Νοσφεράτος
Δεν σχολιαζω, δεν μπορώ, και δεν μου βγαινει στιχος…
με αυτό που ειδα απορώ και δεν μου βγαινει ηχος…
πονεσαν τα ματακια μου ,σφιγγεται η καρδια μου
αν ειναι ποιησις αυτό,τραβαω τα μαλλια μου…:)
Νοσφεράτος
Πρεπει να ξευρεις σχολιαστή,οτι εμείς οι Νοσφυ
καταγωγήν πως εχουμε απ’ τον μεγαλον Οφι
που ηταν μεγας και τρανός ,και αρχοντας μεγαλος
μα τον εκαταραστηκε ,ζηλιαρης Παπαγάλος…
Τωρα, στα ορη σερνεται, βαθεια φαρμακωμένος
και στους μεγαλους καυσωνες ,λιγο ζαβλακωμένος…
Δεν εχει δόλον στην ψυχή και ουδεμία κακία
μόνο θυμαται, που και που , την εμορφη Ακακία….
(μ αυτήν εζουζουνιζανε στ ουρανια χωραφια ..)
κυλιοντουσαν ,τσιμπιοντουσαν απο τα θεία αγκαθια ..
Τωρα που αυτός εξοριστος στη μαύρη γη ,κοιμαται..
πολλές φορες στον υπνο του ,την Ακακία θυμαται…
Κια απο τα ματια του κυλουν δακρυα μυρωμένα…
(…ναι !κλαιν και τα παλιοφιδα κι ας ειν’ καταραμένα …)
Θελω να πώ ,σχολιαστα, πώς σκορδο, δεν μας πιανει
γιατι του οφι τον καημόν ,εχουμε για χαρμανι….
Εμείς σαν τρωμε σκορδαλια, τρεμει η φυσις ολη!
Κι η αναπνοή, τρομοκρατει, τον καθε κρεοπώλη…
Προς άπαντας τους ποιητάς κι όλας τας ποιητρίας
που στην καλύβα κάμνουσιν μεγάλας προσπαθείας
να αποδώσουνε λεπτά αισθήματα με λέξεις
και που δεν ξέρεις απ’ αυτούς ποιόν να πρωτοδιαλέξεις
γνωστοποιώ το πόνημα ανδρός εγκεκριμένου,
Βαλκάνιου, απ’ την Κέρκυρα το νυν επερχομένου.
Το όνομά του Πετεφρής, η γλώσσα του ηδεία
η ποίησίς του εύρυθμος – και όχι αηδία:
http://petefris.blogspot.com/2007/05/blog-post_13.html
Νοσφεράτος
Απόψε με κυνηγησαν οι σαρκοβόρες μνημες
(και με πονάν τα πόδα μου,οι γαμπες και οι κνημες…)
Θελω να ανεβω σε βουνά ,θελω να δώ ραχούλες
(να ξαναβρώ τους ερωτες και τις αγαπες ούλες…)
Θελω τ αστερια να διαβώ,να δώ Αποσπερίτη…
(Μα οι μνημες μου τη στησανε ,μου καψανε το σπίτι…)
Θελω να αφεθώ ξανα,στου ουρανού τα χαδια,
(Μαυτά τα πόδια δεν βαστουν και ειναι πια ρημάδια..)
Θελω να δροσιστώ ξανα,στ’ ουρανια ρυάκια,
(με πνιγουν τ’αποτσιγαρα στα μαυρα τα τασακια )
Θελω,στα χνούδια τ’ουρανου να στρωσω ερωτος κλινη
(Μα ,τωρα ανακάλυψα ,πώς μουφυγε εκείνη)
Μικρή Σκουπίτσα παρε με και εμέ στο φεγγαράκι..
