Αυγούστου 24, 2007 στο 11:59 μμ
Alkibiades (??!)
Πουν’ το βουνο,
που με μεγαλωσε,
καπνος σκοταδι,
το περικυκλωσε
κι ενα πουλι,
πουρθε και φωλιασε
τη μαυρη μερα,
φτερα εσκορπισε
καψαλισμενα,
τραγουδι αρχισε,
μα στα χαμενα,
αλλο δεν τ’ακουσε
μον΄τα καμενα.
Αυγούστου 25, 2007 στο 3:57 πμ
bioannis
Τα χελιδόνια φύγανε
δεν θα ξανάρθουν πάλι
τρομάξανε και κούρνιασαν
σε λησμονιάς αγκάλη
Όλα τ’ ανθρώπου τα καλά
πως γίνεται και φύγαν
τι εφταιξε και άλλαξαν
και το σπαθί επήραν
Τα κροκοδείλια δάκρυα
δεν είν’ σωστό για μένα
εγώ κοιτάω πιό ψηλά
μεσ’ του καιρού τα γένια
Αυγούστου 26, 2007 στο 7:12 μμ
Alkibiades (??!)
Σηκω, μου ειπε…
Το χερι του,
καιει
Ο υπνος πεταει,
μάφηνει…
Το βλεμμα του ασπρο
φεγγει,
μεσα απ το μαυρο,
στο προσωπο του…
Ετσι ηρθε ο ψυχοπομπος,
να με βρει.
Σηκω και παλεψε…
Σηκω και παλεψε…
Εγω ειμαι νεκρος πια…
Εσυ θα ζησεις.
Σηκω και παλεψε.
Αυγούστου 27, 2007 στο 9:45 πμ
Νοσφεράτος
Βουβή Οργή… Ανείπωτη Θλίψη…
(ειναι το μόνο που μπορώ να γραψω)
Αυγούστου 27, 2007 στο 9:39 μμ
Νοσφεράτος
Αυτό που τώρα παρακολουθείς καιόμενο
-(πως φλέγεται ! Πως ρυτιδιαζουνε οι Φλόγες !)
-έντρομος –
-μες την τηλεοπτική σου αυταπάτη , (στην κρυφή ηδονή της –δηθεν –θαλπωρής σου )
Ξέροντας ότι οπου ναναι θα σε ακουμπήσει – ως καθιστή φωτιά – πλάι σου ,στον καναπέ που –χαλαρά- ξαπλώνεις..
‘’ Γεια σου ‘’ Θα σου κραυγασει ανοιγοντας το τρομερό του στομα … ή ‘’Όχι τώρα μωρό μου …μα θα ξαναγυρίσω !‘’
Και πώς να το ξορκίσεις που είναι όλο φωτιά ανάθεμα το; .
Αυγούστου 28, 2007 στο 12:28 πμ
skupitsa
Μόλις Βραδυάσει, του Ισλίδωρου ! (κατά λάθος βγήκε) Παπαδάμου, απ΄το ομώνυμο σι ντι.
Μόλις βραδιάσει
Στα όνειρά σου θα ‘ρθω μέσα για να μπω
Και το φεγγάρι που θα ζυγώσει
Θα σου στολίζει τον άσπρο σου λαιμό
Μες στο σκοτάδι
Απ’ τα μαλλιά σου αρπαγμένος θ’ ανεβώ
Κι απ’ τα φιλιά μας παρασυρμένος
Θα φτερουγίσει ο έρως μας στον ουρανό
Στην αγκαλιά σου
Ν’ ανασαίνεις και να νοιώθω τον παλμό
Σ’ αυτήν τη δύνη που μας πηγαίνει
Σ’ αυτό το κύλισμα που δεν κοιτάει φραγμό
(Πυροσβεστικό) Καληνύχτα σας.
Αυγούστου 28, 2007 στο 12:45 πμ
Ο θειος Ισιδωρος
Κι εγω σε θελω, πολυ!
Αυγούστου 28, 2007 στο 12:53 πμ
Πάνος
Θείε, μήπως ζαλίστηκες εις της νυκτός τις ρύμες
- και ξέχασες τις ρίμες;
Αυγούστου 28, 2007 στο 12:55 πμ
Alkibiades (??!)
Αν εχεις ποθο στην ψυχη,
για την μικρη σκουπιτσα,
με στιχο, ειναι πιο κομψο
να της προσφερεις πιτσα…
Αυγούστου 28, 2007 στο 1:08 μμ
skupitsa
Θείε, μην έχεις πυρετό
Από πυρομανία;
Τι εμπρηστή σε έκαμε
Η άτιμη κενωνία;
Σου στέλνω πυροσβεστικά (άσματα – αλλά μάλλον όχι)
Κι εσύ μού λαμπαδιάζεις
Και για ολοκαυτώματα
Ολημερίς προστάζεις.
Μην ανεβάζεις πυρετούς
Θερμοκρασίας ρίξε
Μον κοίταζε τον ουρανό
Και τις γροθιές σου σφίξε.
Χόρεψε τον χορόν βροχής
Ωσάν τον Ινδιάνον
Μήπως κι εξασφαλίσουμε
Καινούριο αεροπλάνον.
Να σβήσει ότι είναι δυνατόν
Απ’ τις φωτιές που καίουν
Και ξέχνα τις καρδούλες μας
Που όλο πονούν και κλαίουν.
Αυγούστου 29, 2007 στο 10:31 πμ
Νοσφεράτος
(για τα οικονομικά μετρα)
Δοξα στους μεγαλους ΝούΔες *
που τις τρων στους…πισιΝούδες.
*(ο Νούς …Οι Νούδες )
Αυγούστου 29, 2007 στο 12:27 μμ
Νοσφεράτος
Οταν ο Κωτσος ηθελε , Κρατος ν’ επανιδρύσει
Μαλλον αυτό που σκεφτονταν ήταν να μας Γ&^%$$ μήσει ….
Αυγούστου 29, 2007 στο 1:07 μμ
Νοσφεράτος
Κι ολοι τον λιβανιζουνε ,πως είναι πολύ Μάγκας
Ενώ στο βαθος του μυαλού , ξερουν πως ειναι ..Δάγκας.
Αυγούστου 29, 2007 στο 6:32 μμ
Νοσφεράτος
Η Μαλακία στην Εξουσία :
Το παλαιον το σύνθημα , του Γαλλικού του Μάη
Το πραγματώνει η Νου-Δου , τώρα, αγάλι –αγάλι
Αυγούστου 29, 2007 στο 6:42 μμ
ritsmas
@ Νοσφεράτος Κάνεις παιγνίδι μονος σου αστέρι μου ? Α, καλά και η Σκουπίτσα μας. Ωλαία. Α, για δες και ο θειος !
*
Διόρθωση, για να μη σβηστεί:
Κάνεις παιγνίδι μόνος σου, αστέρι Νοσφεράτο;
Τι βλέπω; Η σκουπίτσα μας- μ’ αυτόν το θειό, το γάτο!
Αυγούστου 29, 2007 στο 6:48 μμ
Νοσφεράτος
Ριτσα …φαουλ .
*
Αλλιώς:
Είναι ανθρωπίνως άφευκτον
Ριτσάκι μου το σφάλειν
- μα μη το κάνεις πάλιν!
Αυγούστου 29, 2007 στο 6:55 μμ
Νοσφεράτος
Ριτσα”Τώρα παίρνει τη σκυτάλη το χελιδονάκι. Θυμίζω ότι και σ’ αυτό γίνονται δεκτά μόνο έμμετρα σχόλια!”
Γιατί γλυκεια μου δεν προσεχεις που και πως μπαινεις ; τι θα κανουμε τώρα μου λές ;
*
Αυτό είναι πιο ζόρικο…
Σαν μπαίνεις Ρίτσα στον τεκέ και στο χελιδονάκι
δεν πρέπει βάσαι απρόσεχτη – μα πρόσεχε λιγάκι.
Και τώρα τι θα κάνουμε, Ριτσάκι μου, στις στράτες
- που μπλέξαν ρίμες και πεζά, σώβρακα με γραβάτες;
Αυγούστου 29, 2007 στο 8:46 μμ
ritsmas
καλέ , το ξέρω ότι ειναι για εμμετρα σχολια.
Αλλα΄επειδή εγω δεν μπορω τα έμμετρα, σκαω και δεν το αντέχω. Δεν ειμαι φαουλ Νοσφυ.
θελω κι εγω να προσπαθω
θελω κι εγω να τρεχω,
κομματι της ομάδας
μας να ειμαι κι ας κατεχω
εστω και κατ ελάχιστον ‘
τα κόλπα τα δικά σας
που γινονται αφορμή
να με πληγώνει ο Νοσφυ
και η Σκουπίτσα απ εδώ
να μην σηκώνει σκόνη
Αυγούστου 29, 2007 στο 10:42 μμ
Νοσφεράτος
Γλυκεια μου Ρίτσα τι να πώ για να μη σε πληγώσω;
Τι ταχα χαρακτηρισμό , θελεις να σ’ αποδώσω ;
Να πώ πως εισαι εξυπνη; να πώ πως εισαι ωραια ;
Η στο Χελιδονάκι μας εισαι η πιο μοιραια;
Τι ειναι αυτο που αποζητάς χαριτωμενη Ρίτσα
Ενα μονάχα μη ζητάς: Να παρεις την Σκουπίτσα .!!
Αυγούστου 29, 2007 στο 11:04 μμ
skupitsa
Ρίτσα Ριτσάκι
νέο χελιδονάκι
λαλείς σαν αηδονάκι
κι ο Νόσφυ το Κοράκι
χαίρεται σαν παιδάκι
Αυγούστου 29, 2007 στο 11:11 μμ
Νοσφεράτος
Κοράκι δεν περίμενα,πως θα με πεί η Σκουπίτσα…
Η , μηπως σιτουασινιστες χωθηκαν μες την Πίτσα;
Αυγούστου 29, 2007 στο 11:16 μμ
skupitsa
Κι όμως εγώ σε πόνημα δικό σου αναφερόμουν
Όταν στη χελιδόνα με τα ρούχα μου τρωγώμουν
(Τι εύκολα που ξεχνάς)
Αυγούστου 29, 2007 στο 11:19 μμ
Νοσφεράτος
Μη,τάχα Σιτουασιονιστές,που δεν εχουνε μπέσα
Χώσανε την ουρίτσα τους , στην Χελιδόνα μέσα;
Αυγούστου 29, 2007 στο 11:24 μμ
Νοσφεράτος
Σκουπίτσα αναφέρεσαι στου Πόε το Κοράκι
ή μηπως σ’ ερωτολογα , σπαρταριστά (του ‘Ακη)
Αυγούστου 29, 2007 στο 11:34 μμ
Πάνος
Παίδες και κόρες διόρθωσα τα σχόλια τα πεζά
- μα έχουμε και εκλογές, έχουμε και δουλειά!
Γι αυτό πολύ παρακαλώ, ιδιαίτερα, τη Ρίτσα
μαθήματα ποιητικής να πάρει απ’ τη σκουπίτσα.
Αυγούστου 29, 2007 στο 11:39 μμ
ritsmas
Μα αγαπημένη μου,
τολμά να με κατηγορεί πως επιτέλους σφάλλω
κι εγω που νομιζα η χαζή ότι με συμπαθεί τα μάλλα
πώς να γυρίσω πίσω μου να δω τη χελιδόνα
καθώς αυτή γυρνοβολά περίξ απο τον στρατώνα
Αλλοιμονο λεω εγω, καλή μου χελιδόνα
μην με αφήνεις μονη μου σ’αυτόν τον κυκεώνα.
Γιατί η σκουπίτσα η καλη φλερτάρει πια με μπρίο
και ο Νοσφυ αναζητεί γυναίκα με λοφίο.
Οσο για τον Ισίδωρο, αυτός καλαμπουρίζει
καθότι γέρων και η καρδιά δεν φτερουγίζει
Αυγούστου 29, 2007 στο 11:49 μμ
Νοσφεράτος
Αν θες , απ΄τη Σκουπίτσα (μας) να πάρεις δυο φιλιά
Ω! Ριτσμα μας!Τους στίχους σου, γραψε τους πιο απλά….
Αυγούστου 29, 2007 στο 11:53 μμ
Manos S.
Νομίζω πως ξεφύγατε λιγάκι απ’το θέμα.
Της χελιδόνας ειν’ το ποστ μου είπανε εμένα…
Αυγούστου 29, 2007 στο 11:59 μμ
Νοσφεράτος
Βλεπω πως διορθώνεται , σιγά -σιγά η Ρίτσα
(τώρα γυρνω στα ενδότερα και στη θεια (μου)νίτσα
τις συμβουλές που μούδινε:Νόσφυ μου, τον Κωστάκη
να μή του χώνεσαι πολύ ,νασαι καλό παιδάκι
γιατί ‘σαι με αναστολή και χαρακτηρισμένος
Την Νουδού μαλακία του ,να μήν κράζεις ασμένως).
Αυγούστου 30, 2007 στο 12:09 πμ
ritsmas
τα χελιδόνια εφυγαν εδω και κάτι μερες
οσο απ αυτα γλυτώσαν τη φωτιά,
κι αυτά τα λιγα που έμειναν
δεν εχουν μάτια παρα μονο για σενα
Νου δου μου κι αστερόεσσα που ταχεις ολα
χ…σμένα.
Σκουπίτσα αστραφτερή,
ποιητρια σπουδαία
για δες πώς σε κατάντησε
ο ερωτας του ανδρα.
Κοιτα πώς θα σταθείς
στα ποδια σου για πάντα
κι ασε το Γιώργο να λαλει
παρεά με την Αντα.
Αυγούστου 30, 2007 στο 12:12 πμ
Πάνος
Ρίτσα μου είναι δύσκολο να εκφράζεσαι με ρίμα
- είναι μια χάρη φυσική, δε βρίσκεται με χρήμα.
Γράφε όπως αισθάνεσαι, όπως εσύ νομίζεις.
Μόνο μια χάρη σου ζητώ: να μην παρατονίζεις!
Αυγούστου 30, 2007 στο 12:17 πμ
skupitsa
Ρίτσα λιγάκι υπομονή
ζέστανε τα χεράκια
θα δεις που θα’ ρθει η επιθυμιά
να γράψεις ποιηματάκια
Μη βλέπεις που’ χει εκλογές
και λείπουνε τ’ αγόρια
όταν τα πιάνει η άνοιξη (ανεξαρτήτως εποχής)
λαλούνε σαν κοκόρια
Αυγούστου 30, 2007 στο 12:25 πμ
Νοσφεράτος
Ω Ρίτσα , στης ποιήσεως την τέχνη δεν αρκεί
Η όποια καλή σου πρόθεση ,και η ανατροφή
Δεν φτάνει η γλυκύτητα , ούτε η αγαθοσύνη
Η ποίηση, σου απαιτεί ,να γίνεσαι συντρίμμι…
Δεν είναι τα ποιήματα , η λεία γυρολόγων
Ούτε ευφυολογήματα των όποιων ψυχολόγων
Θέλει μια δόση απόγνωσης :Να καίγεσαι σαν δάσος…
Για ψάξε μέσα, Ριτσα μας . Μπορεί να γίνεις Ασσος…
Αυγούστου 30, 2007 στο 12:40 πμ
skupitsa
Θέλει μια δόση απόγνωσης :Να καίγεσαι σαν δάσος…
Ο όμορφος ο στίχος σου χαρίζεται στο Μάνο
να μπει κι αυτός στο πλάνο
Αυγούστου 30, 2007 στο 12:42 πμ
Π
Mα ακόμη εν σκότει υπνώττει
η Παπούλειος ευχή:
“Kαλβιστί”· σεις εις μόνον
τον ίαμβον άδετε
ακαταπαύστως.
Αυγούστου 30, 2007 στο 12:49 πμ
Alkibiades (??!)
Aυτο Πι αυτο το Πι,
εισαι Παπουλη μου εσυ;
Αυγούστου 30, 2007 στο 12:50 πμ
Νοσφεράτος
Μαλλον Ουχί !
Αυγούστου 30, 2007 στο 12:51 πμ
skupitsa
Μα εγώ τώρα θα υπνώσω
με πανάλαφρη καρδιά
που γυρνάνε τα πουλάκια
στην παλιά τους τη φωλιά
Αυγούστου 30, 2007 στο 12:58 πμ
Νοσφεράτος
Να τώρα δα ,που θάθελα , Σκοπίτσα εν υπνώσει
Ναρχόταν ενας αγγελος ,ερωτικός ,να σωσει
τα ονειρα μου τα τρελα πούχα παλια,για σενα
Στην Χελιδονα την παλιά,που μειναν ξεχασμένα…
Αυγούστου 30, 2007 στο 1:06 πμ
Alkibiades (??!)
Παρε νερο σκουπιτσα μας
και ριχτου στην κεφαλα,
μηπως απο τον …ερωτα
συνερθει καμμια σταλα
Αυγούστου 30, 2007 στο 1:14 πμ
Νοσφεράτος
Αλκη μας γιατί χωνεσαι ; εσενα τι σε κοφτει ;
Που μολις τωρα μουμοιασες μ’ ερωτονυχοκόφτη;
Αυγούστου 30, 2007 στο 1:17 πμ
Νοσφεράτος
Ποιά ταχαμ ζηλια στη καρδια, κρυφή επιθυμία
σε εκανε ταχαμ’ να χωθεις σαν νασουν καμμια θεία;
Αυγούστου 30, 2007 στο 1:22 πμ
Alkibiades (??!)
Θυμαμαι τα σεντονια σου
με καποια νοσταλγια
λυπαμαι αλλα ως ποιητης
την χανεις την ουσια…
Αυγούστου 30, 2007 στο 1:30 πμ
Νοσφεράτος
Για ποιαν ουσια ομιλεις ; Μηπως την εξ-ουσία ;
Η μήπως την Καλυβικήν μικρήν μου απ-ουσία;
Μηπως της Σκουπας την καρδιαν, την μυστικήν ουσία;
Η μηπως εχεις κατα νουν μια, καποια, συνουσία
Οτι κιαν εχεις βγαλε το σοφέ Αλκιβιαδη
Και αλλο μην με προκαλεις, πριν εβγω απ’ τον Αδη
Αυγούστου 30, 2007 στο 1:36 πμ
Νοσφεράτος
Ωραια δεν το πετυχα το κουλ το ανθρωπάκι
που -μόλις τωρα -εμαθα , απ’ τον σοφόν τον ‘Αλκη;
Αυγούστου 31, 2007 στο 11:55 πμ
Νοσφερατος
Αυτοι που διαχειριζονται το κρατικό το χρημα*
Ειναι που θα κερδίσουνε , στων Εκλογών το νημα
Γιατί αν τους μπουκώσουμε ,με τα λεφτα ,το στόμα
ολα θα τα ξεχασουνε, ολοι θα γινουν λυώμα.
*(Ευθυμο τραγουδακι,από τα παρτυ των διαφημιστών της Νουδουε.συνοδευεται απο ηχους χορωδιας Σκωτσεζων )
Αυγούστου 31, 2007 στο 12:18 μμ
Πόντος και Αριστερά
ΩΩ αρχίσανε τα όργανα νταούλια και ζουρνάδες
κλαρίνα,και ασύμμετρες της πούτσας οι χαβάδες
Ναμουνα γύφτος ξάδερφε να μα την παναϊα
να πέρνω τα τριχίλιαρα κει κάτω στην Ηλεία
Λίγο μπλέ εις το μέτωπο μια λέρα στην κουκούλα
θα έλεγα πως δαγκωτό το ρίχνω στην νουδούλα
Και τον Ιάσων δίπλα μου γύφρο κι αυτόν να κάνω
κιας μένει στην Σαλλόνιακα και λίγο παραπάνω.
