Repost
Τσάμικο είναι ένας χορός στον οποίο προηγείται ένας μαινόμενος και ακολουθούν κάμποσοι ηλίθιοι, έγραψε ένας Γάλλος διπλωμάτης (νομίζω ο Εδμόνδος Αμπού), λίγο μετά την Επανάσταση του ’21.
Στους ποντιακούς χορούς δεν υπάρχει περιθώριο για ανάλογους ορισμούς: χορεύουν όλοι ισότιμα, σε όποια θέση κι αν βρίσκονται.
Στους χορούς της παλιάς Ελλάδας κυριαρχεί η επιθυμία ανάδειξης του ατόμου. Οι άλλοι είναι απαραίτητοι, προκειμένου να διακριθεί ο ένας, η χορευτική δεινότητα του ενός. Η κοινότητα κερδίζει, επειδή διαθέτει ξεχωριστά άτομα.
Οι χοροί των εξ Ανατολής Ελλήνων εκφράζουν την απόλυτη αξία της ομάδας, της κοινότητας. Κανείς δεν ξεχωρίζει υπερβολικά, όλοι κινούνται στα προκαθορισμένα βήματα, χωρίς αυτοσχεδιασμούς. Το άτομο αντιλαμβάνεται την ύπαρξή του μέσα από τη δύναμη της ομογενοποιημένης ομάδας.
Τρέχα γύρευε τώρα, ποια πολύχρονα δεδομένα διαμόρφωσαν αυτές τις δυο κυρίαρχες αντιλήψεις. Ωστόσο, υπάρχει ένας ελληνικός τόπος όπου ο χορός υποδηλώνει μιαν αξιοπρόσεκτη σύζευξη (αρμονία;) ανάμεσα στην ανάγκη έκφρασης του ατομικού και στην αποδοχή της αναγκαιότητας του συλλογικού: η Κρήτη.
33 comments
Comments feed for this article
Αύγουστος 15, 2007 στο 10:08 π.μ.
Composition Doll
Χρόνια Πολλά!
Με υγεία (κυρίως!), ευτυχία, χαρά κοντά στα πιτσιρίκια σου και στις ματάρες που αγαπάς και σ’ αγαπάνε!!!
Φιλιά
Αύγουστος 15, 2007 στο 10:13 π.μ.
Exiled
Χρόνια καλά!
Αύγουστος 15, 2007 στο 10:23 π.μ.
Πάνος
Ευχαριστώ πολύ για τις ευχές - σήμερα εορτάζει η δικιά μου. Εγώ, για λόγους οικογενειακής παράδοσης, γιορτάζω της Ζωοδόχου Πηγής.
(οι Παναγιώτηδες έχουμε κάμποσες επιλογές…)
Αύγουστος 15, 2007 στο 10:29 π.μ.
ritsmas
Α, καλά Πάνο, τώρα το είδα. Χρονια πολλά, λοιπόν για τη γυναίκα σου. Να την χαιρεσαι, να σε αντέχει ….κλπ…. Πότε ειναι της Ζωοδόχου Πηγής ;
Αύγουστος 15, 2007 στο 10:32 π.μ.
ritsmas
Για τους παλιούς χορούς είναι ωραίο αυτό που γράφεις. Αναδεικνύουν την ατομικότητα…. Πάντα ο ελληνας ηταν ατομικιστικής, ο εαυτούλης του , Πότε δεν σκεφθηκε τη συλλογική δουλειά και τα πλεονεκτήματα της.Γι αυτό και ο καθένας μας θέλει το μαγαζάκι του, τη φωλίτσα του, μακριά από αφεντικά και δούλους…. Τώρα πώς το παίζει και αριστερός, αυτό δεν το καταλαβα ποτε, παρ ότι το μελετησα, σε διαβεβαιω. Φαντάζομαι ότι από αντιδραση περισσοτερο και λιγότερο από πραγματική προσήλωση στην αριστερή ιδεολογία
Αύγουστος 15, 2007 στο 11:49 π.μ.
silia
…………. Όπως και να έχει …όποτε και να γιορτάζεις ….και όποιος δικός σου αγαπημένος γιορτάζει σήμερα , “χρόνια πολλά” .
