Η χαμένη&nbsp;χελιδόνα

Νοεμβρίου 22, 2007 στο 5:43 μμ

Γρηγορα μας τελειωσε κι αυτη η αλανιαρα
στιχων μεστη και σφρυγιλη σαν σβουριχτη σφαλιαρα.
Σαν χελιδονα χαθηκε στου ουρανου τα βαθη
κρατωντας εις το ραμφος της πικρες, χαρες και παθη.
Πανω απ΄της Τροιας πεταξε τα τειχη τα μεγαλα
και τους αρχαιους Ελληνες ειδε να παιζουν μπαλα,
φτερουγισε χαρουμενα πανω απ΄του ΙΘΙ τους κηπους
και κοιταζε τους ΙΘΙστες που σκαρωναν τους στιχους
τον Πανο, τον Ισιδωρο, τον Νοσφυ και τον Αλκη
και την Σκουπιτσα την καλη που επλεκε βελονακι.
Ολα τα ειδε το πουλι κι επηγε να του στριψει
γιαυτο στου αχανη ουρανου εχαθηκε τα υψη!

Τωρα η χαμενη, ολογυμνη γυρισε πισω παλι
στων ποιητων την αγκαλια που καιει σαν μαγκαλι.

Εμπρος λοιπον ολοχαροι και παλι σαν και πρωτα
Μακινα, παμε γυρισμα: υποκρουση και ΦΩΤΑ !!!

Μαρίκα γυρολόγα...

Να αιστανθώ πως είπατε για μένανε χαμένη;
Αχ..αχ… κακομοιράκια μου… είσαστε νυχτωμένοι !

Τι σχέση έχω εγώ καλέ μ’ αυτήν τη φοβισμένη;
Που ούτε να φύγει δε μπορεί, δεν βλέπετε πώς τρέμει;

Μην είναι η Σκουπίτσα σας, αυτή η μαυρισμένη;
Γιατί τρεις μέρες -είδα εγώ- είναι εξαφανισμένη…

Την αγκαλιά των ποιητών ποτέ δεν απαρνούμαι
είπα: έχουμε και δουλειές… και θα γυρνοβολούμε…

Νοεμβρίου 22, 2007 στο 5:49 μμ

Μαρίκα γυρολόγα...

Θείο… το πως ταράχτηκες κι εδώ στο ξαναλέω…
θυμήθηκες το παρελθόν, τότε που ‘σουνα λέω(ν) !!!

(χιχιιιιιιιι)

Νοεμβρίου 22, 2007 στο 5:57 μμ

Μαρίκα (αισθητικός)

Αλκιβιάδη μου χρυσέ, σαααααν πόσος καιρός πηγαίνει
που’χεις να δεις σωστό βυζί κι αυτό στο μάτι μπαίνει;

Τούτηνα ‘δω η άχρηστη πώς το μυαλό σου αμοίβει;
Δε βλέπεις που το καψερό δεν φρόντισε την ήβη ;

Νοεμβρίου 22, 2007 στο 6:13 μμ

Alkibiades (??!)

To βυζι ειναι ενταξει – για το ορθιο και τη φτιαξη
και το φυσικο “γατι”-ειναι ελκυστικο πολυ…
Ενσταση για τη μυτουλα, για δεν ειναι και μικρουλα,
το σαγονι με χαλαει – μυτερο και μου τη σπαει…
Ομως εχει μια αρμονια – μια χαρη αυτη η κυρια
δαχτυλο λοιπον επανω – την εγκρινω σαν τον Πανο. *

* Αφου την εβαλε θα του αρεσει …

Νοεμβρίου 22, 2007 στο 7:02 μμ

Μαρίκα

Άλκη μου, στο υπογράφω
έχεις μάτι σαν τον γάτο !
Εχεις γούστο “ανθρωπινό”
και σε σέβομαι γιαυτό…

Άλλοι θέλουνε γατάκια
κι άλλοι προτιμούν φιδάκια
Περί ορέξεως λοιπόν
…κολοκυθοπιτάκια !

Νοεμβρίου 22, 2007 στο 7:04 μμ

Νοσφεράτος

Δυστυχισμένο δυστυχο μου ερχεται να γράψω
Για την Μαρίκα ….κι’ υστερα , Οριστικά να πάψω !

Νοεμβρίου 22, 2007 στο 7:08 μμ

Μαρίκα

Προς τι αυτή η επίθεση
φίλε μου Νοn-σφαιράτε ;
Εχετε γύρω σας πολλές
σας περισσεύουν γάται ; -ε, “γάτε”;

Νοεμβρίου 22, 2007 στο 7:14 μμ

Νοσφεράτος

………………………………………αρικα
……………………………….κουκουρίκα.

Νοεμβρίου 22, 2007 στο 7:18 μμ

Μαρίκα

[Περί της επιθέσεως, αν δεν έγινα σαφής
ειπώθηκε σε σχόλιο περί πολιτικής,
που ο Νόσφυ μού εμίλησε για κάτι οργασμούς
μα έπεσε στην αντίληψη ...σε μαθηματικούς !
Που ξέρουνε και αφαίρεση και τριγωνομετρία
γιαυτό δεν θα το είδατε... λογοκρισία... ]

))

Νοεμβρίου 22, 2007 στο 7:18 μμ

Alkibiades (??!)

Ειναι ενα κοριτσακι, φρεσκο και μελαχρινακι
ετσι κι αλλιως Μαρικα μου, γουσταρω το sfinaki.
Tο σμαραγδενια ματια του, τα μηλα τα μαλλια του,
και τη μεγαλη του καρδια, μα και τη ζαβολια του.

So, η χελιδονις, μονο για πλακας ποιημα
αποτελλει την εμπνευση, δεν ειν’ δα και Καμιλα,
ενα κοριτσι ειναι μικρο, ξεφτερουγο πουλακι
αστη λοιπον Μαρικα μου, να κανει παιχνιδακι.

Ο Νοσφυ ειναι μοχθηρος, εχει ατσαλενιο δοντι
(ενα μονο του απομεινε), και δυστυχει το οντι
Χρειαζεται ενθαρυνση, ρυθμο να βρει και οιστρο
να φυγει απ΄τα διστιχα, να γραψει κανα μυθο…

Νοεμβρίου 22, 2007 στο 7:21 μμ

Μαρίκα

(για το μέτρο και την ουσία:
ψιλολογοκρισία)

)))))

Νοεμβρίου 22, 2007 στο 7:23 μμ

Νοσφεράτος

Νοεμβρίου 22, 2007 στο 7:36 μμ

Alkibiades (??!)

Τα ποιηματα ξεχτενιστα
μου φευγουν απ τα χερια
τρεχουν να παιξουν γρηγορα,
εξω απο τα μετρα…

Νοεμβρίου 22, 2007 στο 7:40 μμ

Μαρίκα

Νόσφυυυυυυυ…. Μου χαμογέλασες;
Θα πέσω να πλαντάξω !
Αν είν’ δικό σου το e-μοσιόν,
θέλω να σ’ αγκαλιάσω !!!

Το βλέπω και ζαλίζομαι
και λέω ο Νοσφεράτο
λάθος θα έκανε θαρρώ
συνταίριασμα γραμμάτω(ν) !!!

Νοεμβρίου 22, 2007 στο 7:44 μμ

Νοσφεράτος

mInimal ( Για την Μαρικα)
.
και πάλι
.

Νοεμβρίου 22, 2007 στο 7:50 μμ

Alkibiades (??!)

Νοσφυ μου τα σεντονια σου,
που ταχεις ξεχασμενα;
Παει, ο μινιμαλισμος,
σε νικησε και σενα;

Νοεμβρίου 22, 2007 στο 8:07 μμ

Νοσφεράτος

μινιμαλ Χαικού για τον Αλκη….
——————————–
?
?
!

Νοεμβρίου 22, 2007 στο 8:12 μμ

Alkibiades (??!)

…

Νοεμβρίου 22, 2007 στο 8:13 μμ

Νοσφεράτος

Νοεμβρίου 22, 2007 στο 8:26 μμ

Νοεμβρίου 22, 2007 στο 8:29 μμ

Με τους ρυθμούς
που πάτε
σε λιγάκι η χαμένη
θάναι κιόλας
ξεχασμένη…

(και δεν έχω έτοιμη
την επομένη…)

Alkibiades (??!)

…Βαλε μια ξαπλωμενη…
και κυριως, απλωμενη…

Νοεμβρίου 22, 2007 στο 8:32 μμ

Νοσφεράτος

Πανε να μην ανησυχειί
σε λίγο η Χελιδώνα
Θα ανακτησει τους Ρυθμούς
κι ας παει σαν Χελώνα

Η ποιηση εχει καυμούς
κι εχει πρωτοπορίες
ασε να εξερευνήσουμε
Ποιητικές Πορείες

Ασε να βγουνε ρεύματα
Μεταμοντερνικά
να βγούν, τελείες πνευματα
Μινιμαλιστικά
………
ασε να μπούνε στίγματα
να μπούνε και σπυράκια
να γεννηθούνε ποιητικά
νεα χελιδονάκια.

Νοεμβρίου 22, 2007 στο 9:03 μμ

Αρτεμίδωρος

Στη Μαρίκα

Μόλις βγήκα απ’ το ιγκλού
και με στράβωσε το χιόνι
βρήκα ψόφιο το γλαρόνι
κι η διάθεση έιναι μπλου.

Δε σ’ αρέσει στο ιγκλού
μού φωνάζεις πως κρυώνεις
θα΄θελες να μείνεις μόνη
και σου πήρα γούνα μπλου

Η αρκούδα στο ιγκλού
έφαγε όλα τα καρύδια
έφαγε και τ’ ακτινίδια
βάψε την προβειά της μπλου

Χθες το βράδυ στο ιγκλού
ήσουνα κακιά και κρύα
δε γουστάριζες αστεία
μήπως θες μια πίτσα μπλου;

Πάρτο απόφαση, στο ιγκλού
θα τη βγάλουμε τα δυο
ξέχνα τον λοιπόν το θείο
έλα να γινούμε μπλου

Νοεμβρίου 22, 2007 στο 9:09 μμ

Νοσφεράτος

Δε στόλεγα Βρε Πανο μου , να που μας ήρθε Ιγκλού
Και καποιος Αρτεμίδωρος, με Διαθέσεις Μπλού (ζ)

Νοεμβρίου 22, 2007 στο 10:41 μμ

Νοσφεράτος

Αλκιβιαδη μουρχεται να κανω Εκστρατεια
μαζί να ξεκινησουμε για καποια Σικελία
μαζι με Μεγαλέξανδρο να πάω στις Ινδίες
Να κανω Διαδήλωση , να πάω σε πορείες
Κι όταν θα δώ μια Κάμερα που θα με σημαδέψει
Να δροσιστώ , αυτοματα , ανοιγοντας μια Πέψι *

( εβγαινε κι αλλιως η Ρίμα , αλλά προτίμησα αυτό γιατί μ’ αυτού τους Καραδεξιούς που έχουμε Μπλέξει…)

Νοεμβρίου 22, 2007 στο 10:50 μμ

Ασμοδαίος

ΧΜ

Νοεμβρίου 22, 2007 στο 11:14 μμ

Alkibiades (??!)

Ειναι καλη η ιδεα σου, τη νοτια Ιταλια,
να διεκδικησουμε ευθυς, ωραια η Σικελια…
Και αν στην αρχαιοτητα, ηθελα να μπουκαρω,
ηταν για τα καλα κρασια, τις γκομενες, το γαρο*.
Εχει δικαιωμα εκει παναρχαιο η φυλη μας
γιατι εκπολιτισαμε τους Σικανους μπαγιατας.
Τους σκισαμε και μαθανε για να μην φευγουν νεοι,
πρεπει ελληνικο ναχουν πια DNA.**
Tι ονομα να δοσωμεν αυτο ειναι που με καιει,
το Ποντος και Αριστερα καλο ειναι η δε λεει;
Ο Μεγαλεκος εκανε λαθος πολυ το παλαι
που πηγε και κατεκτησε μελαχρινους και βαλε.
Ειν’υπαναπτυκτοι αυτοι καλους δεν εχουν τροπους,
γιαυτο κι οι αμερικανοι τους εχουνε για στοχους.
Βρηκανε και αυτοι οι λαοι θεση στην ιστορια.
ωσαν τσουβαλια στη σειρα να στεκουν κι η κυρια,
αυτη η Κοντολύσσα δα, η Αφροαμερικανα,
να τους πηδαει στη σειρα με μια μακρια μπανανα.
Γιαυτο σου λεω, αστους αυτους, παμε στη Σικελια
καλυτερα ειναι εκει, στα Ζωνιανα ειν’Μαφια.

*Σαλτσα απο μικρα ψαρακια, λιχουδια της αρχαιοτητος.(Οσο πιο αρχαια τοσο πιο καλα)

**Ριμαρει

Νοεμβρίου 22, 2007 στο 11:29 μμ

Νοσφεράτος

Καλιο να ξεκινησουμε να πάμε Σικελία
Παρα εδώ να μένουμε , με καθε Μητραλοία
Με καθε παραδοπιστο , Τουρκογυφτο , Προδότη
Με καθε , Νεοταξικο σκουληκι, εξωμότη
Μ’ ολους αυτους τους Πρακτορες που εστειλε ο Σόρος
Εδώ ολα τα ρουχα μας θα μας τα φαει ο Σκώρος,
Ενω εκεί Σικελικους θα διουμε Εσπερινους
Θα Διουμε να αναδύονται , χιλιους Αυγερινούς ,
Ξανα θα αντικρίσουμε φιλους παλιούς Δαιμόνους
Γαιδάρες θα Γκαρίζουνε και θανεβουμε σ’Ονους ….
Και το πολύ…αν νιωσουμε , καποιους μυστηριους Πόνους
Θάναι που δεν δεχτηκαμε , Αμερικάνων Μπόνους..*

( εισοδο στις ΗΠΑ χωρίς ΒΊΖΑ Κ.Λ.Π)

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 12:21 πμ

αναζητώντας την υψηλή πνευματικότητα

Πώς βρέθηκα εγώ εδώ
μέσα στους άσπρους κώλους
γι’ακτιβισμό ξεκίνησα
να σώσουμε τους πόλους

Πάει και το δαχτυλίδι μου
α! να το εκεί κάτω!
να σκύψω να το πάρω ωω!
μα αυτό είναι γαμάτο!

αυτό είναι μέγεθος σωστό. ..
να δω σε ποιόν ανήκει

Έϊ, φίλε, ναι εγώ,
κάτι μου έχει πέσει
ανάμεσα στα πόδια σου
μπορείς να το σηκώσεις;;
κι άμα δε φτάνεις μέχρι εδώ
να ρθώ να μου το δώσεις
..

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 12:27 πμ

Παπούλης

Παράφραση στο ..λού

Αυτή η χελιδόνα μας φέρνει πολύ στο μπλού
ότι πηγαίνει φαίνεται κάργα στο μαρικάκι
ήρθε ο χειμώνας σύντροφοι , βάλτε και παραφλού
να μη παγώσουν τα υγρά και κάψουμε καπάκι

μας ήρθε Αρτεμίδωρος , είναι του σόου το κλού
και είναι ποέτας φέρελπις της ρίμας μαστοράκι
μα η μαρίκα δεν μασά , μην είν τζιβιτζιλού ;
αν και τη τρώει ενδόμυχα του Θείου το σαράκι

μα εγώ καλοί μου σύντροφοι σαλπάρισα γι’ αλλού
των ομματιών μου πήραντας , το γέρικο κορμάκι
πάω να μονάσω ο φτωχός εις τη μονή Τοπλού
να τρώγω ελίτσες τσακιστές να πίνω και κρασάκι

διαμονητήριο μούστειλε εκείνη η μπεσαλού
η Ζαχαρούλα και γι αυτήν ξεχνώ το μαρικάκι
γιατί εις τη καλύβα μας το παίζει λίγο φλού
στη τούρτα της το τάχα μου , αντί για κερασάκι

όταν πρωτόρθε νόμισα πως τρώει γιαουρτλού
μα εκείνη το βουρκόλακα τον έφαγε σουβλάκι
του Θείου απεκαύλισε το προύχον του καυλού
πολύ με προβλημάτισε αυτό το μαρικάκι.

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 12:32 πμ

Νοσφεράτος

Μηπως ετουτη η Ελληνίς τρέχει να βγάλει Βίζα
Να παει στην Αμερική , χωρίς να δώσει Μίζα;
Μήπως για Βύζα προκειται , γι αυτό ειναι Γυμνή ;
Σαν την Ελλάδα της Νου Δού και του Καραμανλή ;
(και μπας κι αυτός που νόμισα πως είναι ο Μουνίτσος
Είναι ο Γιάγκης ο γνωστός, με παρατσούκλι”ο Μήτσος”;

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 12:50 πμ

Μαρίκα Απορούσα (και Γρηγορούσα)

Πάλι πολύ ταράχτηκα, με τα όμως και τα ίσως
πάω για λίγο να σκεφτώ, για να σας απαντήσω.

Τρέχω να βάλω ένα κρασί, κόκκινο, κεχριμπάρι
να ξαναδώ τι γράψατε, να πάρω “το χαμπάρι”…

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 12:59 πμ

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 1:10 πμ

Ακομη και ο Σικελιανος ο Αγγελος -αν ζουσε-
γιαυτη την εκστρατεια σου, Νοσφυ, θα συμφωνουσε
κι ολα του τα ποιηματα εδω στη χελιδονα
τις Συρακουσες να υμουν μα και την Καρχηδόνα!
Οι Σικελοι ειν΄Ελληνες, οχι, δεν ειν΄Γαλατες
απο παλια τους ξερουμε (τους ειχαμε πελατες)
Κι ο Αρχιμιδης ο σοφος κι ο Εμπεδοκλης ο Ακράγος
-που ειχε μουσια μακρυα κι ητο και μεγας μαγος,
και συνετασε καθαρμους στ΄ονομα του Διονύσου-
αμφοτεροι ησαντο Ελληνες -εκ της μεγαλονησου!

ΜαρΙΩ Η Αιγυπτία

ΑΡΤΕΜΙΔΩΡΟΣ; Οϊϊϊϊϊϊϊϊϊϊϊϊϊ ! Μόνο ΙΣΙΔΩΡΟΣ

Δεν έπρεπε Αρτεμίδωρα έτσι να με πλευρίζεις
πάντα το θείο Ισίδωρα -βαθιά- θα μου θυμίζεις…

Το “ειδικό” του όνομα δεν θα ανταγωνιστείς
και με αυτό το “Αρτεμι” διόοολου με συγκινείς.

Με τ’ “Αρτεμι” μού έρχεται μόνο κυνήγι ζώων
αγνότητες, εγκλήματα και ο… δίδυμος Απόλλων…

Απ’ της Ιώς το όνομα βγαίνει εκείνο το “Ισι”
της όμορφης ιέρειας με τις περιπλανήσεις.

Που ‘κανε μάγια ζόρικα -και φίδια από χωμάτου
που κάνανε ώς και τον Ρα να πει…. το όνομά του !!!

Κι έχει τον Σείριο σύμβολο -σημάδι τού ερχομού-
και όλες μαζί τις αρετές, του κάθε θηλυκού.

Γιαυτό σου λέω… πιο ταιριαστό το όνομα του θειού
κι αυτά που ψάχνω για να βρω, δεν είναι σε ιγκλού !
(και πόσο μάλλον μπλου…)

ΝΟΣΦΥ

Νόσφυ, παλιοβουρκόλακα, μην τάχα κι απορήσεις
πως έπαθα παράκρουση και γράφω “θείες ρήσεις”.
Λέξη προς λέξη αν θα δεις και συνειρμούς πιο πάνω
τότε θα μπεις στο νόημα…. (Αμ… ρώτα και τον Πάνο!).

ΠΑΠΟΥΛΗ

Παπούλη μου, τι έπαθες; Πώς τα ‘κανες χαλάστρα;
(Τα είδα εκείνα που’γραφες κι ας έκανα την πάπια…)
))))

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 1:12 πμ

Νοσφεράτος

Μαρίκα με απόρησαν αυτά τα περί Εθνους΄
και ενιωσα, λίγο, για εσέ μια Υποψία Πένθους
‘βρε μπας και είσαι σοβαρή; Σαν της Νου Δού το κόμμα;
Βρε μπας και παρεξήγησα ; Μείνε λιγάκι ακόμα
Κάτσε εδώ και μίλα μας, πες μας τα ονείρατα σου
Μή το έθνος ονειρεύεσαι; Η μήπως τα Προικιά σου
Μη πλέκεις σταυροβελονιά με Βενετιάς Βελόνι
Η μήπως πήρες τ’ άρματα σαν τον Κολοκοτρώνη
Μη τάχα εισαι ηρωικιά ωσαν την Μπουμπουλίνα
Η μέσα στα μεταξωτά και μες την Μουσελίνα
Γλιστράς και Ονειρεύεσαι , Γυμνή τον πριγκιπά σου

Πές μας Μαρίκα μας γλυκειά ,Ποιά τα Ονειρατα σου;

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 1:13 πμ

ΜαρΙΩ Η Αιγυπτία

ΘΕΙΟ… Πες… Πες κάτι ακόμα…
Ναι, ναι… Και για την Καρχηδόνα !

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 1:16 πμ

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 1:33 πμ

ΡΕΚΒΙΕΜ
————
Αν σωζοταν στις μερες μας αυτη η Μεγαλη Ελλαδα
τωρα θα τρωγαμε καμια καλη μακαροναδα!
ομως την διαμελησανε τη δολια Μάγκνα Γκρέτσια
και μεις πια εθιστηκαμε ολοι στα κοκορετσια!

Μαρικα (...αγενής κι αχτένιστη ! )

Νόσφυ… δεν σε συνέλαβα… στα έθνη και στα πένθη
και όταν εκνευρίζομαι η ρίμα μου δεν πέφτει…

Ονείρατα μεταξωτά και βελονοπροικιά
δεν μ’ αφορούσαν τζάνεμ ‘μ ούτε στα 17…

Εσείς που κόφτεσθε λοιπόν για έθνη κι οικογένεια
εσείς θα ξέρετε -σαφώς- για γένεια και για χτένια…

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 1:37 πμ

Alkibiades (??!)

Μηπως Μαρικα μου μικρη,
εσυ κι η ιστορια,
εχετε σχεση μυστικη
καπως σαν στη μαφια;
Μηπως να ελεγες του θειού
πως φτιαχνουν μακαρονια
με γαρο μεσα στο τουρλου
οπως πριν απο χρονια;
Μια πουτανεσκα φτιαξε μας
θαχει μια γευση νεα
στη μεση του συνωστισμου
πεινασαμε για αρχαια.
Τ’αρχαια μεγαλεια μας
ξεχασε η ιστορια
τα καψανε τα πλοια μας
εκει στη Σικελια.

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 1:48 πμ

Μαρίκα (...μυθομανής )

ΚΥΡΙΕ ΑΛΚΙΒΙΑΔΗ…

Γιαυτό Αλκιβιάδη μας δεν λέω για Ιστορία
και προτιμώ το “Χελιδών” και τη Μυθολογία…

Κι εκ παραπληροφόρησης αν πέσατε σε λάθος
ένα βιβλίο πρότεινα: αν δε σ’ αρέσει …κάφτο !!!

((Αν είναι τζιζ του Γουργουρή,
ας διαβάσουμε Σουρή.
Αυτό ήταν όλο κι όλο…
μην μας πιάσετε και τον κώλο…))

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 1:54 πμ

Νοσφεράτος

Μαριω μην εκνευρίζεσαι δεν ηθελα να θίξω
τ’ ευγενικά αισθήματα και ουτε να σε πρήξω

Μονο που είδα σχόλιο εκείνο περί ονειρου
και σκέφτηκα:μην ειναι αυτή η Μαρω του Απείρου

Μην είσαι Καστανοξανθη Γυναίκα Κουλτουριάρα
– κι ουχί Εβραία Νεοτάξ ωσαν κείνη την Σάρα-

Κι εχεις περιεχόμενο και σοβαράς απόψεις
-και μέχρι τωρα μου ‘δειχνες μονο Μαγγιόρας όψεις-

Μην είσαι λεπτεπίλεπτη και μ’ ευγενείς τους τρόπους
Που σπούδασες πολύ σκληρά και με μυριαδες κόπους

Και παίζεις εις τα δαχτυλα και την Λογοτεχνία
ενώ γνωρίζεις και βαθιά ως και την Ιστορία

Κι ενώ απο αντιδραση μας κανεις την Σκληρή
Εκεί στα βάθη της καρδιας , είσαι μάλλον Λεπτή

Μην ταχα εισαι απαλό λουλούδι ”Μη μου άπτου”
Και φέρεσαι επίτηδες σαν νάσουν Κοπτοράπτου

Σαν νασουνα ξυπόλητη και μαζευες ραδίκια
κι αντίς για τα μεταξωτά μας πούλαγες τα Φύκια

Αναρωτιέμαι -Ω Μαριώ- μήπως η ευαισθησία
που κρύβεις εις τα μύχια σου,ως μυστική ουσία
και -δήθεν εμφανίζεται ως καύκαλο χελώνης
Και -ετσι -καταφέρνοντας -τούς Αντρες να παγώνεις
Να μη Φανείς ευάλωτη μή τυχόν Πληγωθείς
Αναρωτιέμαι ..αραγε μην τάχα σου ποθείς
Μια μερα στα ονείρατα σου ν’ Αφεθείς ;

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 2:03 πμ

Alkibiades (??!)

Εχει καλο συναγερμο
ετουτη η Μαρια,
με φωτοκυτταρο γερο
κι αντιδραση με μια…

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 2:06 πμ

Ασμοδαίος

Εμέ ξανθιά μου φαίνεται πως είναι η Μαρίκα,
έχει μεγάλο φάκελο στο ΤΕΒΕ και στο ΙΚΑ·
α! είναι ώρα για να πω: “goodnight, καληνύχτα!”

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 2:13 πμ

Νοσφεράτος

Εμέ Παλι μου φαινεται
Πως πίσω απ’ το Μαράκι
Κρυβεται σαν της Βηθλεέμ
Πανέμορφο Αστράκι
….
Που λάμπει σαν την Ισιδα
κι αποζητά τον Ωρο
Τον Οσιρι και της καρδιας
τον πιο ομφάλιο Λώρο…

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 2:20 πμ

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 2:28 πμ

Καλη ειν΄η ψυχαναλυση, αλλα -νομιζω Νοσφυ-
υπαρχει και και καλυτερη απο αυτην απόχη
αν θες να …πιασεις γκομενα, αν θελεις να γαμησεις
ν΄αφησεις τα πολιτικα και τις ψυχαναλυσεις.
Ουτε για Φρουδ να της λες, ουτε για το ΠΑΣΟΚ
γιατι σαλταρει η γκομενα και τηνε πιανει ΣΟΚ
ουτε και να τρελενεσαι με τις πολιτικουρες
γιατι αι γυναικαι δεν νοουν τις των ανδρων σκοτουρες
μιλα τους για μαγειρικη, για τεχνη, για λουλουδια
και πανω απ΄το κρεβατι σου θα ιπτανται αγγελουδια!

Alkibiades (??!)