Σ’αυτόν τον κόσμο άλλωστε ποιά είναι η ουσία
πήρε φωτιά ο καναπές κι ο άλλος σημασία..
mumul
Αυγούστου 31, 2007 στο 12:26 μμ
Νοσφερατος
Για το που ρίχνει ο λαός ,τον ψήφο δαγκωτό ,του
Το ελεγε κι ο Παλαμάς στον Δωδεκαλογο του!
Αυγούστου 31, 2007 στο 12:35 μμ
Alkibiades (??!)
Νοσφυ, της Σκουπας εραστη,
δικιο εχεις μεγαλο,
οποιος με χρημα ταϊστει,
το ριχνει διχως αλλο
στου χρηματος την παροχη.
Αλλ’ ειναι ασσυμετροι καιροι
το ριξιμο ειν’ μεγαλο
κι ο γυφτος ισως το σκεφτει
ψηφησει καναν αλλο
αφου τα τρια εχουν παρθει,
μηπως του δωσουν κι αλλο
Αυγούστου 31, 2007 στο 1:37 μμ
Νοσφερατος
Μια παροιμία μουρχεται εις του μυαλου τόν στιφτη
”Μαθανε πως ..αμιομαστε ,πλακώσανε κι οι Γυφτοι”
Αυγούστου 31, 2007 στο 10:06 μμ
skupitsa
Νόσφυ, οι γύφτοι ήταν πάντα του καταχθόνιου βοηθοί
Αυτοί σε βάζαν στο κρεβάτι, σαν ξεμυτούσε η αυγή.
Μα εσύ τούς εγκατέλειψες* και μπήκαν φυλακή.
*Δεν τούς εξήγησες για την προβοκάτσια.
Σεπτεμβρίου 3, 2007 στο 2:33 μμ
Νοσφερατος
Εκτός απ’ τους αθιγγανους , λένε για ενα παπά
Που , και αυτός ,εισέπραξε λεφτα του Κουμπαρά
Σεπτεμβρίου 3, 2007 στο 3:14 μμ
skupitsa
Νόσφυ με κατέλαβε βαριά μελαγχολία
δε θέλω άλλο να μιλώ γι αυτήν την ιστορία
Λέω να πάω να πνιγώ
στης Καβάλας το γυαλό.
(έχει ωραίο κύμα)
Σεπτεμβρίου 3, 2007 στο 3:14 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Παει, ο κοσμος χαλασε, αφου και οι ιερεις
αυτοι οι αγιοι ανθρωποι, της πιστης οι φορεις
λερωσανε τα χερια τους ωσαν να ηταν γυφτοι
προδιδοντας το σχημα τους και του θεου την πιστη.
Μηπως ετουτες οι φωτιες ειναι θεικο σημαδι
γιατι ειμαστε αμαρτωλοι, μπινεδες κι αδηφαγοι,
πως την καρδια μας κυβερνουν το χρημα και το μισος
γιαυτο ο θεος οργιστηκε κι ειπε θα σας:Θα σας γαμησω;
Σεπτεμβρίου 3, 2007 στο 3:41 μμ
Νοσφερατος
Τον Προμηθέα άλλωστε, τον πρωτο εμπρηστή
Δεν θεωρήσαν οι Θεοί, ασύμμετρο απειλή;
στον Καυκασο τον δέσανε , κι ετσι τον τιμωρήσαν
Κι ύστερα ηρθαν τ’ Ορνια και τονε εξεσκίσαν;
Σεπτεμβρίου 4, 2007 στο 12:22 πμ
Νοσφερατος
Ως Έλληνες κι ως άνθρωποι Καραμανλήν ψηφίστε
Να λέει, από μέσα το , πόσο μοσχάρια είστε
Ψηφίστε τον Καραμανλή , ορδές Νεοελλήνων
Για να γεμίσει η χώρα μας ,πορδές νεοκηφηνων .
Ψηφίστε τον Καραμανλήν , δια να Ολοκληρώσει
και την Ελλάδα πιο βαθειά , στο πένθος της ,να χώσει
Σεπτεμβρίου 4, 2007 στο 12:59 πμ
Νοσφερατος
Ο Βύρων και ο Άνεμος……
Ατάραχος τον υποδέχθηκε τον Άνεμο
Κι εντέχνως τον οδήγησε σε λιμανάκι απάνεμο
Πανω, στη χώρα , άγρια η γριά Φωτιά ξερνούσε
Μα εκείνος ,Σαμουραικά, αμίλητος κοιτούσε
Τον Άνεμο τον Στρατηγό ,που απειλητικά
Για ασυμμέτρους βοηθούς είχε τα Ξωτικά
Κι ο Βύρων μας δεν μίλαγε …..και δεν τον ζωναν φίδια
Κι όλα τα γύρω του έγραφε …στα δυο του Αποκαΐδια
Σεπτεμβρίου 4, 2007 στο 1:23 πμ
Παπούλης
Δεν είναι λόρδος ο πτωχός
κι ας τονε λένε Βύρων
είναι ποέτας ξακουστός
τον ψέγει κάθε είρων
Σύφιλη δεν τον τυρρανά
ούτε και σκουλαμέντο
και με το Κόη συντροφιά
φέραν το φαλιμέντο
Νόσφυ μου σύντροφε καλέ
συνωστισμός μας δέρνει
τέτοιων μεγάλων ποιητών
” Ποιός είμαι , τι το όν ”
” μήπως η βάρκα γέρνει ;; ”
απ τ Αιβαλί , Τσανακαλέ….
Σεπτεμβρίου 4, 2007 στο 6:10 μμ
Νοσφερατος
Θα ηθελα να δω κι εδώ τον Νάνο Βαλαωρίτη
Με ποίημα θεόρατο , ωσαν τον Ψηλορείτη .
Ναβαζε την σφραγιδα του και εις την Χελιδόνα
και Πάλι να την εστεφε ,με ποίησης Κορώνα……..
Σεπτεμβρίου 6, 2007 στο 1:17 πμ
Νοσφερατος
Πλάι στο φέρετρο και στη νεκρή ,με μάτια κόκκινα
Την ξαγρυπνούσε…. Από την οροφή –κρεμόταν νυχτοπούλι και κοιτούσε ,
Η τηλεόραση ανοιχτή, και το κερί να καίει ,και για λίγο
Ξεχάστηκε να βλέπει επισήμους ,να βγάζουν λόγους για τις εκλογές και υποσχέσεις , τα λαμπερά χαμόγελα των κυριών και τις παράτες ,
Υστέρα
για λίγο έκλεισε τα μάτια κι εκοιμηθη .
Στ’ όνειρο της
Είδε πως ήτανε μικρή ,ξανά μαζί της μες το Δάσος και εκείνη
Στοργικά χαμογελούσε..
Εν τω μεταξύ, έγειρε το κερί
Και άρπαξε Φωτιά η κάσα και η Μάνα
Αίφνης στ’ Όνειρο της μπήκε και της είπε::
‘’Παιδί μου κοιμάσαι; Δεν βλέπεις ότι Καίγομαι ;
Σεπτεμβρίου 6, 2007 στο 2:01 μμ
Νοσφερατος
Ασε τα μαγειρεματα,κι ελα στη Χελιδόνα
Σκουπίτσα, σε πεθυμησα ,σιμιγδαλοκοκώνα
Σεπτεμβρίου 6, 2007 στο 3:08 μμ
skupitsa
Νόσφυ κι εγώ πεθύμησα τα ωραία τα λογάκια
που βάζαν τις φωτιές αλλού και όχι στα δασάκια
Σεπτεμβρίου 10, 2007 στο 3:32 μμ
Νοσφερατος
Ηθοποιος
σημαινει φως
μα να ,που τωρα
ειναι νεκρος
σε μια πόλη, που μας σκοτωνει…
σα μαυρη νυχτα
που ξημερώνει.
Σεπτεμβρίου 10, 2007 στο 4:38 μμ
Νοσφερατος
Θε μου Πρωτομάστορα
μ’ εκλεισες μεσ’ την Πυρκαγιά
Θε μου Πρωτομάστορα
μ’ εθαψες, μες τη στάχτη …
Σεπτεμβρίου 11, 2007 στο 10:06 μμ
Παπούλης
Αχ αυτή η Φερράρι
αρχίζει να ρετάρει
όταν ο παπούς ριμάρει
με τόση χάρη
( σχόλιο για τη wordpress )
Σεπτεμβρίου 11, 2007 στο 10:24 μμ
Παπούλης
και επ ευκαιρία :
Ακούσατε το Βύρωνα
το λόγο ορθοτομεί
δεν πρόκειται για είρωνα
μα για λοβοτομή
ασύμμετρος η απειλή
ασύστολος ο Βύρων
η χώρα μας αποτελεί
απόπατο των χοίρων
ο εις τους πόδες γλήγορος
λοβοτομή προτείνει
φαίνεται ευπροσήγορος
μες της φωτιάς τη δίνη
δεν ξέρει από καννάβινη
σωλήνα και ακροφύσιο
αλλ έχει θράσος κένταυρου
και κήρυγμα διαπρύσιο
Σεπτεμβρίου 12, 2007 στο 12:32 πμ
Νοσφερατος
Η Λύση
λεγουσι πως λανθάνουσα
η γλώσσα μας προδίδει
και τα κρυφά τα θέλω μας
ορθά τα αποδίδει
Κι όταν ο Βύρων έλεγε
Για την λοβοτομή
Ίσως στο βάθος , μέσα του
να’ θελε μια τομή
Στον Βύρων η λοβοτομή
ίσως ναναι μια λύση
όσο κι αν φαίνεται ιταμή,
όσο κι αν μας ζορίσει..
Σεπτεμβρίου 13, 2007 στο 9:02 πμ
bioannis
Για πρώτη και τελευταία φορά παραβιάζω τους κανόνες… αξίζει όμως: (Άτιμες εκλογές… φέρνεις τους ανθρώπους πιό κοντά, μέσα καλύτερα, … στο ζωϊκό βασίλειο)
“Σαν φόρο τιμής και μνήμης στα δάση που χάσαμε σας στέλνουμε ένα απόσπασμα μερικών σελίδων από το κεφάλαιο από το έργο του Μυριβήλη “H Zωή εν Τάφω” Σελ. 103, 108 και 109. Είναι από τις ωραιότερες σελίδες της λογοτεχνίας μας και αποτελούν το πιο εύλογο μνημόσυνο για την μεγάλη απώλεια.
«….. Μας ξεσήκωσαν μαύρη νύχτα. Είκοσι άντρες κ’ εγώ επικεφαλής. Ο λοχαγός με φώναξε στ’ αμπρί του. Μούδειξε ένα δεκανέα του Μηχανικού και μούπε: – Θα πάρεις τους άντρες και θ’ ακολουθήσετε όλοι μαζί τούτον εδώ το δεκανέα. Θα σας οδηγήσει σ’ ένα δάσος να ρίξετε κάμποσα δέντρα για αμπρόξυλα και για πασσάλους στα συρματοπλέγματα. …..
….. Έτσι το λοιπόν ξέφυγα μια μέρα, μια μεγάλη μέρα ολάκερη απ’ το χαράκωμα Μια μέρα γεμάτη από υπαίθριο φώς, από δεντρίσιο ίσκιο, από χρώματα και νερά και λουλούδια. Μια μέρα κάτω από τον ουρανό! ……
….. Ξαφνικά βρεθήκαμε μπροστά στο Δάσος! ….
….. Σαν μπήκαμε μέσα, είδηση δεν μας πήρε η ψυχή του δάσους. Κανένα πουλί δεν έπαψε να σφυρίζει, καμιά φωνή μέσα σ’ αυτή την τρικυμία των ήχων δεν έκοψε τη φόρα της, κανένα μαμούδι δεν άλλαξε το δρόμο του. Και σαν αρχίσαμε κατόπι, εμείς τα γελοία τα’ ανθρωπάκια, τσικ-τσικ-τσικ, με τα μπαλταδάκια μας, να στρώνουμε μερικά νέα δέντρα χάμου, είδαμε το χυμό τους να χουχλακιάζει σαν αγίασμα μες από τις φρέσκες πληγές τους που ευώδιαζαν. Όμως και πάλι το δάσος είδηση δεν μας πήρε, ο ρυθμός του τρίχα δεν άλλαξε. Φαίνεται πως μέσα στο φοβερό σύνολό του αυτά ήταν μικροεπεισόδια ασήμαντα. …..
….. Λοιπόν εκείνο που νιώθω και τώρα ακόμα απ’ το βούτηγμά μας μέσα στο δάσος, είναι αυτό το παράξενο συναίσθημα της χτηνωδίας που με γέμισε. Νιώθω πως κυλίστηκα μια μέρα ολάκερη πάνω στην πράσινη προβιά ενός φανταστικού μεγάλου θεριού, που λουφάζει κει κάτω στην άκρη του κάμπου χιλιάδες χρόνια και φράζει με τον όγκο του τον ορίζοντα. Είναι ένα αθάνατο Ζό με αμέτρητα χοντρά ποδάρια, βουτηγμένα, γαντζωμένα ως τα έγκατα της γης. Κρατά τη μούρη ψηλά, χωμένη μέσα στα σύννεφα και με την πλατιά γλώσσα του την πράσινη γλείφει τον ουρανό. Έχει φοβερή φωνή κυματιστή και το θεόρατο κορμί του μυρίζει στυφή δασίλα, που ακόμα πικρομοσκοβολάει πάνω στα ρούχα μου. Τα πότισε σα δεντρίσια βαρβατιά και μυρίζουν βαριά. Αυτός ο αγέρας της δυνατής χτηνωδίας φυσούσε από παντού μέσα στο δάσος και πότιζε την ογρήν ατμόσφαιρα σα δηλητηριασμένη ανάσα. Έβλεπες σιγά-σιγά και κυρίευε ολοένα και πιο δυνατά τους φαντάρους. Σαν τους πέρασε η πρώτη ξαφνική εντύπωση του τιποτένιου μας, αρχίσανε λίγο-λίγο να δέχουνται την κατάσταση. Αφήκαν το πράσινο τέρας να τους καταπιεί – μια μπουκιά – κι άρχισαν να πάνε και νάρχουνται λεύτερα, μέσα στην απέραντη κοιλιά του. Κι αυτό πάλι έπιασε να τους χωνεύει μια χαρά και να τους αφομοιώνει, γεμάτο αδιαφορία. Φώναζαν τώρα κι’ αυτοί με όλη τους τη δύναμη σαν τα πουλιά, για να μπορεί ν’ ακούει ο ένας τον άλλονε σε δέκα βήματα απόσταση. Κατόπι, κρυφά-κρυφά κι ακατανίκητα, άρχισε να τους μεθά η ερωτική μανία που σφύριζε κι έβραζε απ’ όλες τις μεριές εκεί μέσα. Τους χασίσωνε το αψύ χνώτο που λιβανιζόταν μες από τα σκοτεινά λαγόνια του δάσους. Κ’ η άγια, η δημιουργική ψυχή του σταζοβολούσε σα γεννητικό υγρό πάνω τους από τα δέντρα τ’ αγκαλιασμένα με τους τιτανικούς στριμμένους αγκώνες τους κι από τα κλαδιά τα μπλεγμένα ερωτικά, γεμάτα από ζευγαρωμένα αγρίμια και από χιλιάδες πουλιά, που τσίριζαν απ’ την αβάσταχτην ηδονή. Τους διαπερνούσε σα λεπτό φαρμάκι πράσινο, φιλτραρισμένο ολόισα απ’ την καρδιά τους δάσους, που λαχάνιαζε γαυριασμένο απ’ τη σκληρή γενετήσια οργή του. Οι φαντάροι μπορεί να μην το καταλάβαιναν, μα ήταν κιόλας υποταγμένοι στην κυριαρχική ψυχή του πράσινου χτήνους. Κι αυτό τους μεταχειριζότανε πια σαν όλες τις άλλες χιλιάδες ψυχές που το κατοικούσαν και σύνθεταν μαζί του τη φοβερή ζωή του, συνεπαρμένα απ’ το σίφουνα της πριαπικής μανίας. …..»
Σεπτεμβρίου 13, 2007 στο 2:28 μμ
Νοσφερατος
Διαμαρτυρομαι εντονως …Πανε
οπως και στην προηγουμενη παραβιαση κανόνων απο την Ριτσα , νομιζω πως θα πρεπει να αναγκασεις τον Βιοαννη να μετατρεψει ολο το παραπάνω αποσπασμα σε εμμετρους στιχους…
…Αντε …Ντουμανιασαμε εδώ μέσα
Σεπτεμβρίου 13, 2007 στο 7:30 μμ
Παπούλης
Τομάθατε πουλάκια μου το θλιβερό μαντάτο
εις το πεδίο του Άρεως εις την Αθήνα κάτω
ο Γεωργάκης ομιλεί και στο λαό δηλώνει
πώς ο Σημίτης είναι εδώ , έτσι καλά και σώνει
πως θάχει λέει ο Φού Μαντσού το θεσμικό του ρόλο
και αν μας το χώναν από μπρός τώρα από το κώλο.
Βαρύς αχός ακούγεται , βόθροι ανοιχτοί βρωμάνε
τάχα μου εκσυγχρονισμό σήμερα πιπιλάνε
γι αυτό να μη ξεχάσετε κακόμοιρα πουλάκια
στη κάλπη να φορέσετε τσίγκινα σωβρακάκια
ότι τους μάθαμε καλά τους πονηρούς Κινέζους
γαλαζοαίματους ασβούς με δόλιο το ρέζους
Και την επαύριο εκεί φτωχά χελιδονάκια
ένα δαμάλι θα απαντά στο πράσινο μαμάκια
μέσα σε γαλανόλευκες θα παίρνει το λουτρό του
και δομημένο θα φορά το γαλανό φουρό του
αχ σε πιό κόσμο μ’ έφερες καημένε μου πατέρα
από τη μιά ο Φού Μαντσού , στην άλλη ζαρντινιέρα
Πικρά χελιδονάκια μου , ακούστε το Παπούλη
σκατά μεταπολίτευση , την έχει φάει ούλη
σ’ αυτή τη Ψωροκώσταινα η μοίρα τόχει γράψει
κάθε ελπίδα να πενθεί και φώς να μην ανάψει
τούτη η πατρίδα γίνηκε για τους πρασινοδέξιους
πούχουν βρακιά μεταξωτά και κώλους επιδέξιους.
Σεπτεμβρίου 13, 2007 στο 8:22 μμ
Νοσφερατος
Στη Χωρα των Δαμάλων
Εκεί στην Δαμαλόχωρα ,χώρα των Χοντροκώλων
-Όπου ανάψαν πυρκαγιές μας κάψανε τον Κωλον-
Ευρέθη νέο ζωντανό πουχει και μούρη αφράτη
Αγνώστου άλλης ταυτότητας ,το λεν Νεοδημοκρατη …
Είναι γλοιώδες και ρευστό του φεύγουν ολο σάλια
Και όλο γλύφει έρποντας τα Δαμαλομασαλια
Σκωληξ αν και παχύδερμο ,παντού ανοίγει τρύπες
Κι όταν το πιάνουν κλέπτοντα λέγει ‘’εσύ το είπες’’
Σεπτεμβρίου 14, 2007 στο 4:41 μμ
Νοσφερατος
ΝΑΝΟΣ ΒΑΛΑΩΡΙΤΗΣ
ΕΚΤΡΟΠΉ
Σ Τ Ο Ν Χ Ω Ρ Ο
ΤΗΣ ΑΕΝΑΗΣ ΜΕΓΕΝΘΥΝΣΗΣ
& ΣΜΙΚΡΥΝΣΗΣ
Μια φιλοσοφική πραγματεία
Χάρις στην μαγική ανάπτυξη
Του σώματος μου, άρχισε
Η συρρίκνωση και διαστολή
Του δωματίου μου. Το κρεββατι μου
Ωστόσο διαστελλόμενο επιμηκύνεται
Και στενεύει ώσπου να ζαρώσει.