Αν υπάρχει κάποια επιθυμία μεγάλη , έστω και …απίθανη μέσα στο μυαλό σας , εύχομαι να γίνει πραγματικότητα , (μπρος στα έκπληκτα μάτια σας) ,… τώρα αμέσως ….άντε το πολύ πολύ στο κοντινό μέλλον .
Αύγουστος 15, 2007 στο 12:06 μ.μ
tin man
Τώρα κατάλαβα για ποιον (μάλλον για ποια) ήταν το τριαντάφυλλο:))))))))
Να τη χαίρεσαι, χρόνια της πολλά, με υγεία κι ευτυχία. Και υπομονή, για να αντέχει το ΑΚΚ σου:)))))))))))
υγ
ΑΚΚ: Αγύριστο Καλαματιανό Κεφάλι!
υγ2
Χρόνια Πολλά και σε όσους και όσες γιορτάζουν σήμερα!
Αύγουστος 15, 2007 στο 12:11 μ.μ
tin man
Ενδιαφέρουσα η ανάλυση σου για το χορό. Σε παλιότερη σχετική συζήτηση είχα γράψει την άποψη μου ότι το ζειμπέκικο δεν συγκρίνεται με κανένα ανδρικό ατομικό χορό σε Δύση και Ανατολή.
Αύγουστος 15, 2007 στο 12:27 μ.μ
Πάνος
Για τις ευχές, (ξανα)ευχαριστώ. Της Ζωοδόχου Πηγής είναι κάθε Παρακευή του Πάσχα.
*
Για το ζεϊμπέκικο: έχουμε δυο εντελώς διαφορετικά ζεϊμπέκικα, το ανατολίτικο (το παραδοσιακό) και το Πειραιώτικο (εξέλιξη του χορού στον παλαιο-ελληνικό χώρο). Είναι πολύ χαρακτηριστικές οι διαφορές τους, που αντικατοπτρίζουν την διαφορά στην αντίληψη της Ανατολής και της Δύσης (σχηματικά αυτό). Το ανατολίτικο χορεύεται από πολλούς μαζί, ακόμα και σε δυάδες. Το ρεμπέτικο ζεϊμπέκικο είναι αυστηρά μοναχικός χορός - και η αποθέωση του ατομικού πνεύματος!
(ιδανικός χορός για τη …Φιλελεύθερη Συμμαχία - αν υποθέσουμε ότι οι “σύμμαχοι” γνωρίζουν περί τινος πρόκειται…
)
Φυσικά, εντελώς διαφορετικά παίζει και η λαϊκή ορχήστρα: όλα τα όργανα μαζί στην Ανατολή, καθένα σολάροντας στις ρεμπέτικες κομπανίες και στον Τσιτσάνη.
Αύγουστος 15, 2007 στο 12:33 μ.μ
Πάνος
Και μια και ήρθε η κουβέντα στο ζεϊμπέκικο, σας συνιστώ ενθέρμως μια άκρως επιστημονική (στην επιστήμη του σατιρικού λόγου) και εμπεριστατωμένη μελέτη για το κυπριακό ζείμπέκικο:
http://xenihtikon.wordpress.com/2007/08/13/%ce%9f%ce%b9-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%bb%ce%bb%ce%b1%ce%b3%ce%ad%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%9a%cf%85%cf%80%cf%81%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%bf%cf%8d-%ce%b6%ce%b5%cf%8a%ce%bc%cf%80%ce%ad%ce%ba%ce%b9/
Αύγουστος 15, 2007 στο 12:36 μ.μ
Πάνος
Για τον πυρρίχιο δείτε εδώ - ο πυρρίχιος των Ολυμπιακών της Αθήνας – στη σελίδα θα βρείτε και άλλα σχετικά βίντεο: http://www.youtube.com/watch?v=5nNX0uegtZg
Και, μια και είμαστε στη μπλογκόσφαιρα, ένα ενδιαφέρον ποστ, περί της (ιδίας) σέρρας (και άλλων δαιμονίων):
http://dimitrisdoctor.blogspot.com/2007/05/blog-post_18.html
Αύγουστος 15, 2007 στο 4:54 μ.μ
Σπύρος Ντόβας
Κανένα πρόβλημα δεν έχουν οι φιλελεύθεροι με τους “συλλογικούς” χορούς, αρκεί να μην παίρνουν σβάρνα οι χορευτές τους καθήμενους και τους τραβολογάνε να χορέψουν ενώ δεν θέλουν (όπως ας πούμε μου συμβαίνει εμένα σε κάθε τέτοια περίσταση). Μια χαρά είναι η συλλογικότητα αρκεί να εκδηλώνεται και να ασκείται σε εθελοντική βάση
Όσο για το ζεϊμπέκικο, τα καλά, βαριά ζεϊμπέκικα είναι σχεδόν αποκλειστικά “μινόρε” και δεν συνάδουν με την “ματζόρε” διάθεση των φιλελευθέρων που συνήθως δεν νιώθουν να καταπλακώνονται από καμμιά “μοίρα”, “άδικο” κλπ, αλλά προτιμούν στις αντιξοότητες ενεργητικά να παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους.