Για ανθος δωσε Νοσφυ μου
ενα γαϊδουραγκαθι
πες της και για κανα πατσα
πως γινεται στο “ματι”.*
Τεχνη; Μηπως ειδατε
του Κουνς τα ωραια αγαλματα,
η μηπως της Αννιτας μας
ακουσατε τα “πλασματα”;

* Της κουζινας

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 2:43 πμ

Η Μαρίκα στη "μανίτα"

Έτσι να κάνεις Νόσφυ μου… όπως οι οδηγίες
και θαχεις πάντα σαν αυτούς, συντρόφισσες κυρίες.

Τέτοιες που θα ταιριάζουνε, σ’ όσους κοιτούν Αννίτα
Γιατί εγώ είμ’ απ’ αλλού, …..”έπεσα στη “μανίτα”…

Και να θυμάσαι μάγκα μου, και σίγουρα να λες :
Παντοτινά οι άντρες: προτιμούν τις χαζές
(κι όχι μόνο τις ξανθές…)

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 2:56 πμ

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 3:01 πμ

Πανε οι καλες οι εποχες που υπηρχαν μια φορα*
οταν ακομη οι γυναικες διεθεταν ουρα
που κρεμαγαν ανεμελα στον ωμο το ταγαρι
και μεσα του κουβαλαγαν του κοσμου ολα τα βαρη
μονο ενα τσιτι φοραγαν κι ενα μικρο ζιπουνι
κι ουτε τα ποδια ξυριζαν -να πιανει το σαπουνι-
Χαθηκαν οι συντροφισες αυτες οι μαυρομαλες
που ουτε το αιδοιο ξυριζαν ουτε και τις μασχαλες.
Αποψε εδω στη ντατσα μου μια σμιχτοφρύδα ναχα
μαζυ μου, και ας ητανε για μια βραδυα μοναχα!

*κι εναν καιρο

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 3:03 πμ

κι ακόμη ένα …Θείε

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 3:08 πμ

άραγε τι προσπαθεί να μη βρεθεί στο δρόμο των ματιών της;

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 3:15 πμ

Τι ποιημα θα ηθελες Ιωαννη τετοια ωρα
για ριξε την παραγελιά τωρα που πηρα φορα.

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 3:18 πμ

δεν έχει μέρα να μη δω, βραδιά να μη μιλήσω…

Alkibiades (??!)

Γιατί εγώ είμ’ απ’ αλλού, …..”έπεσα στη “μανίτα”…

Τη “θεουσα” η την αλλη
του Χατζηπαπαρα το φυντανι;
Η μηπως ειν’πορτοφολου
ετουτη η Μαρικα
και βγαζει μεροκαματο
με “συρμα” και “μανιτα”;

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 3:35 πμ

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 3:38 πμ

τρεις και μισή Ισίδωρε
κοντεύει πια να φέξει
κι ακομα από εσένανε
δε διάβασα μια λέξη.

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 3:43 πμ

δεν έχει μέρα να μη δω
βραδιά μα μη μιλησω
κι ανάμεσα στα πόδια της
εγώ να προσκυνήσω.

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 4:05 πμ

3 και 8 μου ζήτησες
παραγγελιά να δώσω
ώρα μισή επέρασε
σου κόπηκε η φόρα;

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 5:57 πμ

Αναμεσα στα ποδια της υπαρχει ενα παγκαρι
κι αν θελει ο προσκυνητης τη ευλογια να παρει
τον οβολο του δι αυτο πρεπει να ακουμπισει
αλλιως δεν δυναται ο πιστος αυτος να προσκυνησει
Αυτα τα προσκυνηματα ειναι θαυματουργα
ομως εις τον προσκυνητη κοστιζουν ακριβα,
παρηλθον οι καλοι καιροι -τοτε που ζουσε ο Τσάμπας-
κι ολοι περνουσανε καλα κι ο δαγκας και μαγκας
Τωρα αν εισαι φουκαρας κι εισαι “πανι με πανι”
να ξερεις δε σου καθεται ουτε κι η Κασιανή!

Η Μαρίκα στη "μανίτα"

Αλκιβιάδη μου καλέ,
μου ξέφυγε εκεί ένα “και”*…

Τώρα μπορείς να το σκεφτείς ;?;!
Για πάρτο αλλιώς… Μπορεί να δεις !

Η μανίτα είν’ το κόλπο
για τον κάθε “αγαθό”…
Για Χατζηπαράρα (φως μου)
ειλικρινά… το αγνοώ !!!

* (Γιατί εγώ είμ’ απ’ αλλού…. κι έπεσα στη “μανίτα”…)

Κατάλαβες τι έλεγα με αυτό ‘δωπέρα, άρα;
Ή να το κάνω και αυτό… πίπα ή/και γαργάρα ;

_________________________________
ΥΓ:
Εχω κι άλλην απορία στην Καλύβα τελικά :
Πώς και είστε εδώ μπακούρια; Διώξατε τα θηλυκά;

Την καλημέρα μου !

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 9:30 πμ

Alkibiades (??!)

Για το κολπο λεω κι εγω,
που στην πιατσα ειν’γνωστο…
Μα μας λες πως εισαι μεσα,
κι εισαι “θυμα”; Χωρις μπεσα,
μας δουλευεις εν χορω
τους μπακουρηδες** εδω.
Οσο για το “προσωπο”,
εχει ο παπαρας κορη
με το ονομα στην πλωρη,
που δημοσιογραφουσε
και ολο κοσμικογραφουσε.
Η “θεουσα” ειναι αλλο
-λογοτεχνημα μεγαλο-
σε διηγημα νεκρη
ηρωϊδα ηταν αυτη…
Δεν σε ψαχνω για να βρω
της “ταυτοτη” αριθμο,
θελω να σε κουλαντριζω
και στα χιτς να καθαριζω…*

* Οσο εχεις θεαματικοτητα…Αν σε βρουν θα μου καει το θεμα.
** Αυτο λεει κατι για τις κυριες…η για το μαγνητισμο του Νοσφυ…
Η ισως επειδη ο Θειος σκαει μυτη αργα…Πρεπει να βρεθουν νεοι γοητες παραυτα.

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 11:58 πμ

Νοσφεράτος

Μαρικα μπας και έπεσες Μικρή μες την Μαρμίτα,
Και εγινες και Ατρωτη και μας Νομίζεις Βλήτα;

Η μήπως ,σαν ησουν μικρή, δεν σ’επαιζαν τ΄αγόρια
κι έρχεσαι μες τους Μπάκουρες και ξεπερνάς τα όρια;

-τους μπακουρες σαν προκαλεις μικρή μου μαρικούλα
θα σου φερθούν ανάλογα -οπως σε καθε Μπούλα*
*(Σούλα ,Κούλα κ.λ.π)

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 12:24 μμ

Αρτεμίδωρος

ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΡΙΚΑ ΕΝΑ ΤΣΙΦΤΕΤΕΛΙ
(ΤΟ ΞΑΝΑΒΑΖΩ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΠΕΡΑΣΕ ΣΤΟ ΝΤΟΥΚΟΥ)

Πού τους βρήκες τέτοιους άντρες
να κεντάς ψιλό γαζί
να γελούν τα δυο σου μάτια
έλα δω μωρή Μαρί

Μη σε βρω και σε τσακώσω
και σε βάλω στο κλουβί
να μου κελαηδάς σα σπίνος
έλα δω μωρή Μαρί

Τι το θέλεις το κρασάκι
σαν το πίνεις μοναχή
κέρασε κι εμέ το αντράκι
έλα δω μωρή Μαρί

Δήθεν ψάνεις γι αλλανιάρη
και την πέφτεις στο ντιντή
για να σού μετρά τα φράγκα
έλα δω μωρή Μαρί

Μέτρα τα φερσίματά σου
κοίτα να συνετιστείς
δε σ΄αφήνω σ΄άλλον άντρα
έλα δω μωρή Μαρί

υγ ΤΟ βράδυ πλύσου, ντύσου και στολίσου
κι αν το επιθυμείς ξυρίσου

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 1:05 μμ

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 2:35 μμ

Αρτεμίδωρε, πολύ μάγκας μας βγήκες
- αλλά “ντιντής” ποιός είναι δε μας είπες…

(Αν του ντιντή το όνομα αρχίζει από Ν,
τότε θα γίνει η χελιδόνα σαν αξύριστο …ξέρεις!)

Νοσφεράτος

(

Μα ειναι αξυριστο νινι ηδη η Χελιδόνα
και πιο πολύ το εκανες με τη ως ανω εικόνα

Και δεν ενδιαφερομαι για οτι λεει ο Μάτσας *
Ετσι κι αλλιως μου φαινεται , πως ειναι και Χλαπάτσας
( Ξερεις υπαρχουνε κι’ αυτΕς που κάνουνε τους Μάγκες
και προσπαθουν να κρυψουνε ,στο βαθος, που ειναι Δάγκες )
Δεν παει να λεει και Ντι ντι ντι , δεν παει να λεει και Ιώτα
ας παει να συνευρεθεί και μ’ οποια Παναγιώτα **

και δεν ενδιαφερομαι ουτε για τη Μαριώ
ας παει και με δοσιλογο να κάνουνε χωριό….

* Ο Αρτεμιος
** Η και Παναγιωτη …δεν με αφορά …οτι θελει ας κανει ο κ. Αρτεμης

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 4:15 μμ

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 4:25 μμ

Σκουπιτσαααααα

nik-athenian

Για μιας Μαρίκας το προφίλ πέφτουνε αναλύσεις
όσες δεν έπεσαν ποτέ του σύμπαντος παρατηρήσεις.

Άλλος την βρίσκει θελκτική κι άλλος την απορρίπτει
ένας την πλαγιοκοπεί κι ο τρίτος μπλου της ρίπτει.

Κι αυτή το δίχτυ αμολά κι υπομονετικά καρτέρι στήνει
όποιος το δόλωμα τσιμπά, μετά στη σούβλα της τον ψήνει.

Το ίματζ της έχει συνέπεια, δεν πέφτει σ’ αντιφάσεις
ας την καλέσουμε λοιπόν να ρθει και σ’ άλλες αποδράσεις.

Φτάνει πια με τον Ισίδωρο, φτάνει και με το Νοσφεράτο
ας ρίξει ένα ρεφραίν Τσιτσάνειο πουναι πάντα πολύ γαμάτο.

Γουργούριες θέσεις ας μας πει, και σχόλιο ας ρίξει
και μεις θα τις ακούσουμε χωρίς καθόλου πλήξη.

Αν πάλι η Μαρίκα μας, στον έρωτα του θείου επιμένει
πάει να πει πως δυστυχώς είναι τρελά ερωτοχτυπημένη.

Και στην περίπτωση αυτή, οΤσιτσάνης λέει ένα γιάάάλα,
και κάνουμε όλοι τουμπεκί να μη μας πάρει η μπάλα.

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 4:36 μμ

Alkibiades (??!)

Εγω, οπως εγραψα και πριν γουσταρω το sfinaki,
δυαρα δεν δινω ερωτικως για αυτο το Μαρικακι,
αλλα ελα που εχει σουξε, κι ως αλλη εταιρια,
την προωθω στα σκοτεινα να κανει επιτυχια.
Εχει ενα σταρ quality, ειναι γεματη γουστο,
στο παλκο θα καψει καρδιες γιατι τα λεει με τρελλα
αλλα ντιβα την εχει δει, και καθε αλλη κοπελα
φαινεται εχει παρεξηγηθει και δεν πατα δω περα.

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 5:46 μμ

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 6:28 μμ

Ο Προεδρος ειναι σοβαρος λογω της θεσεως του
-που ειναι θεσμος αντιστοιχος του …”Aγνώστου Στρατιώτου”-
ηγειται του Ιδρυματος με κυρος και ευθυνη
γιαυτο δεν παρασυρεται εις των παθων τη δυνη,
ακομα κι οταν ασταται και νεαραι κοπελες
πανω του κωλοτριβονται και του ζητουνε τρέλες
δειχνει αυτοσυγκρατηση και δεν τσιλιμπουρδιζει
μονο την βρυση ξεκολα και αρχινα να βρυζει.
Παρα πολλες δοκιμασαν να τον εξελογιασουν
κι αλλες αποπειραθηκαν να τον πεοθηλασουν,
μα εκεινος εις της θεσης του εσταθηκε το υψος
ακομα κι αν το πεος του ητο σκληρο σαν γυψος.
Θα ητο καταστροφικο μια πιπα αν ειχε δωσει
διοτι του ΙΘΙ τα ιδανικα θα ειχε ισοπεδωσει.

Μπα; Με φώναξε κανείς;
Είναι σε κάνα ωτομοτρίς
κι η ώρα έχει πάει τρις
και νιώθει ίσως δυστυχής;

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 6:57 μμ

Alkibiades (??!)

Skoupitsa συγχρονιζεστε ασχημα με το θειο,
κι ετσι ενεργεια περιττη κι οι δυο καταναλωνετε
δεν μπηκε ο θιος σ’οτομοτρις ουτε σε λεφωρειο,
μον’ στου ΙΘΙ τεντωθηκε τη βρυση απο κατω,
τον τηλεβοα αρπαξε και σε φωναζει, νατο,
το δυνατο το καλεσμα ηχησε μεσ’τα σχολια
και τηνεκοπανησανε ολα τα χελιδονια…

Μα ιδου, η χαμενη χελιδων, η εριτιμος Skoupitsa,
ευρεθηκε κι ειν’έτοιμη να του σερβιρει πιτσα.

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 7:32 μμ

Δεν είναι βήχας που ενοχλεί
δεν ειν’ ούτε συνάχι
μον’ είναι κόμπος στο λαιμό
και κόμπος στο στομάχι.
Ότι πολύ πικράθηκα
με την αντίδρασή του
και να ξεχάσω δεν μπορώ
την απαξίωσή του.
Κι αν ίσως είν΄ υπερβολή
που τόσο πια μου φταίει
ένα έχω μόνο να του πω
I was drown this way.

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 7:50 μμ

Alkibiades (??!)

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 8:00 μμ

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 8:17 μμ

Σκουπιτσα εγω σε φωναξα, ο θειος ο Ισιδωρ
που για τη σχεση μας αυτη εδωσα γη και υδωρ,
που ησουνα και σ΄εχασα, που εγκαταβιουσες
μηπως επηγες κι εμπλεξες με τιποτα θεουσες
κι αυτες σε παρασυρανε σε κανα μοναστηρι
το θειο απαρνηθηκες κι επιασες το ψαλτηρι;
Μες στο αμπρι σε εψαξα, σ΄οτρομοτρις και τρενα
ολο τον κοσμο εφαγα -πηγα κι απ΄την ταβερνα-
οπου συναντηθηκατε ολοι οι καλυβιστες
μεχρι και του ερυθρου σταυρου σε εψαχνα τις λιστες.
Μηπως σε παρενοχλησε αυτος ο παλιοΝοσφυ,
ή μες τον ΚΗΠΟ του ΙΘΙ εμπλεξες με τον οφη;
Μην η Μαρικα η παστρικια σου ειπε καμια παρολα
Σκουπιτσα και σε συγχλισε,΄τι θα της ριξω φολα.

Alkibiades (??!)

Θειο μη ζεις στο παρελθον,
τι Νοσφυ και τι οφις,
πιο προσφατα την τσαντισες
τη σκουπυ, και στο office,
μονη εκεινη οδυρεται,
παλευει με την πιτσα
-που στο λαιμο της καθεται-
…ηταν χυλοπιτιτσα;

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 8:30 μμ

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 8:39 μμ

Ποτε δεν ειπα τιποτε -νομιζω- να την θιξει
και αν δεν με πιστευετε ρωτηστε και την ΠιΞι
την αποδελτιοτρια, μα αν παλι κανω λαθος
και εσφαλα, το ομολογω: Οφειλεται στο παθος:
για κεινη επεδειρομαι, για κεινη γραφω στιχους,
γιαυτη χτυπα η καρδια εντος του προεδρικου του στηθους!

Aχ η Μαρίκα είναι καλή
διόλου δε συγχλίζει
έχει ελεύθερη ψυχή
κι ως θέλει την ορίζει.

Κρύψε εκείνο το χαρτί
από την ενορία
το ξέρω πως δε σου μεινε
καμία απορία.

Καμιά φορά οι τρόποι μας
τα κάνουν άνω κάτω
και δε φτάνει στο στόμα μας
ό,τι ήτανε στο πιάτο.

Μην κάνεις πως δεν εννοείς
οσα έχω εξηγήσει
και πες πως έιναι ανόητη
του θήλεος η φύση.

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 8:46 μμ

Alkibiades (??!)

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 8:53 μμ

Νοσφεράτος

Αυτή η μικρουλα στη φωτό που περπατά διωγμένη
με εφηβαίο αξούριστο και σαν καταδιωγμένη
Φαινεται πως παράνομα εφαγε ενα Μήλο
Τήν είδε φαίνεται ο Θε(ι)ός την πλάκωσε στο Ξύλο
Την ειδε με την κάμερα εκείνου του Σανίδα
Βρεγμενη – και την έδιωξε σαν νατανε μια Γίδα
και τωρα τρέχει έντρομη και σαν Αλλοπαρμένη
Μα να αποφύγει δεν μπορεί την Θεία Ειμαρμένη
Μονάχα ενας Βατραχος , ενας Ασχημομούρης
και του Χρηματιστήριου κανείς Αλογομούρης –
Κανενας Γιάππης πονηρός , κανείς κρεμανταλάς
Κανείς απ’ την Κυβερνηση , Λαμο – Μαντραχαλάς
Κανας αγγουρης Βάτραχος , κανένας πομφολύγας
Κανενας Μυγοφτέρουγος και πονηρός ατσιδας
απ’ το Βαρύ Αμαρτημα μπορεί να απαλλάξει
Σαν Μίζα απ’ τα ομολογα, το εγκλημα να πάψει

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 9:14 μμ

Alkibiades (??!)

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 9:18 μμ

Νοσφεράτος

Και ολοι ετούτοι οι Αδάμ που στεκονται Γυμνοί
Και περιμένουν στην Ουρά και ειναι κι Αχαμνοί
και καταριούνται σιωπηλά και Λεν ” Αλί Αλί”
Μάλλον ειναι τα Θύματα Κωστή Καραμανλή….
—————————————————–
μάλλον, μόλις επεζησαν φοροεπιδρομής
και ούτε μιαν Σύνταξη προσμένουν , προκοπής
μάλλον τους φωτογράφησαν με κάμερες Σανίδα
-Ελλάδα του Καραμανλή : Να στρίβει η καθε Βίδα..

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 10:10 μμ

sfinaki

Πω, πω, μια μαυρη συγχυση που εχω η γυναικα,
σαν ναμουν γυφτοσκοπιανη με ντεζαβι και μεσα,
σόλο τουτο το στριμωγμα και τα κορμια τα ασπρα,
στη Σμυρνη να ταξιδεψα και με το Μεγαλεκο
σε οργιο λατρευτικο να πηγαινα του Πανα,
αλλα ευθυς απο μακρια ακουσα μια καμπανα,
οι Τσετες πως πλακωσανε, εφτασε το χαμπερι
στου λιμανιου στριμωχτηκα την ακρη χερι-χερι,
μέναν που ηταν Αδωνις και μου σπασε το χερι…
Στη γαλανη τη θαλασσα κατοπι κολυμπουσα
στην Μυκονο εξωκειλα μεσ’ στης Ελιας τη μεση,
το χερι πια δεν ποναγε μα ποναγα στη μεση,
κι ενα βαρος τρομερο φαλαινα σαπισμενη
με πιεζε προς το βυθο στην πλατη μου πιασμενη…
Ο Ηρακλης με σηκωσε, δουλευε εκει μπαρμαν
και μολις ειχε απολυθει γιατι εβρισε ‘να μπαρμπαν
που σουρωμενος ετρεχε καβαλα σε μια σκουπα
και ζηταγε κλειδια του ΙΘΙ να στησει μια παρτουζα…
Και πως σι λεν, με ρωτησε οταν στη λεοντη του,
ανασκελα με ξαπλωσε…Δεν ξερω…Δεν κατεχω…
Μια αμνησια αισθανομαι – σεναριο δεν εχω…
Ναμαι μια κορη αρχοντα, μπορει του Μεγαλεκου,
η ισως ναμαι του αλουνου του Κωστα Μητσοτατση,
αχ της αγαπης το παιδι – το ΜητσοτοLOVEατσι!
Κανω ευθυς να σηκωθω, μα μπηκε η Μαρικα
,ειχε τα ξεροτηγανα μεσα σε μια Μαρμιτα,
μαμα της λεω, τι μαμα, μαμακια μπασταρδακι,
της Ντορας δεν θα φας εσυ οφιτσια και τσαρδακι,
΄πειδη ο Κωνσταντινος μου σου γαμησε τη μανα,
δεν εχεις δικαιωματα και εισαι και πουτανα,
ξεβρακωτη πως τριγυρνας εδω στην εφορια
εδω ειναι ιδρυμα ιερο ειναι σαν εκκλησια.
Ευθυς μπουκαρει ο Ηρακλης -μα ητανε χοντρουλης,
με μια γραβατα λαμπερη και στρουμπουλος σα Μπουλης,
ηταν μαζι κι ενας ψηλος,καπως αλογομουρης,
το βλεμμα του με εκοβε σα νατανε χαμουρης…
Ευθυς γονατισα κι εγω μπρος στου ψηλου τη θεα,
και σταυρωτα του φιλησα τα χερια τα ωραια,
τωρα μικρουλα μου γλυκεια, επεσες στη “μανιτα”
μου εψιθιρισε γλυκα και μου αρπαξε την πιττα,
που πεινασμενη ειχα βρει κατω απ’ τη σκουπιτσα.
“Και αυτος Αλεξανδρος εστι” – μου λεει ευθυς ο Μπουλης
που μια εμοιαζε Ηρακλης και μια με Δαμαλουλης,
δεν ξερω, ειμαι ορφανη monsier του λεω εγω με παθος,
αλλα αυτος δεν προσεχε, γιατι ετρωγε με παθος,
την πιττα, που προσεκτικα εκρυβε η σκουπιτσα,
κι εκει ελιποθυμησα, στον υπνο ειδα πιτσα.
Γιαυτο λοιπο Μαρικα μου, ηρθα να σε ρωτησω,
αν δω πιτσα στον υπνο μου λεφτα θα αποχτησω;
Γιατι ειναι δυσκολοι καιροι υπαρχει εφορια,
ντυμενη εφτασα εκει, μια σοβαρη κυρια,
με γδυσανε κι ολοι μαζι, μου τη σφυριξαν κρυα…

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 10:31 μμ

Νοσφεράτος

Το ποιημα αυτό που διάβασα , πουγραψε το σφηνάκι
Μου αρεσε παρα πολύ – ηταν σα Λικεράκι,
Στείλε μικρή μου, πάμπολλα κι’άλλα τετοια Σφηνάκια
Στα χείλη σου και στο λαιμό, σου στελνω τώρα : Μάκια

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 10:35 μμ

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 11:04 μμ

Να η χαμένη, ευρέθηκε – και λέγεται σφηνάκι!
Νέα, γερή μεταγραφή – το παίζει το στιχάκι

(στο Νοσφεράτο φάνηκε σα νάταν λικεράκι
- φτάνουμε όμως ρε παιδιά οι ρίμες νάχουν – άκι
γιατί σε λίγο, θέλοντας και μη, θα πούμε και …ξέρετε)

Αλκιβιάδη, μην καις τα σχόλια με τις μουτσουνίτσες! Πες τα με ρίμες – έστω και σε -άκι – μην υποκύπτεις στην ευκολία!

Alkibiades (??!)

Για κοιτα ρε που αφησα, μονο του το σφηνακι
δεκα λεπτα και αυτο εκει, σκαρωσε ποιματακι
εγω ζηλευα αντεραστες μα αυτη ειχε μερακι,
πισω απο την πλατη μου να γραφει σε στιχακι. *

*Παρτα να μαθεις…

Νοεμβρίου 23, 2007 στο 11:17 μμ

Νοσφεράτος

Ο Αλκης εβαλε εδώ τεσσερις Μουτσουνίτσες
Πού μαλλον παραπεμπουνε σε τεσσερις Μου.ίτσες…

Νοεμβρίου 24, 2007 στο 2:02 πμ

Νοσφεράτος

Τι καθομαι κι αγχώνομαι για την ” Μακεδονία”
Κι αφήνω τιτιβίσματα , και την Χελιδωνεία
και καθομαι κι εμπλεκομαι μ’ ολη την Ρητορεία
και μέ του Πόντιου Μού Πού , Αριστερη Πορεία
Τιποτε δεν ικανοποιει τον Μέγα Βιοάννη
Παρά το Οικολογικό το Μεγα το Φιρμάνι
Και τίποτις απόλα αυτά που γραφτηκαν εκεί
Αξία για αυτόν δεν εχουνε ,παρά Βιοαννική
Σιγά να μην ασχοληθεί μ’ αυτα ο Βιοάννης
Μας εκανε και νιώσαμε σαν Πρόβατα μιας Στάνης
Γιαυτό λοιπόν αποχωρώ κι έρχομαι στην Χαμένη
Που φαίνεται- τουλάχιστον- και λίγο Αλλοπαρμένη

Διολου δεν απαξοιεί, δεν κάνει την καμπόση
Καθόλου στους Μπακουρηδες ,οπου την εχουν Τόση …

Νοεμβρίου 24, 2007 στο 8:47 μμ

Αρτεμίδωρος

ΚΑΡΣΙΛΑΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΡΙΚΑΚΙ ΠΟΥ ΣΝΟΜΠΑΡΙΣΕ ΤΟ ΤΣΙΦΤΕΤΕΛΙ

Μαρικάκι δες τη χήρα
που όλο κλαίει η κακομοίρα
κι άκουσε την ιστορία
που δε γράψαν στα βιβλία.
Πριν τη δεις φτωχοντυμένη
στα χρυσά ήταν στολισμένη.
Την επήρε πλούσιος γέρος
χρόνια δεν κοιτά ο έρως
δαχτυλίδια διαμαντένια
και χτενάκια φιλντισένια.
Αφρατούλα σαν ψωμάκι
τη τσιμπάει ένα μαγκάκι.
“Φύγε από δω ρε μάγκα
και γουστάρω άλλον άντρα.
Πες ότι έχεις να μού πεις
κι έμπα στον ωτομοτρίς”
Τι ζημιά ήτανε τούτη
κάλλιο να παιζε μπαρμπούτι.
Γιατί ο μάγκας Μικρασιάτης
κρύβεται μες τον οντά της
περιμένει στα σκοτάδια
να ρθει ο άντρας της για χάδια.
Φθάνει ο γέρος κουρασμένος
σκουντουφλής και σκοτισμένος.
Τονε πλένει μες τη σκάφη
ξέρει το κερί ν΄ ανάβει.
κι όπως τον αρωματίζει
και το κέφι του κεντρίζει
βγαίνει με μαχαίρι ο μαύρος
τον παππού τον παίρνει χάρος.
Μα δε φταίει που ναι χήρα
κι όλο κλαίει η κακομοίρα.
Φταίει του άντρα της το σόι
που την τρώει το μοιρολόι.
Άδικα κατηγορούνε
τη μικρή και τυραννούνε
πώς το γέρο είχε μισήσει
και παγίδα του χε στήσει.
Πρόσεξε βρε Μαρικάκι
μη με πιάσει το μεράκι
και σε κάνω να χηρέψεις
άλλον άντρα αν διαλέξεις.