Το Λαβομάνο χάνει τη σύσταση του
Και αρχίζει να μαλακώνει .
Η δασκάλα όταν πλένεται
Πίσω από το παραβάνι αρχίζει
Να φουσκώνει και τα φορέματα της
Σχίζονται μ’ ένα κρααχ οδυνηρό
Στ’ αυτιά
Και φαίνεται ο κάτασπρος της
Πισινός με από κάτω καθώς σκύβει
Μια τούφα ξανθοκόκκινες τρίχες
Που εξέχουν σαν γενάκι
Από την χαράδρα της σχισμής
………………………..
Συνεχίζεται……
( απόσπασμα ενός απο δυο ποιηματα του Νανου Βαλαωριτη
που δημοσιευτηκαν στην επιθεώρηση πολιτισμού ΕΝΕΚΕΝ
Που μόλις κυκλοφόρησε (τευχ.8 ο- Φθινόπωρο 2007)
Σεπτεμβρίου 17, 2007 στο 1:51 πμ
Νοσφεράτος
Τη Ρωμιοσύνη μη την κλαις
Όταν την κλαίν οι ρεγγες
Στον πάτο του κατήφορου
Στα χείλια της αβύσσου
Νατη πετιεται απεξαρχής
Κι τρέμει σαν το ψάρι
Και καμακώνει το θεριό
Μενα πλαστό καμάκι
Σεπτεμβρίου 18, 2007 στο 1:10 πμ
Παπούλης
Άκουσες τα νέα πατέρα
μπάμ ηκούσθη στον αγέρα
υπεστάλη και η παντιέρα
κειά την αποφράδα μέρα
Δέκα έξη Σεπτεμβρίου
εις τας νήσους Ρίου Κίου
του ανέμου μή ουρίου
εναυάγησα δια βίου
δυό τρείς βρήκα μπαμπουίνους
και εκαθήμην δίπλα σύννους
έψαχνα Αβοριγίνους
ηύρα τους ναυαγιστές δελφίνους
Σεπτεμβρίου 18, 2007 στο 1:26 πμ
Νοσφεράτος
Παει καιρός που μουλειψε η μανα Χελιδονα
οταν μακρυα της εφυγα ,διεβην τον Ρουβικώνα
ταξιδεψα κι αρρωστησα και πήγα στις Βερμουδες
οπου Πασοκοι ετρωγαν ξυλο στους Πισινουδες …
Μα να που ματαγυρισα και ηυρα τον Παπουλη
που μαξεψε στο ποημα του την μαεστρια ούλη
και γραφει για ναυάγια και δια Αβοριγίνους
και νιωθω σαν να βρεθηκα με φιλους Βεδουίνους ..
Σεπτεμβρίου 18, 2007 στο 2:07 πμ
Παπούλης
Ρινόκεροι , μαστόδοντα και διάφορα θηρία
εις του Γιωργάκη το τσαρδί κάνουν λαθροχειρία
το κλέος άλλων εποχών ο Κίμων ενθυμάται
με τη μασέλα του λειψή , νομίζει πως βρυχάται
Στο Φού μαντσού προστρέχουνε όλοι οι συνωστισμένοι
οι δύστυχοι δεν ήξεραν , δεν ξέρουν οι καημένοι
με ποιό κουμάσι έμπλεξαν ποιόν άθλιο μανδαρίνο
αλλά μπροστά του κάθονται υπάκουο κλαρίνο
Άλλος ήταν ο Σουν Γιατ Σεν , αυτός Τσαγκ κάι σέκος
είναι ο μέγας Ρόυ Μπήν , ο δικαστής του Πέκος
και ο Μπέννυ του προσφέρθηκε να κάνει την αρκούδα
να δούμε στα τελειώματα ποιός παίζει τον Ιούδα
Σεπτεμβρίου 18, 2007 στο 11:19 μμ
Παπούλης
Αυτό που πάντα θαύμαζα σε όλη μου τη ζήση
είναι η περιστροφική πιρουέτα του ντερβίση
πότε δεν είναι εύκολο κανείς να τον στριμώξει
και από το κέντρο της σκηνής αλάργα να το διώξει.
Μες τα ντουμάνια έμπλεος τις σβούρες περιπαίζει
δεν το τρομάζουν αυλικοί και ύποπτοι κινέζοι
μα απ τις στροφές φυγοκεντρεί πράσινη φουστανέλλα
και φαίνεται του αλλόκοτη η πλαστική σαρμέλλα.
Δούλοι παρατρεχάμενοι ευνούχοι και μαγίστροι
ψεύτικο μας δολώνουνε σκουλήκι στο αγκίστρι
αυτά που τους μαθαίνανε εκεί στους μεντρεσέδες
και εμείς τα καταπίνουμε ξάπλα στους καναπέδες
Σεπτεμβρίου 18, 2007 στο 11:31 μμ
Νοσφεράτος
Λαμπρός αναδεικνυεσαι ω ποιητά Παπουλη
Το ποιημα σου ,μου θυμισε τους μαχητες στο Σούλι
Λεβεντικα, που χορεψαν, τον γύρο του Ζαλλόγγου
Μηδεποτε πτοουμενοι, του Βενιζελειου Ογκου.
Σεπτεμβρίου 19, 2007 στο 12:06 πμ
Πάνος
Λυπάμαι Νοσφεράτε μου, βρίθεις ανακριβείας
συγχλίζοντας τους μαχητάς με αυτάς τας μαχητρίας
που επήδηξαν απ’ τον γκρεμό του Ζάλλογου. Τις είδες;
Γυναίκες ήσαν ηρωικές – ουχί μουστακαλήδες!
Και άλλο λάθος: ουδαμού υπήρχεν Βενιζέλος’
είς κάποιος Τούρκογλου, μπορεί. Δε λέω άλλα – τέλος!
Σεπτεμβρίου 19, 2007 στο 12:31 πμ
Νοσφεράτος
Μη με συγχλίζεις Πανο μου, λέγων για μαχητρίας
Συγχέοντας την ποίησιν με τας ανακριβείας
Λες κι εδώ μέσα γράφουσι ο Λιάκος κι η Ρεπούση.
Θελεις να πεις το ποίημα μου πως ειναι σκετο μούσι;
Η ποίησις υφαίνεται με στάλες φαντασίας
ξεχνά τις λεπτομέρειες και μπαίνει στας ουσίας
ειν’ αντιφέγγισμα του νού ,παιδί σκηνοθεσίας
πού σπάει τους μαντρότοιχους της γραφειοκρατίας *
* Οπως ο Ρουσοπουλας με τα τριχιλιαρα
Σεπτεμβρίου 19, 2007 στο 1:17 πμ
skupitsa
Συγκλίνω συγχλιζόμενη στην άποψη του Πάνου
Ουδέποτε χορέψανε στο Ζάλογγο οι άντρες
Ούτε ριχτήκαν στο κενό, μόνο πηδούσαν μάντρες
Αυτές που αντιστάθηκαν στου ογκόλιθου το δέος
Στην διαλεκτική του ορμή, στου ρήτορα το κλέος
Ήταν οι συμφοιτήτριες που ακάματος κτυπούσε
Και αν και σοσιαλιστής, σαν κνίτης διεκδικούσε.
Μα είναι δυστυχώς γνωστή του θήλεος η φύση
Ουδόλως παραλάσσουσα σ’ ανατολή και δύση.
Όσες κι αν του ξεφύγανε σαν ήταν φοιτητής
Ισόποσες απήντησαν ναι στον καθηγητή.
Και επειδή είναι γνωστό ότι η κοινωνία
Θήλεος έχει τη μορφή και τη νοοτροπία
Που με πανούργον αρχηγό είναι ευτυχισμένη
Αυτήν εδώ τη μάχη σας λογίστε την χαμένη.
Σεπτεμβρίου 19, 2007 στο 1:29 πμ
Νοσφεράτος
Τι τάχα να γοήτευε όλα τα θηλυκα ;
μηπως οτι ρητόρευε τοσο γητευτικά;
Η μηπως υποκύπτανε στη γεύση εξουσίας
που είναι το απόσταγμα της καθε συνουσίας;
Αίνιγμα πάντα ,σκοτεινό η των θηλέων φύσις
που , πρώτα η Σφίγκς μας έθεσε και η θεά η Ισις.
Σεπτεμβρίου 19, 2007 στο 1:47 πμ
skupitsa
Νόσφυ, το πλοίο Σαμοθράκη βγήκε απ’ το λιμάνι
κι εγώ πρέπει να κάνω νάνι (χωρίς νάνοι….)
Σεπτεμβρίου 21, 2007 στο 12:17 πμ
Παπούλης
Αποβραδίς τραβιότανε μ’ ένα κοσμοπολίτη
σε μια σχεδία καποιανού κόφη ανάν κοπρίτη
στα πέλαγα χτυπιόσαντε σαν δύο αρουραίγοι
που τους βαράγανε δυο τρείς Τούρκοι τζοχανταραίγοι.
Μα στο λιμάνι πούφυγαν ενα άλλο είχαν θέμα
για κάποιο ΓΑΠ και ενα χοντρο που τούπινε το αίμα
και ο Νοσφεράτος χάρηκε που βγήκε το καρντάσι
με τη μπουρού , συνάδελφος , στο γαίμα να χορτάσει
Από κοντά και ο Βιοτζών το Κήπο να φροντίζει
ένας αγνός φιλόζωος , κρατάει απ την Ασσίζη
όλοι μαζί βρεθήκανε κουβάρι στη σχεδία
μα έμπαζε από παντού , μεγάλη αδικία.
και σαν στεριά εβρήκανε και στέγνωσαν λιγάκι
και η σχεδία βυθίστηκε , το ρίξαν στο κρασάκι
αφήσαν Μπένυ και το ΓΑΠ και τους πολιτικοί
στου άθλιου Ευαγγελισμού τη μαύρη εντατική.
Σεπτεμβρίου 21, 2007 στο 12:33 πμ
Νοσφεράτος
Κάποιες φορές, στα νιάτα μας γυρνούμε τρομαγμένοι
Όταν στα γεροντάματα, νιώθουμε πια σκιαγμένοι
Νιώθοντας πια ανημποριά και κάποια στεναχώρια
Γυρνάμε στα μικρατα μας , που ήμασταν Αγόρια…
Γυρεύοντας στη νιοτη μας μια στάλα αναμνήσεις
-οταν την πνιγηρή ζωή, πια δεν μπορείς να ζήσεις-
Φτάνουν αναλαμπές στο νου, κάποιες σκιές φρεσκάδας
Εκεί στη νιοτη ,κάποτε δεν ήσουνα Ζοχαδας.
Κλείνεις τα μάτια έκπληκτος , βλέπεις τον εαυτό σου
-μες το καθρέφτισμα του νου, το γέλιο το δικό σου…
κι αναρωτιέσαι μια στιγμή ,τι έγιναν τα δώρα
που σ’ υποσχόταν κάποτε Νεράιδα Μυροφόρα….
Κι υστέρα σαπουνόφουσκα που σκάει η μαγεία
Σαν επιστρέφεις μες τη παγερή σου την ανία
Γαϊτανάκι ειν’ο βιος κι όλο γυρίζει
Κατω απ’ τον πάγο ,όμως κυλά το αίμα μας και σφύζει.
Σεπτεμβρίου 23, 2007 στο 7:12 μμ
Νοσφεράτος
ξυπνήσαμε μεσ στους Νεκρούς
Χτύποι στην πόρτα σου! , Ακούς;
Γέλια στην πιο μεγάλη Νύχτα
Και έξω το Σκοτάδι ! Πήχτρα
Νύχτα των ζωντανών νεκρών
Νύχτα κρυστάλλων, άδειων ψυχών
Και να το Γκολεμ ζωντανεύει
Μες το σκοτάδι και oλo θεριεύει
Όλο χαμόγελα και ολο δώρα…
Που μας Χαρίζει τρελή Πανδώρα
Μικρή Ελπίδα ,που όλο ζαρώνει !
Γελά η Νύχτα που τη σκοτώνει
Σεπτεμβρίου 29, 2007 στο 2:36 πμ
Ο θειος Ισιδωρος
Εκρού, εκρού
το χρωμα του νεκρου!
Σεπτεμβρίου 29, 2007 στο 8:03 μμ
Νοσφερατος
Γιατί δεν αποδήμησαν τάχα τα χελιδόνια;
Και τριγυρνάν εδώ και κει σαν θλιβερά Παγώνια
Κι αντις για τιτιβίσματα κάνουν Ταω!! , Ταώ !
Σαν ναταν σε Νεκρουπολή Αρχαίου Φαραώ ;
Μη τάχα μελαγχόλησε η φύση των Πτηνών ;
Σ’ αυτή την Πόλη που μεινε στο έλεος Κτηνών
Η μήπως ετοιμάζονται για κάποια Παγανιά
Μη Γενική επίθεση θα κάνουν τα Πουλιά;
Σεπτεμβρίου 29, 2007 στο 9:32 μμ
Νοσφερατος
Νανου Βαλωριτη
Σοδομα και Γομορα
(περιοδικό Ενεκεν …φθινοπωρο 2007)
Απόσπασμα :
Τον καιρό εκείνο αποφάσισε να κάνει σύναξη όλο
το συναφι του ο Μέγας Σατανάς και να τους
Προτείνει νέα απαίσια έργα όπου θα υπονόμευαν
Τις αξιες του περιβάλλοντος με πάθος μίσος και αδιαλλαξία πλευρίζοντας ως σήμα πλεύσεως την
Άγνοια
Αμα ερωτήθηκε από τον Μέγα Συγγελο
Αρχιδιαβολο για ποιο περιβάλλον πρόκειται
Απήντησε ως εξής: :
Με περιβάλλον εννοώ την περιρεουσα κακία
Λοιδορία και τα κακόβουλα σχόλια που κάνουν
οι άλλοι να επικρίνουν τα σατανικά μας έργα ως
λαμόγια …
Σεπτεμβρίου 30, 2007 στο 12:19 πμ
Ο θειος Ισιδωρος
Ω! νάτο πάλι αυτό το ισχνό, φασματικό καράβι!
Βουβό, όπως πάντα, στα νεκρά νερά κυλάει απόψε,
ίσκιος θολός που εγέννησε μια νύχτα εβένινη, όταν
πίσσα και θειάφι η Τρικυμία μέσα στα χάη ξερνούσε.
Πέρα απ’ τα βάθη ερεβικών ξεκίνησε οριζόντων.
Στην πρύμη του, όπου ορθώνεται, όρνεο πανάρχαιο,
ο Χάρος,
μια μαύρη κι ανεμόδαρτη παντιέρα είναι στημένη
από τα νέφη της Νοτιάς τα θυελλικά υφασμένη.
Οι φύλακες, που εξόριστοι σ’ έρημους φάρους ζούνε,
βουβοί το βλέπουν, μες στο δέος των παγωμένων πόλων,
να πλέει, τεράστιο φάντασμα, ενώ ένα φως γαλάζιο
πένθιμα αυγάζει ως σπαραγμένη ελπίδα στον ιστό του.
Το άρμενο αυτό δε λίκνισαν του αρχιπελάγους οι αύρες
κι ούτε οι φαιδροί των αλμπατρός κρωγμοί σ’ αυτό
εμηνύσαν
πως κάτω απ’ τα σαπφείρινα των παραλλήλων τόξα,
καθώς αργά πέφτει η ζεστή, βαλσαμική αμφιλύκη,
σα μια γυναίκα ερωτική δίνεται αβρά το κύμα
μες στην αγκάλη ειρηνικών κι ευωδιασμένων κόλπων:
πάνω από θάλασσες στυγνές τα μαύρα ιστία του ορθρίζαν,
καθώς πικρές κι ανήμερες μελλοθανάτων σκέψεις.
Μες στους ατμούς της γαλανής κι απατηλής ομίχλης
οι πόλοι αλλάζαν κι έπαιρναν μια νέα τεράτινη όψη:
εκεί ήλιοι ωχροί, στις παναρχαίες τροχιές τους παγωμένοι,
λάμπαν στους άδειους ουρανούς σαν κρύα, φασμάτινα
άνθη.
Είδε νησιά μυστηριακά από σκοτεινό βασάλτη
κάτω απ’ την πύρινη βροχή να θάβονται ηφαιστείων,
και μ’ ένα βούισμα, σα ν’ αχούν σήμαντρα υπόγεια πλήθος,
στ’ άναστρα βάθη να κυλούν των ωκεανείων αβύσσων!
Στο πέρασμά του εκήδευε τους αυλωδούς ανέμους:
Αν κάτι εστέναζε πικρά στις αχερούσιες νύχτες,
δεν ήταν ο άνεμος: οι ωχρές ψυχές των ναυαγών του
στην πένθιμη άρπα ολόλυζαν των σκοτεινών ιστών του.
Το άρμενο αυτό δεν άραξε σε ειρηνικό λιμάνι
(η Ειρήνη απάνω του έφευγε σαν τρομαγμένη αλκυόνα!)
Προαιώνιο φάσμα αλητικό, οιωνός στυγνών θανάτων,
αδιάφορο είδε να γερνούν ήλιοι, ουρανοί και πόντοι.
Και πλέει, και πλέει αυτό το ισχνό κι εφιαλτικό καράβι.
Μόνοι του σύντροφοι, ουραγοί πιστοί των ταξιδιών του,
κάτι πουλιά φασματικά το ακολουθάνε πάντα–
μια συνοδεία από φέρετρα μετέωρα δίχως στάση!
Σεπτεμβρίου 30, 2007 στο 12:28 πμ
Νοσφερατος
http://panosz.wordpress.com/2007/06/10/nea-helidona/#comment-15524
Σεπτεμβρίου 30, 2007 στο 12:42 πμ
nik-athenian
Απόκοσμη και παγερή η νυχτοφαντασίωσή σου,
μην είδες τον ιπτάμενο Ολλανδό στην τηλεόρασή σου;
Ο Μανωλιός ο Καίσαρας πολύ καλά τα λέει
και το ψυχωτικό καράβι του μες τα ερέβη πλέει.
Αυτά άμα στοχάζεσαι στις 3 τα ξημερώματα
δεν σ’ ανεβάζουν αύριο ούτε δυο μαστουρώματα.
Σεπτεμβρίου 30, 2007 στο 12:52 πμ
skupitsa
Σαν τι κακό σού έκαμε αυτός ο Αουρέλιο
Βλέπεις φαντάσματα παντού και μαύρες οπτασίες
Πώς θραύονται τα όνειρα σε βράχο από βασάλτη
Πως τα ποδάρια δένονται από αιώνων μαγγανείες
Μένεις και συλλογίζεσαι το άδειο απόγευμά σου
Τα θρυλικά καμώματα που λίωσαν σαν παγάκι
Καθώς τη σφαίρα κτύπησε του ξένου το κεφάλι
Πρέπει να το παραδεχτείς. Ωραίο ήταν γκολάκι.
Σεπτεμβρίου 30, 2007 στο 1:36 πμ
Νοσφερατος
Όταν κλείνουν τα βλέφαρα βαριά το μεσονύχτι
Και στο μυαλό τυλίγεται ολόγυρα του δίχτυ
Και βλέπεις και ποιήματα εδώ στην Χελιδόνα
Να γράφει ο Ισίδωρος κι’ η Ιτσα η Κοκόνα
Κι εξω να ‘κουγεται αχός να πέφτει το σκοτάδι
Και συ να γραφείς άσκοπα σε τούτο το ρημάδι
Να χάνεις το ζητούμενο και τον ειρμό των λόγων
Να παίζεις με τα ζάρια σου τον κόσμο σου στον Τζόγον
Κι αξάφνου αναλογίζεσαι : Τι τάχα μου συμβαίνει ;
Που δίχως λόγω κι αφορμή ,ο στίχος μου δεν βγαίνει;
Αναρωτιέσαι μάταια , τα βλέφαρα σου κλείνουν
Τον ύπνο σου τα ονειρατα ,με πέπλα τόνε ντυνουν .