Αύγουστος 15, 2007 στο 5:50 μ.μ
Πάνος
…όπως η Πολλυάνα, στο “παιχνίδι της χαράς¨;
Αύγουστος 15, 2007 στο 7:36 μ.μ
tin man
Πάνο, πέραν των διαφορών που αναφέρεις υπάρχει και μια μουσική διαφορά. Το ανατολίτικο γράφεται και παίζεται - και συνεπώς χορεύεται - σε πιο αργούς ρυθμούς.
Περιττό να πω ότι στο προηγούμενο σχόλιο αναφέρομαι στο ρεμπέτικο ζειμπέκικο.
Αύγουστος 15, 2007 στο 9:15 μ.μ
N.Ago
Χρόνια πολλά και πολύ υγεία σε σένα και σε όλους όσους αγαπάς και σ’αγαπάνε!
Αύγουστος 16, 2007 στο 12:31 π.μ.
Ο θειος Ισιδωρος
Κατ΄αρχη, χρονια πολλα σε σενα και τη συμβια σου!
Η ατομικοτητα ειναι η αναπτυξη της ατομικης συνειδησης (και κατ΄επεκταση της προσωπικοτητας) σε διευρυμενες πολιτισμικες και κοινωνικες κοινωνικες συνθηκες: π.χ. αυτο που σημερα ονομαζουμε παγκοσμιοποιηση.
Οι συνθηκες ζωης σε περιορισμενα γεωγραφικα και κοινωνικα ορια δεν επιτρεπουν στο ατομο να αναπτυξει την ατομικοτητα του αφου η συμπαγης και ομογενοποιημενη κοινοτητα εχει καθορισει επακριβως την προσωπικοτητα του ως κοινωνικο ον.
Στην αρχαια Ελλαδα κατα την κλασικη περιοδο εχουμε το κοινωνικο ατομο, ενω κατα την Ελληνιστικη περιοδο, λογω της παγκοσμιοποιησης του Αλεξανδρου, εχουμε την αναπτυξη της ατομικοτητας μεσα σ΄ενα διεθνες κοσμοπολιτικο περιβαλον.
Η ατομικοτητα αναδεικνυεται παλι κατα τον 19ο αιωνα στη δυση ενω στην ανατολη και στην συγρονη Ελλαδα ουδεποτε γνωρισε ιδιετερες …δοξες!
Οι Ποντιοι (και αριστεροι) χορευουν, οπως χορευουν, γιατι κουβαλανε παντα το χωριο τους μεσα στο κεφαλι τους! Αλλα ας μην πω περισσοτερα σημερα που γιορταζει η Παναγια η Σουμελα γιατι θα κολαστω!
Αύγουστος 16, 2007 στο 2:22 π.μ.
