Τότε δεν είχαμε μπλογκ. Κράτησα το “ημερολόγιο της Αναστασίας” σ’ ένα τετράδιο με σκληρά εξώφυλλα. Ευτυχώς, γιατί διαβάζοντάς το τώρα, η μνήμη βοηθιέται πολύ - και επανέρχεται εκείνη η ατμόσφαιρα των ημερών που συγκλόνισαν τον κόσμο. Το δικό μου και της μαμάς της, δηλαδή…

Αντιγράφω ένα μικρό απόσπασμα.

*

Η εμπειρία του τοκετού ήταν συγκλονιστική. Η Δ. με ήθελε μέσα κι έτσι, άθελά μου ομολογώ, ήμουνα κι εγώ εκεί. Εν τέλει α) δεν λιγοκάρδισα και β) μου έμεινε η μοναδική εμπειρία της πρώτης εικόνας, του πρώτου κλάματος της κόρης. Βγήκε μαλλιαρή και μαυρούλα (αν και όχι όσο φανταζόμουν ότι είναι τα μωρά). Η μαμά της έκλαιγε ανακουφισμένη, η μαία την τύλιξε σε πράσινα οθόνια και της την έδωσε στην αγκαλιά. Πέρα από το αρχικό της κλάμα, ήταν ήσυχη. Όταν, σε λίγο, οδηγήθηκε στην αίθουσα νεογνών, την πήρα για πρώτη φορά στα χέρια μου και την κράτησα περίπου δέκα λεπτά.

Η κόρη χαρακτηρίστηκε εξαρχής «όμορφο μωρό» - πρώτα το είπε η μαία, μετά ένας ένας όλοι όσοι την είδαν και τελευταία το πίστεψε η μαμά της.

Εκτός από το ωραίο μαύρο μαλλί της διαθέτει τεράστια μάτια, τα οποία καταλαμβάνουν ολόκληρη την πρόσθια όψη του βρέφους (λες και ξεκινάν από τ’ αυτιά). Αυτό δείχνει ότι τα μάτια της θα είναι μεγάλα και όμορφα, όπως της μαμάς της. Το χρώμα τους ξεκίνησε από μπλε, να δούμε που θα καταλήξει.

Tο στόμα, το πηγούνι και γενικά το κάτω μέρος του προσώπου μοιάζουν με του μπαμπά. Αυτό το διασταύρωσα (υποτίθεται) με δυο παλιές μου βρεφικές φωτογραφίες. Ίδωμεν. Το ερωτηματικό είναι η μύτη, τι θα γίνει με τη μύτη. Θα είναι μεγάλη και επιθετική (ποντιακή) ή μικρή και καλλιτεχνική (γιαχέικη);

Κατά τα άλλα η Αναστασία είναι αρτιμελής, έχει όμορφα χέρια και δάχτυλα, οι γραμμές της παλάμης της είναι ακριβώς ίδιες με τις δικές μου, τα δάχτυλα των ποδιών μοιάζουν της μαμάς της. Είναι ολίγον τριχωτή και αρκούντως χαριτωμένη.