Και αίφνης βλέπεις όνειρο : καράβι μεθυσμένο
Με καπετάνιο Ισιδωρα , λιγάκι Μπερδεμένο
Και την Σκουπιτσα –πειρατή, να είναι στο τιμόνι
Ως Καπταιν Χουκ , αγριωπή φορούσα μια Ζώνη
Ωσάν εσθητα μαγική και με μαργαριτάρια
Κι αντίς για πόρπη έχουσα στη μέση δυο Ψάρια
Να στέφεται στη Κουπαστή ο Νικ ο Αθηναίος
Και στο κατάρτι το ψηλό ο Πάνος ο Μοιραίος
Κι ακάτου εις την θάλασσα να πλεουν καρχαριες
Καταβροχθίζουν για μεζέ , δυο πειρατες παριες
Που τόλμησαν να υψώσουνε σημαία ανταρσίας
Ασμένως αψηφήσανε τας Θειου Εξουσίας ;
Οι τρομαγμένες τους κραυγές μου τρύπησαν τα Ωτα
Και έτσι ξάφνου ξύπνησα , λουσμενος στον ιδρώτα
Σεπτεμβρίου 30, 2007 στο 1:38 πμ
Νοσφερατος
Να στέφεται στη Κουπαστή =Να στεκεται
Σεπτεμβρίου 30, 2007 στο 3:01 πμ
Ο θειος Ισιδωρος
Δεν ειναι ο Αουρελιο, δεν ειναι ο Κρισναμουρτι,
ο Γιωργος ή ο Ευαγγελος οπου τα κάμαν μούτι.
Δεν ειναι ο Πολυδωρας δεν ειναι ουτε ο Λιαπης,
αυτος ο αχμακης ο αδαης και ο μανικοκάπης.
Δεν ειναι ο σουρουκλεμές, δεν ειναι ο αλαμπασίας,
ο μούχρας ο ανωφελης κι ο ανευ σημασιας.
Δεν ειναι του αγνωστου στρατιωτου η καβλωμενη χηρα,
ουτε κι η μανα του φονια η μαυροκακομοιρα.
Δεν ειν΄ η ορφανεια του παιδιου και του φτωχου η πεινα,
η πιπα που δε μου΄κανε η Σούλα η καραμπινα.
Του μεταναστη ο καημος, το δικιο του αράπη,
δεν ειναι οτι αργησε, μια μερα, η αγαπη.
Δεν ειναι του φθινοπωρου τα μαραμενα φυλλα,
του ακριβοπωρου οι τιμες και του παπά η καφριλα.
Ειναι ακομα πιο βαθυ αυτο αυτο που με λυπαει,
αγριο σκυλι που μεσα μου γαυγιζει κι αλυχταει:
Μα αποψε θελω να το πω μηπως και ξαλαφρωσω,
μια μερα που ημουνα μικρος η θεια μου η Φρόσω……
Συνεχιζετα……..
Σεπτεμβρίου 30, 2007 στο 4:24 πμ
Νοσφερατος
Εγώ σαν ημουνα μικρός η Θεια μου η Νίτσα
Μια μερα πούμουν βρώμικος κι’ ήμουνα μες την γλίτσα
μ’ άρπαξε ,με ξεγύμνωσε και μ’ εβανε στη Βρύση
και τοτε αναταράχτηκε η παιδική μου φύση
Γιατί εκει που μ’ έλουζε κι ημουν καταβρεγμένος
και έσκυβε και φαίνονταν τα στήθια της, ασμένως
και μυριζε σαν λουκουμας και ειχε οψη θείας
Για μια στιγμή μου έμοιαξε λιγο της Ευτυχίας
(μιας αλλης θειας)…..
Συνεχιζεται
Οκτωβρίου 1, 2007 στο 1:22 πμ
Νοσφερατος
Περί νοησιαρχίας κ.λ.π
——————————–
Κάποιες φορές οι άνθρωποι βαθειά μελαγχολούνε
Ιδίως σαν τα νιάτα τους φεύγουνε και γερνούνε
Και έρχονται γεροντόπαχα και πόνοι στην καρδιά
Και λιγοστεύουν οι ηδονές και νιώθουν σαν Σκατά
Σαν οι αισθήσεις ατονούν κι όλο πιο λίγο ακούνε
Τα μάτια ,αν και με γυαλιά , πια δεν μπορούν να δούνε
Και μόνο καταφεύγουνε σε κάποιες αναμνήσεις
-Ti άλλο από μένει πια αν δεν μπορείς να ζήσεις;-
Έτσι εξηγείται Θείε μου η νοησιαρχία
Οι νοσηρές διαστροφές και η κάθε αμαρτία
Και φεύγουν κι οι αναστολές μαζί και με τη νιότη
Καθόλου πια δεν ντρέπονται ,χοντροί σαν Παβαρότι
Καθώς τα χρόνια φεύγουνε σου μένει η Λαγνεία
Και οι αισθήσεις χάνονται δεν φέρνουν ευωχία
Ψάχνεις να βρεις διαστροφή και γίνεσαι μπισμπικης
Και όσο πιο πολύ γερνάς τόσο και πιο καθίκης ….
Οκτωβρίου 1, 2007 στο 1:23 πμ
Παπούλης
και είπε εκείνη η αμαρτωλή μέσα στην ησυχία
δεν σούχω πεί χίλιες φορές μη με φωνάζεις Θεία ;;;;
δεν ενθυμούμαι καθαρά η Νίτσα ή η Φρόσω
κράτει πλέον δεν άντεχα , σημάδεψα τα πρόσω
συνεχίζεται
Οκτωβρίου 1, 2007 στο 1:34 πμ
Παπούλης
… εκείνη όμως αυστηρή με έκοψε αμέσως
η πληρωμή σε ντόλλαρος δεν δέχομαι τα πέσος
και έτσι Θειέ και Νόσφυ μου απέμεινα ενεός
τι βάσανα επέρασα τότε που ήμουν νιός
τώρα που έχω σύνταξη και τα καζάντια ούλα
εβρήκα εις τη νπλώρη μου την άγια Ζαχαρούλασαααααααααααααα
Οκτωβρίου 2, 2007 στο 1:10 πμ
Νοσφερατος
.Λουκρήτιος: De rerum Natura
————————————-
«…Ετσι με τα απεικάσματα γελάει κι η Αφροδίτη/
Στον έρωτα τους εραστές και μπόρεση δεν έχουν/ Να τους χορτάσουν τα κορμιά [… ]
Κολλούν το σώμα και μυζούν ο ένας το σάλιο του άλλου
/ Και ο ένας του άλλου πλάθοντας το στόμα με τα δόντια
/Φυσομανούν , στα περιττά, γιατί δεν βγαίνει ωφέλεια
/Απ¨ όλα αυτά και δεν μπορούν με το κορμί τους όλο
/ Ο ένας στο σώμα του αλλουνού να μπει και να χωρέσει….»
Οκτωβρίου 2, 2007 στο 1:43 μμ
suigeneris
Καθήμενος βαριόμουνα
και είπα να τα γράψω
του (3κλπ) ΠΟΛΟΥ τα εννιάμερα
και ευθύς να πάω
ν’ αράξω
στα τέτοια μου-τα του ΠΑΣΟΚ
στην απαυτή μου-ο Μπένι
…
το πρόβλημα, (αγαπητοί)
ώδινεν με-ως κείνο το μουνί
που, σαν πιτσικάρει το πανί
νιώθει το ΣΟΚ
και τρέμει…
ΥΓ Δεν είναι του Λουκρήτιου-
δεν ειν’ του Ισιδώρου
είναι της φαντασίωσης
ωδή γλυκού ανδρικού φόρου
Οκτωβρίου 2, 2007 στο 3:11 μμ
nik-athenian
Του Νοσφεράτου η λαλιά μίλησε στην καρδιά μου
προβλήματα κατέγραψε σα νάτανε δικά μου.
Έρωτας μέσα απ’ το μυαλό, δύσκολα με γεμίζει
κι αν με γεμίσει μια στιγμή πολύ αργά ξαναγυρίζει.
Την πλήρωση και τη χαρά δεν σου τη δίνουν οι αισθήσεις
στην δίνει η εικόνα του μυαλού την ώρα που θα χ*σεις.
Οκτωβρίου 2, 2007 στο 4:32 μμ
Παπούλης
Νικαθηναίε μ’έβαλε σε χίλιες δύο σκέψεις
υπάρχουν για τα ονόματα διάφορες επισκέψεις
όπως δυό άκρες βρίσκουμε στο κάθε ένα νήμα
ο αστερίσκος που’βαλες στο παραπάνω ποιήμα
Αν το δεχτώ με υψιλον , σαν το μυαλό θολώνει
και παίζουν χίλια χρώματα απάνω στην οθόνη
η Ζαχαρούλα μούρχεται σαν ουρανός σφοντύλι
η έκρηξη είναι σιμά , κοντό ‘ειναι το φυτίλι
Αν βάλω πάλι έψιλον , γι’άλλη ηδονή μιλάμε
στο Κήπο του Επίκουρου αυτήν κανοναρχάμε
ότι απαιτείται λίπασμα για υψηλές ιδέες
αλλιώς δε μεγαλώνουνε του Κήπου οι αζαλέες
Οκτωβρίου 6, 2007 στο 12:36 πμ
Νοσφεράτος
Κάποιες φορές οι άγγελοι θυμούνται περασμένα
Γεύονται την θνητή ζωή και λόγια ξεχασμένα
Πάθη και συναισθήματα ,πάλι αναπολούνε
Των ασωμάτων οι ψυχές ,τα σώματα ποθούνε
κάποιες φορές ,αναλαμπές ,τη μνήμη μας φωτίζουν
Κι είναι σα κάποια μυστικά ,στ αυτί να ψιθυρίζουν
Τι να μας λένε άραγε οι άγνωστες φωνές;
Τι υποσχόταν άραγε το, μόλις τώρα , χθες;
Κάποιες φορές, βυθίζομαι, σε τρυφερή ανία ,
Και αιωρειται μέσα μου του χρόνου η γοητεία.
Το παρελθόν και το παρόν γίνονται ένα μάγμα
Και μοιάζουν τα μελλούμενα να λάμπουνε σαν θαύμα
Οκτωβρίου 7, 2007 στο 12:39 πμ
Νοσφεράτος
….
Στον ύφαλο όταν κοντά σιμώνει ένα καράβι
Τις νύχτες που τα κύματα φουσκώνουν σαν τον Άδη,
Του Ποσειδώνα , τρίαινα κινεί την τρικυμία
Κι η Άβυσσος λυσσομανά, στα βάθη της τα κρύα
Όταν στον μαύρο ουρανό αστροφεγγίζει η Πούλια
Τις νύχτες , σ εναν ύφαλο κοντά τα ψαροπούλια,
Σιωπηλά κουρνιάζουνε και κάτι περιμένουν
Και μια θυσία ανθρώπινη ,να γίνει ,αναμένουν…
Μα φυσικά οι Ναυτικοί γελάνε και γλεντάνε
Και χαίρονται χαρούμενα κι’ όλοι μεθοκοπάνε
Το δύστυχο καράβι τους τρεκλίζει μεθυσμένο
Σε λίγο από τον ύφαλο θα είναι τσακισμένο.…
Οκτωβρίου 7, 2007 στο 3:27 μμ
Νοσφεράτος
Η Ιστορία Φίλε
Είναι ανάβαθο πηγάδι
αιμάτινος ο ποταμός .
Κι αυτός
που μέχρι τώρα θαύμαζες Γιγαντιαίο ,
Τώρα, απεκαλυφθη
Ρηχός και ατελής
Οι ώρες
Χτυπούν αλύπητα τους λεπτοδείκτες
και ο Χρόνος
αστερίας στην αμμουδιά
πλάι στο πικραμένο κύμα
Σαν τσακισμένη μοίρα…..
αργά και ανυδρα ,σαλεύει .
Οκτωβρίου 9, 2007 στο 1:24 πμ
Νοσφεράτος
Επίκουρε, που ηδονικά , μας απαλύνεις πάθη
Πες μας ,γιατι ξεπέφτουμε ολο στα ίδια Λάθη;
Τι αραγες, μας προκαλεί , τις σκέψεις τις θολές;
Κι αναζητούμε λύτρωση μες τις Υπερβολές;
Η μήπως δεν αντέχουμε, Μόνοι τον εαυτό μας
Και με τα ίδια χερια μας, πνίγουμε το καλό μας ,
Και φανταζόμαστε Θεούς να πλάθουνε την Μοίρα
Ενώ πετάμε την Ζωή. λες κι είναι σκέτη Φύρα;
Η μήπως δεν αντέχουμε την Ίδια την Θνητοτη
Και ηδονές, που χάθηκαν μαζί με πρώτη Νιοτη;
Οκτωβρίου 9, 2007 στο 2:55 μμ
Νοσφεράτος
EKEI -EKEI ….ΣΤΟΥΣ ΚΗΠΟΥΣ ΤΟΥ Ι.Θ.Ι
Γλιστρώντας μες στα ίδια μας τα λάθη
Πέφτουμε μες τη Δίνη με τα πάθη
Κι είναι ζωή μας πολυδαίδαλο ποτάμι
Και η ζωή μας κόβει φέτες σαν Σαλάμι…
Μέσα στη Δίνη των Παθών και την Οδύνη
Κερδιζει αυτός που όλους τους κόμπους Λύνει ,
Μέσα στην δίνη όπως στο μάτι του Κυκλώνα
Ανακαλύπτει – μυστικό- Μπανιέρας Πώμα…
Τα’ ανοίγει και ο εαυτός κυλάει
Σαυτο το υπόγειο Ρεύμα που Ρουφάει.
Τις Αυταπάτες , τις ελπίδες, την μνησικακία
Κι έτσι- Ρευστός -κυλάει στην Αταραξία
Κι υστέρα αναδύεται σε έναν Κήπο
Σαν το νερό που βγάνει ένα Σιντριβάνι
Σαν ν’ επιστρέφει στο πιο βρεφικό Ντιβάνι
Η σαν να βρήκε του Λαβύρινθου τον Μίτο …
Εκεί στους Κήπους Του ΙθΙ των οριζόντων
Κινούνται ανάερες ψυχές των Μπλογκο-οντων
Εκει Ισίδωρος , Παππούλης Και Σκουπίτσα
Και πάνω απολες τις μορφές η Θεία μου Νίτσα ….
Οκτωβρίου 13, 2007 στο 2:40 μμ
johnvellis
Χελιδονάκι μας έμεινε
ίδια λάθη
χελιδονάκι μας ξέμεινε
ίδια πάθη.
Και η χελιδόνα πέταξε
μακριά
χελιδονάκι, πλάνη σου’ταξε
χωρίς φωλιά.
Ταξίδι που δεν πέρασε
τώρα σκιά
από μάνα που ξέχασε
να δώσει καρδιά.
Οκτωβρίου 13, 2007 στο 4:51 μμ
Νοσφεράτος
Μέσα στα βάθη του Μυαλού κρύβεται ένα αστείο
Και κάθε τόσο ανακινεί , με κέφι και με μπρίο
Πελώρια Ζητήματα , τα τόσα κάνει ΤΟΣΑ
Και μοιάζει με κλωσόπουλο που το Κλωσάει η Κλώσα
Οκτωβρίου 14, 2007 στο 8:13 μμ
Νοσφεράτος
Μια νύχτα Κατασκότεινη βρέθηκα σε μια λίμνη
Κι ήτανε σαν να γνώριζα το μέρος από μνήμη
Κι ήμουνα σαν μικρο παιδί όταν ξαναγεννιέται
Και η Αγάπη ,σαν κερί με φως που λησμονιέται ….
Σαν μια λάμψη άσβεστη σαν λύχνος στο σκοτάδι
Σαν κάτι που φτερούγιζε ,σαν μια Ψυχή στον Άδη
Μια μορφή πλησίασε σαν του Θεού σημάδι
Ήταν μορφή ανάλαφρη Διάφανη σαν Χάδι…
Ήταν μορφή κρυστάλλινη που μοιάζε με καθρέφτη
Σαν άστρο όταν ξεκολλά κι απ’ τα ουράνια πέφτει
Ήταν σαν το ξημέρωμα ,ή σαν το Δειλινό
Ήταν σαν λάμψη στη καρδιά , σαν τον Αυγερινό
Κιο ήταν κοντά μου σταθηκε και μουφερε το Φως
Ένιωσα προηγούμενα πως ήμουνα Τυφλός
Ήταν σαν να έγινε η Νύχτα Φωτεινή
Σαν να νιωθα ενός πρόγονου απόμακρη Φωνή
Οκτωβρίου 14, 2007 στο 9:41 μμ
Νοσφεράτος
Σαν νούφαρο στον ουρανό λάμπει ο Αυγερινός
Αστέρι μελαγχολικό πριν από του ήλιου φως
Αυτός που φέρνει την Αυγή και είναι Εωσφόρος
Και είναι σαν κάποιου μυστικού ένας κρυμμένος Πόρος.
Κάποιας ανάμνησης παλιάς που τώρα έχει χαθεί
Και τα ουράνια ίχνη της έχουνε πια σβηστεί
Οκτωβρίου 14, 2007 στο 11:27 μμ
skupitsa
Nόσφυ μου πόσο θα΄θελα τραγούδια να σού γράφω
κι εσύ να μού χαϊδεύεσαι σαν το γουργούρη γάτο.
Μα μάδησε η σκούπα μου στον ήλιο ξεχασμένη
κι η τέχνη μου η ποιητική κάνει την πεθαμένη.
και σκέφτομαι να ήτανε αληθινή η καλύβα
και φασολάδα να’ ψηνα επάνω στη μασίνα
να’ χαμε κόκκινο κρασί και κανα μπουζουκάκι
κι οι καλυβίστες άδοντες να ψέλνουν το μεράκι,
να μη μας νοιάζουν ΙΧ, τραμ και υποθαλάσσιες
κομματικές διαδοχές, κοπτάτσιες και αγγιτάτσιες
(αυτές μπήκαν για να κάνουν ρίμα αν και ειναι είδος εν ανεπαρκεία)
μα παίζοντας και άδοντας να διάγουμε τον βίο
κι αν θέλεις να φιλοσοφείς, να στρέφεσαι στον θείο.
(εντελώς εκτός κλίματος αλλά εντός αισθήματος)
Καληνύχτα από τώρα διότι αύριο έχει πολλά χιλιόμετρα.
Οκτωβρίου 18, 2007 στο 12:10 πμ
Νοσφεράτος
ΤΡΙΣΤΑΝΟΣ ΚΑΙ ΙΖΟΛΔΗ ……
(απο ενα Χειρόγραφο που βρεθηκε καταλάθος στην Μπανιερα μου)
…Οταν την ερωτεύτηκε εκείνος ο Τριστάνος
-μπροστα του εμφανιστηκε ενας πελώριος Νάνος
που είπε πως τον έστειλε ο Κέλτης Βασιλιάς
Και τον εκάλεσε να ρθεί στον ισκιο μιας Ελιάς
Τότε η Ιζολδη η πονηρή πουταν μεγάλη Γάτα
-και σ’αλλη μετενσάρκωση την λέγαν Χάρι Μάτα-
που ήξευρε πως στην Ελιά βρίσκονται οι Αποδείξεις
πως πάντα ,αυτή, στον Ερωτα ηταν Αφίξεις- Ηξεις
Επεσε είς τα πόδια του και τουπε: Ω Τριστάνο !!
-Μην τον Ακούς ,του βασιλιά, τον Τσαρλατάνο Νάνο-
Ειναι βαλτός , ειναι μουρλός και ειναι Μαρτυριάρης
Ενώ εσύ Τριστάνε μου, εισαι ερωτοπαθιαρης ….
( Συνεχιζεται)
Οκτωβρίου 18, 2007 στο 12:19 πμ
Πάνος
Δεν πειράζει να ήταν μαρτυριάρης
- ούτε κι ερωτοπαθιάρης.