Ο θειος Ισιδωρος
Επισης δεν ειναι τυχαιο οτι στην Ελληνικη γλωσσα δεν υπαρχει η αντιστοιχη λεξη της Αγγλικης privacy, θα με ενδιεφερε ομως να μαθαινα την εν λογω λεξη στα ποντιακά.
Αύγουστος 16, 2007 στο 9:00 π.μ.
Πάνος
Ξανα(μανα)ευχαριστώ για τις ευχές!
*
privacy=ιδιωτικότητα, ιδωτικός βίος. Η έννοια υπήρχε και στην κλασσική Ελλάδα (πολύ πριν την πρώτη παγκοσμιοποίηση), αφού σχετικές αναφορές συναντάμε στον …όρκο του Ιπποκράτη! Οι πόντιοι (και αριστεροί) κάνουν διακοπές μακράς διαρκείας - θα μας πουν την ποντιακή λέξη όταν επιστρέψουν. Πάντως, θείε, μην εκπλαγείς αν υπάρχει!
ΥΓ. Θυμήσου και το περίφημο “τα εν οίκω, μη εν δήμω”!
Αύγουστος 16, 2007 στο 6:20 μ.μ
Σπύρος Ντόβας
…όπως η Πολλυάνα, στο “παιχνίδι της χαράς¨;
Ατό πα ντο εν;
Αύγουστος 16, 2007 στο 6:40 μ.μ
Πάνος
Σπύρο,
η ζωή χαρακτηρίζεται από το ηρακλείτειο συναμφότερον: ΚΑΙ μινόρε ΚΑΙ ματζόρε. Όποιος ακούει μόνο ματζόρε, δε ζει στην πραγματική, αλλά σε μια wannabe υπαρκτικότητα.
(Η Πολλυάνα άκουγε αποκλειστικά ματζόρε. Αν δεν την έχεις ακουστά, δε χάνεις και σπουδαία πράγματα…
)
Αύγουστος 16, 2007 στο 6:54 μ.μ
Σπύρος Ντόβας
Παρανόησις! Αναφερόμουν αποκλειστικά στο μινόρε της κοινωνικής αναξιοπάθειας. (Κατά τα άλλα, και τα δικά μου ακούσματα είναι μάλλον μινόρε)
Σεπτέμβριος 19, 2007 στο 7:31 μ.μ
Νοσφεράτος
Χρονια πολλλά και απο μενα !
Θειε
..Η ατομικοτητα …προιον μιας μακροχρονης Δυτικής παραδοσης
(οχι μονο αξιων αλλά και συγκρουσεων π.χ Θρησκευτικοι πολεμοι, αλλά και θρησκειας (Προτεσταντισμός)
Δεν νομιζω να εχει πολύ σχεση ουτε με την εννοια του α-τομου οπως την εννοουσαν οι Αρχαιοι ( σημαινε ”ατμητο” - Δημοκριτος)
αλλά ουτε και με την εκρηκτική Εξατομικευση που ζουμε στην Παγκοσμιοποημενη μετα-νεωτερική Δημοκρατια μας ..
Η οποια εξατομικευση σημαινει οτι το νεωτερικό ατομο το εσωκατευθυνομενο φιλελευθερο , δημιουργικό οπως φανταζομαι οτι θα το ηθελαν οι ΦΙΣ ή και ο Σπυρος Ντοβας
Διασπαται σε πολλά μικρά κομφορμιστικά εγώ -προσωπεια ή πλαστους εαυτους - που χαρακτηριστικό τους ειναι η Προσαρμογή-κομφορμισμός σε πολά ετεροκλητα κοινωνικά πεδια …σαν χαμαιλεοντες που παιρνουν διαφορα χρωματα εκτός απο το λευκό , τοχρωμα της Αθωοτητας.
Σεπτέμβριος 19, 2007 στο 8:24 μ.μ
Πόντος και Αριστερά
Πάντως, έχει τεράστιο ενδιαφέρον οι παράγοντες που οδήγησαν τους πληθυσμούς αυτούς νάχουν τόσο διαφορετική αντίληψη του δρώμενου!