Νοεμβρίου 24, 2007 στο 9:40 μμ

Νοσφεράτος

καπου εκεί στα σκοτεινά
βγαινουνε τα μαχαιρια
Αποψε βγηκε παγανιά
-σαν ψαρι μες την τηγανιά-
Ο Αρτέμης με μαχαίρι
να κανει ενα Χουνέρι-
Και στης Μαρίτσας την Ποδιά
Σφαζονται Παληκάρια ….

( Εγώ δεν ημουνα εκεί
δεν ξευρω την Μαριτσα
Εγώ ενδιαφερομαι
Μονο για Μονα Λίτσα ..

Μα που και που μου ερχεται
να παω σε Μπαράκι
Και μέσα εκει στα σκοτεινά
Να ρίξω* ενα Σφηνάκι…)

* Δηλαδή να πιώ ε; Να πιώ …αμ τι νομισατε , Μπακουρες!!ε Μπακουρες !

Νοεμβρίου 24, 2007 στο 10:47 μμ

skupitsa

Πιες και για μένα Νόσφυ ένα σφινάκι (κανονικό)
κι ύστερα φάε κι ένα παϊδάκι
όσο εγώ λιώνω μέσα στο φαρμάκι
και κάνω την ψυχή μου κουρελάκι.

και που είν το Μαρικάκι;
τόση φασαρία για χατήρι της κι αυτή…….
και ο σοφός θείος επιμορφώνει τους οικολόγους ………εις μάτην….

Νοεμβρίου 24, 2007 στο 11:56 μμ

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 12:03 πμ

Σαράντα θείοι να μιλούν
οι οικολόγοι δεν ακούν…

Καλοσώρισες ξανά
χαμένη μας σκουπίτσα
θα βρεις* και το σφηνάκι
θα βρεις και τη Μαρίτσα…

–
* εδώ

trelos

Καλά τα λέτε φίλοι μου και πώς να διακόψω
το πρόβλημά μου να σας πω, πού ναι φοβάμαι τόσο
απίστευτο που αδύνατον τρελό να μη με πείτε
μα ο βρεμένος τη βροχή ως γνωστόν δεν τη φοβείται.

Λοιπόν, αυτό το σούργελο, αυτό το ρεζιλίκι
σε ποιον θα τύχει να το πω και ποιος θα το πιστεύσει,
καθώς εισέρχομαι σε βλογ που μ’ έχουν διαπιστεύσει
την αφεντιά μου να ειδώ γυμνό σαν το σκουλήκι!

Καλέ, στη στάση …εστέκομουν, γύρω ανθρωπομάνι
όλοι ως πρέπει Χριστιανοί (μπορεί και Μουσουλμάνοι)
Τι κι αν φορούσαν άλλοι τζιν και άλλοι τη γραβάτα;
Στην ένδυση ήντο συνεπείς, σας ομιλώ σταράτα!

Κι αυτό τ’ ομορφολούλουδο, ο θρίαμβος της φύσης,
που δεν γινόταν να τη δεις και να μην ανα…στύσεις,
ήταν ντυμένο ως το λαιμό, που έλεγες «τι κρίμα!»
να ναι στ’ αλήθεια μια θεά και θεούσα παραχρήμα.

Τώρα θα πεις, πώς γίνεται να βγαίνεις του σπιτιού σου
ντυμένος σα ντελικανής, που πα να πει «στην τρίχα»
και να σε βγάζουν βούκινο άνευ του ιμάτιού σου,
αυτόν που μου το σκάρωσε μπροστά μου να τον είχα!

Μην ειν’ οι Αμερικανοί ή μη στοιχεία λούμπεν,
μην είναι Εβραίοι, Νεφελίμ ή τα τακίμια οι Ελ;
Μες στο μυαλό μου γίνανε μια σάλτσα μπεσαμέλ
συνομωσίες που φτάνουνε μέχρι τους …Νιμπελούγκεν.

Το πιο καλό!…Η συμβία μου (που μ’ έχει κερατώσει
με στρατιώτες και τρελούς, μέχρι και με τον Ίππον!)
να δει το ποστ, το στόμα της το τι θα μου φορτώσει,
έκφυλο κι ασυμμάζευτο, χυδαίον και …ξετσίπον,

ρεμάλι και ανώμαλο, ξεφτίλα και κρετίνο.
Γι αυτό παράκληση θερμή εις τον Πάνον απευθύνω,
να με ακούσει, να σκεφτεί, τον πόνο μου να νιώσει,
να αποσύρει τη φωτό, το γάμο μου να σώσει!

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 12:12 πμ

Παπούλης

Μαντάρα μου τη κάνατε
αυτή τη χελιδόνα
γι’ αυτό και ματαγύρισα
κι άφησα τον αγώνα

Λάθη πολλά διαπίστωσα
ρίμας και χασμωδίες
εψεύτισεν ο λόγος σας
οικτρές παλιννωδίες

το πόστο μου παράτησα
που μ΄έταξε το Κόμμα
γιατί πολύ συλήθηκε
της ποίησης το σώμα

από το Μπούλκες έφτασα
να φέρω τη κοπτάτσια
και όποιος δε συμμορφωθεί
να του καεί η ντάτσ(ι)α

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 12:20 πμ

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 12:45 πμ

Σε άκουσα. θα το σκεφτώ, τον πόνο σου θα νοιώσω
θα αποσύρω τη φωτό, το γάμο σου θα σώσω.

Μα ‘που του μέλλει να πνιγεί ποτέ του δεν πεθαίνει
με κόπυπαίηστ η φωτό είναι κιόλας σωσμένη

και θα σταλθεί αύριο πρωί στα χέρια της κυράς σου.
Αυτή που την εκόπιαρε ήταν η πεθερά σου!

Μα τι ευθύνες τάχατε να έχει ένας τρελός;
Ρίχτο και συ στην παλαβή και θάβγεις καθαρός!

ΥΓ.

Απ’ τον καιρό που διάβασα το ποίημα το μακρύ*
είχα να δω δεινότητα τέτοια ποιητική!

—
* Την “παρτούζα”, του ΝΙΚΟΥ ΦΩΚΑ, η οποία έχει γίνει ποστ στην καλύβα (εικονογραφημένο): http://panosz.wordpress.com/2007/01/16/partouza/

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 12:50 πμ

Γιατι Σκουπιτσα μου ομορφη λιωνεις μες το φαρμακι,
γιατι η ψυχη σου εγινε ωσαν το κουρελακι,
γιατι εχεις κομπο στο λαιμο και κομπο στο στομαχι
κι ολου του κοσμου οι συμφορες εσενα σουχουν λαχει;
Πες μου τι λαθος εκανα και εχεις βαλαντωσει,
ποιον αγαπας περσοτερο, σε ρωτησα, τον προεδρο ή το Νοσφυ;
Κι εσυ αντι γι΄απαντηση εχεις κυριξει πενθος
ωσαν τη χηρα του τσολια που επεσε για το εθνος.
Και σκεφτηκα: -”Ισιδωρε τη ρωτησες μα απαντηση δεν πηρες,
δε σε γουσταρει, προφανως” και …τοριξα στις μπυρες!
Τωρα εχω γινει αλκολικος, κοιμαμαι σε παγκακι
απ΄ της ευαισθησιας σου σφαγμενος το βαμβακι!

trelos

Που να ‘ξερες τι ‘ταν αυτό που μ’ ηύρε στο κεφάλι
Δεν είναι αστεία, Πάνο μου, ετούτα που μου κάνεις
Την πεθερά μου γνώρισε κι ύστερα κρίνε πάλι
αν επαρκεί το θάρρος σου στιχάκια να της βγάνεις

Όσο για το σφηνάκι αυτό, μαγκιώρικο κορίτζι!
Τα χίλια μύρια ετράβηξε και πάλι εχαλυβδώθει.
Πλούσιο υπό των μουσών χάρισμα της εδόθη
να στιχοπλέκει όμορφα τ’ άλγος που την ορίζει!

(…………….Άρχοντας ο Φωκάς!)

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 2:57 πμ

Νοσφεράτος

Στην Πόρτα του Παράδεισου στεκονται ντροπαλοί ,
Και ειναι ολοι Ολόγυμνοι και μοιάζουν σαν τρελοί ,
Και αγωνία έχουνε και νιώθουν Καρδιοχτύπι
-Κι εκει στο βαθος της ψυχής νιώθουνε και μια λύπη
Που πάνε στον Παράδεισο που ειν Βαριεστημένα
Και τα παιχνίδια Φαίνονται ,πώς ειν ‘ ολα στημένα
…….
Μονο μια κόρη πονηρή , μια αλανιάρα Κορη
Φαίνεται οτι προτιμά τα Κολασμένα Ορη
Νάτη που φεύγει απ’ την Ουρά και παει κατα Διαόλου
και Προτιμά την Τρίαινα του μέγα Εωσφόρου…

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 3:39 πμ

Νοσφεράτος

Σκουπίτσα τι Βαρυγκομάς, και απο εδώ Απέχεις;
Μήπως διχαζεσαι βαθειά ,κι αναπαμό δεν εχεις ;
μηπως βαρύ ειν’ το δίλημμα , ποιόν τάχα να διαλέξεις
Και της Αγαπης τον σταυρό, δεν δύνασαι ν΄αντέξεις ;

Ειν ‘ η αγάπη θάλασσα ,τα χέρια δεν μπορούν
να την βαστάξουν μια στιγμή, τα κύματα γλιστρούν
Κι ‘ειναι η αγάπη απέραντη , κι ειναι βαθιά πολύ
και στον βυθό της φτάνουνε μονάχα οι πιο τρελοί

Κι ειναι η αγαπη αστραπή που λαμπει μες στο βράδυ
Κρατάει μόνο μια στιγμή , σα λάμψη στο σκοτάδι ,
Και ειναι σαν αναπνοή , σαν του Θεού λυγμός
Γλλιστρα η αγάπη , χάνεται σαν ενας Στεναγμός

(και σούρνεται στα γρήγορα η αγάπη σαν μια σαύρα
κι αφήνει ως ίχνος πίσω της , Μικρής Ζωής μας Αύρα…)

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 4:20 πμ

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 8:13 μμ

Σ΄ενα παγκακι ανασκελα και τ΄αστρο πανωθε μου
(τι μαλακια ερωτηση της εκανα θεε μου;)
προβαλουν νυχια βρομικα απ΄το κομενο γαντι
(πως βρεθηκα ετσι ξαφνικα στην κολαση του Δαντη;)
για σκεπασμα εχω τη βροχη, σκυλο για προσκεφαλι
(πως χωρεσε ολη μου η ζωη μεσα σ΄ενα μπουκαλι;)

Ζωης παιχνιδια αναστροφα ΙΘΙ, ΚΗΠΟΣ, παγκακι
(μάκινα: Παμε γυρισμα! Σ΄αρεσε το φιλμακι;)

skupitsa

Γύρνα πίσω στη ντάτσια σου
και άσε τα παγκάκια
δε θα ΄χουν που να κάτσουνε
τα νέα ζευγαράκια.
Το μετεωρολογικό βαρύ
και θα πλακώσει κρύο
κι όλοι θα με κατηγορούν
πως έφαγα το θείο.
Πως για τα μαύρα μάτια μου
και τα σμιχτά μου φρύδια
φωτιά στο βιος του έβαλε
και ζει στ’ αποκαϊδια.
Γύρνα πίσω στη ντάτσια σου
φαϊ σου’ χω στο μάτι
το σπίτι σου συγίρισα
και σ΄αναψα το τζάκι.

ΥΓ Μην ανησυχείς για τον Καρλαύτη, τον πήρα μαζί μου στη διαδήλωση.

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 8:18 μμ

Νοσφεράτος

Σκουπίτσα ουτε μια στιγμή δεν δινεις σημασία
Στα ποιηματα που σουγραψα , το παιζεις αφασία;
Γιατί στου Θειου απαντάς και στη Δική μου Αγάπη
το παίζεις αδιαφορη και μου γυρνάς την Πλάτη;

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 8:20 μμ

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 8:25 μμ

Αν δεν γυρισεις και εσυ δεν μπαινω σ΄αδειο σπιτι
καλυτερα να΄μαι κλωσαρ και να με λενε αλητη!

Νοσφεράτος

Μ’ αυτά τα κλαψουρίσματα που πάει να σε ρίξει
πως δήθεν εγινε Κλωσάρ κι όλους μας εχει Πρήξει
πώς ταχα μου ολοδύρεται και τάχα δε θα αντέξει
Προσεξε Ω ! Σκουπίτσα μου , στοχευει να σε Παίξει…

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 8:25 μμ

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 8:39 μμ

Νοσφυ, μπορει να σου γυρνα πλατη για να την …ξυσεις,
ή εσενα ν΄αγαπα μπορει ……..(παλι αρχισα συγκρισεις),
Φτου!

skupitsa

Ωραία.
Τέλειωσε η διαδήλωση, στη σκούπα ανεβαίνω
και με το σκύλο αγκαλιά στη ντάτσια κατεβαίνω.
Για γύρνα σε παρακαλώ και μην καθυστερείς
γιατί αν κατάλαβα καλά έχεις και να πλυθείς.

Νόσφυ.
Στό ‘πα στη διαδήλωση να’ σαι διακριτικός
να μη θέτεις ζητήματα σαν να’ σαι σκοπιανός.
Τη θέση του θείου Ισίδωρου να μη διεκδικείς.
Φίλτατος είσαι ανηψιός σ΄αυτό να αρκεστείς.
(και πολύ φίλτατος μάλιστα αν κατάλαβες).

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 8:55 μμ

Νοσφεράτος

Σκουπίτσα, Για το ”Φίλτατος” θελω διευκρινίσεις
Με αγαπάς Δεν μ’ αγαπάς ; να διασαφηνήσεις ….
Κι αυτά τα περι ”ανηψιού ” που λές για παρηγόρια
Τα λεν οσες δε θέλουνε Οχι! να πουν στ’ αγόρια !!

Πρέπει να πω πως και εγώ κοιμάμαι στα παγκάκια
Με την εικόνα σου αγκαλιά ( κι ολο της κανω μάκια)
Κι εγώ κατήντησα Κλωσαρ , του Ερωτος αλήτης
Κοντεύω να καταταγώ στην ΔΑΠ …Νά γίνω Χίτης
να πάω με τον ‘Ανθιμο και τους Εικοσιένα
και Μαργαρίτας πέταλα μαδάω ,ένα-ένα….

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 9:45 μμ

Νοσφεράτος

Ειν’ η αγάπη ενας καυμός , ειναι και στεναχώρια….
Κι είναι και που μας παίζουνε, κι αυτά τα Μισοφόρια …

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 9:50 μμ

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 9:56 μμ

Σκουπιτσα ειμαι ευτυχης που θα γυρισεις πισω
και αν τυχον σε πικρανα συγνωμη θα ζητησω.
Παω στη ντατσ(ι)α ολοταχως ελα να σ΄ανταμωσω,
στο σκυλο (μαξιλαρο)θήκη αλλαξε, ΄τι θελω να …ξαπλωσω.

Μαρίκα (οικολόγα)

ΠΡΟΣ ΣΚΟΥΠΙΤΣΑ :

Σκουπίτσα εσύ είσαι η καλή,
μην είμαστε υπερβολικοί…
Εγώ στο θείο ένα ζητώ,
να κάνει only τον ξεναγό.

Γιατί μικρή Σκουπίτσα μου
έχω και τα καπρίτσια μου…
Μην έχεις ίχνος αποριών
περί προθέσεων καλών !

Όμως !!!!……….

Σκουπίτσα να σκεφτείς
-τώρα, ταχέως και ευθύς-
μην πρέπει να θυσιαστείς
και την οικολογία…
Δεν θ’ ανεχτούμε άλλο πια,
-φιλήματα και ξερατά-
του Νόσφυ παραμιλητά
& μαργαριτομαδία.

Ο νέος είναι εν βρασμώ
σου λέει: παραδώσου
-μπορεί και για καλό σου!-
Κάνε και κάτι για τη γη,
-δεν τηνε σέβονται πολλοί-
όχι μόνο το δικό σου !!!

ΘΕΙΟΟΟΟΟΟ :

(Θείοοοο… Πού τρέχει ο λογισμός σου;
Έλα ρε θείο…… Συγκεντρώσουυυ !
…….Συγκεντρώσουυυυυυυ……..)

ΥΓ:

ΓΙΑ ΑΡΤΕΜΙΔΩΡΑ :

Ελα βρε Αρτερίδωρα μ’ έσκιαξες με τη σκάφη !
(Καημένε Αθανανασόπουλε…. Τι του’ μελλε να πάθει…)
Κάνε και μια παλικαριά: Για γράφε σαν τον Θείο
μήπως γυρίσω στα μυαλά ή…. γίνει κανα τριο…

[[[[ Aμάν μ' αυτό το τρία ! Να παίξω και λαχεία ; ]]]]

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 9:58 μμ

Νοσφεράτος

Εξω απο την Ντατσ(ι)α του, Εγώ θα περιμένω
θα ειμαι κάτω στην αυλή , εσενα θα προσμένω
Μολις ο Θείος κοιμηθεί , εβγα στο Μπαλκονάκι
Γλίστρησε κάτω , γρηγορα με ενα Σεντονάκι
Θαμαι στον Κηπο του ΙθΙ ,κρυμμένος στα Λουλούδια
Και θα’χω στρωσει κλίνη εκεί , Μες των Ερώτων Χνούδια ..

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 10:05 μμ

Μαρίκα (οικολόγα)

ΣΚΟΥΠΙΤΣΑ :

Ενα είναι το σαφές :
πάρε και τις αλοιφές !
(για αλλεργίες…γενικές …)
Αντί για Αλεγκρία
θα “δεις” την αλλεργία !
(άκου χνούδια…ή/και ζούδια…)

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 10:12 μμ

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 10:17 μμ

Όχι μονάχα χνούδια και ζούδια
- κυκλοφορούν και μερμυγκούδια…

(καλοί οι βουκολικοί έρωτες
αλλά δεν κάνουν δια γέροντες…)

Νοσφεράτος

Mου φαινεται πως ζήλεψες Μαρίκα Οικολόγα
Θα θελες να ησουνα εσύ Σκουπίτσα …Ομολόγα !

(Οσο για τον Ακόλουθο ,τον Ποιητή τον Πάνο
Δεν εχω αλλο τι να πώ …Τα είπα παραπάνω !

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 10:26 μμ

Παπούλης

Ν’ αφήσετε παρακαλώ το Νόσφυ στα όνειρά του
με τη δοντάρα του τη μιά , τα φοβερά φτερά του
ο βάμπιρας λαβώθηκε στην όψη της Σκουπίτσας
εκείνης που στη χελιδών ενέχει ρόλο Θείτσας

Κι αν άδικα αγωνίζεται ο δόλιος να τη ψήσει
μέσα στο κήπο του ΙΘΙ σε χνούδια να καθήσει
δεν είναι για περίγελο ούτε για λοιδωρία
δεν έλλειψ’ από μας θαρρώ η γενναιοδωρία

την ύμνησε την πόθησε περίτρανα ο τάλας
ξόμπλια μα και παινέματα , του έρωτα το άλας
αλλά εκείνη τού κλεισε της ντάτσιας τη πόρτα
τον έστειλε στο κήπο μας για βρούβες και για χόρτα

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 10:33 μμ

Μαρίκα (οικολόγα)

Ναι… Νόσφυ μου το ομολογώ! Δεν με πτοούν τα ζούδια !
Κι ας μπήγανε στα οπίσθια κλαράκια και τσιμπούρια…

Για κείνονε το τρυφερό, το λυγερό Σκουπάκι
είχα πρεμούρα -κι έβγαλα σε σένανε …φαρμάκι !…

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 10:40 μμ

Νοσφεράτος

Ειναι δικός μου Ερωτας αυτός για την Σκουπίτσα
( την Ποιησης το Απαυγασμα , τ’ αστρο της Μονα Λίτσα
Κι οσοι δεν ενιωσαν ποτές, του έρωτα τα πάθεια
οσους δεν πληγωσαν καυμοί κι ερωτικά αγκάθια)
Οσοι Λάθρα Βιώσαντες κάτου στον Κόσμο τούτο
Περιγελουν του Ερωτα το Φλογερό Φλαούτο
Οσοι ΄καταλαβαίνουνε μονο τη Βόλεψη τους
κι αδιαφορούν για τον σκοπό και για την Πόρεψη τους
οσοι μονο νιάζονται να τρώνε και να πίνουν
Για της Αγαπης μυστικά ,δεκάρα που δεν δινουν
Ολοι αυτοι που απ΄την ζωή μονο Επιδερμίδα
Γνωριζουν και δεν σέβονται παρά μονο τον Μίδα
( ξερεις: τον Λύδο Βασιλιά ‘κείνον τον Μικρασιατη
- ναναι τα έτη του πολλά …Τι ν’ ευχηθώ; Σπολάτη !)

Ολους που κοροιδεύουνε τον Μεγα ερωτα μου
Τους Γραφω -Ω Παπούλιε -στα Υποδήματα μου !!!

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 10:41 μμ

skupitsa

Μαρίκα μου σ’ ευχαριστώ που το διευκρινίζεις
Μα πες στο θείο ό,τι θες και μην τονε ζαλίζεις
Γιατί έχει δύσκολη βραδυά απόψε να περάσει
Η αφεντιά μου δύσκολα το κάζο θα ξεχάσει.
Μ΄άνεμο νοτιοδυτικό θα ταξιδέψει ο ναύτης
κι η μόνη του παρηγοριά θα είναι ο Καρλαύτης.

Νόσφυ, εσύ σαν θ΄αγροικάς να βγω απ΄το παραθύρι
κοίταξε σε παρακαλώ μην κάνεις χαρακίρι
γιατί σε είδα χθες χλωμό σαν να’ χες αναιμία
το ζήτημα να χειριστείς πρέπει με ψυχραιμία
και μη ζητάς στο θείο μας να παίξω εγώ παιχνίδια
ή σα γατούλα να γυρνώ πάνω στα κεραμύδια.
Απ΄την αρχή το δήλωσα και ήμουνα τιμία
Να σ’ αγαπώ σαν ανηψιό δεν είν και τιμωρία.

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 10:45 μμ

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 10:47 μμ

“Περιγελουν του Ερωτα το Φλογερό Φλαούτο”
Κακώς – ριμάρει όμορφα θαρρώ με το σκορβούτο…
Επίσης είναι ταιριαστό νομίζω με το κνούτο
και μια χαρά διαπλέκεται μ΄εκείνο το αούτο*.

Κανείς να μην περιγελά το φλογερό φλαούτο
- γιατί σπανίως είδαμε στίχον ωσάν και τούτο!
Άσε που ευκόλως δένεται με το γλυκό λαούτο
- μέχρι κομπόστα γίνεται, με κάποιο άλλο φρούτο!

—
*αούτο= αυτό, στα ποντιακά

skupitsa

Μαρίκα αν επιθυμείς να φτιάξεις ένα τρίο
Αρμόδια υπόβαλε την αίτηση στο θείο
(Αλλά όχι απόψε παρακαλώ)

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 10:49 μμ

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 10:54 μμ

Καν Μαρικαν ενταυθα
——————————–

Δεν παω με τουριστριες, δεν καμνω ξεναγησεις
εις αποριας περιηγητων δεν διδω απαντησεις (δεν ξευρω).
Παψε να με παρενοχλεις -σεβασου τη Σκουπιτσα-
και εις του προεδρου του ΙΘΙ μην ξυνεσαι την γλιτσα,
κωλυομαι να σε …δεχθω (λογω της θεσεως μου)
στο Νοσφυ (γραφειο να απευθυνθεις, ειναι αρμοδιοτερος μου.
Πες του εκ μερους πως πας, πως σ΄εστειλα εγω,
(προχθες εξυπηρετησε μια αλλη*, τη Γωγώ!)

*που του΄στειλα

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 11:02 μμ

Γραφειο 8 εγραψα, γιατι βγηκε …κατασκοπος;

Νοσφεράτος

Οταν οι αλογόμυγες βλέπουν κάτι ωραίο
Ολες ορμάνε εν χορώ , αυτό ειναι Μοιραίο…
Διόλου δεν με κάμπτουνε αυτες οι επιθέσεις
Σκουπίτσα μου μονο εσύ μπορεις να με εκθέσεις…
Και τωρα που μου ξξεφυγε , τωρα καταλαβαίνω
Γιατί με λεγεις ”ανηψιο” και τωρα ..πια , σωπαίνω)
( Σ’ αυτον το κόσμο τον Κακό , κόσμο Κουτσομπολαίων
Καλα με λεγεις ”ανηψιό”, μη καταλαβει ο Λέων *)

* Ο Θειος επονομαζομενος :το Λιοντάρι του Ι. Θ .Ι …..

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 11:10 μμ

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 11:16 μμ

Τι “τριο” και τι “τεσερο” και αλλες τετοιες πραξεις;
Ο θειος δεν παρευρισκεται εις σε …λαοσυναξεις!
συνθεσεις τετοιες γινοντο (μεχρι κι χιλια τρια)
τοτε που νεος και φερελπις πολεμαγε στην Τροια,
μα δεν ανακατευτηκε ποτε με δυο και τρεις
γιαυτο και στην επιστροφη δεν πηρε οτρομοτρις.
Ητανε παντα σταθερος: πονταριζε στο δυο
κι αφου την Τροια αλωσε επεστρεψε με πλοιο!

Παπούλης

Εγώ το Νόσφυ συμπονώ και το καταλαβαίνω
γιατί και εμένα κάποτε με πάτησε το τραίνο
κάργα ο ζαβός αγάπησα μια μικρή λολίτα
που τα μυαλά μου έβρασαν και γίνηκαν σαν βλήτα

Τι σύμπαντα , τι θαύματα της έταζα ο καυμένος
τι χνούδια , μα δεν τόξερα πως ήμουνα χαμένος
sans voir , γιατί στα χέρια της καμμιά δεν είχα τύχη
και ο έρωτας μου κρύωσε και άρχισε να βήχει

πόσο της ήμουνα πιστός και πόσο τη τιμούσα
και εκείνη μου το έπαιζε ήμερη και θεούσα
μα μέσα της σαλεύανε μύρια των πόθων τέρατα
φυτρώναν στη κεφάλα μου ολημερίς τα κέρατα

και όταν αποφάσισα να δώ εις τον καθρέφτη
ένοιωσα να μου βάζουνε μέσα στο κώλο νέφτι
γιατί ως τότε ο χαζός είδωλο είχα εκείνη
το φώς και την εικόνα μου η τσούλα να μου δίνει

των ομματιών μου πήραντας ανέβηκα στα όρη
της μοναξιάς φορτώθηκα το άδειο πηλοφόρι
γιατί τα όρη ήταν βουβά κι ο ΔΣΕ ηττημένος
κάτι αμπριά ερείπια αντίκρυσα ο χαμένος

έτζι κατέβηκα ξανά πίσω στη πολιτεία
και μπλέχτηκα με γκόμινες και με την αλητεία
σαν μούλεγαν για έρωτες γινόμουνα βαπόρι
κάρφωνα κάθε θηλυκό στην όρθιά μου πλώρη

μα τώρα που εγέρασα , του Αιζενχάουερ θύμα
της άγριας νεότητας ξεφούσκωσε το κύμα
το πρόσωπό της ο φτωχός σαν πάω να θυμηθώ
στο μέτωπό μου τ’ άδειο μούρχεται να ξυστώ

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 11:26 μμ

Μαρίκα (βαρκαρόλα)

Μισή ωρίτσα έλειψα -να φάω ένα κατσίκι
και νάτα πάλι… πάθαμε μεγάλο ξεφτιλίκι !!!