Αρκεί να μην ήταν σπυριάρης!
Οκτωβρίου 18, 2007 στο 12:25 πμ
Νοσφεράτος
ΧΟΡΌΣ
-Ποτέ Σπυριά δεν άλλαξαν του Ερωτος τα λάθη
Ο ερωτευμένος ,σερνεται απ’τα ιδια τουτα πάθη
και τον μικρό ελάττωμα, πάντα το παραβλέπει
(Ιδίως όταν όταν πιά γερνά και πια δεν καλοβλέπει)
Κι οποιος λαβώθηκε ποτέ απ των Ερωτων Βελη
Σαν τον Τριστάνο σέρνεται σε Αφροδίσια Ελη ΄
Τον κυνηγάν αιδοιόψειρες, χλαμύδια ,Μονάδες
Τον κλαινε τα αφρόψαρα , τον κλαιν κι οι Ποιητάδες…..
Οκτωβρίου 18, 2007 στο 12:52 πμ
Πάνος
Να τονε κλαιν’ τ’ αφρόψαρα
καλώς’ είναι ωραία ράτσα.
Μακριά απ’ τα γατόψαρα
- όλα τους είναι φάλτσα!
Οκτωβρίου 18, 2007 στο 12:59 πμ
Νοσφεράτος
Λένε πως έτσι ο Ιωνάς , πούταν ερωτευμένος
Σε Ερωτόψαρου Κοιλιά βρέθηκε ο Καυμένος ….
Και όσα χρόνια βρίσκονταν μέσα σ’ αυτό το Ψάρι
Θρηνούσε και Ικέτευε μπας και του Δώσει Χαρη…
Μα η Αφροδίτη είναι σκληρή κι αυτους που καταπίνει …
Βαθειά εντός της τους Κρατεί και σπάνια τους Αφήνει..
Οκτωβρίου 18, 2007 στο 1:34 πμ
Alkibiades (??!)
Α, ωστε το ερωτοψαρο ηταν η Αφροδιτη,
τι γκαντεμια και νομιζα οτι η μοιραια Κυπρη
ηταν μανουλι με υπεροχην πυγην και νεα,
και οχι ψαρουκλα αχορταγη, απυθμενη και γραια…
Σαν τι βασανους επαθεν ο Ιωνας στις μαυρες
της απυθμενης κοιλιας, πτυχες, της Αφροδιτης,
αχ Νοσφυ, τωρα να μας πεις, μην ετσι μας αφησεις.
Οκτωβρίου 18, 2007 στο 1:48 πμ
Νοσφεράτος
Ηταν πολλά κι ηταν Σκληρά του Ιωνά τα Πάθια
Μεσα στου Κήτους την Κοιλιά , όπου έπλεκε καλάθια
Ωστε η Ωρα ναπερνά , εκει μεσ το Σκοτάδι
Που ώρες ώρες θυμιζε μια Άβυσσο του Αδη …
Εκεί στην Λάγνα Φωλεά Ασπλαχνης Αφροδιτης
Που βρέθηκε ,απροσμενα ,ως Βουτηχτής και Δύτης
Γιατί ηταν απερίσκεπτος κι οταν βαθεια Βουτούσε
Μεσα στη φοβερή σπηλιά ,τον καιροφυλακτούσε
Η Σμέρνα η Αφροδίσια, με το μελένιο στομα
- πάλι καλά που γλύτωσε , και τωρα ζει ακόμα-
Φταιει που ηταν μερακλής και που ήταν ερωτύλος
φταιει που ητανε πιστός κι εμενε παντα Φίλος-
Αυτά, προσωρας θα σου πώ σοφέ Αλκιβιάδη
Μερσα στο ψάρι ο Ιωνάς , Ζούσε ζωή Ρημάδι…
Οκτωβρίου 18, 2007 στο 1:49 πμ
Νοσφεράτος
Ηταν πολλά κι ηταν Σκληρά του Ιωνά τα Πάθια
Μεσα στου Κήτους την Κοιλιά , όπου έπλεκε καλάθια
Ωστε η Ωρα ναπερνά , εκει μεσ το Σκοτάδι
Που ώρες ώρες θυμιζε μια Άβυσσο του Αδη …
Εκεί στην Λάγνα Φωλεά Ασπλαχνης Αφροδιτης
Που βρέθηκε ,απροσμενα ,ως Βουτηχτής και Δύτης
Γιατί ηταν απερίσκεπτος κι οταν βαθεια Βουτούσε
Μεσα στη φοβερή σπηλιά ,τον καιροφυλακτούσε
Η Σμέρνα η Αφροδίσια, με το μελένιο στομα
- πάλι καλά που γλύτωσε , και τωρα ζει ακόμα-
Φταιει που ηταν μερακλής και που ήταν ερωτύλος
φταιει που ητανε πιστός κι εμενε παντα Φίλος-
Αυτά, προσωρας θα σου πώ σοφέ Αλκιβιάδη
Μεσα στο ψάρι ο Ιωνάς , Ζούσε ζωή Ρημάδι…
Οκτωβρίου 21, 2007 στο 11:22 μμ
Νοσφεράτος
Γιατί σε παρατήσανε μικρό χελιδονάκι
Και ολοι σε σνομπάρουνε λες κι εισαι μπατιράκι
μες τη μικρή φωλίτσα σου και μενεις πεινασμένο
και ολοι απο ποιήματα σε εχουνε χεσμένο;
Γιατί ολοι κορδωνόντουσαν εκεί στην Χελιδώνα,
και στο Χελιδονάκι της δεν ηρθανε ακόμα
Και ολοι πλεον συζητούν περιδιαγραμμάτου
Και απ’το πουλάκι προτιμούν μονάχα την Μαμά του;
Γιατί η περιφρονησις ως προς την νεολαία;
Δεν σκεφτονται πως τελικώς , ισως μας Βγει μοιραια;
Της Χελιδωνος η Ανοιξις η φιλολογική
Πως τζιφος φθινοπωρινός εν τελει Αποδειχθει ;
Τι απέγιναν οι Ποιητες ; Τι έγινε ο Παπούλης;
Που ειναι ο Αλκης ο σοφός ,που ειναι ο τοσοδούλης
(Τον Ασμοδαίο εννοώ ), τι εγινες Σκουπίτσα
(Μου φαινεται μόνη Πιστή ειναι η ΘειαμουΝίτσα)
Ελά λοιπόν Ισιδωρα και ελα Βιοαννη
Μπες στο Χελιδονάκι μας , να κανουμε Χαρμανι…
Οκτωβρίου 21, 2007 στο 11:34 μμ
Πάνος
Ο τοσοδούλης* ήτουνε σε σύσκεψη μεγάλη
κι αφού δεν ήτουνε εκεί** θα ήτουνε στην άλλη!***
—-
* ο Ασμοδαίος
** στα Χάνια
***της ΦΙΣ, με μάγειρα τον Αθήναιο
Οκτωβρίου 21, 2007 στο 11:43 μμ
Νοσφεράτος
Α ωστε πήγε με την ΦΙΣ ο Μεγας Τοσοδούλης
Φαινόταν πουηταν μερακλης κι ας ητανε μικρουλης
Στου Αθηναιου το Τσαρδί μη ταχα κονακευει;
Και του Σπινόζα Ηθικής, Ζωμόν του μαγειρεύει;
Οκτωβρίου 21, 2007 στο 11:50 μμ
Πάνος
Νόσφυ, αντίθετα μ’ εμάς
(που ο καθένας τζάμπα περιμένει)
ο τοσοδούλης το αναπάντεχο
μπορεί να αναμένει.
Μπορεί λοιπόν πολιτική να είναι η απουσία
αλλά μπορεί στον έρωτα να γίνεται θυσία…
Σαν θυσιάζεις στη θεά που λένε Αφροδίτη
ούτε για στρουθοκάμηλο δε βγαίνεις απ’ το σπίτι…
(όχι για χελιδονάκι…)
Οκτωβρίου 22, 2007 στο 12:07 πμ
Νοσφεράτος
Αν ηταν για τον Ερωτα να καναμε Θυσία
Θ αφήναμε την Ποίηση και την Φιλοσοφία
Θαχαν τα πόδια μας Φτερά θα τρέχαν πάνου -κατου
Μεχρι να την κατάφερναν, να βαλουν απο Κάτου
Αυτήν που τόσο ερωτικώς θα την επιθυμούσαν
Αντις εδώ για ποιησιν , τα χερια να μοχθουσαν
Με χιλια ζορια ,με στανιό να βγάνουν εναν στίχο
Και επι ματαίω , να βοούν εν τη ερήμω , ήχο….
Αντις εδώ ποιήσεως να λέμε Αρες – Μάρες
Δεν θατανε καλυτερα να παιζαμε Κουμπάρες;
Οκτωβρίου 22, 2007 στο 12:27 πμ
Παπούλης
Δεν είναι μόν’ η Χελιδών και το χελιδονάκι
όσο ο Νόσφυ είναι εδώ , μην έχετε αγωνία
γιατί υπάρχουν εραστές , τους τρώει το σαράκι
της ρίμας , και ο μπακλαβάς διαθέτει και γωνία
Μπορεί καλέ βρυκόλακα , νάχουμε λιγοστέψει
γιατί ο Θείος χάθηκε , μαντρώθηκε στη ντάτσα
μα της Σκουπός η έμπνευση δε λέει να στερέψει
γουστάρει να μας προκαλεί , είναι πολύ καπάτσα
Ο τοσοδούλης έχει βγεί προς ώρας άλφα άλφα
τον πήρε ο Αθήναιος , που έψαχνε για κάλφα
και στη κουζίνα τον κρατεί να κόβει κρεμμυδάκια
για να δακρύζουνε μαζί , που έχουν νταλκαδάκια
Μόνο ο Πάνος είν’ εδώ , ο μέγας Καλυβάρχης
της ρίμας και της ποίησης είναι ο κανονάρχης
Οκτωβρίου 22, 2007 στο 5:46 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Αθήναιος (Δειπνοσοφιστές)
* * *
ΧΕΛΙΔΟΝΙΖΕΙΝ
———————-
Ήλθ’, ήλθε χελιδών
καλάς ώρας άγουσα,
καλούς ενιαυτούς,
επί γαστέρα λευκά,
επί νώτα μέλαινα.
Παλάθαν συ προκύκλει
εκ πίονος οίκου
οίνου τε δέπαστρον
τυρού τε κάνυστρον.
Και πυρών
Α χελιδών και λεκιθίταν
Ούκ απωθείται.
Πότερ’ απίωμες ή λαβώμεθα;
Ει μεν τι δώσεις.
Ει δε μη, ούκ εάσομεν,
ή ταν θύραν φέρωμες ή θουπέρθυρον
ή ταν γυναίκα ταν έσω καθημέναν.
Μικρά μεν εστι, ραδίως νιν οίσομες.
Αν δη φέρης τι,
μέγα δη τι φέροιο.
Άνοιγ’ άνοιγε ταν θύραν χελιδόνι.
Ου γαρ γέροντες εσμεν, αλλά παιδία.
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ
ΧΕΛΙΔΟΝΙΣΜΑ
—————
Ήρθε, ήρθε το χελιδόνι
φέρνοντας καλές εποχές,
καλούς χρόνους,
έχοντας άσπρο στήθος,
έχοντας μαύρη ράχη.
Βγάλε από το πλούσιο σπίτι σου
Μια αρμάθα με ξερούς καρπούς,
ένα ποτήρι κρασί,
ένα πανέρι με τυρί.
Το χελιδόνι δεν αρνείται
και πίτα
και ψωμί από κουκιά.
Να φύγουμε ή θα πάρουμε;
Αν δώσης, πάει καλά,
αλλιώς δεν θα σ’ αφήσουμε,
Θα πάρουμε την πόρτα σου
ή το υπέρθυρό της
ή την γυναίκα σου που μέσα
είναι καθισμένη, είναι μικρόσωμη.
Εύκολα θα την κουβαλήσουμε.
Αν φέρης λοιπόν κάτι,
φέρε κάτι μεγάλο.
Άνοιξε, άνοιξε την πόρτα σου στο χελιδόνι.
Γέροι δεν είμαστε, είμαστε παιδιά.
* * *
Και οπως ειναι και μικροσωμη η γυναικα καταλαβαινεις τι εχει να γινει…………..
Οκτωβρίου 22, 2007 στο 5:54 μμ
Παπούλης
Τι κρίμα βρε Ισίδωρε που μόλις τώρα μπήκες
στη χέλιδόνα
φεύγω , πηγαίνω για δουλειά , με κυνηγούνε σφήκες
έχω αλγηδόνα…..
( θα εμφανιστώ αργότερα )
Οκτωβρίου 22, 2007 στο 6:51 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Ετσι ειν΄Παπουλη μου η ζωη, αυτη η ειμαρμενη
(καιρος φερνει τα λαχανα, καιρος τα παραπουλια-
το βραδυ βγαινει ο αυγερινος και το πρωι η πουλια)
καθως μια αλυσος βαρεια με τη δουλεια μας δενει!
Κι αυτη η αλυσιδα κουρταλεί στο καθε μας το βημα,
ηχει σαν αναστεναγμος σε καθε μας κουβεντα
-πανε τα χρονια που οι κλανιες μοσχοβολουσαν μεντα-
με βαριους στιχους ο ποιητης γραφει το καθε ποι΄μα.
Συρε Παπουλη στο καλο και στην καλη την ωρα
και ειθε ναναι ο δρομος σου στρωμενος με μοκέτα.
Μα στην αποτομη στροφη, στη δυσκολη φουρκετα
ετουτου του τετραστιχου, πες μου τι γραφω τωρα;
Οκτωβρίου 22, 2007 στο 8:39 μμ
Παπούλης
Τα πούλια πάλι δάγκωσα , φέρνω συνέχεια ντόρτια
από δουλεία σε δουλιά , καθημερνό ταμάχι
της νιότης μου ήτανε πικρά τα μαύρα μεθεόρτια
απρόβλεπτη εξέλιξη είχε και ετούτη η μάχη.
Αλλ’ όταν μπαίνω στου ΙΘΙ το ταπεινό σαλόνι
και βλέπω τόσους ποιητές , του Επίκουρου παιδιά
εδώ που ο Ισίδωρος με ρίμες ξεσαλώνει
όταν μικρές μαθήτριες σηκώνουν τη ποδιά
νοιώθω και εγώ νεώτερος , μου φεύγει κάθε ζάλη,
ο Νοσφεράτος στη γωνία που τόριξε στο τσάι
εις των Σερβίδων βρίσκεται την έκνομη αγκάλη
ενώ ο Βιο μόρτικα τον αργιλέ πατάει ,
και η Σκουπίτσα μας μυεί σε κάθε ηδονή
ο Θείος βρύσαις σείωντας που έχει εκριζώσει
το πανηγυρικό του με ζέση εκφωνεί
ποιά ευωχία ανείπωτη το δόλιο μ’ έχει ζώσει !!
Οκτωβρίου 22, 2007 στο 8:50 μμ
Νοσφεράτος
Ολοχρυσα Χαμόγελα του Ποιητη Παπουλη
Χαμογελά και Χρύσισε η Χελιδόνα Ούλη
Γιατί τα δοντια τα χρυσά και τα μαλαματένια
Κανουν των Γέροντων Θωριά να μοιαζει αγαλματένια…
Μεσα στα δοντια τα χρυσά κρυβεται η σοφία …
Και εχουν στους κοπτηρες τους μια σταλα αμαρτια
Συμπυκνωμένη σε χρυσό την Γευση της Ζωής τους …
Μεσα απα ταις Χρυσές οδους περιπατει η Ψυχή τους .
Οκτωβρίου 22, 2007 στο 9:20 μμ
Παπούλης
Νόσφυ μου τα δοντάκια σου να τάχεις βουρτσισμένα
κοπτήρες και κυνόδοντες καλά ακονισμένα
διότι εμφανίστηκαν εις το ΙΘΙ Σερβίδαι
και Σλαβομακεδόνισσαι , μας στρίψανε αι βίδαι
Νέα συζήτηση άνοιξε μ’ αυτό το πόστ ο Πάνος
και ο Παπούλης διάβασε και έχασκε ως χάνος
τέτοια βαθειά ανάλυση πούγινε από τινές
παλαιούς μα και νεόκοπους στη τέχνη σχολιαστές
μη συγχορεύεις Νόσφυ μου τέτοιο καρσιλαμάν
δες ότι ο Θείο δήλωσε ΝΑΙ εις το σχέδιο Ανάν
και πάρε το τσαγάκι σου και βούρ στη χελιδώνα
άσε αυτούς να διαφωνούν μέχρι το next αιώνα
αυτοί έχουν τα νειάτα τους ο χρόνος περισσεύει
μα των γερόντων , ως ημείς , η προοπτική στερεύει
τι να σου πούν , τι να τους πείς , τι μήπως και τι όμως
όλη η ζωή τους μέχρι εδώ , ένα τσιγάρο δρόμος
Οκτωβρίου 22, 2007 στο 9:43 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Παει καιρος που εμπνευση δεν ειχα
να γραψω ενα ποιημα, και οι στιχοι
-σαν απορια σε ιεροψαλτου βηχα-
αποκλεισμενοι μεναν εξω απ΄τα τειχη.
Και να, σιγα σιγα θαρρω πως κατι αλλαζει
εντος μου, σα να λαλουν -εντος μου παντα- χελιδονια,
αυτη η χελιδονοσουπα -σου το΄πα- με πειραζει,
δεν εφτιαχνες καλυτερα ΄κεινα τα μακαρονια;
Κι ετσι, καθως περνουν γλυστρωντας οι ζωες μας
πανω στο διαφανο γυαλι του κρυου παγου
ενω τ΄αρχιδια μας ζαρωνουν και οι μορφες μας
μοιαζουν ολοενα πιο πολυ με αυτη του τραγου.
Οκτωβρίου 22, 2007 στο 9:56 μμ
Νοσφεράτος
Κατω απ’ τον παγο, μας κινουν σαν Μαριονέτες-Ψαρια,
του Χρόνου τα περίπλοκα Ρολόγια και οι Δείχτες.
Κι ενας Ψαρας απόκοσμος, που τραγουδά μια ‘Αρια
Καραδοκεί σε μια γωνιά ,τις Πολικές τις Νύχτες
Οκτωβρίου 22, 2007 στο 9:58 μμ
Παπούλης
Θειό , σαν γερνάει το τραγί
τ’ αρχίδια του ζαρώνουν
αλλά του Έθνους οι ταγοί
ποτέ τους δε κωλώνουν
ο τράγος είναι κερατάς
σε κάθε συγκυρία
πολιτική , ο φουκαράς
και φταίει μια κυρία
άλλοι την είπανε Ελλάς
και άλλοι μπέλα γκρέτσια
για άλλους είναι η φασολάς
και γι άλλους κοκορέτσια
Οκτωβρίου 22, 2007 στο 10:22 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Μην λες για κεινους τους ταγοι
με το χρυσο ταγαρι
που εξεδιδαν επιταγη
στον καθε λαμογιαρη
κι οπως απεκαλυφθη
πλακωσανε κι οι γυφτοι;
Οκτωβρίου 22, 2007 στο 10:37 μμ
Παπούλης
Τέτοιες σικέ επιταγές μας έχουν φαλιρίσει
γιατί δεν τα κατάφερνα με το αλισβερίσι
όταν σου τη μοστράρουνε και σου ζητούνε “γλύφτη”
τότενες Θείο πλακώνουνε από παντού οι γύφτοι
από μεταπολίτευση φάγαμε κάργα φάβα
δεν τόχαμ’ , βούρλα , ανθιστεί καθόμασταν σε λάβα
Οκτωβρίου 22, 2007 στο 10:54 μμ
skupitsa
Παπούλη αυτό που ορμήνεψες να κάνω δεν μπορώ
για τη δουλειά μου κάθομαι κι αργά πληκτρολογώ
τα δάχτυλά μου σέρνονται και ψάχνουν κουρασμένα
λέξεις που δεν τις αγαπούν, βαρούν βαριεστημένα.