(Και μη μου φερεσαι σκληρα ,κι ας ειμαι μπατιρακι…)
Νοσφεράτος
… Εγώ κιαν ολιγώρησα,σκουπίτσα μου γλυκεία…
Δεν τοκανα απο κακού,μα απο ..αλακία
Ξερεις πως ειμαι ντροπαλος ,ποτε δεν θα τολμουσα…
σκουπίτσα, ανενδοιαστα ,να σε πολιορκουσα…
Μα τωρα εσύ ,για εκδικηση ταφτιαξες με το θείο…
μου φαινεται ,παραδοξο ,της μοιρας μου αστειο …
Σκουπίτσα ,τον Ισιδωρα τον Θειο μας ,παρατα
και ελά στά Καρπάθια,θα φαμε και σαλάτα …
Νοσφεράτος
… Ελα θα φαμε παστουρμα ,ελα θα πιουμε αιματα
το δειλι ,θα θαυμασωμεν τα ηλιοβασιλέματα…
Ελα ,θα κανουμε και σκι εις τα Καρπάθια ορη…
Ελα χρυσοφτερο πουλί ,ελα ουράνια κορη…
skoupitsa
Ποτέ μου δεν απαρατώ τον έναν για τον άλλον
Ειν της ζωής το μάθημα που λαβα το μεγάλο
Μπορώ αν θες για χάρη σου να φτιάξω μια πίτα
Μα μόνο με το θείο μας θα γεύομαι την πίτσα
Νοσφεράτος
Πρεπει να ξευρεις,Πελιδνός κι αν ειμαι εις την Οψι…
Ειν ‘ η καρδια μου τολμηρή, σαν του Σπαθιού την Κοψι…
Τα σωθικά μου σπαρταρούν και φλέγονται για σενα
ω τζιέρι μου! Λαχταριστό…σκεψου λιγο κι εμένα…
Νοσφεράτος
..Λαβωθηκα! Η αρνησις, μου φερνει μια ζαλην
σε εχασα καρδουλα μου, σε μια πεντοζαλη…
Προδοθηκα ο ερημος και μένω τωρα μόνος…
( Ας ηταν να μήν γκαριζε ,κείνος ο αγριος όνος!!!)
Σα το αγριογουρουνο, θα τριγυρνώ τα βραδια
Αρπυιες θα με κυνηγουν και ονειρα ρημαδια…
… Θα καταποντισθώ ξανα σ’ ερωτοτραγωδια…
(και δε θα ματαμυριστώ Αγαπης ευωδία…)
Με λίγο αιμα στο φλασκί θα ψαξω γι αλλα όρη …
γιατί Σκουπίτσα ματωσε η καρδια μου απ’ το ζόρι…
Νοσφεράτος
… Στα πεντακόσια χρονια μου ,δεν βρεθηκε καμια
να μου αρνηθεί τον ερωτα με τοσην ευκολία
Με πληγωμενο εγωισμό ,θα τριγυρνώ τα βραδυα
και σε λευκοσαρκους λαιμους θαφήνω δυο σημαδια
αιματηρα…
(μα πρεπει,τωρα θυμηθηκα,ωιμένα
να φτιαξω και τα δοντια μου που ειναι χαλασμένα !
Ασμοδαίος
Βρε, Νοσφεράτε, ηρέμησε πάρε κανα χαπάκι
-νομίζω λέγεται ταβόρ- δες και το βιδεάκι,
γιατί εκεί μπορεί να βρεις το ταίρι το καλό σου,
να πίνετε αίμα οι δυο μαζί κι από το Μογκαντίσου
να στέλνετε χαιρετισμούς επάνω στην καλύβα
“εις το quartier madeleine ήμουν κι εγώ που πήγα!”
http://www.youtube.com/watch?v=lyprJ7VhBdA
skoupitsa
Τι φταίω εγώ που ο Νόσφυ μας θέλει να νιώθει θύμα;
τι φταίω που η προσοχή του θειού με έχει κάνει φίρμα;
Σε λίγο θα χω της μορφή της Αϊρίν Παππά
τη χήρα όταν έπαιζε στο έργο του Ζορμπά
Δεν ειναι ο θειος καθαυτος που σε αναδικνυει
ειναι η ομορφαδα σου που το αποδικνυει
το αστραφτερο σου το μυαλο, πως καβαλας τη σκουπα
μα τωρα βαλε την ποδια και φτιαξε μου μια σουπα!
Σκουπιτσα εισαι η βασιλισα σε τουτο το μελισσι
και για το Νοσφυ μη λυπού, θα του ΄βρω καποια λυση.
εισαι η νεραϊδα του ρυακιου, εισαι η χελιδονα,
μα τωρα για σιδερωσε εκεινα τα παντελονια
skoupitsa
Αμέσως τρέχω θείε μου να κάνω κακαβιά
Γιατί έφερα από τον Τσεσμέ ολόφρεσκη ψαριά
skoupitsa
Θα στείλω στο σιδέρωμα χέρια εφεδρικά
γιατί μαζί σου παίζουνε τα δυο κανονικά
(η σούπα βράζει κιόλα)
Εισαι της μυγδαλιας ο ανθος, εσυ εισαι η αμαζονα
διπλα στο θειο ειν΄ η θεση σου, κι οχι με τα πρεζονια
εισαι του ΙΘΙ το αερικο, της ανοιξης το κρινο
εδω εισαι δουλα και κυρα οποτε εγω το κρινω
Νοσφεράτος
… Κοιτώ Ψηλα στον ουρανό και βλεπω το φεγγαρι….