Άραγε υπάρχουν μελέτες πάνω σ’ αυτές τις εκφράσεις των κοινωνιών;
Μ-π
Σεπτέμβριος 19, 2007 στο 8:29 μ.μ
Νοσφεράτος
Να ενα τεραστιο θεματικο πεδιο ερευνας για τους Θεωρητικους του Πόντου και της Αριστεράς …
Αντις να ασχολουνται αδιακοπως με το &^^$#@ το βιβλιο της Ιστοριας της στ Δημοτικου.
Σεπτέμβριος 19, 2007 στο 8:56 μ.μ
Πάνος
Nοσφεράτε,
για χάρη των ποντίων (και αριστερών, οφκόρς!) φίλων στη μπλογκόσφαιρα ανέβασα πάλι αυτό το ποστάκι.
Σεπτέμβριος 19, 2007 στο 9:01 μ.μ
Νοσφεράτος
Ωραια …πρεπει να τους προσφερεις διαρκώς καινουρια ενδιαφεροντα…να τους ερεθιζεις διαννοητικά .
..Αλλιως βαρυουνται και κατρακυλανε πάλι στο αγαπημενο τους θεμα : το ^%$$3^%## το βιβλιο …..
Σεπτέμβριος 19, 2007 στο 9:06 μ.μ
Πάνος
Ε, ναι… όπως κάποιοι άλλοι αναλώνονται (εδώ και πολύ καιρό) να γράφουν σχεδόν αποκλειστικά σχόλια για να μας υποδείξουν την αθλιότητα της κυβέρνησης (δηλ. να μας πείσουν ότι ο ήλιος ανατέλλει εξ ανατολών) - αντί να φτιάξουν κανένα ωραίο θεματάκι!
Σεπτέμβριος 19, 2007 στο 9:16 μ.μ
Πόντος και Αριστερά
Νοσφεράτε,
γιατί τα μπλέκεις… ενώ τα πράγματα είναι απλά!!!
Τα λαογραφικά ζητήματα αφορούν τους λαογράφους και τους κοινωνιολόγους… Οι ερασιτέχνες σαφώς μπορούν να εκφέρουν άποψη.
Τα ζητήματα περί των βιβλίων, έχουν να κάνουν με τη διαμόρφωση της νεοελληνικής ιδεολογίας και τις μεταμορφώσεις της καθεστωτικής τοιαύτης…
Μ-π
Υ.Γ.
Ωραία η ιδέα του Πάνου… Φτιάξε ένα κομμάτι που θα μελετά τις μορφές του ελληνικού εθνικισμού και τον τρόπο με τον οποίον η κυρίαρχη ιδεολογία αντιμετώπισε τους πρόσφυγες (του ‘22, του ‘39, του ‘65, του ‘89 και εντεύθεν) κ.λπ.
Σεπτέμβριος 19, 2007 στο 9:40 μ.μ
Νοσφεράτος
”Φτιάξε ένα κομμάτι που θα μελετά τις μορφές του ελληνικού εθνικισμού και τον τρόπο με τον οποίον η κυρίαρχη ιδεολογία αντιμετώπισε τους πρόσφυγες (του ‘22, του ‘39, του ‘65, του ‘89 και εντεύθεν) κ.λπ.”
Πανε …τι σου ελεγα ;
Ποντε και Αριστερε …παρτο αποφαση …Παει πολύς καιρός που κι εσυ και εγώ παψαμε ναμαστε προσφυγες…απο τοτε που γεννηθηκαμε τουλαχιστον τωρα αλλοι ειναι προσφυγες…
Ενώ πια ”ολοι ειμαστε ξενοι στην κοινωνια των ξενων”(καλό ε! αν και λιγο βαρυγδουπο!!)