Τέτοια παρέα όμορφη πρέπει να την αφήσω
έχω την μοίρα την κοινή, δουλέυω για να ζήσω.
(Αν προλάβω θα επανέλθω αργότερα για να σας διηγηθώ έναν ερωτικό εφιάλτη. Δεν υπόσχομαι όμως…).
Οκτωβρίου 22, 2007 στο 11:01 μμ
Παπούλης
Γλυκύτατη σκουπίτσα μας τση χελιδώς καμάρι
που στου γραφείου βρίσκεσαι το σκοτεινό αμπάρι
χαίρομαι ο δόλιος που μπορώ , με καναδύο στίχους
τη θλιβερή σου μοναξία να τη γεμίσω ήχους
Καλώς να πάς και όταν θαρθείς , σούχω να σε τρατάρω
μια ρακή , ένα μεζέ και σέρτικο τσιγάρο
Οκτωβρίου 22, 2007 στο 11:08 μμ
Πάνος
παπούλη δώσε τη ρακή, τσιγάρο και μεζέ
- μα να θυμάσαι: άλλος κρατά την αγκαζέ!
Οκτωβρίου 22, 2007 στο 11:26 μμ
Παπούλης
Πάνο μου μην ανησυχείς , εγώ δεν έχω βλέψεις
για τη σκουπίτσα, φίλτατε , πρέπει να το πιστέψεις
με το Θειούλη Ισίδωρο καβάλλα παν στη σκούπα
και ο Παπούλης μοναχός θε να ρουφάει τη σούπα
Όμως πολύ εκτίμησα ετούτο το κορίτσι
που μέσα στους μαντράχαλους παίζει το πίτσι πίτσι
και ασ έχει χίλια ντράβαλα , το κέφι της δεν χάνει
τη γλώσσα της χειρίζεται σα νάτανε ροδάνι
Γι αυτό και γώ τηνε κερνώ ρακή , μεζέ τσιγάρο
γι ανταμοιβή χαμόγελο μόνο ζητάω να πάρω
Οκτωβρίου 22, 2007 στο 11:42 μμ
Νοσφεράτος
…….εντωμεταξύ ο ουρανος αρχιζει να παιζει περιεργα παιχνίδια μαζευονται συννεφα αγριεμένα ,ταστερια κρυβονται και αρχίζει να λυσσομανα ο αέρας ,ψυχή δεν υπαρχει γυρω, ,ενώ ανοιγαν καποιες από τις τρυπες της κολασης:ανοιγματα πού φαινονται στο ματι σαν ρωγμές στα βραχια , άλλες ορθανοιχτες και άλλες περιορισμένες και στενές ενώ ολες ηταν ακανόνιστες και μαυρες,εβγαιναν από μεσα τους αναθυμιάσεις σαν πυκνη ομιχλη και να σιγά σιγα πού από μια τέτοια οπη αναδυεεται ο ιδιος ο σατανάς ,όχι εκείνος με τα κερατα και τη διχαλωτή ουρά αλλά ο άλλος,πανεμομορφος και μελαγχολικός ,μεγαλοπρεπα απεχθής εκπεσών και ανημπορος με δακρυσμενα μάτια ,καταμαυρος σαν τη νυχτια,αλήτης του επέκεινα-καλύτερα βασιλιάς στην κόλαση παρα δουλος στον ουρανό-διεφθαρμενος ως τα βαθη της ψυχής του, μόνος….
Οκτωβρίου 22, 2007 στο 11:45 μμ
Παπούλης
…ή Πάνος
( εδώ είσαι πουλάκι μου και μάλιστα άμετρος ;;;; )
Οκτωβρίου 22, 2007 στο 11:56 μμ
Νοσφεράτος
Την ίδια ώρα στην άλλη άκρη της πόλης μια γυναίκα μόνη ,όχι πολύ μεγάλη, έκλαιγε σιωπηλά για εκείνον πού ήξερε να κάνει έρωτα στη ψυχή της την ίδια της-τον ποθούσε με ανήμπορο πόθο-ήθελε να τον βλέπει με δάκρυα στα μάτια όταν τον είχε και να γέρνει το κεφάλι πίσω ,τα μάτια ,πράσινα να τον κοιτούν καθώς εκείνος της χάιδευε σιωπηλά το στήθος-της έλεγε λέξεις πού χώνονταν η μια μέσα στην άλλη σαν ονειρικά κεραμίδια, απροσδόκητα αγγίγματα στο κορμί της ,έρωτας πού μοιάζε μ ένα γλυκό θάνατο, ύστερα εκείνος έφευγε και αυτή έμενε μόνη με τα μαλλιά ξέπλεκα να κυματίζουνε νεκρά σαν ανεμώνες, μονάχα σκόρπιες μνήμες ενός έρωτα πού μοιάζε σαν άρχεται από τα βάθη του ύπνου ή της Κόλασης-και τώρα μόνη με κείνη την ανείπωτη λαχτάρα να τον ξαναδεί και μαζί την ολοπικρη βεβαιότητα του ‘’ποτέ πιά’’,ποτέ πιά.
Αυτός αδυσωπητα αμειλικτος σαν τον τρομερο Γιαχβε πού σκορπουσε φωτια και θανατο στους πιστούς του εχθρού του Βαάλ ,ρουφηξε τη ψυχή της κι εγινε καπνός αφηνοντας πίσω του μυρωδια από θειαφι και την ακολαστη γευση της απουσιας τόσο σκληρα ηδονική οσο εκείνη του Ναρκισσου όταν- βεβαιος για τον θανατο του -βυθιζοταν στην εικόνα του για πάντα(στο αμνιακο υγρό, την ιδια την αισθηση του εαυτου του ,πλεονασμα γλισχρο σαν βλενα)η γυναικα,ψηλή με ποδια μακρια και το αιδοιο κουρασμενο από την ματαιη προμονη ,κλαιουσα τωρα με αναφυλλητα αναρωτιεται με την ακρη του μυαλού της μην όλα τουτα τα φανταστηκε κι ακόμα τι εγινε ο χρονος ,πως συρρικνωθηκε ετσι και χρονια ολοκληρα μοιαζουν να εχουνε συμπυκνωθει σε μιαν ατελειωτη-απεθαντη στιγμη,χωρίς βεβαια να ξερει ότι για αιωνες ολοκληρους ,τεραστια καζανια βραζανε ασταματητα για τουτη τη στιγμή,γι τον δικο της τελειωτικό, πλεριο,ηδυτατο χαμό………………………………
Οκτωβρίου 23, 2007 στο 12:01 πμ
Παπούλης
Τση κόλασης καφτές φωτιές μου κάψανε το τζιέρι
γι αυτό τη κάνω Νόσφυ μου να δώ το Πρετεντέρη
εσύ εδώ στην έπαλξη τση χελιδών φρουρός
γιατί τση κόλασης agent είσαι μοναδικός
Οκτωβρίου 23, 2007 στο 12:16 πμ
Ο θειος Ισιδωρος
Σκουπιτσα, ανθε της λεημονιάς και φως των οματιων μου
που φεγγεις και φωτιζονται οι ομορφιες του κοσμου,
τοσο σκληρα να εργαζεσαι να βλεπω δεν αντεχω,
βροντηξ΄τα ολα και ελα εδω, βασιλισα θα σ΄εχω!
Εχω παραδες με ουρά κι εκτασεις με λιβαδια
ρεπος, ακινητα πολλα κι αμετρητα κοπαδια
που για να μαντρωσουνε θελω σαραντα στανες.
Ελα, πρωτου του θειου το βιος τον σκισουνε οι πουτανες.
Οκτωβρίου 23, 2007 στο 12:29 πμ
Πάνος
Νοσφεράτε (και παπούλη)
αυτό το ξέρουν ούλοι:
Μονάχα ρίμες γράφουμε
και στίχους του γιαλού.
ΤΑ ΠΕΖΟΤΡΑΓΟΥΔΑ, ΑΛΛΟΥ!
(θα δούμε που…)
Γι’ αυτό (και σας το λέω ρητά)
θα φύγουν τα πεζά!
Οκτωβρίου 23, 2007 στο 12:35 πμ
Νοσφεράτος
Γιατί στο μάτι Βαλατε τα πεζοτραγουδα μου
Μηπως κια αυτά δεν εχουνε ψυχουλα ,τα μικρα μου;
Κι αυτά δεν θαπρεπε να δουν της Χελιδωνος Φως;
Γιατί Βρε Πανό γινεσαι , μαυτά , τοσο Κακός;
Οκτωβρίου 23, 2007 στο 12:45 πμ
Πάνος
Διότι, φίλε ποιητά, αν κάνω στραβά μάτια
βλέπω τη χελιδόνα μας να γίνεται κομμάτια!
Όταν θα έρθει άλλος τις να πεζοτραγουδήσει
και τον μαλώσω – παρευθύς αυτός θα με ρωτήσει:
- Γιατί στο Νόσφυ έκανες ρουσφέτι για πεζά
και τώρα τα δικά μου τα έχεις για ζαβά;
Γι’ αυτό τα πεζοτράγουδα αλλού θε να παρκάρουν
- κι εδώ θα μείνουν μοναχά άσματα που ριμάρουν!
ΕΚΤΟΣ ΑΝ…
μια τριμελής επιτροπή
(από πεντέξι μέλη)
δηλώσει: δε μας μέλει!
και σβήσει τη ντροπή…
Οκτωβρίου 23, 2007 στο 1:12 πμ
Νοσφεράτος
αν ειναι να απαυτωθει η Θεια Χελιδόνα
ας παει και το Παλιαμπελο, βαλτα τα πεζα μου Μονα
σε μιαν απομερη γωνια , ματια μη τα τηρανε
Καπου , που να μη βλεπονται,καποου που τα Ξεχνανε….
σαν ορφανα , σαν τιποτις,σαν να ναι αποπαίδια
σαν εγκλημα να κανανε , σα ναναι Κωλοπαίδια
σαν να τα εγραψε Θαρρεις ενός Διαβολου, Χερι
Καταστρεψε τα Πανο μου και κανε τους Χουνερι…
καντους μαρτύρια Τροχού, παρτα και κρέμασε τα
Μ’ αλογα στον Ιπποδρομο και διαμέλισε τα …
Ατιμα Πεζοτράγουδα , Ντροπή τση Χελιδώνας
Που εφηνετε τσι κουσουλιες , εδώ, ανα τους Αιωνας !!
Οκτωβρίου 23, 2007 στο 1:46 πμ
skupitsa
Πολύβουη νύχτα βροχερή κι η φαντασία θεριεύει
Δίπλα στη σιγανή φωτιά τα πάθη αναμοχλεύει
Όραμα άγριο ερωτικό το εντός μου αναστατώνει
Και σα μαινάδα τριγυρνώ στο βελουτέ σαλόνι.
Ένα καλύβι πέτρινο θωρώ στην άγρια φύση
Το βάφει ολοπόρφυρο ο ήλιος που θα δύσει
Τα τελευταία πουλιά γοργά πετούν για τις φωλιές
Σαν πέπλα ξεδιπλώνονται του δάσους οι σιωπές
Μιας κουκουβάγιας η φωνή την ησυχία σπάει
Ποιανού θνητού το θάνατο άραγε προμηνάει
Κάτι περίεργο με τραβά στην πόρτα σαν μαγνήτης
Στο τζάμι παίζει λάμποντας τώρα ο αποσπερίτης
Τρέμοντας φτάνω κι ακουμπώ στο μάνταλο το χέρι
Τη θύρα ανοίγω κι ένα φως σαν να΄ ναι μεσημέρι
Φέγγει σαν να στηθήκανε χιλιάδες προβολείς
Το βλέμμα να τραβήξουνε στο μέσο της σκηνής
Και κει σε μια φλοκοτή στρωμένη μπρος το τζάκι
Βλέπω να έχει αγκαλιά ο Μπένη το Γιωργάκη
Και κείνος με ύφος πονηρό, στρίβοντας το μουστάκι
Του λέει «Ντούτσε, φύρερ μου γλυκέ για δώσ’ μου ένα φιλάκι».
Βγάζω κραυγές και ιδροκοπώ σαν να΄ ναι καλοκαίρι
Βρε τι παθαίνω η άμοιρη που βλέπω Πρετεντέρη.
Οκτωβρίου 23, 2007 στο 2:24 πμ
Ο θειος Ισιδωρος
Κι εγω οπου ενομιζα οτι οραματισθης
τις πρωινες μου ηρωικες και ρωμαλεες στησεις,
αλλα εσυ σκεφτοσουνα του Μπενυ το τσουτσουνι.
(μην εβλεπες και τη Μιμή να τηνε δερνει η Τσούνη;)
Αναρωτιεμαι, ανησυχω Σκουπιτσα, τι εχεις παθει
και τα ερωτοπολιτικα εχεις μπερδεψει παθη;
Οκτωβρίου 23, 2007 στο 3:04 πμ
skupitsa
Θείε μου μην ανησυχείς, ολίγον παρεκκλίνω
μ’ αμέσως επανέρχομαι και τ’ όνομά σου κλίνω
το πήρα πια απόφαση χειμώνα είτε θέρος
του βίου μου έγινες εσύ ο πιο μεγάλος έρως.
Ασε με θείε να σού πω τώρα μια καληνύχτα
γιατί όταν θα σηκωθώ θα΄ναι σκοτάδι πήχτρα.
Οκτωβρίου 23, 2007 στο 11:49 μμ
Νοσφεράτος
Επεστρεψα απο αλλο Ποστ οπου επεδειρόμουν
Κι ηρθα ξανά στην Χελιδων, οπου παλια οδυρόμουν
Για τους καημους τα Λαθια του ,τους ερωτες, τα πάθη
Του φιλο μου τ’ Αυγερινού, που τωρα πια εχαθη ,
Κι επεσα στο ονειρο που ειδε η Σκουπιτσα
( Τετοια Πορνό δεν εβλεπε ουτε η Θειαμουνίτσα)
Αυτα τα ονειρα τα Ρόζ που βλεπεις, Ω !Σκουπιτσα !
Μου θυμισαν μια Γκομενα : Τη λέγανε Πιπίτσα !
Ειχε χειλαρες μπολικες ειχε Βυζιά και Χαρη,
Κιολα τα ομορφοπαιδα τα επαιζε στο Ζάρι,
Οταν εκανε Ερωτα ,Ηχουσαν τα Ηχεια ,
Κι ο Οργασμός της επαιζε μια Θεια Μελωδια ,
Μα σταματώ και ως εδώ και δεν με πέρνει αλλο
Αν συνεχίσω θα γενεί , Ποίημα πορνό Μεγάλο…
Οκτωβρίου 30, 2007 στο 2:06 πμ
Νοσφεράτος
Σένα αετωμα παλιο ενός ουρανοξύστη
-μεσα σε κοιλωμα κρυφό που εμοιαζε με κύστη-
ενώ απο πανω Αλμπατρος πετουσαν στον Αέρα
κοιμότανε ενα Βαμπίρ που ηταν πολύ λέρα…
Ολημερις κοιμοτανε το βραδυ Ξαγρυπνουσε…
Και σε λαιμους περαστικών στα ξαφνικά κτυπουσε
Χαμπαρι οταν το επαιρναν,και λεγανε ”Ουστ Ζωο!”
Τον κακομοίρη εκανε και τάχαμ… τον αθωο !
Και το Βαμπίρ που έμενε εις τον ουρανοξυστη …
Ειχε δαιμονική θωριά αλλά κι Αγγέλου Πίστη.
και αν τον πειραζε ποτες κανενα πειραχτήρι
Ποτε δεν βαρυγκόμησε,δεν ειπε αει σιχτίρι !!!
Οκτωβρίου 30, 2007 στο 2:17 πμ
nik-athenian
Από τότε τα βαμπίρια
μέναν σε μοντέρνα κτήρια
φύγανε απ τα τσαντίρια
κι έπαψαν νάναι μπατίρια
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 12:41 πμ
Νοσφεράτος
Μπακουροτράγουδο.
————————–
Μες στην Καλυβα πουμουνα και εννιωθα Ωραία
Μου ηρθε μια Χυλοπιττα απο μια Αθηναία
Μου κοπηκαν τα πόδια μου, ενιωσα πολύ Χαλια
Ηταν σαν Δίπλομαχαιριά και ένιωσα σμπαράλια …..
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 1:07 πμ
nik-athenian
Κάλλιο Νόσφυ τηγανίτα
από ευειδή ΦΙΣίτα
παρά βέλος με φαρμάκι
από σχόλιο σε ποστάκι
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 1:17 πμ
Πάνος
- Τι του λες Νίκο σιωπηλά κι ευφραίνεται η μορφή του;
- Παρηγοριές στον άρρωστο, όσο να βγει η ψυχή του…
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 1:30 πμ
Παπούλης
Οι δίπλες κι αν τυλίγουνε το Νόσφυ στην αχλύ τους
δεν ημπορούν του βάμπιρα να σπάσουν τη μασέλα
και όσο κι αν επεδείρονται δια τη συνταγή τους
ο Νόσφυ καταφύγιο τη μέρα έχει κασέλα
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 1:37 πμ
Παπούλης
και όταν η Γκόλντα φάνηκε και ήθελε φιλάκι
όπου μέσα στο στόμα της είχε ένα δοντάκι
μόνο ο Νόσφυ εθελοντής εδήλωσε παρών
της έλεγε γλυκόλογα : ah mon petit cochon
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 1:56 πμ
Πάνος
Μες της νυχτιάς τη σιγαλιά
και πριν μας πιάσει η νύχτα
- να είχαμε μια δίπλα…
Νά ‘χε καρύδι μπόλικο
να ‘ταν και μελωμένη
- καλοτηγανισμένη…
Να μπήγουμε τα δόντια μας
στο τρυφερό της σώμα
- να θέμε μιά ακόμα…
Γιατί καλό στον άνθρωπο
η εγκράτεια δεν κάνει
- σε πειρασμό τον βάνει!
Και όπως είπε κι ο Λακάν
όλοι τη δίπλα την κοιτάν
- και θέλουν να τη φαν.
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 2:04 πμ
Νοσφεράτος
Στη Σαρα :
זקן, אדם זקן; אב, אבא; בעל; קברניט אנייה, לשכב לישון; לקיים יחסי מין
זקן, אדם זקן; אב, אבא; בעל; קברניט אנייה, לשכב לישון; לקיים יחסי מזקן, אדם זקן; אב, אבא; בעל; קברניט אנייה, לשכב לישון; לקיים יחסי מיןיזקן, אדם זקן; אב, אבא; בעל; קברניט אנייה, לשכב לישון; לקיים יחסי מיןן
Μεταφραση
…
με τα χυτά τα ποδια σου τη λάμψη στα μαλιά
με την ματια σου -αινιγμα,(Ω!)μου κοβεται η μιλιά
Σαρα μ’ εσυ, που ο διάολος σου χαρισε ομορφιά!
Μεινε στο τζάκι, δίπλα μου ,απόψε ,μια σταλιά…
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 2:08 πμ
Παπούλης
έτσι εκαταντήσαμε
αντί για Καλυβίστας
αφου δεν καζαντήσαμε
να γίνουμε διπλίστας
οι φίλοι δεν κολώνουνε
κι ας έσκασε η λουμπάρδα
τις δίπλες τις μελώνουνε
με κέτσαπ και μουστάρδα
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 2:12 πμ
Παπούλης
Δέστε πως καταντήσανε
οι μαύροι Καλυβίστας
αφού δε καζαντήσανε
εγίνανε διπλίστας
οι φίλοι δεν κωλώνουνε
κι ας έσκασε η λουμπάρδα
τις δίπλες τις μελώνουνε
με κέτσαπ και μουστάρδα
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 2:15 πμ
Παπούλης
Φταίει η Πόρσε Πάνο μου
για το διπλό το ποιήμα
ητο κλειστή η εσόχη
κι έγραψα δεύτερη εκδοχή
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 2:29 πμ
Παπούλης
Νόσφυ μου τι είναι τούτο σου το άθλιο κατάντημα
η Σάρα και η Μάρα και το κακό το συναπάντημα ;
το είπαν οι στατιστικές , είμεθα σάϊτ μπακούρων
και από τα χρόνια τα πολλά έχουμ’ ακράτεια ούρων.