Σκοτούρες εις την κεφαλή, πέσανε πάλι επάνω
Δεν γίνεταιιιι !!! Θα απευθυνθώ επίσημα στον Πάνο !

Πάνο, εξήγα τους καλέ, μην βρω καμιά λαχτάρα…
Πολύ απλά σημείωσα, κάτι σαν… Τρίο Κιτάρα !

Θείοοοοο… το βλέπω καθαρά, πιστεύω ολωσδιόλου
το κόλλημα σου έγγυται ένεκα…πρωτοκόλου…

Μα μη με λες τουρίστρια, γιατί θα μαραζώσω
και μη με ζμπρώχνεις τον βρυκο- γιατί θα παλαβώσω !

ΥΓ:
Το πλοίο πάλι τι θα θες; Θα πάμε με μια βάρκα
όταν η θεία και ο “ανηψιός” θα βλέπουνε τα άστρα !

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 11:31 μμ

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 11:36 μμ

Σεβαστέ καπετάν – Φούρκα,

Για ν’ αποφύγεις κέρατα, ας έκανες ετούτο:
τον έρωτα ας τραγούδαγες με φλογερόν φλαούτο
είναι καλό μια κορασίς να ξέρει και κλαρίνο
- ωστόσο δε συγκρίνεται με το φλαούτο εκείνο!

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 11:37 μμ

Γοργά η χαμένη σώνεται – τα σχόλια βροχή
άλλη θα πρέπει σύντομα χελ’δόνα να βρεθεί

Αν συμφωνείτε πείτε μου – στο λογισμόν ετούτο:
- να τηνε πούμε – η χελιδόνα με το φλαούτο!

Παπούλης

Η μόνη γλώσσα που αγρικούν Πάνο τα θηλυκα
δεν είναι του βουρκόλακα το φλογερό φλαούτο
μα έτσι φανταζόμουνα , στα νειάτα μου αρχικά
και τώρα στα γεράματα το ξέρω πιά : το κνούτο

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 11:41 μμ

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 11:43 μμ

Του πηρε καμποσο καιρο, βεβαια, να επιστρευσει,
στερησεις περασε πολλες επαθε μεχρι ρευση,
μα μονο που εσκεφτοτανε την Πινελοσκουπιτσα
ητανε υπομονετικη η προεδρικη του γκλιτσα
(κι εκτος απο υπομονη εκανε και κουραγιο
και σα χταποδι ζωνταμο τη χτυπαε στο μουραγιο)
Μα οταν πισω γυρισε και ειδε τους μνηστηρες
οπου του τρωγανε τα ζα και πινανε και μπυρες
που τοπαιζαν και γκομενοι και καναν τους μουρατους,
τους φλωρους τους χλυδανεργους κι ολους τους Νοσφερατους
που το πουλι τους θελανε να βαλουν μες την Πιλελοσκουπιτσα
δεν αντεξε και ξεσπασε η προεδρικη του γκλιτσα
τους γκλιτσισε μετα θυμου κι οργης ακαταπαυστης
κι υστερα τους περιελαβεν ο σκυλος του ο Καρλαυτης!

Συνεχιζεται……….
(στο επομενο επεισοδειο: το γλυκο και ακαταπαυστο γκλιτσισμα της Πινελοσκουπιτσας -μην το χασετε!)

Μαρίκα (βαρκαρόλα)

Παπούλη, παπουλάκο μας, σεβάσμιε Κάπταιν_Φούρκα
ο πιο καλός συνδυασμός…με κνούτα και φλαούτα !

Πάνω σε ιδρώτες κι αίματα και πέτσινα μαστίγια
θα παίζουμε και τσαρικά -στο όργανο- υμνήδια…

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 11:53 μμ

Μαρικέάτσι (απ' τον Ομαλό)

Θεϊο…….προσμένουμε από σε,
για να μας μάθεις γλύκες
Τώρα πάει το έταξες
και μη μας λες πια πίπες….

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 11:54 μμ

Μαρικάτσι (απ' τον Ομαλό)

Αααααααααα…… μα απάντησα στο Θείο
πώς βρέθηκα εις… πρωτείο ;

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 11:55 μμ

Νοσφεράτος

Μου φαίνεται πως Ξύπνησε ο Λέων του ΙθΙ
Κι ήκουσθη αλλη μια φορά η Τρομερή κραυγή
Ο Βρυχηθμός του Λιονταριού που ολους τρομοκρατει …
Σκουπίτσα παμε γρήγορα να φύγουμε απο κει

(Απ του ΙθΙ την μυστικιά Υπόγεια Στοά
Οπου φυλάσσονται καλα τ’ ολόχρυσα Αυγά
Αυτά που μεσα στο ΙθΙ τα εγεννησε Η Χήνα
(εκεινη που, όσοι ξέρουνε, αποκαλουνε Τζίνα )

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 11:56 μμ

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 11:56 μμ

Μαρικα, σου ειπα ξεχνα το, μεσα στου θειου τη βαρκα
δεν μπαινει αλλη γκομενα, ουτε η ιδια* η Γιουλη Μπάρκα!

*δεν πα΄να ΄ναι

Μαρικάτσι (απ' τον Ομαλό)

Πλάκα μάλλον μας “καρφώνει”
θέλει όλο να τελειώνει ! (ο Θείος ! )

ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ 11.56 !!!
))

Νοεμβρίου 25, 2007 στο 11:58 μμ

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 12:01 πμ

Σιγα μην δωσω στην δημοσιοτητα το επομενο επισοδειο

Πισω ανωμαλοι….!

Μαρικάτσι (απ' τον Ομαλό)

—>>> ΘΕΙΟΣ 11.52

Σιγα μην δωσω στην δημοσιοτητα το επομενο επισοδειο

Πισω ανωμαλοι….!

_________________________________
Και δεν μας αφήνει να μλήσουμεεεεεεε….

Σκουπώ! Το σκύλοοοο… Να τον …γρυλίσουμε !!!

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 12:02 πμ

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 12:07 πμ

Του Νόσφυ τους συνδυασμούς
πολύ τους (ε)γουστάρω:
στοά με μάτια αυγά
κι η χήνα με τη Τζίνα.

(Αυτό δεν είναι ποίηση
αυτό είναι κουζίνα!)

Μα ότι και να ειπωθεί
δε θάναι σαν ετούτο
το ένδοξο, το φλογερό
του έρωτος φλαούτο!

skupitsa

Ορθώς θείε μου πράττεις μ΄αυτούς τους συγχλιστές.
Αν είναι απο πεποίθηση Απολιναιριστές
του κνούτου, της ναγκάϊγκας , της βέργας θαυμαστές,
ας πουν τις ιστορίες τους – τις ήξεραν και χτες;
και ας μας αφήσουν ήσυχους εμάς τους ….
(Α όχι, δεν εξηγηθήκαμε ακόμα).

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 12:13 πμ

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 12:24 πμ

Ο Νοσφυ εις την ποιητικην την τεχνη ειν΄ αστερας
κι επισης στην φλαουτικην παιζει το αμαλθειον κερας

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 12:30 πμ

Οπου πολλα κερασια ακους και να πετανε σποντες
εχεις να κανεις με αβγαλτους και τα ειδανε σε τσοντες!

Νοσφεράτος

ο (Κν) Ούτις

(στον Παπούλη)

Ο Οδυσσευς σαν βρέθηκε σ’ εκείνη την Σπηλιά
Της Λάμιας της Πολύφημου που ηταν Θηλυκιά
Που ητανε τεράστια με ένα μόνο Μάτι
κι άρπαζε τους συντροφους του κι εβγαζε ολο τ’άχτι
( πού νιώθουν όσοι πιανονται στων θηλυκών τ’ αδράχτι )

Και ηταν ολοσκότεινα και ηταν ολα Μαύρα
Κι απεξω μόνο ερχονταν μια Θλασσια Αύρα

Κι ακούγονταν μονο κραυγές και Οιμωγές και Θρήνοι
Και όλους τους Συντροφους του , Κατάπινε Εκείνη

Κι ως το Μεδούλι ετρωγε κι εφτυνε το Κουκούτσι
Καθόλου δεν Φειδοτανε το πιο μακρυ Μαρκούτσι
Κι ολοι τον παρακάλαγαν δια την Σωτηρία
Κι αυτός ως μόνο οπλο του ειχε μια Βακτηρία

(Στο μεταξύ θυμότανε κι ολα τα περασμένα
και ολα τα τεχνασματα που είχε καμωμένα
τους Τρώες πώς κατέκτησε με εναν Δούρειο Ιππο
και πως την αποπλανησε μες του ΙΘΙ τον κήπο….
-εκεινη την πεντάμορφη, τη Θεία τη Σκουπίτσα
και στο Θειρίο του ΙθΙ αφηκε μόνο Πίτσα..)

Συνεχίζεται……………….

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 12:34 πμ

skupitsa

Ενύσταξα κι ακούγεται ένα γλυκός σκοπός
που λέει πως στον ύπνο μου θα στέκεται φρουρός
το φλογερό φλαούτο.
Μου λέει πως τούτη η ποιήση, δεν είναι καθεστώς
μα ύφος νεωτερικό, που θα γενεί θεσμός
το φλογερό φλαούτο.
Μετά τη διαδήλωση δεν έχω άλλες δυνάμεις
θα κλείσω τα ματάκια μου, να δω τι θα το κάμεις
το φλογερό φλαούτο.
Κι αν όλοι σε πειράζουνε εσύ να΄σαι πιστός
της θείας σου ο πιο καλός κι ωραίος ανηψιός
το φλογερό φλαούτο.

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 12:36 πμ

Παπούλης

Ξημέρωσε και από μακρυά ακούστηκε η βοή
απ τα Σπιτφάϊρ πούρχονταν με τρομερή ορμή
στα γρήγορα δοθήκανε στο τάγμα οι διαταγές
τις θέσεις επανδρώσαμε, πιάσαμε τις πλαγιές

από δυσμάς ανέβαινε των ΛΟΚ μια διλοχία
και στα ριζά ελίσσονταν των τάνκ επιλαρχία
και άρχισαν να πέφτουνε στις θέσεις μας οβίδες
μας κύκλωναν από βοριά και χίλιοι ΤΕΑτζήδες

Ο καπετάν Ισίδωρος τα κυάλια του φορούσε
και τις κινήσεις του έχθρού καλά παρατηρούσε
έδωσε αμέσως εντολή στο Φούρκα για βολή
κι εκείνος προς τους ολμιστές έβαλε τη φωνή:

“Πύρ κατά βούληση παιδιά…διόρθωση κλίκ τρία”
“Βαράτε για το κόμμα μας , βαράτε για τη Θεία”
και όταν οι άλλοι εζύγωσαν είπε στα πολυβόλα:
“Τσακίστε το φασισταριό , δρεπάνι και ματσόλα”

Η μάχη ήτανε σκληρή και κράτησε όλη μέρα
και του Ισίδωρου η φωνή έσκιζε τον αγέρα:
“Εμπρος συντρόφοι μαχητές , οικονομία στις σφαίρες”
ήταν λειψά τα εφόδια τις μαύρες κείνες μέρες

και σαν οι σφαίρες σώθηκαν τελειώσαν οι οβίδες
το καπτα Φούρκα έστειλε μαζί με δυό σερβίδες
στο πίσω ναρκοπέδιο , νάρκες για να ξεχώσουν
το δρόμο να ανοίξουνε , τη Θείτσα για να σώσουν

Οι ΤΕΑτζήδες μ’ αρχηγό μια φασιστο- Μαρίκα
( που αργότερα στη χελιδών έτυχε και τη βρήκα)
στο λόγγο μέσα της Γριάς είχανε στήσει ενέδρα
και τους πολυβολούσανε κρυμμένοι μες τα κέδρα

τότες ο Φούρκας ο άγριος μαζί και τα κορίτσα
τις νάρκες που εξέχωναν τις σβούριζαν σαν πίτσα
και τους τις εκτοξεύανε ανάμεσα στα δέντρα
μόνο η Μαρίκα γλύτωσε , εκείνη η οχέντρα

έφτασε ένας σύνδεσμος και ο Φούρκας τον διατάζει:
“Στον καπετάνιο να του πείς μη βρύζει και φωνάζει
ότι το δρόμο ανοίξαμε το τάγμα για να σώσει
και την επόμενη κορφή να πάει να επανδρώσει”

Τη νύχτα υποχωρήσαμε , μας κάλυπτε σκοτάδι
και εις την δεύτερη γραμμή φτάσαμε μες το βράδυ
με όσα όπλα σώσαμε ήμασταν φορτωμένοι
μαζί μας κουβαλάγαμε και τρείς τραυματισμένοι

Έδωσε ο καπτα Ισίδωρος στο Φούρκα να μοιράσει
υπηρεσίες και σκοπιές και πάει να ξαποστάσει
στ’ αμπρί που εκείνος όρισε βάση διοικητηρίου
πήρε τη Θείτσα συντροφιά και ένεκα του κρύου

σαν μπήκαν μέσα αγκαλιά εβρήκαν τη Μαρίκα
” στον ουρανό σε γύρευα μέσα στη γή σε βρήκα”

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 12:39 πμ

skupitsa

Είπαμε ανηψιός
Όχι θειος
Άσε κάτω την πίτσα

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 12:42 πμ

Νοσφεράτος

Καθώς λοιπόν πλησιασε και η Δικιά του Ωρα
Οταν η Λαμια η τρομερή του φωναξε ” Προχώρα ”
(Ηταν πολύ ξετσίπωτη , κραταγε κι ενα Κνούτο
που στο σκοτάδι φαίνονταν πως ητανε Φλαούτο
Μ’ αυτό τους εμαστίγωνε, πριν τους καταβροχθίσει
(κι’ εφθανε ετσι σ’ Οργασμό , και μποραγε να ……).
Κιεχουν να λέν οι Κυκλωπες γι αυτή της την Μανία
Στα νειάτα ήταν Κνούτισα κι ηταν στην Ρουμανία
εκεί φαίνεται εμαθε να παιζει με τα Κνούτα
Οταν οι αλλοι Κυκλωπες παιζαν με τα Λαούτα
Τα επαιζε στα δάχτυλα, εκανε και τσαλίμια
Κι οι συντροφοι την τρέμανε και νιωθαν σαν αγρίμια
(Οταν στην Κοβα εμπαινε κι αρχιζε να Κνουτίζει
Κανεις ποτε δεν τολμησε μ’ αυτήν να σαλιαρίζει)
Οταν λοιπόν τον έδειξε μ’ εκεινο της το Κνούτον
Και ειπε με Χοντρή φωνή , Χυδαία , ”Θελω τούτον ”
Ο οδυσευς ταραχτηκε, μονάχα ομως για λίγο
και τουρθε αμεσως για να πει: ‘ Βοήθεια …να φύγω !!”

Συνεχιζεται’

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 12:45 πμ

ΜαρίκαΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

Ωραιο, το φινάλε και η αγκαλιά
τι σχέση έχουν τα φασισταριά !!!???

( Ααααααααααα….
θέλω να μου πει το παραμύθι η γιαγιάααααααα.
Δε σας διαβάζω άλλο… Αμα πια……)

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 12:53 πμ

skupitsa

Παπούλη, υπόκλιση βαθειά στης ποίησης τη χάρη
μα πες μας ποια από τις δυο ξάπλωσε στο σκουτάρι;
Ή μήπως ήταν και οι δυο κι απ΄τη χαρά της μάχης
ήτανε τότε που ο θειος κατέληξε μονάρχης;
(Άντε γιατί άλλα ακούω και άλλα μαθάινω).
Μαρίκα κάτσε να μάθουμε, που πας;

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 1:06 πμ

ΜαρίκαΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

Οχι Σκουπίτσα μου, καλή μου…
δεν το τραβάει η ψυχή μου…

Μάθε :
Στα παιχνιδάκια πάντοτε
ήμουνα ινδιάνα.
Δεν θα με κάνετε ‘δω δα
μια χοντροαμερικάνα…

ΥΓ:
Τεσπα… θα μείνω -για λίγο- στο αμπρί σου
μην σου κόψω απότομα την…ηδονή σου !

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 1:16 πμ

Παπούλης

Ετρέξαν γρήγορα οι σκοποί να δούνε τι συμβαίνει
και ο καπτα Φούρκας ένοπλος απ τη σκηνή του βγαίνει
“”Εμπρος συντρόφοι στ’ άρματα .. έγινε προβοκάτσια
το καπετάνιο απειλούν με διαγραφή – κοπτάτσια”

από το ντόρο ξύπνησαν και όλες οι σερβίδες
και έριξαν στα κουτουρού δυο τρείς χειροβομβίδες
έξω απ το διοικητήριο γινόταν φασαρία
μα σαν ο Φούρκας έφτασε έγινε ησυχία

με προσοχή μπουκάρησε μην ήτανε παγίδα
μα τα κορίτσα ήταν γυμνά και βγάλανε τσιρίδα
το καπετάνιο τρίβανε που ήτανε πιασμένος
και απο το κρύο το πολύ ήταν πλευριτωμένος

κι ο Ισίδωρος μη έχοντας βρύση να ξερριζώσει
που όλα του τα υπάρχοντα στο κόμμα είχε δώσει
στο καπτα Φούρκα φώναξε ” όξω μωρέ ζαγάρι
μαθήματα διαφώτισης κάνω , που να σε πάρει”

σε όλο το στρατόπεδο έπεσε ησυχία
τη συνωμοτικότητα είχαμε για θρησκεία…..

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 1:20 πμ

ΜαρίκαΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

Καπετάν Χασάπηηηηηηηηη
Γ(ρ)άματααααααααααα !!!

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 1:26 πμ

Νοσφεράτος

O (Kν) ούτις
( συνεχεια )

Ετσι, καθώς τρεμάμενος στην Λαμια πλησιάζει
με μέγα τρόμο στη ψυχή , συν το οτι Νυστάζει
Ασε που ξάφνου ενιωσε, ναχει Κομένα Πόδια
(Κι η Λάμια γύρευε απ’ αυτόν ερωτικά Διόδια ….)
Μια λαμψη αστραφτει στο Μυαλό , του ηρθε μια Ιδεα

Ωσαν Λαμπτηρας φωτισε τον Νουν του Οδυσσέα
κι οταν κοντά της έφτασε, λέει τρυφερά στο Ού της
” Αγαπητή συντρόφισα ειμαι κι εγώ ενας Κνούτις ”!
( Συνεχίζεται )

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 1:32 πμ

Παπούλης

Μη με θωρείς μαρίκα μου τώρα γεροξεκούτη
γιατί καλά το δούλευα νιός το κονσερβοκούτι
στο τάγμα με φωνάζανε και Καπετάν Χασάπη
και ακόμα τη μαχαίρα μου φυλάγω στο ντουλάπι

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 1:35 πμ

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 1:37 πμ

Σκουπιτσα, βλεπω ψαχνεσαι για πονηρα λογακια
την ψιλοβρισκεις φαινεται με τετοια παιχνιδακια
μαλλον φαντασιωνεσαι τρελιτσες με το θειο
και τον Παπουλη τον ρωτας αν εισαστε κι δυο
μες το αμπρι. Μαζεψου ομως λιγακι
γιατι θα φυγω απ΄το ΙΘΙ, θα παω σε παγκακι.
Δεν θελει στερεφωνικα ο θειος να γαμησει
μονο καταστηματικα, ποτε του εν κινησει.

——————————————————————–
Κι ενω σκληρα τη μαλωνε αυτος μεσα στ΄αμπρι
απ΄ εξω κανανε ουρες χλιδανεργοι γαμπροι !

Μαρίκα

Με σέβας κάπταιν_Πάπο μας, σε λέω πως και ότι(ς):
συνήθισες στη μάχαιρα και τώρα πάλι κόφτεις !!!
))

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 1:43 πμ

Μαρίκα

Ενας ΙΘΙτης ξάπλωσε στον πάγκο -στην πλατεία
μα ούτε μάτια δάκρυσαν
ούτε καρδιές εράγισαν
Άραγες, άραγες, ποιά ναναι η αιτία…
αχ…αχ… πόση (πια) κακία !!!

(Ρυθμός: ζεϊμπέκικο-ς-παγκάτο)

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 1:44 πμ

Νοσφεράτος

Εσύ κι αν εχεις μαχαιρα, εγώ κρατώ Νυστέρι
Κι η Νύστα που με πλακωσε , με τούτο το Νυχτέρι
Σιγά- σιγά με εκανε να Γινω Νυχτερίδα
Ω : Σεβαστε Παπούλη μου , Ω Καπετάν Ακρίδα !

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 1:53 πμ

Μαρίκα

Εδώ ενύσταξα και εγώ -η φίνα Νυχτερίδα
Μπα… ο παπούλης δεν φτουρά, δεν έχομεν ελπίδα…

Σκουπίτσα, τη συνέχεια, επί κρύου σκουταρίου
ας αναπλάσεις μόνη σου, σε μια άκρη τού ονείρου …

[[Νύστα...
Νύχτα...]]

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 1:54 πμ

Παπούλης

Μαρίκα μη παρεξηγείς του γέροντα τα λόγια
γιατί ο χρόνος πέρασε μονάχα στα ρολόγια
στη μοναξιά μου κάθομαι , αλλά ποτέ ζακόνι
και τη μαχαίρα μου συχνά φροντίζω με το ακόνι

και μη νομίζεις πως εσέ για στόχο μου σε βάζω
τη φτώχεια μου ο δύστυχος με το κασμά τη σπάζω
για εραστής δεν έκανα΄μα στον αγώνα πρώτος
δε μ’ έσκιαζε του πόλεμου εμένανε ο κρότος

αλλά μπατίρης έμεινα κι ας ήμουνα λεβέντης
ο πανδαμάτωρ ήτανε για μένα ο αφέντης

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 2:48 πμ

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 12:58 μμ

Παπουλη,
πρωτοκαπετανιος ησουνα στο Γραμο και στο Βιτσι
αλλ΄εισαι και ποιητικως εφαμιλος του Ντα Βιτσι
το στιχο πλεκεις αψογα, ομοιοκαταληκτως,
ως την καλαθοπλεκτικη τεχνη κατεχει γυφτος
σοφος του Παλαμα στον δωδεκαλογο του,
ή εμπειρος πεταλωτης που σιάνει τ΄αλογο του.
σαν λιθοξοος αριστος που πελεκαει την πετρα,
ραφτης λαμπρος του βαλιλια καθως περνει τα μετρα
δεινος και αξεπεραστος ως χρυσικος τεχνιτης
μα εισαι νεος στη ψυχη και παραμενεις ΚΝιτης!

skupitsa

Tι με μαλώνεις που άριστα εγώ τη δουλειά μου κάνω,
σ’ όλους να δίνω εμπνευση τρέχω για να προκάνω.
Ή μήπως δε σού άρεσε του Φούρκα η ιστορία
που τη Μαρίκα άφησε μέσα στην απορία
για το πως εξελίχτηκε, τι γίνηκε μετά,
έτσι ήταν η επιμόρφωση στα χρόνια τα σκληρά;
Αποφοιτήσαμε κι οι δυο ή μοναχά η μια;
Σπουδάσαν κι οι Σερβίδες μου ή μείναν εφεδρεία;
Πολλά τα ερωτήματα μα δεν θα σ’ ενοχλήσω
Έχω μαθές τη ντάτσια σου εγώ να συγυρίσω.

(ΥΓ Κι άσε τους χλιδάνεργους.
Το αυστηρό υφάκι μου τους κάνει αμέσως πέρα
μονάχα στους αγωνιστές δίνω εγώ αέρα).

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 3:04 μμ

Μαρίκα (cafe au lait)

Σκουπίτσα, εσύ στη ντάτσ(ι)α σας, με το ξεσκονιστήρι
και άσε τους χλυδάνεργοι μόνο στο μπανιστήρι.