και την μικρή σκουπίτσα μου να στεκει με καμάρι…
πλαι στον Θείο Ισιδωρα και μουρχεται να κλαψω
Βγαινει απ τα στηθια μου καημός,μουρχετα να πλανταξω!
θα βγώ στη γυρα ,θα χαθώ,θα βρώ παλια λημερια…
με τους δαιμονους θα ενωθώ στα αρχαια μας τ’ ασκέρια
Βουρκολακας θα ξαναγινώ και θα γυρνώ στα ελη…
Ανευ Σκουπίτσας δεν μπορώ ,τιποτα δεν με μελει….
Εκεί στα ελη τριγυρνούν αραχνες και ποντικια,
Βατραχοι Φρυγες ,Ιαπωνες, και φυονται και φυκια
εκεί στα ελη τριγυρνα και ο Μεγαλος Τραγος
Ο Παν ο Φαυνος,ο τρανός και των δασών ο μαγος
………………………………………………………………
Ο Θείος την Σκουπίτσα(μου ) οταν ξεμοναχιασει
στην φεγγαριου τα σκοτεινά,και την μπαλαμουτιασει
εκεί ψηλά στον αφαλο θε να βρη μια ελίτσα…
οχι μεγάλη μα μικρή ,μια σταλια μπουκίτσα
Αυτή η ελίτσα Θειο μου, ειναι η ευλογια
που αφησε εκεί, παλια, των μαγισσων, μια θεία
Τιμησε την Σκουπίτσα μας ,την μοιρανε με δωρα
και ολα εσύ τα χαιρεσαι Ισιδωρα μας,Τωρα…
Κι εκεί ,ψηλα ,στο μπουτι της ,Ισιδωρα, η Σκουπίτσα
εχει και κατι τατουαζ που δειχνουνε μια πίτσα
προσεξε, Θειο, προσεξε και μη την νε πατήσεις ,
γιατί δεν ειναι αληθινη (μονάχα θ’ αμαρτησεις)
Την Πίτσα την ζωγραφισε ενα κακό δαμόνιο
που ολους εκοροιδευε (το γελιο του, σαρδόνειο)
Την πιτσα που εβαλε εκεί,οποιος θα την επιασει
Η κορη θα εξαφανιστει .το χερι θα κατσιασει….
7 comments
Comments feed for this article
Ιουνίου 30, 2007 στο 8:56 πμ
Ασμοδαίος
Ας μου επιτραπεί από τον καλυβοκύρη να σημειώσω ότι η τοιχογραφία που απεικονίζει μία ανδρική μορφή (ο Νοσφεράτος; ο Θείος Ισίδωρος;) να χορεύει με μία γυναικεία (η Σκουπίτσα) είναι ετρουσκική και προέρχεται από τον τάφο της Λέαινας στην Ταρκυνία, χρονολογούμενη στα 520-510 π.Χ.
Ιουνίου 30, 2007 στο 9:00 πμ
Πάνος
Ασμοδαίε,
εσύ δεν είσαι δαιμόνιο – είσαι η “ΠΑΠΥΡΟΣ- ΛΑΡΟΥΣ- ΜΠΡΙΤΤΑΝΙΚΑ”…
Ιουνίου 30, 2007 στο 9:05 πμ
Ασμοδαίος
Όχι, δαιμόνιο είμαι. Οποιαδήποτε ομοιότης με εγκυκλοπαίδειες και άλλα έργα είναι εντελώς συμπτωματική.
Οκτωβρίου 16, 2007 στο 12:23 πμ
Νοσφεράτος
Ασμοδαιε που εισαι μωρε Παλιογερε….
Οκτωβρίου 16, 2007 στο 1:29 πμ
keimgreek
giati stin toixografia de blepume ta gennitika organa??? einai censored??? omg!!!
Οκτωβρίου 16, 2007 στο 3:10 πμ
Ο θειος Ισιδωρος
Δεν νομιζω οτι υπαρχει αλλη πιο τραγουδισμενο θηλυκο απο τη Σκουπιτσα.
Οι ποιητες μουλιασανε στο κλαμα γιαυτην και δικαιως!
Οκτωβρίου 16, 2007 στο 7:29 πμ
roidis
ας λέτε ότι θέλετε εγώ το φχαριστήθηκα!