Πώς σούρθε να μελοποιείς είς του Δαυίδ τη γλώσσα
να σαλιαρίζεις Σαριστί στην ανωτέρω κλώσσα
και τζάκι να φαντάζεσαι και ανάγνωση βιβλίου
τα πάθη σου ξεπέρασαν τα όρια του γελοίου
Αλλά εγώ ο φίλος σου που σ’ έχω συμπονέσει
στη τάξη σε ανακαλώ , ο Θείο θα σε χέσει
που με τας Σάρας τριγυρνάς και λείπεις απ το ΙΘΙ
o tempora Νοσφώτατε , ώ απευκταία ήθη
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 2:40 πμ
Νοσφεράτος-Δαβίδ
זקן; אב, אבא; בעל; קברניט אנייה, לשכב לישון; לקיים יחסי מיןיזקן, אדם זקן; אב, אבא; בעל; קברניט אנייה, לשכב לישון; לקיים יחסי מיןן
זקן; אב, אבא; בעל; קברניט אנייה, לשכב לישון; לקיים יחסי מיןיזקן, אדם זקן; אב, אבא; בעל; קברניט אנייה, לשכב לישון; לקיים יחסי מיןן
זקן; אב, אבא; בעל; קברניט אנייה, לשכב לישון; לקיים יחסי מיןיזקן, אדם זקן; אב, אבא; בעל; קברניט אנייה, לשכב לישון; לקיים יחסי מיןן
Ψαλμοι στη Σαρα:
Λουζεται η Αγαπη μου και λαμπουν τα μαλλια της
κι η Μανα που τη γεννησε , της φτιαχνει τα προικια της
….
Βγαινει στην Οχθη και φορά κόκκινα σοσονάκια
ποσο μικρα τα πόδια της, Μέσα στα παπουτσακια!
Κι ειναι σαν Αστρο που μιλά !
Και μοιάζει Φως στα Σκοτεινά!
Μαργαριτάρι της Αυγής
Η Σαν Σελήνη Καταγής !
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 2:48 πμ
Παπούλης
Δεν το εμέτρησες καλά Νόσφυ μου το ποδάρι
σε πήρε σβάρνα ο έρωτας και τοχεις για καμάρι
ότι το ποδαράκι της είναι μικρό σα τσίχλα
δεν το εμύρισες καλά , σε ζάλισε η μπίχλα
ευγενικέ Βουρκόλακα για πρόσεξε λιγάκι
ότι σου θόλωσε ο νούς εκεί κοντά στο τζάκι
ετούτη εί ‘ η Γκόλντα Μέϊρ , όχι η Μαίρη Λίντα
και στο ποδάρι της φορεί το νούμερο πενήντα
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 2:54 πμ
Νοσφεράτος
Δεν πα να ειναι η Μείρ , δεν πα να ειναι η Γκαντι…
Στη Σαρα μου την έμορφη, φερομαι με το Γάντι
Θα ειμαι ολο ευγένεια , θα είμαι Γαλαντόμος.
Ετσι επιβαλλει φιλε μου των Ιπποτών ο Νόμος …
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 3:09 πμ
Παπούλης
Τώρα πιά το κατάλαβα , σε τύφλωσεν ο έρως
σε τύλιξε στα δίχτυα του και χάθηκες ο γέρος
έχασες πλέον την όσφρηση τη μπόχα δε μυρίζεις
και τη γιαγιά τη Γκόλντα Μέϊρ για νέα τη νομίζεις
Τρίπλες που στις εζύμωσε , δεν έβαλε προζύμι
αλλ έβαλε τη πονηριά , ανόσια η εριτίμη
και εσύ στο τζάκι κάθεσαι , στη ζέστη αποκούμπι
τις τρίπλες στις εμέλωσε μέσα στο σκορδοστούμπι
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 10:17 πμ
Νοσφεράτος
Κιαν ενα Δόντι κρεμεται απ τα Γλυκά σου Ούλα
Εγώ και πάλι σ’ αγαπώ, εμορφη Εβραιοπούλα ….
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 12:10 μμ
skupitsa
Σαν τι να πω η άμοιρη, τι να πρωτοθαυμάσω
Περίσσεψαν οι εραστές και πού να τους κρεμάσω;
Νόσφυ μου η σταθερότης σου είναι για το μουσείο
Θα γίνει μέγα έκθεμα , θα μοιάζει με λαχείο
Την κάθε δεκαχιλιοστή επισκέπτρια θ’ αρπάζει
Κι αφού σε τάφο σκοτεινό το αίμα της θ’ αδειάζει
Θα της ζητάει ύστερα να τηγανίζει δίπλες
Κι ένα γλυκό εξωτικό που τ’ ονομάζουν τρίπλες.
Για να γλιτώσει η άμοιρη από τα μαγικά
Θα πρέπει να σού απαντά στα σερβοεβραϊκά.
Για μάζεψε καμάρι μου την άγρια σου φύση
Μην έρθει το σκουπόξυλο και σε καλοσκουπίσει.
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 1:01 μμ
Πάνος
Σκουπίτσα,
αθέλητα πραγματικό / φανταστικό συγχέει
- δε φταίει αυτός’ η φαντασία του τα φταίει…
Βεβαίως ακυρώνεται στο ρόλο του μνηστήρος
αφού αποδεικνύεται αστάθεια χαρακτήρος…
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 4:55 μμ
Νοσφεράτος
Ειναι περιεργο αυτό που τώρα μου συμβαίνει
νιωθω καρδιας αναπαυση , ο ηλιος μου τωρα Βγαίνει
Και τωρα που με αγγιξε της Σαρας μου το Χάδι
Πιά δεν με νιαζει τιποτα,ας γινει εδώ , ρημάδι
(Καταλαβαίνω βέβαια την τωνε φίλων Ζήλια
Που νιωθούν πως με ακουμπούν της Σάρας μου τα χείλια
Ειναι αναμενόμενος των Μπάκουρων ο Φθόνος
Σαν βλεπουν πως ο Φιλος τους δεν ειναι πλεον Μόνος )
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 4:59 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Σκουπιτσα,
εγω σου σου τα΄λεγα γιαυτον τον παγαποντη
που βιαια παρενοχλησε γυναικα με ενα δοντι
και στιχους της αφιερωσε για τα “γλυκα της ουλα”.
Παλια επαρενοχλησε μια αλλη καλυβοπουλα
κι ενω εσενα σου΄ταζε τον ουρανο σε πιτσα
ταυτοχρονα ξεδιαντροπα την επεφτε στη Ριτσα.
Μα τωρα ξαναγριεψε και ψαχνει για οβραιες
κι αν δεν του καθονται οι νιες την πεφτει και στις γραιες
Κι αφου τα ιδια αρχισε παλι ξανα-μανά
Παπουλη, για ετοιμασε το “σχεδιο Νανα” (No 2)
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 5:13 μμ
Alkibiades (??!)
Αραγε ναναι προσωπο*,
*Οπως ο Πανος λεει…
η μηπως μορμολυκιο,
αυτη η Σαρα η πεταχτη-
-ειναι μικρη, απο λυκειο;
Που της αρεσει λεει,
του Νοσφερατου η γραφη,
και τωρα σχεση θελει;
Εγιν’ του Νοσφυ η καρδια,
πολυπτυχη αγκιναρα
Σπινοζα αλλαξε εαυτο,
κι ετοιμασε τη σχαρα…
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 5:17 μμ
Παπούλης
Ας τους να λέν βουρκόλακα τσου έφαβε η ζήλεια
στη λεωφόρο του έρωτα σπινάρισε με χίλια
και της εβραίας καλλονής δώστης φιλιά στα χείλια
στα έσχατα γεράματα έρχονται τα ρεζίλια
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 5:18 μμ
Παπούλης
έφαγε
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 5:43 μμ
skupitsa
Παπούλη μου ανέτρεψες το θεσμικό σου ρόλο
και τι θα γίνει η φωλιά χωρίς τον τρίτο πόλο;
Αφού λοιπόν δεν εκπονείς το σχέδιο Νανά
Πάω κι εγώ να επισκεφθώ το όρος του Σινά
Να μην μ΄αναζητήσετε, εκεί θε να μονάσω
απ΄του προδότη* τον καϋμό μήπως και ησυχάσω.
* ένας είναι αυτός, μη γίνει παρεξήγηση.
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 5:52 μμ
Παπούλης
Σκουπίτσα μου περήφανη όπου κτυπάς τα πλήκτρα
η θέρμη των τρανζίστορ σου προβληματίζει ψύκτρα
δεν είμαι εγώ στη Χελιδών ο τρίτος της ο πόλος
αλλ ούτε είναι θεσμικός ο εδικός μου ρόλος
Μεγάλη η προδοσία του , το δέχομαι καλή μου
αλλά ο Θείος είναι εδώ , γυρίζω στο κελλί μου
μ’ αυτόν να τάβρεις μάκτρο μου , τον έχεις ξεχασμένο
τον μιαρό βουρκόλακα τον σφόδρα ερωτευμένο
σου λέω να αγνοήσεις ,
εις το ΙΘΙ ταχύτατα
Σκουπίτσα να γυρίσεις
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 6:04 μμ
Νοσφεράτος
Χαιρε Ζωή ,που λουζεσαι στον Ποταμό Ιορδάνη
Χαιρε και Βεατρίκη μου , Παράδεισε του Δαντη
Με οδηγεί η Σαρα μου στην γη της Χαναάν
Με πλενει με το γαλα της , με παει σε Χαμάμ….
Με ανεβαζει στα Ψηλα , στο Ορος του Σινά
(οπου Παπουλης ερχεται με σχεδιο Νανά )
Και μια Βατος φλεγομενη, μια πυρωμένη Βάτος
Καθως με βλεπει αναφωνεί: Νάτος ο Νοσφεράτος…!!!
Οι φιλοι μου, λατρευουνε,ενα Χρυσο Μοσχάρι
Μά εγώ , στο Ορος γεύομαι της Σάρας μου τη Χαρη…..
Παίζω με το δοντάκι της, ρουφάω τα φιλιά της
Κι απο βραδυς ζεσταινομαι ,μεσα στην Αγκαλια της ….
Και ο Θεος μας ο Γιαχβέ ,που ειναι τρομερός
Ως και Αυτός , μας σεβεται και ειναι Ανεκτικός…………
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 6:14 μμ
Alkibiades (??!)
Του ερωτος σας τον φανο
κρατουσεν ο παπουλης
αλλα σε γεροντος μυαλο
και στον καιρο της Θουλης
-ιδια μαυριζει κι ειν’θολο-
εμπιστοσυνη ναχεις,
πρεπον δεν ειναι ουτε ορθο
-κακο μεγαλο θαβρεις…-
Να σιγονταρει εραστη
απιστον ο παπουλης,
τον Νοσφερατου τον χλωμο
-σε σχεσιν νεα με μωρο-
¨η μηπως λαθος ειναι;
Για το ΙΘΙ ξεκινα πια
μικρη γλυκεια* Σκουπιτσα,
και ξεχνα τονε πια αυτο
τον αναπληρωματικο.
διοτι ο Νοσφυ υπεκυψε
στης Σαρας πια την τριπλα
μετα που ο Αθηναιος
τον κερασε μια διπλα.
*ποιητικη αδεια
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 6:40 μμ
Παπούλης
Φίλοι και φίλες που εδώ τα λέμε με μεράκι
μια ιδιαίτερη στιγμή μούλαχε και γουστάρω
μετά από έτη συναπτά έγινε να τρακάρω
μες τη καλύβα ακριβό παλιό μου συντροφάκι
Τρέμετε άθλιοι νεοτάξ , ανόσιοι ελληναράδες
ότι ο παπούλης έχει πιά εις το ΙΘΙ το μέσο
δεν είναι πλέον έτσι απλά ο δείνας ή ο τάδες
κάποτε με το Πρόεδρο φουσκώναμε πομπρέσσο
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 6:46 μμ
Πάνος
Τι είναι το πομπρέσσο;
Κάτι σαν τον εσπρέσσο;
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 6:52 μμ
Alkibiades (??!)
Πεσαν οι μασκες
φανηκαν οι μαγκες…
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 6:55 μμ
Alkibiades (??!)
Στην πλωρη του πειρατικου
με τον προεδρο ομου….
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 7:34 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
Ορε Παπουλη χαιρομαι που οπου σε ξαναβρισκω
κι ειμαστε ακομα ζωντανοι -μετα σαραντα χρονια-
γιατι οταν εφυγες εφυγες εσυ, εγω εμεινα πισω
εκει στα γκουλαγκ τα φριχτα, στης Σιβηριας τα χιονια,
εκει που λυκοι ουρλαζανε στα ολολευκα σκοταδια
καθως σωπαιναν οι ανθρωποι τα τρομερα τα βραδυα.
Οσα μαζυ περασαμε Παπουλη μου ενθυμουμαι
μα τι να πεις στους νεους μας, και τι να πρωτοπουμε;
Μα πες μου πως σε φερανε εδω τα βηματα σου
(σαν κατι να μου μου θυμιζαν αυτα τα ποιηματα σου
συχνα αναρωτιωμουνα, μα αντε να πιστεψω
οτι εισαι ακομα ζωντανος κι απανω σου θα πεσω).
ΙΘΙστριες και ΙΘΙστες, χελιδονοπουλα μου
τωρα που βρηκα τον Παπου πεταω απ΄την χαρα μου
Να ετοιμασετε στο ΙΘΙ μια γιορτη μεγαλη
γιατι ο θειος κι ο Παπους ξανανταμωσαν παλι.
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 7:49 μμ
Πάνος
Δυο σύντροφοι απ’ τα παλιά βρεθήκανε ξανά
μες την καλύβα τούτη δω, ψηλά εις τα βουνά!
Μήνες κι οι δύο γράφανε χωρίς να φανταστούνε
πως θάρθει η ώρα κι η στιγμή να αναγνωριστούνε!
Όταν ιδρύσαν την ΕΠΟΝ, τα χρόνια τα μοιραία
δε φανταζόνταν σήμερα πως θάλεγαν “ορέα”!
Ανάψτε τη γκαζόλαμπα και σφάξτε το κοκκόρι
- έχουμε απόψε εορτασμό, εδώ ψηλά στα όρη!
Απόψε θα πλαγιάσουμε σε δροσερό χορτάρι
θα δώσει και θα πάρει… Λάθος, φτου να πάρει!
Απόψε θα γιορτάσουμε κι ας μην υπάρχει ψάρι!
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 8:24 μμ
Παπούλης
Πάνο , επιτρεψέ μου εδώ δια να πεζολογήσω
γιατί ένεκα συγκίνησης ρίμα δεν θα τηρήσω
είναι μεγάλο γεγονός , μετά από τόσα χρόνια
που το Θειούλη αντάμωσα σαν γύρισ’ απ τα χιόνια
Τόξερα βρε Πανούλη μου , κάτι με γαργαλούσε
εις τη βρωμοπατούσα μου , με προειδοποιούσε
ότι ο Θείο Ισίδωρος ήταν παλιό καρντάσι
που βάσανα αγόγγυστα αυτός έχει περάσει
Γι αυτό ο Θείο αρμάτωσε εκειό το τρεχαντήρι
αφού δεν του καθότανε να γίνει κολλητήρι
στη ντάτσ(ι)α του ορτσάρησε , εκεί εις τα παλούκια
και χώθηκε ο άτιμος σε κάθε είδους λούκια
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 8:39 μμ
π2
Εσείς οι παλαιότεροι, με τα πολλά τα ντόλαρς
-καταπώς λεν στατιστικές, μελέτες απ’ τις ΗΠΑ-
τώρα που ανταμώσατε, με δάκρυα στα μάτια,
σκεφτείτε τους νεότερους, τη δίψα για επιστήμη
και σαν σώσουν τα γλέντια σας, και βγουν οι ναργιλέδες
κι οι παλλακίδες τακτοποιούν πελώριες μαξιλάρες,
και ρέουν τα γλυκά κρασιά στα αργυρά λαγήνια,
στίψτε τις αναμνήσεις σας, κι αρχίστε να ιστορείτε,
πώς σμίξατε, τι κάματε, παλιές ανδραγαθίες,
του πολυπλάγκτου Οδυσσέως ταξίδια κι αμαρτίες.
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 9:18 μμ
Ο θειος Ισιδωρος
P2, τι να πει κανεις, και πως να το αναλυσει (;)
που βαλαμε το προβλημα μετα απο τη λυση!
Τι να σου πω για τον Παπου το πρωτο παλικαρι,
το φιλο και τον κολητο του καπετανιου Αρη
που ητανε πρωτος στο χορο και πρωτος στο ντουφεκι
και που τονε ξανάβρηκα στου Πανου εδω το στεκι.
βαλε μας καπελα κρασι, πιασε και μια φετα
οταν μιλαει η σιωπη τα λογια γαμησε τα!
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 11:33 μμ
Παπούλης
Πιδύε η στατιστική είναι μεγάλη λούμπα
των γιάνκηδων εφεύρεση ου μήν και Κωλοτούμπα
αν ήταν έτσι φίλτατε απ τα πολλά δολλάριος
δεν θάμουν του συστήματος ένας σφουγγοκωλάριος
δεν τόξερα πως πλούτισα ο τάλας αιφνιδίως
και ας το ισχυρίζεται ο Τuckey πλαγίως
αλλά με φίλους σαν και εσέ που βρήκα στη Καλύβα
νοιώθω σαν τον Αλέξανδρο στην όαση της Σίβα
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 11:39 μμ
skupitsa
Ας βάλει το κρασί που θες
ας βάλει και τη φέτα
μ’ ας φτιάξει και μια τηγανιά
ή μια ομελέτα.
Μιας και ξαναβρεθήκατε
κι είναι η χαρά μεγάλη
γεμάτη ας είναι η κοιλιά
να μη σας πιάσει ζάλη.
Κι όταν αποδειπνήσετε
μην αποξαχαστείτε,
ό,τι σάς επιτρέπεται
με μας να μοιραστείτε.
Μέσα απ΄τις αναμνήσεις σας
μικρή ιστορία γιορτάζει
ωραία που’ ναι η ζωή
έτσι όταν ξαφνιάζει.
ΥΓ. Θα΄θελα να μουν χάκερ, να διαβάζω τα μαίηλ σας (συγνώμη τα ηλεμηνύματά σας ήθελα να πω). Συγκινήθηκα, πάω να διαβάσω Λέρμοντοφ να έρθω στα ίσα μου.
Οκτωβρίου 31, 2007 στο 11:47 μμ
Παπούλης
Σκουπίτσα αν ορέγεσαι όλα για να τα μάθεις
του Ντοστογιέφσκη Δαίμονες ταχέως να διαβάσεις
Νοεμβρίου 1, 2007 στο 12:16 πμ
Ο θειος Ισιδωρος
Σκουπιτσα πως περασανε τα χρονια κι οι καιροι
που ο Παπουλης και εγω βγηκαμε βγηκαμε στο κλαρι,
και τρεχει πισω ο λογισμος σε χρονια ΕΑΜιτικα
σε καποια μαχη τρομερη που δωσαμε στο Μυτικα.
Τοτε ο Παπουλης ταβαλε με εκατο νοματους
κι οταν τα βολια τελειωσαν τους κλωτσαε στ΄αχαμνα τους!