Για τις σπουδές των αλλωνών, αρμόδιος ο Θείο
μόνον αυτός είν’ ικανός να κρίνει το πτυχίο …

ΥΓ:
Ό,τι και αν εμπνεόμαστε σε ρίμα και σοφία
αυτό που είπε ο καπιτάν έγραψε ιστορία !!!!!!!!!
– Όταν στο ντόρο ξύπνησαν και όλες οι σερβίδες
και ρίχνανε “στα κουτουρού” δυο-τρεις χειροβομβίδες….–

Παπούλη, κάνεις ρεπορτάζ καλύτερο απ’ τον Πάνο*
τώρα το ξαναδιάβαζα και τρέχω να προκάνω
(γιατί μου έπεσε ο καφές, στα πλήκτρα μου απάνω ! )

*[Σόμπολο]

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 3:04 μμ

Παπούλης

( συνέχεια της αφήγησης )

σαν βγήκε ο Φούρκας απ τ’ αμπρί ήτανε τσαντισμένος
που ο καπετάν Ισίδωρος πόναγε ο καυμένος
καθώς τον εμαλάζανε οι δύο κορασίδες
του εφανήκαν άσχετες , στράφηκε στις Σερβίδες:

“αντέστε μέσα τσούπρες μου να δώσετε βοήθεια
γιατί του Ισίδωρου η ψυχή θα βγεί από τα στήθια,
αυτές δεν τονε τρίβουνε με τέχνη και με γλύκα
η Θεία είναι τρυφερή αλλά σκληρή η Μαρίκα”

ο Θείος μέσα έβρυζε , γινόταν φασαρία
και οι δύο τσούπρες τρώγονταν με ζήλια και μανία
ποιά θα του πιάσει το πλευρό , ποιά θα τονε μαλάξει
του είχανε του φουκαρά τα φώτα του αλλάξει

μες το αμπρί μπουκάρανε αμέσως οι σερβίδες
καλού κακού επήρανε μαζί χειροβομβίδες
εκρηκτικά , γεμίσματα και πυροκροτητές
καλώδια , δύο μάουζερ , νάρκες αμυντικές

διαφώτιση να κάνουνε σε Θείτσα και Μαρίκα
πως τρίβουν τον Ισίδωρο, με τέχνη και με γλύκα
σαν είναι άρρωστος πολύ , πονούνε τα πλευρά του
για να τον συνεφέρουνε πάλι στα συγκαλά του

ο Φούρκας τότε γύρισε στους άντρες του και λέει :
“τώρα ο καπετάνιος μας στην ευτυχία πλέει
πηγαίνετε στις θέσεις σας , όσοι σκοπιά κρατούνε
και όλοι οι αποδέλοιποι να πα να κοιμηθούνε

αύριο παλληκάρια μου μας περιμένει μάχη
ελπίζω ο καπετάνιος μας τα κότσια του να τάχει
τους μαύρους να τσακίσουμε , να μπούμε στην Αθήνα
κι αν δε τα καταφέρουμε , είναι κοντά η Κίνα”

Μέσα στ αμπρί ησύχασαν , όλα δείχναν εντάξει
ο Φούρκας μόνο έκατσε απέξω να φυλάξει
οι άντρες όλοι έφυγαν , μπήκανε στα γιατάκια
από μακριά ακούγονταν των ΤΕΑ τραγουδάκια

πουρνό πουρνό ακούστηκε μια έκρηξη μεγάλη
σκέφτηκα πως οι άτιμοι με οκτάϊντσα είχαν βάλλει
από παντού ακούστηκαν φωνές , τα παλληκάρια
επιάσανε τα πόστα τους, του ΔΣΕ καμάρια

ο καπετάνιος , πούειντονε ; ο Φούρκας δεν φαινόταν
κι απ το αμπρί της διοίκησης ντουμάνι σηκωνόταν
” μας φάγαν τον Ισίδωρο ” ακούσαν να φωνάζει
το Βιογιάννη το μικρό και να αναστενάζει

επίθεση δε γίνονταν , άφαντοι οι Λοκατζήδες
ούτε τραγούδια ακούγονταν από τους ΤΕΑτζήδες
οι αντάρτες μαζευτήκανε στης Θείας το αμπρί
με φρίκη διαπιστώσανε πως είχε γκρεμιστεί

κανένας δεν επέζησε απ όσους (ες) ήταν μέσα
ο Θείος ο Ισίδωρος η Μαρικώ η μπαμπέσα
η Θείτσα κι οι αδάμαστες εκείνες οι Σερβίδες
απ το σφοδρόν της έκρηξης είχανε γίνει βίδες

του Φούρκα μόνο βρήκανε το δεξιό ποδάρι
κι ένα παράσημο ασημί πούχε στο Βίτσι πάρει
ΕΔΕ το κόμμα διάταξε και έρευνα ν’ αρχίσει
την υποψία για σαμποτάζ ταχιά να καθαρίσει

Ο καπτα Πάνος έφτασε απ το πολιτμπυρό
να μάθει πώς τινάχτηκε εκείνο τ’ οχυρό.
Στις έρευνες που γίνανε εφάνηκε ευθύς
πως ήτανε ατύχημα , δεν έφταιγε κανείς

απ το πολύ το τρίψιμο που κάναν τα κορίτσα
ανέβηκε η θερμοκρασί(e) και κάηκεν η πίτσα
πήρανε φώκο οι νάρκες τους και έσκασαν μεμιάς
( τι πάω και σοφίζομαι ο παλιοκιαρατάς! )

Το πόρισμα που έβγαλε το Κόμμα ήταν σαφές
πως φταίει η μαύρη αντίδραση , το ξέρουμε μαθές
και ο Πάνος ο επίτροπος , χρόνια μες τον αγώνα:
” ρημάδι μου τη κάνατε κι αυτή τη χελιδόνα”

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 3:18 μμ

Μαρίκα (cafe au lait)

Παπούλη, γιατί βιάστηκες Αρκάδι όλα να γίνουν;
Στάχτη και μαύρη μπούλμπερη όλα να απογίνουν;

Πού θά ‘βρουμε καλύτερα από αυτά τα μέρη ;
Πώς θα σπουδάσουν τα τσουπριά πώς τρίβουν το πιπέρι;

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 3:19 μμ

Μαρίκα (cafe au lait)

* όλα να απομείνουν…….
))

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 4:17 μμ

Νοσφεράτος

Μαύρη ζωή που τούλαχε του Δόλιου του Παπούλη
ολημερίς στο πόλεμο , στη Νύχτα καραούλι.
Αγώνα για τη λευτεριά στην Ανθρωπότη Ούλη
”Στα Αρματα ούλοι , Στ’αρματα ” :Βαραει το Νταούλι
Μάτωσε μεσα στα Αμπρια η κόκκινη Σημαια .
(για δες πως καταντήσαμε, γιναμε σαν Α. Μ. Ε. Α)
και τώρα οι νεότεροι να μας περιγελουνε
(και παν με τον Καραμανλή ,τριχίλιαρα να διουνε)*

* Δεν μπορω βρε Πανο μου….δεν μπορώ…να κόψω τα Καπριτσια και τα βιτσια μου. και τα συνδρομα μου…..μου βγαίνουν …

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 4:31 μμ

Παπούλης

Αν περιμένεις Μαριγώ διαφώτιση να πάρεις
απ το Παπούλη το γκαβό , που ήτανε τσαγκάρης
και τη φαλτσέτα δούλευε μα και το πολυβόλο
κι ήταν αντάρτης ξακουστός μέσα στο κόσμο όλο

λάθος μεγάλο έκανες και σβέρκο έχεις ψωνίσει
που άπαξ μόνο έρωτα έχω ο φτωχός γνωρίσει
και αυτός ο μαύρος έρωτας ήταν για τον αγώνα
γι αυτό και εμφανίζομαι μόνο στη χελιδόνα

Νόσφυ μου συναγωνιστή των καρπαθίων καμάρι
όπου δεν αξιώθηκες στης σκούπας το κοντάρι
να καβαλλήσεις και να πας στο Σύμπαν μία βόλτα
ή έστω μια διαδρομή μέχρι τον Άνω Βόλτα

του κήπου μας είσαι πιστός και πρώτος μουστερής
σε τίποτα απ τον άλλονε εσύ δεν υστερείς
τα βάζεις όλα μάτια μου μέσα στην ίδια κούτα
τα χνούδια και τον κύκλωπα μαζί με τα φλαούτα

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 4:41 μμ

skupitsa

Παπούλη κι αν μας σκότωσες, μεγάλη σου η χάρη
που φίλο έχω τέτοιο ποιητή το΄χω πολύ καμάρι.

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 4:55 μμ

Alkibiades (??!)

Μας ξεκανες το θιασο, αγαπητε παπουλη,
και τωρα σαν βρυκολακες πρεπει να παιζουν ουλοι…

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 4:57 μμ

Παπούλης

Τιμή μου κάνεις Σκούπα μου, μα πάνω στο κοντάρι
να ανεβώ δεν δύναμαι τι άλλοι έχουν τη χάρη
αρκούμαι με τα λίγα μου και με τιμάει η φιλία
μιας γυναίκας σαν και σε , μοναδική μου λεία

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 5:02 μμ

Παπούλης

Άλκη μου βαθυστόχαστε , σε έχω παραλείψει
από την ιστορία μου , με πιάνει μια τύψη
σου το υπόσχομαι εκλεκτέ , σε νέο επεισόδιο
ούζα όπου θα παίζουνε , στα κάρβουνα οκταπόδιο
θα περιλάβω και εσέ , της χελιδόνας μύστη
θα σου λυθεί συνάδελφε η ουροδόχος κύστη

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 5:07 μμ

Alkibiades (??!)

Hρθε λοπον η ωρα μου, μετα απο τη θητεια,
στης χελιδονας τα στενα, μαζι με τα θηρια,
ασμα με με να γραψουνε σε θεση ζεν-πρεμιε,
ω, θα κατουρηθει ως και ο Σποτ* μωρε!

Σποτ=Κερβερος (σημαινει παρδαλος)

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 5:13 μμ

Νοσφεράτος

Μωρε πως εξελίχθηκες -Ως ποιητής – Παπούλη
Σου βγάζουν το καπέλο τους – Δω πέρα μέσα -Ούλοι
Σε σένα Υποκλίνονται εσενα Προσκυνούνε
Τέτοιο Μεγαλό ποιητή ειχαν καιρό να Δούνε…

Μούρχεται μια συγκίνηση, τα δάκρυα μου Λίμνη *
Που απ’ την πένα του Παπού βγαινουνε τέτοιοι Υμνοι

* Με κινδυονο να προκαλέσω και παλι την Ιερή Οργή του Σεβαστού Προέδρου του Ι. θ. Ι και να μ’ αρχίσει στς Βρυσιές…

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 5:34 μμ

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 5:43 μμ

Παπουλη εβιαστηκες πολυ να τα τιναξεις ολα
Φουρκα, Σκουπιτσα, Ισιδωρο, δρεπανι και …ματσολα.
Μπορουσες να εξεδιδες πεντεξι τευχη ακομα,
(θα κοβαμε εισητηρια – θαχε τρελη κονόμα)
ή μηπως επεσε γραμμη Παπουλη απο το κομμα,
τα οσα γινανε μετα να αποσιωπηθουνε;
να τους μυνησεις επρεπε: να ΄πα να γαμηθουνε!
Για γραψε τι ακολουθησε ακολουθησε εκει στην Σιβηρια
οταν μας στειλανε Παπου στη μαυρη εξορια.

Κι ενω εμεις παλευαμε για του λαου τη νικη
με ολμους και οπλα λιγοστα κι οι αλλοι με αεροπλανα
στις στεπες εβρεθηκαμε να κυνηγαμε λυκοι!
Για γραψε και τι εγινε εκει Παπου με τη Σβετλάνα!!!

Παπούλης

Ευπειθώς θα γράψω Θείο μα αργότερα γιατί
τώρα έχω εργασία ,το καθήκον με καλεί
το κόμμα μου εμήνυσε η δίηγηση να πάψει
αλλά , όπως ξέρεις, και εγώ κάπου τους έχω γράψει

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 6:15 μμ

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 7:08 μμ

ΩΔΗ ΤΩ ΠΑΠΟΥΛΗ
————————————-

Ειναι ο Παπουλης ποιητης παρα πολυ μεγαλος
που ουτε μεχρι τ΄αρχιδια του δε εφτανε ο Γαλλος
ο γερο-Λούης ο Αραγκον που ητο κι αυτος κουμουνι,
κι ο πΡιτσος που εκαλυπτε με γενι το πιγουνι
ητο κι αυτος πολυ μικρος μπρος του Παπου την πενα
που φτανανε ως τ΄αρχιδια του τ΄αγριωπα του γενεια!
Ακομα κι Ναζιμ Χικμετ ητο μπροστα του νανος
ο δε Νερουντα φανταζε διπλα του τσαρλατανος
Και μονο ο Λορκας ειχε πει τις πιο σωστες κουβεντες
“-Μπρος τον Παπουλη ειμαστε για…να μας κλαινε οι ρεγγες”!!!

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 7:20 μμ

ه از تعهد 15 دقیقه ای خود در هفته کوتاهی کرده باشم و وقتی که در عمل صرف شده ‏است به مراتب بیشتر از زمان معهود بوده است. در حقیقت استقبال خوانندگان بسیار بیشتر از ‏حد انتظار بود و باید تصمیم می گرفتم که وقت محدود خود را صرف نوشتن مطالب جدید ‏کنم یا به احترام کسانی که سخاوتمندانه من را شریک افکار و اندیشه های خود کرده

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 8:27 μμ

Υμνος στον Παπούλη στα ιρανικά.

Παπούλης

Τον ύμνο που μου έστειλε ο Αχμαντινετζάτ
παράνομα τον τύπωσα θα βγάλω σαμιζντάτ
μα προς στιγμήν δεν ημπορώ , το έπος ετοιμάζω
για το που πάθαμε βαρύ εις Σιβηρίαν κάζο

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 9:05 μμ

skupitsa

Ουδόλως θα ενοχληθώ αν δω αεροπλάνα
αλλά πολύ θα συγχλιστώ με τη ξανθιά Σβετλάνα
που τ΄όνομά της μουρμουράς και τότε αναστενάζεις
και σαν ρωτώ καμώνεσαι πως βαρυστομαχιάζεις.
Μ΄αυτή τη τσουγκασβίλισα ή θα τα κάνω λίμπα
ή θα’ βρω τις Σερβίδες μου να παίξουμε μπιρίμπα.
Το γύρισα το φύλο μου και πάει η ηπιότης,
πότε θα μπει στη σχέση μας και λίγη σταθερότης;

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 9:12 μμ

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 9:34 μμ

Ωδή μεγάλη δύσκολη βάλθηκα να συνθέσω
τις μουσικές μου απόπειρες θέλω να σας εκθέσω.

Δεν έχω χρόνο να στρωθώ, να γράψω επιτούτου
περί του μέγα μπαγλαμά και του μικρού φλαούτου.

Ελπίζω πως αργότερα θα είναι τελειωμένη
και θ’ ανεβεί εδώ, στην χελιδόνα τη χαμένη

αυτή η η ωδή για φλαούτο με ράμφος
(παρατονίζω αθέλητα: φταίει ο Νοσφεράτος!)

Παπούλης

Εκείνο το απόγιομα σαν φύγαμε απ το Γράμμο
βαθειά συλλογιζόμουνα τι έπρεπε να κάνω
μέσα στο δάσος στη γραμμή πηγαίναμε πορεία
πεντέξη κουβαλάγαμε απάνω στα φορεία

ετούτη η υποχώρηση μας πήγαινε στον άδη;
το βράδυ ανεβήκαμε όλοι στο Μάλι Μάδι
ανάμεσα στα έλατα στήσαμε τις σκηνές μας
σκάψαμε χαρακώματα τριγύρω απ τις σπηλιές μας

ο κάπταν Άλκης πούστειλαν για διοικητή στο τάγμα
από τη καθοδήγηση , καθόταν σ’ ένα σάγμα
φρόντιζε το ποδάρι του , δεν έλεγε να γιάνει
και φώναξε το σιτιστή που λέγαν Βιογιάννη

“να στείλεις τρείς να ψάξουνε πού’ναι το πρώτο τάγμα
να φέρουνε εφόδια , να φάμε κανα πράγμα
η πείνα μας τσατάλιασε και αύριο πολεμάμε
αν είναι να πεθάνουμε , χορτάτοι θε να πάμε”

το λούγκερ καθαρίζοντας φώναξε το Μιχάλη
εκείνο το Τρεμόπουλο , πούταν σε μαύρο χάλι:
“Λοχία” τούπε “φρόντισε οι άντρες να κοιμηθούνε
οι υπηρεσίες να οριστούν και οι σκοπιές να μπούνε”

αμπρί δεν είχε για να μπεί δεν πρόλαβαν να σκάψουν
μες τις σπηλιές κατέφυγαν καμμιά φωτιά ν’ ανάψουν
σε ύπνο πέσανε βαρύ ,μεσάνυχτα και κάτι
τη πείνα να ξεχάσουνε , δεν είχαν παρ’ αλάτι.

κοντά στα ξημερώματα συναγερμό βαράνε
τα παρατηρητήρια και οι σκύλοι ν’ αλυχτάνε
τις θέσεις καταλάβαμε όλοι μας μες τη βιάση
μη μας προκάνει ο εχθρός , αιχμάλωτους μας πιάσει

από το λόγγο απέναντι φαινόντουσαν κινήσεις
πυρά εκρήξεις ουρλιαχτά φωνές και απαντήσεις
μήνα σε γάμο ρίχνουνε , μήνα σε πανηγύρι
πα στα καρφιά καθόμουνε σαν τον ινδό φακίρη

μα ξάφνου όλα σώπασαν και φύλλο δε κουνιόταν
περίπολο οργανώναμε να στείλουμε μα όταν
από τα δέντρα πρόβαλλαν οι τρείς πούχαμε στείλει
σύνδεσμο και για τρόφιμα στο καπετάν Βασίλη

τού πρώτου μας του τάγματος , με φορτωμένα χέρια
αμέσως πιάσανε δουλειά τα άδεια μας τα τζιέρια
και τραγουδούσαν το σκοπό της πείνας σαν τα πιάνει
και ο καπτα Άλκης φώναξε ευθύς το βιογιάννη

μα πίσω απ τους συνδέσμους μας φανήκαν κάτι άλλοι
σερνόνταν και φωνάζανε ήταν σε μαύρο χάλι

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 10:26 μμ

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 10:48 μμ

Αν θελεις σταθεροτητα, να΄μαστε αγαπημενοι
Σκουπιτσα, απ΄το κρεβατι μας να λειπουνε οι ξενοι,
γιατι σε μια σχεση σωστη χωρανε μονο δυο
δεν ειμαστε για “σχηματα” ουτε για κανα τριο.
Οποια ρουσφετι σου ζητα ή να μεσολαβησεις
στον προεδρο του Ιδρυματος για να της δωσει λυσεις
αν θελει για κανα διορισμο με διχως εξετασεις
αν εβγαλε τον κόριζα ή παρουσιαζει εξαψεις
αν την στενευει ο κορσες ή την επιασε φαγουρα
και θελει λιγο να ξυστει στου θειου τη μαγκουρα
στελε τη στο γραφειο μου κι οτι μπορω θα καμω
πες της πως ολα γινονται (μα μη ζητησει γαμο)!

Μα ολα αυτα πολυ μακρυα απ΄τη νυφικη παστάδα
αλλιως Σκουπιτσα η σχεση μας θα γινει στραπατσάδα!

Alkibiades (??!)

Ω, ρε παπουλη ο ρολος μου ειναι πολυ βαρυς
μεσα στην πεινα, στις σπηλιες, μπορεις να ηγηθεις;

Τεσπα, το πραμα ειν’ζορικο, μα πανε παρακατω,
θελω να δω, πως διαολο θα φτασουμε στον πατο…

Μεσα στην πεινα, στην σπηλια, μουρθε’να οκταποδι,
και ουζου θεια μυρωδια με χτυπησε σα βολι.

Πεταχτηκα και συφορα, το λιπος τσιτσιριζει,
το λουγκερ μεσα στη φωτια, σαν οκταποδι τριζει…

Ευθυς αμεσως εστησα ενα στρατοδικειο,
τον Αλκη τον κοιμωμενο τον βγαλαμε στο κρυο.

Κι ευθυς τον εκτελεσαμε χωρις πολλα πολλα,
σωστα και δικια, εξεθεσε το κομμα εδω, να.

Παλι πεταχτηκα, και να, το λουγκερ με κοιταζει,
μεσα απ’τα λαδοπανα οπου γλυκα φωλιαζει…

Επεσα θυμα πολλαπλων πραγματικοτητων,
που ο αρχαιος ο θεος, μας στελνει με τον υπνον;

Η ειναι αυτο ενα οραμα μελλοντικων πραγματων,
οπου μουτσουνα κι εαυτος μπερδευουν τα βυζια των;

Νοεμβρίου 26, 2007 στο 10:58 μμ

Ένα όραμα μελλοντικών πραγμάτων « Η καλύβα ψηλά στο βουνό

[...] http://panosz.wordpress.com/2007/11/21/helidona-12/ [...]

Στο Μάλι Μάδι έπεφτε γλυκά το δειλινό
κι εμείς ετοιμαζόμαστε για τον εσπερινό
του Τάγματος καταυλισμό, εκεί μες τις οξ(ι)ές
κι από παντού ακούγονταν θεσπέσιες μουσικές.

Ήταν η μπάντα του Στρατού του Δημοκρατικού
(ρεπερτορίου Ρωσικού, αλλά κι Ελληνικού)
Έπαιζε κομμουνιστικά, υμνούσε αρχές κι αξίες
και έψαλλαν μελωδικά μέχρι και οι λοχίες.

Υπήρχαν όργανα πολλά’ ξεχώριζε το βιόλι
(ακούγοντάς το νόμιζες πως δε θα σ’ εύρει βόλι)
ζευγάρωνε αρμονικά εκεί με μία κίθαρα
(τα έπαιζαν δυο μαχητές, ξαδέρφια κοντοπίθαρα).

Σε άλλους κόσμους σ’ έπαιρνε το φλογερό φλαούτο
κι όλοι αναρωτιόντουσαν «μωρέ, τι είναι τούτο;»
Αποκρινόταν κλάρινο από την Ημαθία
κι έλεγε: ζήτω ΚΚΕ, ζήτω η Σοβιετία!

Τα τάμπουρλα κρατάγανε με τέχνη το ρυθμό
κι η τρόμπετα ξεφύσαγε με χάρη και θυμό.
Παίζαν και δυό ακόρντεον από το Μοναστήρι
και οι αντάρτες φώναζαν: θα γίνει πανηγύρι!

Ακούγαμε με έκσταση το σουραβλί ανυπόμονοι
και μια βιολά που στέκονταν πίσω από το τρόμπονι
ν’ αλλάζει αναστεναγμούς μ’ αυτό το σαξοφώνο.
Τότε κάποιος ψιθύρισε: δεν ημπορώ, λιγώνω…

Έτσι εκύλησε η βραδιά εκείνη η μουσική.
ξάφνου είπ’ ο ασύρματος: όλοι επιφυλακή.
Οι μαχητές τραβήξαμε στα δυνατά αμπριά μας
μα οι μουσικές ταξίδευαν για ώρα στην καρδιά μας.

Νοεμβρίου 30, 2007 στο 9:01 μμ

Παπούλης

Όταν αυτοί σιμώσανε μεγάλο νταβατούρι
ο παπα Νόσφης έτρεξε να πάρει τ’ αγιαστούρι
γιατί αυτοί που ήρθανε σας λέω εν αληθεία
ήταν ο καπτα Ισίδωρος ο Φούρκας και η Θεία

και δίπλα τους σερνότανε και η άτιμη Μαρίκα
οπίσω τους ερχότανε και μια μικρή κατσίκα
ο καπτα Φούρκας έσερνε το ξύλινο ποδάρι
χωρίς πια το παράσημο που κάποτε είχε πάρει

ο καπτα Θείο ήτανε ξανά βαριά πλευριτωμένος
κι απ το σφοδρόν της έκρηξης ολίγο συγκαμμένος
η Θείτσα ήτανε κι αυτή στο πλάι μαυρισμένη
και η Μαρίκα στο μερί φαινόταν ματωμένη

οι αντάρτες ξεσηκώθηκαν κι όλοι φωνάζαν ζήτω
και ένα δάκρυ κύλησε στου Κύκλωπα το μύτο
απ την ομάδα λείπανε μονάχα οι Σερβίδες
και έτσι δεν ξοδευτήκανε τσάμπα χειροβομβίδες

άλλοι τους αγκαλιάζανε , άλλοι πυροβολούσαν
ο παπα Νόσφης χούφτωνε εκείνη τη θεούσαν
τη Μαρικώ, κι ο κάπετάν ο Άλκης ο γενναίος
που έχανε τη διοίκηση το έφερε βαρέως

τα δύο του τα παράσημα καθάρισε απ’ τη σκόνη
και σε ένα βράχο ανέβηκε το λούγκερ του σηκώνει
με τη φωνή του τη βαριά άρχισε να μιλάει
πως είναι προβοκάτσια στους άνδρες να εξηγάει

“ακούστε παλληκάρια μου και του βουνού καπλάνια
πώς έγινε και γύρισαν ετούτα τα αλάνια;;
αυτοί δεν εκοιμόσαντε στου ουρανού παγκάκι
όταν ανατινάχτηκε το άθλιο τους γιατάκι;;

εκεί που όργια κάνανε ο Θείος κι οι σερβίδες
όταν τυχαία σκάσανε κάσες χειροβομβίδες,
τη μοναρχοφασίστρια μέσα δεν είχαν πάρει
κι ο Φούρκας δεν εβάσταγε στους άλλους το φανάρι;;

πώς γίνεται και γύρισαν , εμένα μου μυρίζει
για κόλπο της αντίδρασης , σ’ αυτό το μετερίζι
που επειδή δεν το μπορούν εμας να μας το πάρουν
με πράκτορες σαν τούτους δώ πάνε να μας τουμπάρουν”

όλοι τον εγιουχάρανε , τον κατεβάσαν κάτου
στα χέρια τον παρέδωσαν του παπα Νοσφεράτου
για τιμωρία τούβαλε και για καθήκον τούτο:
να καθαρίζει ολημερίς το φλογερό φλαούτο

Δεκεμβρίου 1, 2007 στο 1:17 πμ

Δεκεμβρίου 1, 2007 στο 4:03 μμ

Καπετάν Φούρκα ο καθείς και η επιλογή του
- άλλος φλαούτο να βαρά και άλλος το πουλί του.

Ξέρω και κάποιον το πουλί που πήρε για φλαούτο
κι ολημερίς κι ολονυχτίς ιδρωκοπά με τούτο.

Αλλά το θέμα είν’ αυτό; Το θέμα είναι άλλο
- και ήρθε η ώρα κι η στιγμή παγάκια να σου βάλω!

Φούρκα, η Μαρίκα είχε σταλθεί από την καθοδήγηση
και για τις ύβρεις που της λες, θα δώσεις μιαν εξήγηση!

Τη μία άτιμη τη λες, την άλλη δε διστάζεις
και μοναρχοφασίστρια τη Μάρω ανεβάζεις!*

Κι όμως αυτή υπηρέτησε στ’ αμπρί του Βαφειάδη
και μίλησε πολλές φορές με το Ζαχαριάδη.

Άμα διανοηθείς ξανά μαζί της να τα βάλλεις
να ξέρεις πως τη μνήμη τους βαρύτατα προσβάλλεις.

Ξέρεις εσύ μες τα αμπριά του Γράμμου τα κυπάρινα**
- πόσα φλαούτα έπαιξαν αλλά και πόσα κλάρινα;

Μετά, στην υποχώρηση, πήγε στη Ρουμανία
μελέτησε το Μαρξισμό με πάθος και μανία

έγινε κομμουνίστρια απ’ τις ξεχωριστές
(παράλληλα είχε εκπαίδευση καλή στις μουσικές)

Μέρα κακιά ξημέρωσε – που να μην είχε φέξει
και βγήκε η ΕΣΣΔ πως ήταν Κωσταλέξι

τότε η Μαρίκα έχασε αυτά πουχε πιστέψει
-κι ούτε φλαούτο είχε πιά ή κλάρινο να παίξει,

επήρε τότε τα βουνά, μονάχη τριγυρνούσε
κι από τον πόνο τον βαρύ, συχνά μονολογούσε:

Που είσαι θείο αρχηγέ και Φούρκα καπετάνιο;
(αύριο είναι Σάββατο, πρέπει να κάνω μπάνιο)

Που ‘στε και με αφήσατε, μόνη χωρίς ελπίδα;
Τι βλέπουνε τα μάτια μου; Μία μικρή καλύβα!

Μέσα ακούω μουσικές, ακούω φωνές και γέλια
Βλέπω και φάτσες γελαστές – κι εν’ όλο παιδαρέλια!

Βλέπω καλά; Ωιμέ σ’ εμέ! Ο Φούρκας είν’ ετούτος
ο αψηλός, ο ευθυτενής, που μοιάζει σα φλαούτος;

Θα μπω και γω αλλά χωρίς να τους φανερωθώ
κι απ’ όλους περισσότερο το Φούρκα να ενοχλώ!

Γιατί βαθύ ‘ ταν αίσθημα εκεί, σ΄αυτή τη ράχη
του Γράμμου, ώσπου πάτησε την άτιμη τη νάρκη

και το ποδάρι τούκοψε πιο πάνω απ’ το γόνα.
Μα βλέπω πως δεν άλλαξε, ζοχάδας είναι ακόμα!

Παπούλη, τώρα έμαθες τα γεγονότα πια
που τη Μαρίκα φέρανε σ’ αυτή τη συντροφιά.

Ήταν του Φούρκα ο έρωτας, μα δεν τ’ ομολογεί
- στριμμένο άντερο κι αυτή. Μοιάζετε, δηλαδή.

Κοίτα λοιπόν τη Μαριγώ να τηνε καλοπιάσεις,
να βρεις και συ μια γκόμενα, για να ξεχειμωνιάσεις…

Χιόνι πολύ στις κορυφές του Γράμμου που γυρίζεις
και μόνος μες το πάπλωμα κρυώνεις, τουρτουρίζεις.

Μ’ αν η Μαρίκα είν’ εκεί, που παίζει και φλαούτο
με γέλια ολοκληρώνεται το ποίημα ετούτο!

(άντε, καλορίζικα!)

—
*θέλω να πω ανεβοκατεβάζεις
**ενισχυμένα με κορμούς κυπαρισσιών, εναλλάξ με χωμάτινες στρώσεις

Μαρίκοβα

Ωιμέ, σε εμέ !!! Τι έπαθα… η δόλια από τον Πάνο
αν και καλά κρυβόμουνα, βρήκα το δραγουμάνο…

———–

Ναι… ήρθα στην Καλύβα σας γιαυτόν, τον κάπτα Φούρκα
Ω! χρόνια… ω! παλιοτέρμινα που έπεσα στη λούμπα.
Μα ήρθε η ώρα να τα πω, τώρα περάσαν χρόνια
για τον ανομολόγητο έρωτα μες στα χιόνια…

Θυμάμαι, που’μουνα μικρό, ξανθό ξεπεταρούδι
που μ’ έστειλαν οι σύντροφοι να γίνω ένα κουκούδι*.
Ξέρανε τη θητεία μου στον Βαμβακάρη Μάρκο
και ανάνηψη με πέταξαν στον Βαφειάδη Μάρκο.