Σεπτέμβριος 19, 2007 στο 9:49 μ.μ
Νοσφεράτος
Πανε …
το νεο κυμα σχολιων που θα ακολουθησει εκ μερους μου , δεν θα αφορά πλεον την αθλιοτητα της κυβερνησης (πραγματι ειναι ηλιου φαεινοτερον) αλλά την αθλιοτητα της κοινωνιας μας που την υπερψηφισε παριστανοντας μαλιστα οτι πιστευει πως πολεμά τον Δικομματισμό ,την διαπλοκή, την διαφθορά και το κακο συναπαντημα (βεβαια παλι κομιζω κουκουβαγιες αλλά τι να κανουμε ;δικαιουμαι κι εγώ τις εμμονες μου οπως καθε Ποντιος και μη Αριστερός και μη σ’αυτον τον τοπο )
Σεπτέμβριος 19, 2007 στο 10:44 μ.μ
Πόντος και Αριστερά
Νοσφεράτε,
μην πέσεις τώρα σε υπαρξιακή μελαγχολία!!!
Υπάρχουν πολλά πράγματα που μπορούμε (καλός ο τύπος, εεε!!!) να κάνουμε τα οποία θα μας επιτρέψουν να μην γκρινιάζουμε …
Και όσον αφορά την πρότασή μου…. [”Φτιάξε ένα κομμάτι που θα μελετά τις μορφές του ελληνικού εθνικισμού και τον τρόπο με τον οποίον η κυρίαρχη ιδεολογία αντιμετώπισε τους πρόσφυγες (του ‘22, του ‘39, του ‘65, του ‘89 και εντεύθεν) κ.λπ.”]… δεν σου την κάνω ως “πρόσφυγας” (παρότι θάμαστε πάντα πολιτικοί πρόσφυγες.. “κι ας είμαστε απόλυτα βέβαιοι πως θα περάσουν από πάνω μας όλοι οι τροχοί…. ” που γράφει κι ο Διαμαντίδης) αλλά αξιολογώντας τις δυνατότητές σου!!!
Μ-π
Σεπτέμβριος 19, 2007 στο 10:53 μ.μ
Νοσφεράτος
Ευχαριστώ Μ- Π θα το σκεφτω …
Κι εγώ οταν ελεγα” Να ενα τεραστιο θεματικο πεδιο ερευνας για τους Θεωρητικους του Πόντου και της Αριστεράς …
(οι μορφες εξατομικευσης των Ποντιων στο Πυρριχειο π.χ )
δεν το λεγα για πλακα αλλά αλλά αξιολογώντας τις τεραστιες ερευνητικές δυνατότητές σου!!!(και τις αντοχες σου)
Αντι να καθεσαι να μπλεκεις με τα&^%%$$# τα βιβλια και το κακό συναπάντημα .
Σεπτέμβριος 20, 2007 στο 9:51 π.μ.
Πόντος και Αριστερά
…………..Το όνομα του χορού τούτου προέρχεται εκ του παρά τα Πλάτανα ποταμού Σέρα. Παρά τούτου υπάρχουσι δύο χωρία , ών οι κάτοικοι εφημίζοντο ως οι κάλλιστοι χορευταί του όντος δυσκολοτάτου αλλά και θεαματικοτάτου τούτου χορού.
Αι κατά πάσας τας διευθύνσεις κινήσεις του σώματος, η στενή προς αλλήλους των χορευτών σύσφιγξις , η βιαία προς το δάπεδον στροφή , των ποδών οι κτύποι
και των όπλων οι γδούποι , αι συσπάσεις των μυών του σώματος , ο ενθουσιασμός
ο καταλαμβάνων τους χορευτάς , των θεωμένων αι επευφημίαι , η πανταχού εν είδει σπινθήρος μεταδιδόμενη συγκίνησις , πάντα ταύτα προσδίδουσι τοιάυτην πρωτοτυπίαν
και τοσαύτην αίγλην εις το χορευτικόν σύμπλεγμα , ώστε δικαίως θα ηδύνατο τις να κατατάξει τον Σέρα Χορόν μεταξύ των διασημοτέρων χορών ολόκληρου του κόσμου……………
ΠΕΡΙΗΓΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΟΝΤΟΝ
Κων. Παπαμιχαλόπουλος-Αθήνα 1903
Να και μια συγχρονη άποψη περί του θέματος.
Αν δεν κάνω λάθος ο Παπαμιχαλόπουλος ήταν υπουργός Παιδείας !!!
mumul