Νεα παλικαροπουλα ψηλα σαν κυπαρισια
ολη τη μερα πολεμος και το πρωϊ ….σια.
Κι υστερα βρεθηκαμε εκει στην εξορια
στα γκουλαγκ τα Σιβηρικα μας φαγανε τα κρυα!
Συνεχιζεται…..
Νοεμβρίου 3, 2007 στο 12:25 πμ
Παπούλης
Ήταν μαζί μας και ο Λεβ
ήρθε και ο Μπουντιένι
και ο Τσαπάγεφ το σκουφί
έστρωνε με το χτένι
Ορτζονικίτζε δυνατός
και του Μαχνό φονέας
και ο Λαβρέντης Μπέριας
πούτρωγε κάργα κρέας
Νοεμβρίου 3, 2007 στο 12:52 πμ
Παπούλης
Δηλωσία Νοσφεράτο
σ’ έβαλε η Σάρα κάτω
και σου πήρε υπογραφή
σε οβραίικο χαρτί
Έγινες ο Βλάντ μιζέριας
της αντίδρασης της πλέριας
του κεφάλαιου υπηρέτης
μα και της οβριάς προπέτης
Δοσιλόγοι και τσολιάδαι
και οι άθλιοι Μπουραντάδαι
θα’ναι τώρα η φαμελιά σου
ρούφα και τη φραπελιά σου
Εις την δολερή Λωζάννη
θα τηνε περνάς κοτσάνι
να θυμάσαι φουκαρά
πού ‘ χει η αχλάδα την ουρά
Νοεμβρίου 3, 2007 στο 1:27 πμ
Νοσφεράτος
(Απο τα περιχωρα της Λωζανης…
ενω- εξω βρεχει ακαταπαυστα
Στην απεραντη πισινα ,στο μισκοταδο
λαμπυριζει μόνο το δοντακι της Σαρας μου και εκεινες οι υπεροχες μικρες πυγολαμπιδες-ρομποτ(οι επονομαζομενες τζευ 95) δωρο -εκπληξη του φιλου μας του Τζωρτζ…..)
σου γραφω
Παπουλη:
…Με κουρασαν ,μωρε Παππου 40 χρονια αγωνες
και θελω να αναπαυτώ τωρα και εις τους αιωνες
Κι αν καποτε το ΚΚΕ με ειπε Κατσαπλιά
Κιαν μ’ εδιωχνε απο κοντα η Κνιτοφαμελιά
Κιαν -ξαφνικά -θυμηθηκαν πως ημαν Δηλωσίας
-εγώ που στα δεκαξι μου ημουνα ταραξίας-
μου πηρανε τα αρματα ,μ’ αφησαν μόνο μ’ εξη
-κι εγώ σ’ αυτούνους εύχομαι ,ο κωλος τους να φεξει-
Κι αν μ’ ειπαν λοιδωριστικά : ο Μπαμπης ο Μιζέριας
και μ’ εβλεπαν αφ’ υψηλού κι ο Νικος και ο Μπέριας
Και αν με αυτοκτόνησαν , κεφάλι κι αν μου κόψαν
Και σε κονταρι δεξιων, δοσίλογοι καρφώσαν,
Κιαν δάκρυ άφησαν για με, παμπολλοι Ευρυτάνες
Και Μωραίτες κάμποσοι ,κόρες αλλά και Μανες ,
Διολου δεν με πείραξε ,και οταν ανέστηθην
(Γιατι απο σοι απέθαντον ,- Ως Νόσφυ,- εγεννηθην)
Ξανάρχισα ανυπότακτος ,τ’αγώνα το κουβάρι
Μόνο που μούρθε ξαφνικά , στα μούτρα Κουκουνάρι …
(συνεχιζεται … σ’ αφήνω τωρα γιατί η Σαρα μου ετοίμασε κατι Τριπλες μούρλια…Σαρα! Σουρχομαι δοντάκι μου)
Νοεμβρίου 3, 2007 στο 1:36 πμ
Alkibiades (??!)
Στη Λωζανη στη Λωζανη
στελνει ο Σορος το φιρμανι
και ζητα μεσα στο πιατο
να του φερουν Νοσφερατο.
Ητανε η Σαρα πρακτωρ
μια μοιραια Ματα Χαρι
τι αν και ητανε αρχαια
επερνουσε για ωραια…
Ειχε ριξει πλαστικες
και στο στομα πορσελανες
κι ειχαν πεσει με τα μουτρα
στα βαθια του Καμα Σουτρα.
Τη δηλωση του απεσπασε,
του Νοσφυ και την εδωσε,
ευθυς στο Σορος το χοντρο
να τον κανει βουκινο.
Νοεμβρίου 3, 2007 στο 2:18 πμ
Νοσφεράτος
Συνεχεια …
Παπουλη:
….Διολου δεν με πειραξε ,που μ’εδιωξε το κόμμα
ούτε που χρόνια ημουνα ,χωρίς κεφάλι πτώμα
Κ’ουτε σταλια με πληγωσε που μ’ειπανε Μιζέρια
Κιουτε που ανάνδρως μ ‘ εστειλαν στων Δεξιών τα χέρια
Καθολου δεν πτοήθηκα κι ας μ’ειπανε αλήτη
-Εμένα, που αναθρεψα , ολο, του ΕΛΑΣ, το σπίτι,
Ουτε που ο Τζευ έκραξε τον Καρλ τον Γιούγκ ”Μαλάκα”
(την Μαύρη Βίβλο διάβασε, κάποιου κοπρίτη- Βλάκα )
Ουτε που δεν με κέρασαν ‘κεινα τα παιδάκια*
(Εξαλλου μου αρέζανε παντα τα σουτζουκάκια
Ενα μονο με πείραξε και μ’εκανε να φρίξω
Τα κοφτερά τα δοντια μου στα χειλη μου να μπηξω ..
*με διαλυτικά
בעל; קברניט אנייה, לשכב לישון; לקיים יחסי …Ωχ ..παλι η Σαρα ..Αρχισε να με ελεγχει .δεν μ’ αρεσει αυτό..Ε …Ερχομαι καλή μου…
(Συνεχίζεται)
Νοεμβρίου 3, 2007 στο 4:57 μμ
Νοσφεράτος
Μόνο με πείραξε πολύ που μ’ ειπανε Κιτσάτο
Εμενα που ολοι μ’ είχανε για τον πιο Ραφινάτο
κι ηξερα ολα τα γκουρμέ ,κι ειχα λεπτό το σώμα
Που ημουνα παντοτε σινιέ ,και παραμένω ακόμα
Τα μακρυα μου τα Μαλλιά ,μαλλια κοράκου χρωμα
τ’ανεμιζα δεξια ζερβα κι ας ήμουν ενα πτώμα….
Νοεμβρίου 3, 2007 στο 7:33 μμ
Παπούλης
Από τα όρη τα ψηλά κατέβηκ’ ένας δράκος
που είχε μαύρα τα μαλλιά μην είν’ ο Μπεζαντάκος;
όχι ,συντρόφια γιατι εκειός είναι πολλά φευγάτος
αυτός που τώρα βλέπετε είναι ο Νοσφεράτος
είναι αν και γέρων ευειδής μα και πολύ στυλάτος
και κουτουπώνει θήλεα αυτός ο γερογάτος
μα έχει ένα πρόβλημα , το άκουσα προσφάτως
τον επιασε στο στόμα του ο Α. Λασκαράτος
( λόγω μπλακάουτ του υπολογιστή θα λείψω 2 – 3 μέρες )
Νοεμβρίου 4, 2007 στο 1:12 πμ
Νοσφεράτος
Να που μπλακ αουτ έπαθε κι ο Ποιητής Παπούλης
Που από ταβερνα γυρισε ,με κεφι, ζωηρουλης,
και το δικό μου το πισί , σε λίγο θα τα φτυσει
Και το χελιδονακι μας αλλος ποιος θα γεμισει;
Ελάτε μωρε μπάκουρες ελατε καλυβίστες
Κι’αφηστε τα στιχακια σας , στις χελιδωνος Πίστες.
Νοεμβρίου 4, 2007 στο 1:32 πμ
Παπούλης
Εξαίρετε βουρκόλακα και αν έπαθα μπλακάουτ
δεν μπόρεσ η αντίδραση για να γενώ λοκάουτ
νάναι καλά η κόρη μου αυτή η περιστέρα
με το δικό της το λαπτόπ βρίσκομαι στον αέρα
Νοεμβρίου 4, 2007 στο 1:43 πμ
Νοσφεράτος
Για κοιτα συμπτωση Παππου,που μόλις πριν λιγάκι
Και το δικό μου το Πισί εσβυσε σαν πουλάκι
Αμεσως το ξανανοιξα μα μαλλον θα μου σβύσει
Μα τι να κάνω ,πεστε μου,πρεπει να βρω μια λύση…
Νοεμβρίου 4, 2007 στο 1:49 πμ
Πάνος
Γράφτηκαν ποίματα πολλά και στο χελιδονάκι
- να τα κρατήσει δε μπορεί το δόλιο του κορμάκι…
Λίγο ακόμα γέροντες, παππού και Νοσφεράτου
- και θα βρεθεί άλλο πουλί, απ’ τη χρυσή γενιά του
ν’ ανοίξει τις φτερούγες του, ψηλά να τα σηκώσει
- τη χελιδόνα τη γιαγιά κι αυτό να δικαιώσει!
Ποιά θάν’ εκείνη η στιγμή – το τέλος για να βάλω;
- όταν θα δω στιχούργημα πραγματικά μεγάλο,
με τέχνη και με μαστοριά να είναι καμωμένο
- και με μεράκι αληθινό σε στίχους αρμοσμένο.
Να τραγουδά γλυκά γλυκά για Σάρες ή για Μάρες
- μα δίχως να ξεφεύγουνε στη μέση κουταμάρες!
Τότε ευθύς τα σχόλια στο ποστ αυτό θα κλείσω
- και τη σελίδα, φίλοι μου, αμέσως θα γυρίσω.
Βάλτε λοιπόν τα δυνατά, ποιός θάναι ο τελευταίος
- γιατί αυτός ο ποιητής θα ‘ναι ο πιο ωραίος!
Νοεμβρίου 4, 2007 στο 1:51 πμ
Παπούλης
Στο μπίλλυ Γκέιτς να απευθυνθείς
αυτός φταίει για όλα
παράθυρα μας φόρεσε
αυτή η παλιοκαριόλα
πούχουν προβλήματα πολλά
και έντομα χιλιάδες
και έτσι για ματσακόνισμα
συχνά στους ταρσανάδες
Νοεμβρίου 4, 2007 στο 2:05 πμ
Παπούλης
Τάμαθες τα καζάντια μου μωρέ καλυβοκύρη
που το πισί μου αστόχησε , ήθελε τεμπεσίρι ;;
σπηλιές ξανά θα κατοικώ , θα γίνω τρωγλοδύτης
και εις την του λίθου εποχή βουτάω αυτοδύτης
το ρόπαλο ξανάπιασα ,το πέτρινο τσεκούρι
και κυνηγάω μαστόδοντα , θα γίνει νταβατούρι
τομάρια πάω να ντυθώ, κρέας ωμό θα τρώγω
με τα Windows μάτια μου ειν σα να παίζης τζόγο
παράτησα το αντάρτικο τα μαύρα καργιοφύλλια
το γκρα μου τον απόθεσα ( άτιμα ντουκασβίλια )
και στη πρω(κ)τόγονη εποχή και τη προϊστορία
με γύρισε της Microsoft η αυτοκρατορία
Νοεμβρίου 4, 2007 στο 2:19 πμ
Νοσφεράτος
Παπουλη την Παρατησα την Σαρα και τον Σόρος
Μ’ειχανε σε χρυσό κλουβί και μ’ετρωγε κι ο Σκώρος
Παρα την πολυτέλεια και τα μεγαλα Λουσα
Πεθύμησα τη Λευτεριά και τη Ζωή που ζούσα
Πεθυμησα τα αλόγατα τα άσπρα σαν το Γάλα
την δοξασμένη Κλεφτουρια ,που Ολοι ομού , Καβάλα
στα Ατια τα περηφανα ,’κει στην Ευρυτανία
Φωναζαμε : ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και κατω η Γερμανία! …..
Νοεμβρίου 4, 2007 στο 2:21 πμ
Παπούλης
…συνέχεια από το προηγούμενο
τώρα που ο πολιτισμός κατέρρευσε με crash
και βρέθηκα χωρίς πισί ο δόλιος κερατάς
τα μύχια πάθη ξύπνησαν τα ένστιχτα οργάζουν
την άγρια φύση μου καλούν και ιτε μου φωνάζουν
νοιώθω λοιπόν σαν Δόλοπας , μοιάζω με άγριο Σκύθη
θε να μπουκάρω βάρβαρος στα άδυτα του ΙΘΙ
το Νόσφυ ψάχνωντας να βρώ , που μέσα στην αντάρα
στου Βιογιάννη το τσαρδί ξελόγιαζε τη Σάρα
και σαν τον εύρω Πάνο μου αυτόνε το μπαγιάτη
που οι ορέξεις μιας οβριάς τον έχουν κάνει άτι
ευθύς εις τη καρδούλα του που θα φτεροκοπάει
λόγχη θα μπήξω με σφυρί , στο διάολο να πάει
Νοεμβρίου 4, 2007 στο 2:21 πμ
Νοσφεράτος
Λαθος : Η Ιταλία
διοτι αυτή κυβέρναγε εις την Ευρυτανία..
Νοεμβρίου 4, 2007 στο 2:23 πμ
Νοσφεράτος
Αλλος Πουλη προλαβε ,με ασημενια σφαίρα
Και οταν πυροβόλαγε , μου φωναξε: Αέρα ….
Νοεμβρίου 4, 2007 στο 2:24 πμ
Νοσφεράτος
Πουλη =παπουλη …
Νοεμβρίου 4, 2007 στο 2:29 πμ
Παπούλης
Τι τάθελες τα λούσα της Νόσφυ μου στη Λωζάννη
μπρός στης Σκουπίστας τη θωριά , μπάζα καμμιά δεν πιάνει
παπούτσι από το τόπο σου , πούναι τσεκαρισμένο
της Χελιδόνας το παιδί το καλομαθημενο
Γι αυτό ευθύς στο πόστο σου γρήγορα να γυρίσεις
της Γκιώνας τ’ άγια χώματα και πάλι να φιλήσεις
τ’ άρματα που ντροπιάσαμε σε Βάρκιζα ,Γκαζέρτα
να τα σηκώσεις Νόσφυ μου και πάλι πίσω φέρτα
Νοεμβρίου 5, 2007 στο 11:21 μμ
Νοσφεράτος
Χλιδανεργοι*
Σ’ αυτή την χωρα άρχοντας πρωθυπουργός και Μάγκας
Γινεται οποιος πιο πολύ ειναι Κοπρίτης Δαγκας
Κηφήνας, τεμπελόσκυλο και όποιος χάφτει Μύγες
Κι αλίμονο: οι εξυπνοι εχουν εχουν ελπίδες Λίγες
* Βασισμένο σε ενα Ποστ του Πανου και σε ενα σχολιο του Σχολιαστη τους οποιους ευχαριστώ!!
Νοεμβρίου 6, 2007 στο 7:39 μμ
Νοσφεράτος
Τό αστρο που Δακρύζει …
Εψές αργά, μεσα στη Νύχτα
στο σκοτάδι,
Ακουσα κατι σαν φωνή
απο τον Αδη,
Σαν μια Υποκωφη
μακροσυρτη Κραυγή
Που σαν Αέρας ξεφυσούσε
με οργή,
Και σαν την λαμψη ,ξαφνικά μιας
αστραπής,
Ειδα να λάμπει ενα άστρο
καταγής,
Ειδα το φως του σαν κερί
να τρεμοσβύνει,
Και Μαύρη πέτρα σαν Ταφόπλακα
να κλείνει..
Κιενωσα Κάτου, στο Ρυάκι που
Γλιστρά,
Το Μαύτρο δάκρυ ενός άστρου
Να κυλά…
Νοεμβρίου 6, 2007 στο 10:15 μμ
Παπούλης
Δεν είναι άραγε ο σκληρός του Νόσφυ μας ο δίσκος
μα του πληκτρολογίου του ο ΜΑΥΤΡΟΣ δαιμονίσκος
δεν ειν των άστρων δάκρυα αυτά όπου κυλούνε
αλλά του Ανθίμου δάκτυλοι οπου βυσσοδομούνε
Μα τώρα που επέστρεψα ξανά στο χελιδόνι
με το καινούργιο μου σκληρό που άδει σαν αηδόνι
και δύο πλέον γιγαμπάϊτ στη μνήμη του πισί
φυλάξου βρε Βουρκόλακα θα γίνει πατιρντί
Νοεμβρίου 7, 2007 στο 12:10 πμ
nik-athenian
Τα άστρα από φρίκη κρύβονται
μη δουν το φονικό
μα ένα δάκρυ δείχνει να θλίβονται
για το κακό μας ριζικό.
Η λάμψη που είδες Νόσφυ μου δεν ήταν του κεριού
και η φωνή που άκουσες δεν ήταν του αγέρα
ήταν η σφαίρα που έφυγε στο φως του φεγγαριού
και μια ζωή που κόπηκε χαράματα Δευτέρα
Νοεμβρίου 7, 2007 στο 12:50 πμ
Νοσφεράτος
Δεν εινα’ το πληκρολόγιο , δεν ειναι ο παλιοδίσκος
ειναι παπουλη στη ματιά ,των γηρατιών ο ίσκιος
ειναι που φεύγει η οραση και πια δεν καλοβλέπω
Και δεν μπορώ παπουλη μου ,Τα άστρα ν’ επιβλέπω.
Νοεμβρίου 7, 2007 στο 1:17 πμ
Ασμοδαίος
Μου φαίνεται, Νοσφερατού, είμαστε ομοιοπαθείς
και δεν το λέω για το χοντρό -αχ, όχι! να χαρείς!
Μονάχα λέω για την ισχύ της όρασης που φθίνει
και όταν κάποιος δαίμονας την μπίρα του θα πίνει
δε θα μπορεί λίγο πιο κει να δει το ποτηράκι
-όλα στο χέρι τότε πια πρέπει στο γεροντάκι.
Ή όταν σε μια αίθουσα πολύ μεγάλη είναι
στα ορεινά τα έδρανα καθόλου δεν του είναι
εύκολο πια να κάθεται καθότι δεν θα βλέπει
ούτε όλους τους γύρω του μπορεί να επιβλέπει.
Φταίνε για τούτο, βέβαια, πρωτίστως η καλύβα
αλλά και μπλονγκξ άλλα πολλά, που σ’ ολα τους επήγα
κι εθαύμασα με τη γραφή των μπλογκερά(ού)δων ούλων
μαζί και τη δεινότητα των σχολιογραφούντων.
Νοεμβρίου 7, 2007 στο 1:21 πμ
Νοσφεράτος
Την εποχή μας κυνηγά κακό σαράκι
Που κατατρώγει των ψυχών μας το μεράκι
Και καθετί τι που αγαπάμε αληθινά
Σιγά –σιγά το ροκανίζει Μοχθηρά
Στην εποχή μας ,να Υπάρχεις, είναι Πόνος
Κι’ ένα ταξίδι στο Ποτέ είναι ο Χρόνος
Κιολα τα πρόσωπα ,μαραίνονται Βουβά
Κι είναι σαν Ψάρια , σε μια γυάλα, σιωπηλά
Νοεμβρίου 7, 2007 στο 1:38 πμ
Πάνος
Όπως εξήγησα εδώ
November 4th, 2007 at 1:49 am
για το χελιδονάκι,
περίμενα ποί(η)μα καλό
να σβήσω το κεράκι.
Τέτοιο δεν έφτασε ως εδώ
μα (ως) τέτοιο του αθέου
θα θεωρήσω το σταλθέν
υπό του Ασμοδαίου.