Δυο διαμαντένια δάκρυα στα μάτια αργοκυλάνε
που μου’ρχονται οι θύμησες -κι είμαι: άστα να πάνε…
Έχω να κάνω οικιακά, να πάω και για ψώνια
την ιστορία θα σας πω, μετά τα μακαρόνια !

______
* Και το προφανές, αλλά και το κακάδι, απ’ το “κακό σπυρί”… )

Δεκεμβρίου 2, 2007 στο 3:19 πμ

Μαρίκοβα

Αποσπάσματα από έρωτες
(Κεφάλαιο Θ, σελίδα Φ, παράγραφος Ξ)

Είναι παλιά παράπονα… μεγάλη η καταφρόνια…
μόνο το Φούρκα ευγνωμονώ, που μου’δειξε συμπόνια.
Όταν ανέβηκα βουνό για να τους συναντήσω
γραμματικούδι, στο αμπρί, με βάλανε ν’ αρχίσω.

Τον κάπτα-Φούρκα στείλανε και μου’δωσε ένα σάκο
με τα σκουτιά που θα φορώ (μην πάθουν κανα τράκο…)
Με μαύρη χλαίνη μ’ έντυσαν και μια χοντροαρβύλα
αλλά, το Φούρκα έκοψα πως είχε μια τσαντίλα (στο βλέμμα μια σκασίλα)…
(Τότε, τον έλεγαν αλλιώς, γιατί δεν τον αντέχανε
Ο Κάπταν Ανυπόφορος, λέγανε, και τον τρέχανε !)

Σα γνήσια αντάρτισσα ζώστηκα και με σφαίρες
και ξαμολιόμουν στις κορφές -κι έτσι περνούσαν μέρες…
Οι πρωτοκαπετάνηδες τα βράδια με καλούσαν
να τους κρατάω συντροφιά σαν μπεκροκοπανούσαν.

Στο παραπέρα το δεντρί ο Φούρκας (ξυλιασμένος)
ξάστερες νύχτες ξάγρυπνος, ξάγιαζε ξαγριωμένος…
(σαν ξέβγαινα, πια ξέμπαρκη, και ξεθηλυκωμένη
κι από τα ξίδια τα πολλά, σαφώς ξεθεωμένη…)

Το μάτι του το ένιωθα απάνω μου, με πόθο
που φούντωνε μες στη νυχτιά -και σκέφτηκα ένα κόλπο.
Εγώ που πια δεν άντεχα τους παπουδοπατέρες
άρχισα να φορώ -κρυφά, τις νύχτες- τις ζαρτιέρες.

Καβάλαγα τον Άγριο -ούτε που τον φοβόμουν
να πάρει ο κόρφος μου δροσιά -σα να ξαναγεννιόμουν
και κάλπαζα στα διάσελα, στα πέρα αγριοτόπια
(του κάπταν Φούρκα ήτανε αυτά τα κατατόπια).

Τον μπάνιζα από μακριά, σαν έναν όρθιο μούτσο,
και μες στην παραζάλη μου… σα να ‘παιζε φλαούτο.
Ξαναγυρνούσα την αυγή, ξανθοξεμαλλιασμένη
και -επίτηδες- πλησίαζα σιμά του, αλλοπαρμένη.

Μου ‘ριχνε -τόσο στοργικά- στους ώμους μια βελέντζα
κι αντικριστά καθόμασταν -πώς παίζουμε πασιέντζα; Εεεεεεε–
Αρχιζε το τραγούδι του (με συνοδεία από φλαούτο μόνο) :
“Σκύλα μ’ έκανες και λιώνω, κάτω απ’ το δεντρί με πόνο”.

Τού ‘λεγα: Κι άλλο καπιτάν… κι άλλοοοο ! Το ίδιο θέλω…
και το’παιζε μερόνυχτα, του ‘φευγε το τσερβέλο.
Τον φίλαγα στο μέτωπο, -χάιδευα το φλαούτο
και στη νυχτιά χανόμουνα, ώσπου να πει μινούτο.
*[Γέλασ' η κόρη κι έφευγε τη νύχτα, στο σκοτάδι
κι άδικα την περίμενε ξάγρυπνος κάθε βράδυ]

Έτσι τον εξαλάφρωνα, σαν ξάλλαζα απ’ τα ρούχα
κι ο καπετάνιος, έπειτα, κοιμόταν δίχως φούρκα.
Και ο καπτα-Ανυπόφορος απ’ το εξής και για όλους
έγινε Φούρκας κι έβριζε αγγέλους και τριβόλους…

Μια μέρα, όπως καθόμασταν σε χόρτα χιονισμένα
“Μαριώ, μου λέει, σε ποθώ, μα ντρέπομαι να σου το πω… είμαι σκληρός για σένα”…
–κι αυτό το πρωτοέβγαλε ο Φούρκας, απ’ το πάθο(ς)
άσχετα που το μάθατε -κατόπι- απ’ τον Ζάχο(ς)…–

Την ώρα εκείνη πέρναγε -εις την κορφή πιο πάνω
ο καπτα-Γιώτης, που ύστερα τον προσφωνούσαν Πάνο.
Τα είπε όλα τσ’ αρχηγούς, με ΣΙΓΜΑ και με ΝΙ
και μ΄έδεσαν και μ΄έστειλαν στης Μάνας το Βουνί…

10 μερόνυχτα έκατσα χωρίς να δω το Φούρκα,
-κακή πληγή που μ’ άνοιξε… και χάθηκα στα βούρκα.
Μια Κυριακή (ποιος το περίμενε πως θαταν Κυριακή…) σιμά προς τον Απρίλιο
ήρθε κι η απελευθέρωση και πάει το ειδύλλιο…

Ο καπτα-Φούρκας πρόβαλε -με ξύλινο πια πόδι
να σέρνει το βαρύ κορμί, γι’ αυτό το κατευόδι.
Με έλυσε, μ’ αγκάλιασε, με ζέστανε απ’ το ψύχος
και τού ‘πα με τρεμάμενη φωνή -βέβαια, μ’ άλλο ύφος… :

*[Σέλωσε τη φοράδα μου για το στερνό ταξίδι
με πατανία κόκκινη ωσάν το δειλινό
και κάμε με το χέρι σου αντήλιο σαν θα φεύγω
καμάρωσέ με και μην κλαις την ώρα που κινώ.
Απ’ τα βουνά της μοναξιάς στον ποταμό της θλίψης
κι από το δάσος της σιωπής στου πάθους το γκρεμό
πέρασα με το όνειρο στο στήθος φυλαχτάρι
κι αγάπησα και μίσησα κείνο το πηγαιμό...
Νοιώθω του τέλους τη ματιά να με παραμονεύει
σαν το θεριό που του ζητά εκδίκηση η καρδιά
λες και του σκότωσα εγώ το ακριβό του ταίρι
ώρα που ζευγαρώνανε μια φεγγαροβραδιά.]

Κι ο πρώην Ανυπόφορος, χωρίς φούρκα καμιά
μ’ απάντησε ευθυτενής, μα με πληγή βαθιά :

*[Σαν κάμεις κόρη, μη της πεις πως είχες αγαπήσει
κάποιον τρελό απού ’θελε ν’ αλλάξει το ντουνιά
στης νιότης την αποκοτιά και τώρα τον σκεπάζει
βαριά σαν την ταφόπλακα του κόσμου η λησμονιά.
Είναι και μερικές καρδιές από την άλλη όχθη
που βγήκαν και ταξίδεψαν με όρτσα τα πανιά
κι άλλες στης τρέλας το βυθό κι άλλες τις παραδέρνει
ένα μεράκι αλύπητο σε μια φτωχή πενιά.
Κι έτσι κατάρα τα κρατεί κάποια παλιά τραγούδια
να ταξιδεύουν ζωντανά σ’ όλες τις εποχές
και τα σιγοτραγούδησαν στόματα πικραμένα
τόσο πολύ που γίνανε στο τέλος προσευχές]

Δάκρυα κυλούν στα μάτια μου, μ’ αυτή την ιστορία
και ο πρώην Ανυπόφορος γνωρίζει τα “σημεία”…
Όχι πως κακοπέρασα… πως έβαλα πλερέζα
-αν έχει χρόνο θα σας πει πώς έγινα ντιζέζα.

Που απ’ το Κόμμα μ’ έδιωξαν ώς και στη Ρουμανία
και βρέθηκα στα καμπαρέ στη νέα τη Ρωσία.
Δικιά του πια η επωδός, σ’ αυτά αντιπαρέρχομαι
(και όπως καταλάβατε, απ’ τους Χαϊνηδες έρχομαι…)

___________
* [αυτά που είναι σε αγκύλες είναι βέβαια από τους Χαϊνηδες, που μόλις τους άκουσα στο Κύτταρο. Μην τους χάσετε ! ]

Δεκεμβρίου 2, 2007 στο 3:14 μμ

skupitsa

Μαρίκα μου γλυκόγλωσση, μουσικογυρισμένη
Αχ πες μου σε παρακαλώ κι εμένα την καημένη
εκεί στο παραπέτασμα ήταν κι η Σβετλάνα
ή μόνο βόμβες πέφτανε από τ’ αεροπλάνα;
Ο θείος μας τί έκανε, τον είχες συναντήσει;
Πες μου προτού η έγνοια του με ξαναξενυχτήσει.

Δεκεμβρίου 2, 2007 στο 8:27 μμ

Παπούλης

Χθες βράδυ το γλεντήσαμε σε ένα ρεμπετάδικο
τη ζήση να ξορκίσουμε απ το κακό κι απ τ’ άδικο
εφτά οκάδες ήπιαμε τέσσερεις νοματαίοι
κρασά μεζέδες άνθεα και του θεού τα ελέη

Και σήμερις πουρνό πουρνό , γύρω στο μεσημέρι
επήρα τα οποία μου και ένα καφέ στο χέρι
στη πιλωτή κατέβηκα τα κάρβουνα ν’ ανάψω
η σχάρα να καθαριστεί κι ύστερα να τη κάψω

πάλε μπριζόλες και κρασά μαζί με άγρια χόρτα
γιατί σε εμπνεύσεις της στιγμής ποτέ δεν κλείνω πόρτα
έτσι απο χθές στη ντίρλα μου έχασα επεισόδια
για νά βρω τώρα ξαφνικά της Μαρικώς τα εισόδια

που μπλέχτηκε στα πόδια μου και φούμαρα πουλάει
για κάποιον Ανυπόφορο πού λαχε να αγαπάει
δε τα μολόγησε καλά , την έβαλε ο Παπάγος
για εντράδα ρετσινόλαδο , μετέπειτα ο πάγος

Έτσι εδώ δεσμεύομαι όλα να τα ιστορήσω
όταν με πιάσει ο καφές και λίγο ξεμεθύσω

Δεκεμβρίου 2, 2007 στο 9:59 μμ

Δεκεμβρίου 2, 2007 στο 9:59 μμ

Εαν σε τρωει η εγνοια μου και λες πως ξενυχτας
αντι εις τα …παραθυρα να βγαινεις να ρωτας

τον πασα εναν εκαστο, την καθε Μαριγω,
για να σου πουνε τι εκανα με τη Σβετλανα εγω,

προσφερουσα κουτσομπολια στα αδηφαγα πληθη,
στο υψος σου πρεπει να σταθεις (Πρωτη κυρια του ΊΘΙ)!

Κι ο πλανηταρχης καποτε, ο προεδρος Μπιλ Κλιντον
οταν επαραστρατησε κι επηγε μ΄ενα βλήτον

η χυλαρη εσταθηκε στο υψος μιας κυριας
δεν βγηκε στα παραθυρα ρωτουσα τας …Μαρίας

μοναχα πουρο αν φουμαραν ή εκαναν και πιπα,
(γιαυτο μια μερα θα εκλεγη και προεδρος των ΗΠΑ)!

Φευγοντας απο τον κοσμο αυτον, τα ματια μου οταν κλεισω
τον ΚΗΠΟ και το Ιδρυμα σκεφτομαι, που θ΄αφησω;

Πως θα τεθεις καθηγεμών σε ΙΘΙ και χελιδωνα
του θειου συνεχιζουσα τον υψηλο αγωνα,

οταν γυρνας στη γειτονια και απο τις Μαριες
για τον δικο σου ερωτα ζητας πληφοριες;

http://pontosandaristera.wordpress.com/2007/12/02/32-12-2007/

Σαν ξεμεθύσεις Φούρκα μου, πολλά έχεις για να μάθεις
- μα πρόσεχε απ’ το ξαφνικό κανα κακό μην πάθεις!

Στο λέω εγώ, για να μην το μάθεις απ’ αλλού:
απόχτησε η μπλογκόσφαιρα “χελιδώνα μου-λού”!

Μονάχα δύο πόντιοι μπορούσαν να το κάνουν
- ένας το μπλογκ κι άλλος την ποίηση θα βάνουν!

Προβλέπω γέλωτες πολλούς και θραύσεις ποτηρίων
και άφθονη διασκέδαση, κυριών και κυρίων!

(και δεσποινίδων, οφκόρς!)

Δεκεμβρίου 2, 2007 στο 10:02 μμ

Δεκεμβρίου 2, 2007 στο 10:41 μμ

Και συ θείε Ισίδωρε, δεν άκουσες ειδήσεις;
Για κάνε κλικ στο σύνδεσμο, να την καλοσωρίσεις!

skupitsa

Επήλθε η διάσπαση, το μαύρο 68
κι εγώ για τη Σβετλάνα σου ξανά δεν θα ρωτώ.
Πριν γίνω διχασμού κορμί και έριδος αιτία
που λαβα κλήση να φανώ σ’ άλλου μπλογκ τα γραφεία
ένα μου μένει φαίνεται πως πρέπει να διαπράξω
και της σκουπίτσας τη μορφή με άλληνα ν’ αλλάξω.
Αν θα με καταλάβετε θα δείξει ο καιρός
πάντα πως θα τον αγαπώ θέλω να ξέρει ο θειος.

ΥΓ Εγώ σε άλλες φωλιές δεν πάω

Δεκεμβρίου 3, 2007 στο 1:29 πμ

Παπούλης

Τα είδα τα καζάντια μας βρε καλυβάρχη Πάνο
γιατί ο σουρβάς ετσούκνιε κι ακόμα παραπάνω
εκεί είδα και το φίλο μου , εκείνο τον αούτο
που στη Σκουπίτσα έπαιζε το φλογερό φλαούτο

Είδα και ανακοίνωση απ το ίδρυμα του Θείο
περι της κρίσης που σοβεί εις το Χελιδονείο
πως έγινε η διάσπαση σαν το εξηνταοχτώ
είναι για γέλια άραγες , ή για ν’ αγανακτώ;;

Εγώ προσώρας ιστορώ αυτά με τη Μαρίκα
εκείνη με την εμορφιά , μοναδική της προίκα
και παραλλήλως εκτελώ τις εντολές του Θείο
σκεπτόμενος Σχέδιο Νανά , αλλά την version δύο.

( η συνέχεια με την Πραγματική Ιστορία Φούρκα – Μαρίκα σε προσεχές τεύχος )

Δεκεμβρίου 3, 2007 στο 1:54 πμ

http://ecology-salonika.org/lib/?p=1268

Εντέλει ήταν φυσικό εκεί να καταλήξει
στιχοποιός που καταδέχονταν ως λύση
να συνταιριάζει (άπειρες φορές…) μια πίτσα
με τη Σκουπίτσα και τη θειά του τη Μουνίτσα!

Μα δεν πειράζει αυτό – καθείς τον εαυτό του
εξευτελίζει ελεύθερα, σαν είναι ριζικό του!
Πριν λίγο είδα απίστευτα αίσχη του ποιητή
σε ιστοσελίδα πράσινη και οικολογική.

Σου δίνω εδώ, παπούλη, το λινκ να το θαυμάσεις
- έχεις και σχέδιο ΝΑΝΑ (β’ βερσιόν) να ετοιμάσεις…

Δεκεμβρίου 3, 2007 στο 1:58 πμ

Δεκεμβρίου 3, 2007 στο 2:13 πμ

Η παλη της ποιησεως και του λαου οι αγωνες
δεν εχουν πολυτελειες για δυο χελιδωνες

φωλιες πολλες υπαρχουνε -και οχι μονο δυο-
μα ΕΝΑ ΕΙΝΑΙ μοναχα ΤΟ ΧΕΛΙΔΩΝΟΩΔΕΙΟ!

Κι αφου ξαφνου τα πραγματα τετοια πηραν τροπη
των κρισεων θα συγκληθει ευθυς η επιτροπη

θα πρεπει ομως συλλογικες να ειναι οι αποφασεις,
γιαυτο θα συμετεχουνε κι οι Οργανωσεις Βασης

της κρισης θ΄αναζητηθουν τα αίτια κι οι λογοι,
κι οι φιλοι θα ψηφισουνε καθως και οι οικολογοι

απο το ΙΘΙ θα κληθουν κι αυτοι να παρουν θεση
γιατι της ποιησης το πουλι το σκισανε στη μεση

αυτους που τους συνωστησαν παλια εις την Ασια
θελουνε να μας κλεψουνε και την ονομασια,

οι Ποντιοι (& αριστεροι), πηραν το Νοσφερατο,
Στον ΟΗΕ θα προσφυγουμε θα φτασουμε ως το ΝΑΤΟ

Γιατι αυτη η διασπαση ποτε πρεπει να περασει
και μεσα στο μανικι του το ΙΘΙ κρυβει άσσοι !

Δεκεμβρίου 3, 2007 στο 2:31 πμ

Θείε,

πλήθος στιχάκια ειρωνικά φτάνουν στα δάχτυλά μου
- με το back space άσπλαχνα τα σβήνω από μπροστά μου.

Εύκολες ρίμες βγαίνουνε, αράδα και γραμμή
(να: χέστηκε η Εμινέ μες το Γενί Τζαμί)

μα τις αφήνω, ο Μορφεύς σα νέφος με κυκλώνει
(μ-λ; Ναι, χέστηκε η φοράδα μες τ’ αλώνι!)

Παπούλης

Πάνο μου είδα και το λίνκ όπου τα Νόσφεια “αίσχη”
αλλά αναρωτήθηκα πόθεν τα αίσχη έσχει
μάθε ότι στο ζήτημα δεν θέλω δημοσία
γνώμη να πώ και προτιμώ να μείνω σε αφασία

Κάθε κουβέντα για αυτό ας γίνει μεταξύ μας
και μέηλ διαθέτουμε για τη συζήτησή μας
όσο για του Ισίδωρου την εντολή σχεδίου
θα φέρει την υπογραφή εμού και του ιδίου

πότε θα είναι ώριμο το ζήτημα θα δείξει
έλειψε και η μαριγώ , με έχει πιάσει πλήξη

Δεκεμβρίου 3, 2007 στο 5:02 πμ

Δεκεμβρίου 3, 2007 στο 5:23 πμ

“…πάντα πως θα τον αγαπώ θέλω να ξέρει ο θειος.”

Αυτο Σκουπιτσα ακουγεται σαν αποχαιρετισμος
ωσαν πικρος επιλογος, κατι σαν χωρισμος,

σαν μυνημα που με κραγιον γραμενο στον καθρεφτη
αντιο λεει ξαφνικο και σαν αυλαια που πεφτει.

Οταν μοναχος βρεθηκα στο μεγαρο του ΙΘΙ
ενω μπεκαλτσες κι ανθρωποι ειχαν ολα χαθει

κι ενω παντου βασιλευε απολυτη ερημια
τιποτα δεν σκεφτομουνα, κανεναν και καμιά!

Εσυ υπηρχες μοναχα μες του μυαλου τη μοστρα
και μυνημα σου αφησα Σκουπιτσα στην απλωστρα

που σουγραφα στην ντατσ(ι)α μου να ερθεις επειγοντως
το γραφα συνθηματικα μην καταλαβει ο Ποντος

(& αριστερος) κι ερθει κι αυτος στη ντατσ(ι)α
γιαυτο κι συνωμοτισμος -τουθ΄οπερ κονσπιράτσια.

ονειρα εκανα πολλα εγω για μας τους δυο
κι εσυ μου λες …”θα μ΄αγαπας” σα να μου λες αντιο.

Μαρικάχικ (χικ)

Φούρκα μου… πες τη φούρκα σου για τη βαθιά σου πλήξη
ν’ ακούσω μοναχά αυτά ! (και ο Νόσφυ δεν θα λείψει…)

Ζήλεψα απ’ τα κοψίδια σου και τις οινοποσίες
και πήγα -χικ- και το έκαψα, σε κλαρινο”θυσίες” !!!

Σε αρβανίτικα χωριά με γίδες και με ξίγκια
αχ! νασουνα από καμιά γωνιά, θ’άλλαζες και μηνίγγια…

[Νύσταξα, δε βαστώ πολύ... θέλω άσπρα σεντόνια
-και συναντήσεις μυστικές, όπως τότε...στα χιόνια !]

Δεκεμβρίου 3, 2007 στο 8:16 πμ

Δεκεμβρίου 3, 2007 στο 11:18 πμ

Φούρκα μου, δε σου ζήτησα τον άνθρωπο να χέσεις
(και οι περσόνες, άλλωστε, κάνουν δημόσιες σχέσεις).

Άλίμονο αν βγαίναμε να λέμε δημοσία
πως στην καλύβα δεν ανθεί σκληρή λογοκρισία.

Εδώ πλακίτσες κάνουμε, αυτά είναι αρκετά
(τα σοβαρά τα θέματα τα λέμε ιδιωτικά)

Κι αν λέγονται και ψέμματα, ψηλά σαν τα βουνά
υπάρχει λύση – λέγεται “το σχέδιο Νανά”!

Αυτό προσμένει τώρα πια όλη η ανθρωπότης
- γι’ αυτό και απαραίτητη είν’ η ουδετερότης!

-X ε λ ι δ Ω ν α (μ-λ) « Πόντος και Αριστερά

[...] Ας αρχίσουν λοιπόν…. οι χοροί [...]

Δεκεμβρίου 3, 2007 στο 5:32 μμ

Παπούλης

Μαρίκα μου τι να σου πώ και τι να μολογήσω
τώρα που το κατάφερα , σχεδόν , να ξεμεθύσω
τη πλήξη μου κανοναρχώ ( δε σπάω το κανόνα )
με τη σεπτή εικόνα σου μέσα στη χελιδόνα

τώρα που απο τη ντίρλα μου πάω να ξενερώσω
τι όρκους πίστης θάθελες ο δόλιος να σου δώσω
κάποτε γνωριστήκαμε , για δώσε ένα σημάδι
υπόσχομαι η ταυτότης σου να μείνει στο σκοτάδι

σε ένα σάιτ βρεθήκαμε , μας πήραν οι ανέμοι
δε πήγαινε σ’ εσένανε , ατίθαση , το γκέμι
μήπως εσύ δεν ήσουνε , μαζί μου δε μιλούσες ;
μέσω εκείνου του MSN , σ’ έκανα και γελούσες

τώρα το μπλόγκι σου κλειστό και μόνο για τους “φίλους”
με password , και το γέροντα έρριξες εις τους σκύλους
εσύ με ξέρεις σίγουρα , μη κάνεις την αθώα
η ευτυχία Μαρίκα μου , προνόμιο για τα ζώα.

Είναι ο κόσμος μας μικρός σαν της νυκτός δοχείο
( έτσι εβρήκα πάλι εδώ το σύντροφό μου Θείο )

( το είχα δηλώσει σε ανύποπτο χρόνο και ελπίζω να βγώ σωστός )

Δεκεμβρίου 4, 2007 στο 3:41 μμ

Παπούλης

Δε βλέπω φίλοι να τσιμπά τούτο το Μαρικάκι
μέχρι τ’ αυτιά κατέβασε το ρόζ το σαρικάκι
κάνει την τάχα μου τυφλή , κάνει πως δεν ακούει
του λύκου αν βγαίνει η ψυχή , δε βγαίνει του το χούι

γι αυτό επιμένω να ρωτώ ωσότου να δεήσει
αυτά που κρύφια τα κρατά νάρθει να μολογήσει

( το βράδυ η συνέχεια της ιστορίας του Γράμμου )

Δεκεμβρίου 4, 2007 στο 9:27 μμ

vioethniki

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟ ΝΟΣΦΕΡΑΤΟ

(ΤΟ ΦΕΛΙΝΙΚΟ ΜΠΛΟΓΚΟΔΡΩΜΕΝΟ και η κατονομασία της ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑΣ)

Καταθέτω εδώ ένα (παλαιο)μακεδονικό οικολογικό σενάριο (βγαλμένο απ’ τη ζωή) ως φθονερός ζηλωτής του «Αληθινά Σενάρια» της διπλανής πόρτας. Ότι πολλοί εζήλωσαν του METAXA την πύρα έτσι κι εγώ δυό τρείς φορές τον έξω δρόμο πήρα… Κι άλλες πολλές -το καπελλάκι μου στραβά φορώντας πάντοτε- από τα έρμα (ζω)νιανιά των ομματιών μου πήρα.

ΑΛΗΘΟΦΑΝΕΣ ΣΕΝΑΡΙΟ ΑΡΧΑΙΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΣ ΚΩΜΩΔΙΑΣ

Μεγαλοπρεπής Μπλογκάρχης Π. (Μ.Μ.Π.)

«…Νεκρόφιλε, το αφήνω, για να μη σε σιχτιρίσω (και σένα και τον Βέτσο!)…»
http://panosz.wordpress.com/2007/04/10/akisgavriilidis-2/#comment-9015

«Σεξουαλικώς» Παρενοχληθείς (Σ.Π.)

«Μπλογκαρχιλογωδέστατε,

Οι σκληρές σεξιστικές εκφράσεις είναι χρήσιμες(;) στην τόπο και στο χρόνο τους για να έχουν και την λειτουργική τους αξία. Έτσι ελαφρά τη καρδία όταν ρίχνονται στην ανωνυμομπλογκόσφαιρα, δημιουργούν βέβαια ένα ενδιαφέρον (άξιο ανάλυσης) παρδαλό δικτυακό (κάπως σαν τηλεπεριοδικό) τοπίο, φέρνοντας και πρόσκαιρες ακροαματικότητες, αλλά εκτονώνουν ανώριμα (ταχυσεξουαλικώ τω τρόπω) τα όποια πολιτικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά του εναντιούμενου προσώπου, προκαλώντας έτσι την εμπλοκή και την ανταπόκριση του σεξουαλικού αντικειμένου (που την έχει γλυτώσει χαριστικά παρά τρίχα) να πάρει μέρος στο φελινικό διυποκειμενικό μπλογκοδρώμενο.
…»

Μ.Μ.Π.

«…θα διαπιστώσετε ότι ΔΕΝ σας σιχτιρίζω – ούτε εσάς, ούτε τον «νεκρόφιλο» που σας επικαλέστηκε. Απέφυγα με μεγάλη επιμέλεια να ασχοληθώ με τις (πολιτικές) απόψεις σας. Συνεπώς, δεν υφίσταται θέμα διαλόγου – ούτε υπάρχει τέτοια πρόθεση/ διάθεση από την πλευρά μου… Πέραν αυτού, εάν θεωρείτε ότι η συγκεκριμένη αναφορά σας προσβάλλει, δηλώνω ότι λυπάμαι – και σας ζητώ συγγνώμη. Αν το επιθυμείτε, πολύ ευχαρίστως θα σβήσω το μέρος του σχολίου που αναφέρει το όνομά σας.»

Σ.Π.

«Εάν είναι έτσι “το αφήνω, για να μη σε σιχτιρίσω” που θα έλεγε κάθε καθαρόαιμος ακκιζο-κομψευό-μενος μπαγιάτης που (αδιάθετος) αποφεύγει με μεγάλη επιμέλεια να ασχοληθεί με τις (πολιτικές) απόψεις μου, ενώ την ίδια στιγμή τις ρίχνει χουλιγκανοειδώς και σεξιστικώς στον μετανεωτερικό μπουγατσαδοπουλέικο του καιάδα.

Δεν με προσβάλλει η αναφορά σας στο πρόσωπο μου. Εκτιμώ όμως ότι εσείς αυτοπροσβάλλεστε όταν με ανεξήγητη(;) bloggελευθεριότητα χειρίζεστε αυθαίρετα οποιοδήποτε πρόσωπο (ακόμα και το πλέον μη αρεστό σας) σαν κακό ήρωα ή κομπάρσο ενός παραμυθιού σας.
Ουδέν κακόν αμιγές καλού. Αυτή η αναφορά σας, στάθηκε η αφορμή να στριφογυρίσω σε κάμποσα μπλόγκ -και στο δικό σας- (παρότι μου δηλώνετε εμμέσως πλήν σαφώς την αποστροφή σας). Υπάρχουν πολύ ενδιαφέροντα θέματα, πλήν όμως τα περισσότερα μπλόγκ πάσχουν από μια επηρμένη άνεση σε ανέξοδες εκφράσεις (κολλητιλίκια και τζαμπαμαγκιές) προκρίνοντας την χειρότερη εκδοχή μιας γραπτής “προφορικότητας” που λόγω της φυσικής απόστασης -και εν τη απουσία του σκώμματος- αδυνατεί να εξομαλύνει συμβιωτικά-πολιτισμικά τις “ρητορικά” υπερτονισμένες αντιθέσεις που -αν και χαλλλαρά- μάλλον επιτείνουν την κοινωνική μας αρτηριοσκλήρωση…»

Μ.Μ.Π.
σσσσσσσσιγή ιχθύος

Σ.Π.

«…Άσχετον θέμα ΣΧΕΤΙΚΟΝ προς term Μακεδονία που μόνον γεωγραφικώς χωρίζεται στα τρία »

Μ.Μ.Π.

« …Ελήφθη, ευχαριστώ»

***

Συνεχίζεται…δυναμικά

ΕΜΜΕΤΡΗ «ΠΑΡΑΒΑΣΗ»

Εζήλωσεν ο ΜιΜιΠί του Κίλλ του Μπίλλ τη χάρη
και βρόντηξε τους κεραυνούς με του Διός τη χάρη
τας Νοσφεράς απέκλεισε και πάλι τας λαγνείας
υπερασπίζων ζοφερώς χρείαν ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑΣ

Πως πέταξε ο ecochris του Σόλων τα σιντία (Σ1)
πως ΜATI ecoάγρυπνο έδιωξε τα θηρία
της γκρούπας κράτησε το φως λαμπάδα νετρονίου
δεν άφησε να εξελιχθεί σε μόστρα εθνικίου (Σ2)

Έτσι κι ο Άρχων ΜιΜιΠί της Μπλογκομετρητίας
οικολογών ξανάπεσε εις τας λογοκρισίας
ως αναμάρτητος κι ορθός, έβαλε πρώτος λίθον
αποδομώντας ευθαρσώς της ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ τον μύθον

Βάζοντας ψευτομπούκοβσ(κ)ο τον κόσμο να ταΐσει
θαρρεί κι οι τοίχοι με τ’ αυτιά έχουν κι αυτοί ξοφλήσει

Δυο μέρες τόβαλε στο νού τη Ρώμη για να κάψει
μα ενέδωσε ποιητικώς μη κι ο ΛΑΟΣ τον κράξει…
Με τέτοια ecoαλογική λογοκοψοτροπία
πρέπει στον άλλο το ΛΑΟ να γράψει ιστορία

Τον ενοχλήσαν φοβερά οι καπριτσιόζες νότες
οι νοσφερές απόχρωσες κι έβαλε αξιολογικούς
«της πριμαντόνας» κόφτες…(Σ3)

«Τρίτε καλοπροαίρετε», λυπήσου με λιγάκι
κι έχω το μπλογκομετρητή ανάψει πλάι στο τζάκι
ΟΛΑ ‘χανε εξυπναδιές τάκοψα με το γάντι
υπό το πρίσμα μου κι ορθώς, με πήρε το γινάτι (Σ3)

Είναι δικό ΜΟΥ μαγαζί, τι λές και συ Αρχηγάρα
μαζί σαν κάτσουν δυο βουνά θα πάθουνε λαχτάρα…
Ο Νόσφυ ας θυσιαστεί σαν κάθε Ιφιγένεια…
άμα τον δεις προσεκτικά έχει ethnikia γένια

Την είδε ο Νόσφυ ταξικά, τα πήρε εν κρανίω
ποντιακώς κι αριστερά, άνοιξε καφενείο
τόστριψε σε μια γωνία (κι ήτανε νέο παλληκάρι)
σαν και να γύρισε απ’ το κρύο
(μες στο μπουφάν χωτός με χάρη)

κι άνοιξε διασπαστικά
μ’ ευαίσθητη σκληρή καρδιά
ethno μ-λ χελιδονείο (Σ4)

Περί του έθνους να ομιλεί
στα ζοφερά εθνίκια
στου ethos πάτριον έδαφος
ν’ αποδομεί τα φύκια *

*φύκια για μεταξωτές κορδέλες
κομψές και τζιριτζάντζουλες
μπλογκαρχικές παντός καιρού
χρώματος, κόμματος, «λαού»
του metaxa φλογέρες (Σ5)

(Σ1) http://users.thess.sch.gr/veccio/ereyna/solon/SOLON.htm
(Σ2) http://users.sch.gr/veccio/ereyna/groupa.htm
(Σ3) http://ecology-salonika.org/lib/?p=1268#comment-2809
(Σ4) http://pontosandaristera.wordpress.com/2007/12/02/32-12-2007/#comments
(Σ5) http://users.sch.gr/veccio/ereyna/LAMPRA_KI_EYXRHSTA.htm

Δεκεμβρίου 4, 2007 στο 10:26 μμ

Παπούλης

( η συνέχεια της Ιστορίας )

Ο Θείος τώρα αγκάλιαζε τους άντρες έναν έναν
κι αυτοί τον εφιλούσανε στα χέρια και του κρέναν
“Αχ καπετάν Ισίδωρε πόσο μας είχες λείψει
ο Άλκης μέσα στις ψυχές δεν μπόραγε να σκύψει

..αυτοί της καθοδήγησης , το γενικό αρχηγείο
που στα αμπριά τους κρύβονται όταν εδώ σφαγείο
μας έστειλαν καθηγητή που δεν μπορεί να βάνει
τους Μάυδες μες το τορβά όταν η μάχη φτάνει”

ο καπετάνιος ρώτησε αμπρί αν έχουν σκάψει
με τα κορίτσα για να μπεί και τη φωτιά ν’ ανάψει
τσιτάτα και διαφώτισες κατάπλασμα να κάνουν
και μ’εντριβές οι κοπελιές τους πόνους του να γιάνουν

μετά στο Φούρκα στράφηκαν όλα τα παλληκάρια
τα γένια του φιλούσανε κι από τα δυό ποδάρια
που τόνα ήταν ξύλινο , τον σήκωσαν στα χέρια
μα αυτός δεν χαμογέλαγε τον έτρωγε η μιζέρια

και σαν τον ερωτάγανε πώς είχανε γλυτώσει
τη κεφαλή του κούναγε : “τους είχανε προδώσει”
η άθλια καθοδήγηση τους είχε υπονομέψει
τη δόξα και τη φήμη τους η άτιμη να κλέψει

τον Νόσφη που τον έραινε με κειά την αγιαστούρα
τον αποπήρε άσκημα , του φάνηκε καζούρα:
“Τι λιβανίζεις βρε παπά , για φάντασμα με πήρες;”
και πήγε στο γιατάκι του με μια κασόνα μπύρες

από αυτές που φέρανε οι σύνδεσμοι κουμπάνια
(στο πρώτο τάγμα είχανε και γαλλική σαμπάνια)
και σαν ο Άλκης τόλμησε να πάει να του ξηγήσει
εκείνος τού’ριξε μια μίλλς που είχε απασφαλίσει

ήταν μεγάλη η φούρκα του και ξέχασε να δώσει
διαταγές και τις σκοπιές ο ίδιος να οργανώσει
ο Άλκης εκαθότανε και έχασκε σαν χάνος
και τότε εμφανίστηκε ο επίτροπος ο Πάνος

Δεκεμβρίου 4, 2007 στο 11:10 μμ

Alkibiades (??!)

Oραιο ειν’ το ποιμα αυτο, δε φανεται στο ποδι,
αλλα παπου υποσχεθηκες να φαμε και (Ο)χταποδι…

Δεκεμβρίου 4, 2007 στο 11:32 μμ

Δεκεμβρίου 5, 2007 στο 1:12 πμ

(προς βιοεθνίκι)

Εν πρώτοις πρέπει αγαπητέ να σου ξεκαθαρίσω
το βασικό – και με τ’ αβάσιμα μετά να συνεχίσω.

Εδώ τηρούμε όλοι μας τον έμμετρο κανόνα
- όλοι με ρίμες γράφουμε σ’ αυτή τη χελιδόνα.

Μη τη μπερδεύεις με αυτή που γράφεται μ’ ωμέγα
- εδώ με στίχους κάνουμε μονάχα την κουβέντα.

Άλλη φορά, παρακαλώ, αυτό μην ξαναγίνει
γιατί απ’ όλα όσα λες, το έμμετρο θα μείνει.

Άλλο:

κάποιος σου γράφει ιδιωτικά. Θα τα δημοσιοποιήσεις
χωρίς τη συγκατάθεση εκείνου να ζητήσεις;

Αυτά είναι ήθη κι έθιμα που διόλου δε μ’ αρέσουν
και δεν τ’ αφήνω καταγής έτσι απλά να πέσουν.

Αν ήταν άλλου μήνυμα και όχι το δικό μου
δε θα στεκότανε στιγμή στο ιστολογιό μου!

Τρίτο:

έχεις και πέντε σύνδεσμους – άλλη αυθαιρεσία
που δεν θα επαναληφθεί ποτέ εν συνεχεία.

Τέλος,

για την ουσία με τ’ εσέ συζήτηση δεν κάνω
- αυτό να τόχεις σίγουρο, όπως με λένε Πάνο.

Δε σε γουστάρω βρε αδερφέ! Και είναι δηλωμένη
η προθεσή μου από καιρό: το βύσσινο να μένει!

Παπούλης

μη σκιάζεσαι βρε Άλκη μου , στο επόμενο επεισόδιο
στου Πάνου την επέμβαση ερχεται τ’ οκταπόδιο
ετράβηξα ένα ξούρισμα και σιάχτηκα λιγάκι
αλλά δε λέει να φανεί το δόλιο Μαρικάκι

τούχω πεσκέσ’ αρχοντικό γεμάτο κομπλιμέντα
και τα λαιμά καθάρισα με τίλιο και με μέντα

Δεκεμβρίου 5, 2007 στο 1:16 πμ

Παπούλης

κι ο θείο τι να γίνεται σε ποιό αμπρί κουρνιάζει
μηνα η Σκουπίτσα εν κρυπτώ κλαίει κι’ αναστενάζει;
γιατί δεν μας διαβάζουνε ; : το αίτιο το βρήκα !!!
μέσα στ αμπρί λουφάρουνε και πήγε κι η Μαρίκα…

Δεκεμβρίου 5, 2007 στο 11:19 πμ

vioethniki

Χλιδάνευρη κακομοιριά
της γλώσσας ταλαιπώρια
ο Λόγος και η Κριτική
ζουνε μαζί, όχι χώρια

Αν επιμένεις πως μαζί
γεννούν ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ
μπές σε μια χρονομηχανή
και πιάσε ΕΠΤΑΕΤΙΑ

Μου μεταξοτυποίησες
το “Γ(ρ)άμ(μ)ατα Χασάπη”
στο ρίχνο κι’ εμμετροπρεπώς
μήπως και μείνει κάτι

….[Στο θέατρο του Λευκού Πύργου ήταν που βγήκε ένας ηθοποιός και είπε:

- Μετάξι, μετάξι, το λάδι πήγε στα δεκάξι και το ψωμί έχει πετάξει…

Δεν κατέβηκε από το πάλκο, τον πήρανε κι έφυγε, επί Μεταξά. Δεν ήμουν παρών, τότε ήμουν δεκαπέντε δεκάξι χρονών, είχε γίνει σούσουρο:

- Πιάσανε τον Τάδε τον ηθοποιό...

Τον πήρανε κουβαλητό…

- Θα το πώ και ας το πιώ ...

Έτσι λέγανε τότε, και κείνος το 'πε και το πιε. Γιατί τότε η τιμωρία ήταν ρετσινόλαδο και κάθισμα πάνω σε μια κολόνα πάγο, ξεβράκωτος.]…

Παπούλης ενσυγκίνητος κι αυτός θα βεβαιώσει

Δεν δίνω ευθέως την πηγή, το λίνκ μη το λερώσω
κι όχι της ρίμας ‘πεκφυγές μην τύχει και “προδώσω”

* Λές κάποιονα ” αγαπητέ … δε σε γουστάρω βρε αδερφέ! ”

Να σου πω ένα κουτουκάκι εδώ παρακάτω…να πας και με τα πόδια;;;

Απ’ έξω “ecoalogia” μέσα-έξω χλιδάνετη
περί παντός του επιστητού σοβαντιπί κακογουστιά

και γράψε έστω μια ρίμα
που να μην είναι τρίμα….

Δεκεμβρίου 5, 2007 στο 12:35 μμ

Δεκεμβρίου 5, 2007 στο 2:43 μμ

vioethniki, απο την πολλή λογοκρισία
γράφεις όποια σου ‘ρθει αηδία.

Παπούλης

Βιοεθνίκιε έσκασες ως μπαλλαρίνα πρίμα
ποιά Γκράχαμ και ποιός Πετιπά σου δίδαξαν τη ρίμα ;
εμείς εδώ , μπασκλασσαρίe πώς να σου παραβγούμε
το ντέφι τ’ αρκουδιάρικο παράτονα βαρούμε

Δεν είσαι σύ για τέλματα
με τα φτερά στα πέλματα
μήπως δεν είναι κρίμα
εδώ να γράφεις ρίμα ;

Δεκεμβρίου 5, 2007 στο 8:00 μμ

vioethniki

Εvet σχολάζοντα κριτή – Ηayir στην αηδία
red greetings στέλνω στο παππού
που τάπε εξόχως εύστοχα για τη Macedonia
δε ξανακάνω τσάρκα εδώ
-έφυγε κι ο οξαποδώ-
its perfect idea (αϊντία)

ο ταπεινών εαυτόν (βιοεθνικώς) αεριωθούμενος

και μή χοίρων Βέτσιστος

νόσφ…

Δεκεμβρίου 5, 2007 στο 8:09 μμ

Δεκεμβρίου 5, 2007 στο 8:20 μμ

Μα πώς θα το αντέξουμε, πως θα το υποστούμε;
ο Βέτιστος εδήλωσε, δε θα τον ξαναδούμε!

Βάλε παπού τη γάτα μας την παρδαλή να κλάψει
- πενθούμε τη απώλεια. Λάμπα να μην ανάψει!

Βαθειά η στεναχώρια μας κι αυθόρμητη η λύπη
- μόλις εξεκουμπίστηκε και (νάτος!) που μας λείπει!

Αντίο εγκαρδίως – και να σας βλέπουμε σπανίως!
(αυτό είναι του Σκαρίμπα)

Δεκεμβρίου 6, 2007 στο 1:26 πμ

στο καλό, και να σας βλέπουμε σπανίως,
σας το λέω εγώ για να μην το πει ο Θείος

Κιορ-Μαρίκα....

Παπούλη, δεν σ’ απάντησα για να καταλαγιάσουν
τα μέσα μου (και τα εδώ)… Να δω πώς θα μου κάτσουν!

____________________________________

Δεν έγινα μια κιορ-Μαρί, καλέ μου παπουλάκο
αλλά είχα ένα ένστικτο για τα απ’ το Νοσφεράτο.
Περίμενα την εισβολή και λέω: Μην επέμβεις
ώσπου η μπόρα τελευτεί -μην χάσεις τα της ρέμβης…

Βρε κάπτα-Φούρκα “τά ‘πιασα” πολύ νωρίς τα βόλια
μα είδες… έκανα το παπί, τάχα μου …χαζοβιόλα…
Περί “ανέμων” και του μπλογκ σα ναχεις πέσει μέσα
αλλά τα μάλα απορώ… (πώς είδες την αντρέσα)

Γιατί ήμουνα προσεκτική, όσο η γριά η τίγρη
και φυλαγόμουν άψογα σε τούτο το παιχνίδι.
Δεν έδωσα δικαίωμα για να μ’ αναγνωρίσεις
(κι αναμφιβόλως στο μυαλό για παλιοσυναντήσεις !
χμμμ… μου μυρίζει “δάκτυλος” εκ της Θεσσαλονίκης….)

Κι εσύ μου λες πολλά “γνωστά” μα εγώ αλλού γι’ αλλού
πρέφα δεν πήρα τι μου λες για γέλια ΜουΣουΝού…
Ένας που με ξεκάρδιζε στο εΜεΣεΝ παλιά
ήταν απ’ τ’ Αυλάκι κάτωθεν -μάλλον, πολύ κοντά.
[ Κι είχε ειδικά χαρίσματα εις ζωοπερισφύξεις !
Έπεσα μέσα; Ή... άλλα νοώ; -και θα σε φάνε οι τύψεις; ]

Μα και έτσι ναναι (φίδι μου) εσύ ξέρεις εκείνη
και η Μαρίκα βερεσέ για “κόρη ξανθιά” δε δίνει !
Όμως με προβλημάτισες μην και με ξέρει ο “θείο”
– άκου τι γίνεται καλέ! στου ΝΕΤ το εργαλείο !!! –
[ Και σκέφτομαι : Μην και τσινάει γιαυτό το λόγο ο θείο ;
με ξέρει από τα νιάτα μου και μ' έβαλε "ψυγείο" ; ]

Τώρα τι πρέπει μου πεις για διαπιστευτήρια;
Μήπως, με ρίμα σου καλή να ‘ρθούν τα συσφικτήρια ;
(& ν’ αρθούν… βασανιστήρια !!! )

))

ΥΓ:
Μα ποιος είναι τελοσπάντω ;
είναι άδικο μπρε Πάνο (απάνω…)
Κλαψψψψψ (ε)…..
Σουτττττ… Παψψψψ(ε)…

Δεκεμβρίου 6, 2007 στο 1:34 πμ

Κιορ-Μαρίκα....

Χρόνια πολλά να ευχηθώ στο Νίκο Σαραντάκο
από καρδιάς ! Και οι ευχές ένα τεράστιο πάκο !!!

–και μη γ@$#@με το ποστ γιαυτόν το Νοσφεράτο–

Δεκεμβρίου 6, 2007 στο 3:20 πμ

Παπούλης

Κυρα Μαρικά πονηρή με πέρασες γι’ αχμάκη ;
γίνεται πέντε η αλεπού , δέκα τ’ αλεπουδάκι ;
ή μήπως νόμισες γιαβρή μ’ πως σ’ έχει καταδώσει
ο Καλυβάρχης που ποτέ περσόν δεν έχει δώσει ;

δυό μήνες τώρα οσμίζοπμαι τα μύχια μυστικά σου,
και στο κουρμπέτι είμαι παλιός , από τα θηλυκά σου
τα πονηρά φερσίματα σ’ ανθίστηκα ο ντερβίσης
σού γραψα και σε πρόσμενα για να ματαγυρίσεις

σαν Κούτβης έμπειρος παλιός τα βρόχια είχα στήσει
ήμουνα βέβαιος : η τζιπούρ σίγουρα θα τσιμπήσει
πρωτύτερα σου πέταξα και κανα δύο σπόντες
ποιός να σε καταλάβαινε , ο Θείο ή ο Κόντες ;

Εδώ πάλι βρεθήκαμε , περάσαν χρόνοι δύο
να κελαηδάμε ολονυχτίς σαν σε ρεμπέτ ωδείο
μπορεί να είμαι δύσκολος , μπορεί να είμαι πότης
αλλά θα μείνει μυστική της Μάρως η ταυτότης

Δεκεμβρίου 6, 2007 στο 7:37 πμ

Δεκεμβρίου 6, 2007 στο 9:03 πμ

Επίσημη δήλωση:

Ο Φούρκας είναι Σέρλοκ Χόλμς
(καλύτερα: Τζερζίνσκυ)
και τίποτα δεν έμαθε
απ’ τη Θεσσαλονίκη!

Νίκος Σαραντάκος

Πολλά έχουν δει τα μάτια μου σε τούτον τον αιώνα
μα τούτο δω το θάμαξα: ευχές στη Χελιδόνα

Μαρίκα μου σ’ ευχαριστώ μου έφτιαξες τη μέρα!
χαμογελώ μέχρι τ’ αυτιά κι ακόμα παραπέρα.

Αντεύχομαι να’ σαι καλά, και ο παπούς, κι ο Πάνος
και όλα τ’ άλλα τα παιδιά που είσαστε κειπάνω!

ν.σ.

Δεκεμβρίου 6, 2007 στο 12:53 μμ

Παπούλης

Νικόλα μου χαλκέντερε που χρόνια σε διαβάζω
και στα κιτάπια σου εντρυφώ στο λέω σε θαυμάζω
για σήμερα σου εύχομαι χρόνια πολλά να ζήσεις
το έργο σου το εξαίρετο ποτέ μη το αφήσεις

Δεκεμβρίου 6, 2007 στο 1:27 μμ

π2

Καλύτερ’ απ’ τον άνωθεν αδύνατον να εκφράσω
ευχές για μακροημέρευση στον Νίκο Σαραντάκο.
Προσυπογράφω με χαρά, λοιπόν, κι εγώ, Παπούλη,
την όμορφη τη ρίμα σου (και πάω στη δουλειά μου).

Δεκεμβρίου 6, 2007 στο 2:07 μμ

Δεκεμβρίου 6, 2007 στο 3:08 μμ

Στο Νίκο εύχομαι κι εγώ τα χρόνια τα πολλά
- κι εδώ με Νίκους πίνουμε σειρά τα τσιπουρά*

—–
* τονισμός σύμφωνα με τη Νοσφεράτεια μετρική, του φλογερού φλαούτου!

Ασμοδαίος

Θέλω κι εγώ να ευχηθώ στο Σαραντάκο Νίκο
-πιστέψτε με: αληθινά, δεν είναι για τον τύπο-
πολύ βαθειά την εκτιμώ όλη την εδουλειά σας·
πάντα υγιής και ευτυχής να είν’ η αφεντιά σας!

Δεκεμβρίου 6, 2007 στο 6:31 μμ

Μαρίκα Ευαισθητοπούλου

Αχούουουου ! κρυφός είναι ο έρωτας του Πάνου για το Νόσφυ μας
σε κάθε ποστ του δε μπορεί… τον φέρνει στο κατώφλι μας !
Παιδάκια, για συνέλθετε… Χαλάτε το κλουβάκι μας !
Μου λείπει ο Νόσφυ τελικά… Πού είν’ το δρακουλάκι μας ;

Γλυκέ μου Νόσφυ, μάζεψε τους βώλους σου και πάλι
σαν την (καλυβο)παρέα μας, γωνιά καμία άλλη !
Άκου… Πήγε στους Πόντιοι (και την Αριστερά)
που κλείσαν και τα σχόλια… Αυτά δεν είν’ νερά ;

Κι εσύ βρε επιθεωρητά… βρε μπαγιατο-Πανούλη
μην δίνεις πια αποβολές, για θα σε τρέμουμ’ ούλοι !!!
Λείπει κι ο Θείο, κι έπεσα σε μαύρη δυστυχία
να ‘ριχνε κανα “βρώμικο” σ’ αυτή τη συ-στιχία.

Να’ναι καλά ο Φούρκας μου που μ’ είχε χάσει χρόνια…
[Είδατε; Υποστηρίχτηκε ο τίτλος "Χαμένη Χελιδόνα" !]
Παπούλη μου, ταράχτηκα με τη συνάντησή μας
για βάλε μπρος… συνέχισε τα της διήγησής μας !

Δεκεμβρίου 8, 2007 στο 5:54 μμ

Παπούλης

Εις του Ευτύχιου τη Τσεκά που ήτανε λεβέντης
έκανα σεμινάρια και πρακτική αβέρτα
το ντοκτορά μ’ απένειμε ο Μπέρια ο Λαυρέντης
τη KGB δεν πρόλαβα , ας όψεται η Καζέρτα

Δεκεμβρίου 11, 2007 στο 1:29 μμ

Δεκεμβρίου 11, 2007 στο 2:11 μμ

Σκουπιτσααααααααα……………………..

Βασσίλω

Ζεστάνατε την πίτσα σας
κι αφήστε τη σκουπίτσα σας
το δηλωσε η δόλια
τη φάγανε τα βόλια

Δεκεμβρίου 11, 2007 στο 2:18 μμ

Δεκεμβρίου 11, 2007 στο 5:33 μμ

Η σκουπίτσα ποτέ δεν πεθαίνει
δεν τη σκιάζει φοβέρα καμιά
μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει
και ξανά στον Ισί-δωρο τραβά!

Βασσίλω

Μαύρη σιωπή και άραχνη σ’ αυτή τη Χελιδόνα
πλάκωσε, λες και τα πουλιά πάθανε τερηδόνα
και πρίστηκαν και δεν μπορούν καθόλου να λαλήσουν
ματαίως ο θείος καρτερεί να τον καθοδηγήσουν
που κρύβεται να τού ειπούν σε ποίο μαύρο χάλι
τι ταχα τής συνεβηκε κι είναι σε παραζάλη
μην έπαθε ένα διχασμό ή καμιά εμμηνόπαυση
ή μήπως απ΄το κόμμα της τής έκαναν απόσπαση
και σ΄ιστολόγιο αλλωνών τη στείλανε να πάει
στίχους προβοκατόρικους εκεί να αμολάει
ή μήπως ούτ΄αυτό συμβαίνει κι είναι μόνη
σαν σκάφος ακυβέρνητο που’ σπασε το τιμόνι
σε ταραγμένη θάλασσα με κύματα βουνά
και την κατάπιε η φάλαινα ωσάν το Ιωνά
κι αυτό το οικολογικό το τέλος της αρκεί
γιατί είπαμε, σαν ήταν νια, τη Φαύστα είχε δει
ή μήπως η αγωνία της την κάνει ν’ αναμένει
του Φούρκα τη διήγηση, να μάθει τι συμβαίνει
τι πήρε ο θείος αγκαλιά κατ΄απ΄τα αεροπλάνα
τις βόμβες που δεν σκάσανε ή την ξανθιά Σβετλάνα;
Χιλιάδες τα ερωτήματα κι απάντηση καμία
Για δέστε δράμα είναι αυτό ή μήπως κωμωδία;

Δεκεμβρίου 11, 2007 στο 5:47 μμ

Παπούλης

Μη με γελούν τα μάτια μου
μην έχω νταγιαντήσει
και μ’ ένα άλλο όνομα
η Σκούπα έχει γυρίσει

Η ερημιά που έπεσε
εδώ στη χελιδόνα
οφείλεται στην έλλειψη
του Θείου απ τον αγώνα

Δεν έληξε η αφήγηση
ταχιά θα συνεχίσω
γιατί μου έπεσαν δουλειές
μα όταν καθαρίσω

όλες του Φούρκα τις πομπές
θάρθω να ιστορήσω
Αυτή τη χελιδόνα μας
πώς να τη παρατήσω ;

Δεκεμβρίου 11, 2007 στο 6:12 μμ

Δεκεμβρίου 11, 2007 στο 10:19 μμ

Παπούλη είσαι ακριβής σε όλες τις διαγνώσεις
και πέρα από τα ορατά μπορείς να αναγνώσεις!

Κι αφού η χαμένη βρέθηκε, προσμένουμε ακόμα
τις ιστορίες πούγραψεν ο Φούρκας για το Κόμμα.

Όταν θα ειπωθούν κι αυτές, χάνουμε τη χαμένη
χελιδονίτσα νια θαρθεί, φρέσκια, χαριτωμένη

κι εκεί θα ιστορήσουμε με κέφι και με μεράκι
ο Φούρκας, ο Ισίδωρος, σκουπίτσα και Μαράκι

για ένα θέμα ζόρικο, που δεν θ’ αποκαλύψω
ακαίρως – επιδιώκοντας ξανά να σας εκπλήξω!

Παπούλης

Σκουπίτσα μου συγχώραμε που σ’ έχω αποκαλύψει
είναι εκείνο το ένστικτο , δε λέει να μ’ αφήσει
της μαθητείας μου είν’ αυτά κατάλοιπα αιθέρια
τότενες που μαθήτευα στο μαγαζί του Μπέρια

Πάνο μου κάνε υπομονή , αυτές τις μέρες πήζω
μια παράτα δώσε μου, δύναμαι να ελπίζω;
αφού τελειώσω τις δουλειές ταχιά θε να τελειώσω
το ένδοξο το έπος μας τότε θα ολοκληρώσω

Δεκεμβρίου 11, 2007 στο 10:35 μμ

Δεκεμβρίου 12, 2007 στο 12:32 πμ

Η ποίηση δε χρειάζεται βιασύνη, νευρικότητα
γιατί (ακριβώς όπως στο σεξ) της πέφτει η ποιότητα.

Γράψε, παπούλη, άνετα, όσο να ολοκληρώσεις
κι όταν δε μένει άλλο πια, σινιάλο εσύ θα δώσεις.

Βασσίλω

Μόνη μου αποκαλύφθηκα και μην ανησυχείς
του θειού η φωνή ακούστηκε στα πέρατα της γης
απόφαση είχα σοβαρή μακρυά να αναχωρήσω
αλλ΄οσο και να συγχλιστώ εγώ να σας αφήσω
δεν δύναμαι, μα μοναχά κάντε μου μια χάρη
άστε τη σκούπα ήσυχη μέχρι να καλιμπράρει
και τη Βασσίλω με το σ παχύ σαν των Σεραίων
δεχθείτε την στη συντροφιά των έξυπνων κι ωραίων.
Ίδια θανε τα αισθήματα τίποτε δεν τ΄αλλάζει
μα δε θέλω η περσόνα μου πουλάκια να ταράζει.
θέλω να κάτσω ήσυχη σε μια γωνιά του κήπου
γαλήνια να αναπαυτώ στην αγκαλιά του ύπνου
κι αν στάζει η βρύση διαρκώς κι αν υγρασία έχει
θαναι ο θείος μας εκεί κι αυτός θα με προσέχει.
Καληνύχτα θείο.

Δεκεμβρίου 12, 2007 στο 1:59 πμ

Δεκεμβρίου 12, 2007 στο 5:27 μμ

Σκουπιτσα εξεπεζεψες απο το σκουποξύλο,
μηπως Βασιλη αγαπησες κι εγενηκες Βασσιλω;

Του θειου τα αισθηματα δεν σκεφτηκες καθολου
που μονος τωρα καθεται στην άκρια του μόλου
κι ενω τα κυματα αφροντουζ του κανουνε στα ποδια
γυρω του συνοστιζονται σαλάχια και χταποδια
κι όλα μαζι του τραγουδουν μ΄ανθρωπινη φωνιτσα:
“Αν σ΄αγαπα αληθινα, θα ξαναρθει η Σκουπιτσα!”

Βασσίλω

Επέστρεψα ποδαριστί, μου πήρε λίγη ώρα
με τέτοια κρίση στην ΟΑ πως να πετάξω τώρα
θα πουν πως κάνω σαμποτάζ στον αερομεταφορέα
πως είμαι ψώνιο και σαχλή, πως παίζω την ωραία.
Πολύ στεναχωρέθηκα που πια δεν κελαηδούσες
είπα θα καταλάβαινες και δεν θ’ ανησυχούσες
μα θα παιζες με τα πουλιά που φεύγουν για το νότο
μη χάσουνε το δρόμο τους και στρίψουν για το Κιότο
(κι ολα μαζί φωνάξουνε “η μπλούζα ρε γαμώτο”).
Τώρα η Βασσίλω είναι εδώ κι αυτή θα σ’ αγαπάει
Μα είναι λίγο σοβαρή και δεν πολυπετάει.

Δεκεμβρίου 12, 2007 στο 6:03 μμ

Μαρίκα

[Θείο] δεν είναι η Σκουπίτσα σου καμία μπαγαπόντισσα
δέξου τα της αγάπης της σαν μια Βασσσσιλαρχόντισσα…

Κι εγώ παρέα κάθομαι στην άκρια του κήπου
προσμένω τον παπούλη μας -σαφώς, μα και περίπου…

Δεκεμβρίου 12, 2007 στο 10:26 μμ

Δεκεμβρίου 12, 2007 στο 11:10 μμ

Να αγαπησω δεν μπορω εγω καμια Βασσιλω
ακομα κι αν μ΄ενα κουπι με σπασουνε στο ξυλο
μα εσυ αν δεν μεινεις σταθερη κι ονοματα αλλαζεις
αυριο αντι να κελαηδας, μπορει και να βελαζεις
Δεν κινδυνευει η σχεση μας Σκουπιτσα να χαλασει
οταν ζητησω απο εσε να με φωναζεις Βλάση;
Για σκεψου πως θα αισθανεσαι οταν με λες Βλασάκο
την ωρα που θα βανουμε …τ΄απίδια μες το σάκο (ε;)

Κατανοω τον πονο σου για τον συχωρεμένο
και μη νομισεις πως κι εγω τον εχω ξεχασμενο,
μα τι οφελουν τα δακρυα -δεν θα τον φερουν πισω-
εχω αλλο σχεδιο κατα νουν το προβλημα να λυσω
με κλαματα και με οδυρμους τιποτα δεν αλλαζει,
γιαυτο: ας ειναι ελαφρυς ο χούς που τον σκεπαζει!

Το σχεδιο ειν΄θαυματουργο, πραγμα το οποιο σημαινει
οτι ακομα και νεκρους μπορει να ανασταινει,
ομως σε πειραματικη βρισκεται ακομα φαση
και γινονται πειραματα στον Κωστα τον Καφάση
κι αν αυτα πετυχουνε θα εκπλαγεις καθοτι
ο Κωσταντης θα κελαηδει οσαν τον Παβαρότι.

Παπούλης

Όταν αντίκρυσε ο φτωχός το φοβερόν οψάρι
από το φόβο το πολύ επήγε να κρεπάρει
δεν ήταν ένα πείραμα προς χάριν επιστήμης
και στόχος του δεν ήτανε η περιοχή της κνήμης

Δεκεμβρίου 13, 2007 στο 8:08 μμ

Βασσίλω

Δεν έχω αυτοδιάθεση, δεν έχω αυτονομία,
δεν δύναμαι, ως βούλομαι, να λέγομαι η κυρία;
Αν το Βασσίλω συνειρμούς βουκολικούς σου φέρνει
σκέψου να΄χες αντεραστή κανένα Τισσαφέρνη.
Χλιδάνεργος θα γίνοσουν, με Πόρσε θα γυρνούσες
και στα μπουζούκια με ξανθιές το χρήμα θα χαλούσες.
Μα εγώ στον Πέρση θα΄μενα, εκείνο τον αρχαίο
το στρατηγό με τα λιλιά, το μούσι το ωραίο.
Στα Σούσα και στα Εκβάτανα θα πήγαινα ταξείδια
χρυσά, μέσα στο σάκο μου, θα μάζευα απίδια.
Ξεκόλλα από τ’ όνομα, μη δίνεις σημασία
στα αισθήματα για σένανε κρύβεται η ουσία.

Δεκεμβρίου 13, 2007 στο 10:16 μμ

Παπούλης

Με τέτοια βρε Βασσσσσίλω μου τον έχεις κάνει ράκος
στούς ντόκους ξημερώνεται ο δόλιος φουκαράκος
μαράθηκε και ζάρωσε τον έχει φάει ο δάκος
και έμαθε πόσα χρυσά απίδια βάνει ο σάκος

Δεκεμβρίου 13, 2007 στο 11:21 μμ

Δεκεμβρίου 14, 2007 στο 1:03 πμ

Ο δάκος τρώει τις ελιές
- ο Ισίδωρος τις κοπελιές!

Βασσίλω

O θείος είναι από παλιά γνωστός ως δακοκτόνος
κι είν απ τη δυσπιστία του που ανέβηκε ο τόνος.
Που άλλαξα το όνομα τον έπιασε ο πόνος
μα ας προσέξει γιατί αλλιώς θαν και Βασσιλοκτόνος.
Κι είν η Βασσίλω ζωντανό πι όμορφο απ τη σκουπίτσα
έχει τη γούνα γκρι αρζαντέ και ρόδινη μυτίτσα.
(το όνομα του άλλου κατοικίδιου έιναι Κλάψας – μη με προκαλείτε).

Δεκεμβρίου 14, 2007 στο 1:26 πμ

Δεκεμβρίου 14, 2007 στο 1:54 πμ

Πριν …βουληθεις να …δυνηθεις σκεψου μοναχα οτι
και τον σεβασμιοτατο τον λενε Παναγιωτη,
(μα αν ο καθεις επισκοπος με τ΄ονομα του παιζει
ως και στο πολυχρονιο θα τον διαβαζουν …Νταίζη!)

Τα περι αυτοδιαθεσης κι αυτονομιας στον ερωτα
ηχουν συνδικαλιστικα κι ειναι πολυ ξενερωτα
Δεν ειναι συνδικαλισμος Σκουπιτσα η αγαπη
ή αγωνας για κερδηθει το δικιο του εργατη.

Ειναι εντος μας μια φωτια που καιει σαν καμινι,
κυκλωνας που ολα τα ρουφα η τρομερη του δυνη
τα δικαια και τα αδικα τα κανει στραπατσάδα
συνθετει τ΄αγκομαχητα σε υπεροχη κατσάδα
Δεν ειναι ο ερωτας συμβαση, ουτε συνεργασια,
μα των οριων υπερβαση, ΕΙΝΑΙ ΠΛΕΙΟΔΟΣΙΑ !

Βασσίλω

Πάλι με παρεξήγησες, και μ΄όσα μού δηλώνεις
μήπως αλληνής λαθάκια μού χρεώνεις;
Κουράστηκα και δε μου βγαίνει ρίμα
να μη με εμπιστεύεσαι είναι μεγάλο κρίμα.

Δεκεμβρίου 14, 2007 στο 2:03 πμ

Δεκεμβρίου 14, 2007 στο 2:16 πμ

Τωρα συνθετω!

Μαρίκα

ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ :
[Μ' εννόησες παππούλη μου; Μοίρα δεν έχω σ' ήλιο...
Κι ας είν' η στραπατσάδα μου, η πρώτη στην υφήλιο ! ]

___
ΥΓ:
Σας πόνεσε ο Νόσφυ μας (μου γράφει στους Ποντίους)
κι έδωσε χαιρετίσματα: σε παπουλο-σκουπ(θ)είους !

Δεκεμβρίου 14, 2007 στο 6:21 πμ

Alkibiades (??!)

Πωωω, ρε γαμωτη σε γατι blue, η σκουπυ μετελαγχθη,
το νυχι ακονιζει και ταυτι θα φαει του Καρλαυτη,
Βασσιλω, με παχχχυ το σσσ ωσαν ναταν ΣΣΣεραια,
ως εκπληξη μας εσκασε του cottage η μοιραια…

Ουτε μουστακι για τον αμοιρο εξοριστο δεν δινει πια Nosfy,
αλλ’ η Μαρικα σταθερα τροφη του παει μεσ’στην κοχη,
που βρηκε κει και κουρνιασε σε ποντιους δημοκρατες,
( εχουν ταρχιδια αριστερα να γραφουν τους μπαγιατες ),
ειναι η Μαρικα το πουλι οπου παντου πεταει,
γνωριζει απο λαϊκο και γλυκοκελαηδαει…

Γιαυτο φιλοι καλυβιστες για βρειτε το ρυθμο σας,
η χελιδων δεν πεθανε, ο Ισιντόρ συνθετει,
και η γατο-βασσσσιλω μας εκαθησε και γνεθει
με του Καρλαυτη το μαλλι πουλοβερ να του φτιαξει,
τι ο χειμωνας ειν΄βαρυς ‘πω κατω απο τη βρυση,
θελει αγαπη κι αγκαλια μεχρι Ανοιξη ν’ανθισει.

Δεκεμβρίου 14, 2007 στο 7:43 μμ

Δεκεμβρίου 14, 2007 στο 11:29 μμ

Σκουπιτσα,
Η εμπιστοσυνη μου σ΄εσε ειναι πολυ μεγαλη
κι ουτε μπορει ποτε κανεις δι αυτην να αμφιβαλει,
τα περι του ονοματος δεν συνιστουνε ψογο
κι οσα ανωθι ανεφερα εχουνε αλλο λογο:

-Εδωσα ορκο φοβερο στο λογο της τιμης μου
πως την Σκουπιτσα θ΄αγαπω σε ολη τη ζωη μου

Ο ορκος αυτος ο τρομερος δεν προεβλεπε Βασσίλω
κι ουτε μπορω μονομερως να τονε καταγγειλω
ειναι ρητος, ειναι σαφης κι εχει τεθει εν ισχυει
και καθε αλλο ονομα ονομα αυτος το αποκλειει

Προκειται για αυτοδεσμεσμευση που αν την παραβω
θα δεσω μια αγκυρα* να πεσω να πνιγω
αφου θα ΄μαι ενας αθλιος επιορκος της αγαπης
και ολοι τους θα με κοιτουν σα να΄μουνα αράπης!

*στο λαιμο μου

Βασσίλω

Έλα μου όμως που κι εγώ με τ’ όνομα έχω τάμα
θα ξαναζήσουμε θαρω ένα καινούριο δράμα.
Έξω χιονίζει, κρυα η σιωπή της νύχτας με τυλίγει
και κάπου κάπου ακούγεται ο Κλαψας να γρυλίζει.
Βαρύ θα΄ναι το πάπλωμα ετούτου του χειμώνα
κι είναι πουλάκι θερινό η μαύρη η χελιδόνα.
(Καληνύχτα θείε μου, τα νομικά άστα σε μένα, θα επικαλεστούμε απρόοπτη μεταβολή συνθηκών).

Δεκεμβρίου 14, 2007 στο 11:40 μμ

Δεκεμβρίου 15, 2007 στο 4:36 πμ

Είν’ τάχα ο έρως νομική ιεροτελεστία;
Αλλάζεις όνομα θα πει αλλάζεις την ουσία.

Γιατί οι περσόνες έχουνε μονάχα τ’ όνομά τους
κι άμα το χάσουν, χάθηκαν. Πάει κι ο έρωτάς τους…

Ας ανακάμψει τ’ όνομα που έχουμε γνωρίσει.
εάν – σκουπίτσα- είχες ποτε το θείο αγαπήσει…

Δεκεμβρίου 15, 2007 στο 6:49 πμ

Σκουπιτσα, τωρα που αλλαξες και εγινες Βασσίλω
να ξερεις πως επικρανες ως και του θειου το σκυλο
γιατι οταν ειναι δυστυχης ο βετερανος ναυτης
προβλημα ψυχολογικο εχει και ο Καρλαφτης.

Κι αν ειν΄βαρυ το παπλωμα και ο χειμωνας κρυος
παρατα τα ολα κι ελα εδω, σε περιμενει ο θειος
που ειναι δασυτριξ και θερμος και εις την ζεστη του αγκαλη
δεν θαχεις χρειαν παπλωματος -΄τι καιει σαν μαγκαλι-
γιατι βαθεια στα στηθη του σαν καρβουνα αναμενα
φωλιαζουνε τα αισθηματα που νιωθει αυτος για σενα
Καβαλησε τη σκουπα σου πεταξε και το παπλωμα
κι ελα κοντα μου γρηγορα να γινουμε ολοκαυτωμα!

skupitsa

Aφήνω την πεσόνα που σε γεμίζει τραύματα
εσύ μονάχα πρόσεξε μην έχουμε εγκαύματα.

Δεκεμβρίου 15, 2007 στο 3:22 μμ

Παπούλης

Θείο και Θεία άφοβα εις το αμπρί να μπείτε
τη μοναρχοφασίστρια κει μέσα δε θα βρείτε
ούτε επιζήσαν άλλωστε εκείνες οι Σερβίδες
να γίνετε ολοκαύτωμα με τις χειροβομβίδες

Δεκεμβρίου 15, 2007 στο 3:48 μμ

Βλάμης

Μια σερβίδα επιγοντίως
στο κρεβάτι μου υπτίως

Κάνει κρύο και κρυώνω
ειμαι μόνος βαλαντώνω

Παντρεμένος, αδικο και κρίμα
ν’ αγναντεύω απ’ το μνήμα

Μια σερβίδα επιγοντίως
στο κρεβάτι μου υπτίως

Να φύγει από πάνω μου το χιόνι
θέλω άσπρο, μαλακό σεντόνι.

Δεκεμβρίου 15, 2007 στο 4:12 μμ

Δεκεμβρίου 15, 2007 στο 11:30 μμ

Τωρα που ξαναγυρισες ειμαι ολος χαρα
και ο Καρλαφτης χαρωπα κουναει την ουρα,
κολαει τη μουσουδα του , το ονομα σου μυριζει
εις την οθονη του PC, και το αναγνωριζει!

Για τ΄αλλα μην ανησυχεις και δεν θα συγκαουμε,
θα βαλω το aircontition λιγο να δροσιστουμε
κι οταν στο υδρωμενο μου μετωπο τα μαλια σου
θα πεφτουν και λαχανιαστη θ΄ακουγεται η μιλια σου
θα τα θυμομαστε ολα αυτα τοτε και θα γελαμε
της μνημης μας τα προβατα καθως θα σαλαγάμε!

Και τωρα πια δεν θα γενω επιορκος της αγαπης
κι οι αλλοι δεν θα με κοιτουν σα να΄μουνα …αραπης!

Δεκεμβρίου 16, 2007 στο 1:37 πμ

Σκουπίτσααααααααααααααααααά………………………!

skupitsa

Χάιδεψε από μέρους μου την κεφαλήν Καρλάφτη
εγώ τον Κλάψα προσπαθώ μήπως και κάνω ζάφτι
γιατί μας χιόνισε αρκετά και μούσκεψε η προβιά του
και στο σαλόνι τριγυρνά τώρα η αφεντιά του
μα της Σκουπίτσας την ουρά δαγκώνει με μανία
η δε Βασίλω τον κοιτά σαν να’ ναι σε α(κ)ηδία.
Ολα ετούτα εκτενώς εγώ σου τα διηγούμαι
μα έχω στο νου τα τάματα που έπρεπε να τηρούμε.
Το ένα τό χω παραβεί κι ειν η ζημιά μεγάλη
και εσύ μού απαγόρεψες περσόνα να’ χω άλλη.
Συγκάλεσα σε έκτακτο Συμβούλιο τις Σερβίδες
όμως ζητούν το Φούρκα τους και τις χειροβομβίδες.
Κοίτα να ντύνεσαι καλά, η νύχτα είναι κρύα
σε κρίση, όπως πάντοτε, βρίσκεται η ιστορία.

Δεκεμβρίου 16, 2007 στο 3:14 πμ

Δεκεμβρίου 16, 2007 στο 6:29 πμ

Σκουπιτσα πολυκλωνη φτιαγμενη απ΄αγρια αγκαθια
που μου τσιγκλανε μεσα μου του ερωτα τα παθια
εαν εγω σε πιεσα να παραβης το ταμα
πισω καλη μου μην κοιτας μον μεινε εδω στο θαυμα
του ερωτα μας που ανθει καταμεσις χειμωνος
ωσαν λουλουδι Αλπικό καταλευκου ανθωνος
Ποτε της απαγορευσης δεν ασκησα το βετο
ουτε και του εξαναγκασμου σου΄παιξα το λιμπρετο
το μονο που σου ζητησα ηταν να μην αλλαξεις
το ονομα σου το γλυκο γιατι θα με ταραξεις
αφου αυτο αγαπησα και δεθηκα μαζι του.
Και οπως βαζει επιγραφη καποιος στο μαγαζι του
δηλωνων την πραματια του, ετσι κι εσυ Σκουπιτσα
θα φτιαχνες Βασσιλοπιτα αντι να φτιαχνεις πιτσα.
Και επειδη Βασσιλοπιτα ποτε μου εγω δεν τρωω
-ως αλλωστε αναγραφεται στο ιατρικο μητρωο-
γιατι οταν ημουνα μικρος καταπια μια λυρα
ετσι και μου ξανασυμβει μπορει να μεινης χηρα.

Δεκεμβρίου 16, 2007 στο 6:48 πμ

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΣ ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΠΛΑΙ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ
—————————————————————————-
* * *
Μου λες να ντυνομαι καλα γιατι ειναι κρυα η νυχτα
ενω εγω ξεψαριζα της ποιησης τα δυχτια
-τσιμπανε τα στιχοψαρα σαν εχει κρυα βραδυα-
ξεδιαλεξα οτι επιασα να φαμε κακαβιά

* * *

Εφορεσα τον ναυτικο, τον μαυρο μου επενδύτη,
που φοραγα στη βαρδια μου στον ναυσταθμο στην Κρητη
τις κρυες νυχτες που φυλαγα στην κλίμακα σκοπιά,
και τους γιακαδες σηκωσα σκεπαζοντας τ΄αυτια
και βγηκα και περπατησα στο μολο μοναχός
ενω ως τ΄αυτια μου εφτανε της θαλασσας ο αχός.

Κι ετσι ως χωνομουνα βαθεια
στης νυχτας το σκοταδι
της σοροκαδας ενοιωθα
το νοτισμενο χαδι
να μου τρυπα τα κοκαλα
και να τα κανει αυλούς
παιζοντας μαγικους σκοπους
γνωριμους και παλιους.
Κι αναμεσα τους πιο γλυκος
και πιο μελωδικος
ενας καινουργιος μεσα μου
ακουστηκε σκοπος!

Τα ξεχασμενα τραυματα,
παλια και μακρυνά
με το Νοτιά ζωντανευαν
και ποναγαν ξανα
μα αυτο που ενοιωσα ψηλα
στου στηθους τη μερια
δεν ητανε απο τα παλια
-γλυκεια μια μαχαιρια-

Ετσι να της μιλησει ηθελε αυτος ο βετερανος ναυτης
-που μονο ορτσα ταξειδεψε- και των συνέφων ραφτης
ενω διπλα του γαυγιζε τη θαλασσα ο Καρλαφτης!

Αυτα τα λογια ηθελε μοναχα να της πει.
Αραγε αυτη θα τον ακουγε ή θα ΄χε κοιμηθει;

Δεκεμβρίου 16, 2007 στο 7:02 πμ

——————————————————————————————
Καθως αυτος ξεψαριζε και σκεφτοταν εκεινη
ενω ο Καρλαφτης διπλα του αληχταε τη σελήνη !
——————————————————————————————-

Δεκεμβρίου 16, 2007 στο 7:08 πμ

παω τωρα να κοιμηθω διοτι οσο ξημερωνει
ο στιχος της ποιησεως ολο και ξενερωνει
κι αν επιμεινω ν΄αγρυπνω κι αλλους στιχους να γραψω
το ποιητικο μου προϊον θαναι για να το …βρασω.

Δεκεμβρίου 16, 2007 στο 11:17 πμ

ομως το ξανασκεφτομαι, πρωτου να παω για υπνο
αντι για μπρεκφαστ πρωινο να παρω εναν δειπνο
Ε;

skupitsa

Προχθές είχα γενέθλια και χθες προς τις Σερβίδες,
των χρόνων μου των δύσκολων τις φίλες ηρωίδες,
εκεί σε ένα μαγαζί που ο Πάνος εκτιμά
και μια μπλογκοσυνάντηση έγινε πιο παλιά,
απηύθυνα την πρόσκληση για να παρευρεθούνε
με τη ζεστή τους την καρδιά στη φίλη να ευχηθούνε
τώρα που μπήκε πιο καλά μες τα πενηντακάτι
και τα παλιά παθήματα κοιτάζει με αγάπη.
Επτά ήμασταν ο σκληρός της συμμορίας πυρήνας
(στ’ ορκίζομαι τις άφησα πριν παίξουνε μπιρίμπα),
καλό φαΐ, καλή ρακή κι αν γίναμε μελό,
κι αν κάποιοι ίσως μας μπέρδεψαν με τίποτε ζωντό,
καθόλου δεν μας ένοιαξε ουτ΄ είχε σημασία
με κάστρο μοιάζει άπαρτο των γυναικών η φιλία. Ε;
Με δώρα με γεμίσανε με γούστο διαλεγμένα
κι ως να’ ρθει το απόγευμα τα είχα πια χαμένα
με τα πολλά τα χάδια τους με είχαν διαλύσει
κι έμοιαζε η αποχώρηση μοναδική μου λύση.
Σαν μπήκα στο αυτοκίνητο απ΄ το πολύ το κρύο
σαν ψάρι εσπαρτάρισα κι άναψα το θηρίο
(λέω έτσι το καλοριφέρ που είναι χαλασμένο
σαν το καζάνι ζεματά ή μένει παγωμένο)
κι αυτό ευθύς μπουμπούνισε γιατί ήταν στις καλές του
μα άκουσε τι μου ‘κανε με τις υπερβολές του.
Δίπλα στον αεραγωγό ήταν ακουμπισμένο
σ’ ένα λεπτό ριζόχαρτο όμορφα τυλιγμένο
το φίνο το πουκάμισο, που μού ‘φερε η Δώρα,
γυναίκα απ΄ τις πιο όμορφες σ’ αυτήν εδώ τη χώρα,
και ξάφνου μια μυρωδιά απ’ αυτό άρχισε να βγαίνει
κάπως γνωστή μου φάνηκε, μα ποιος το περιμένει
εκεί που συνετά οδηγά κι είναι νομοταγής
να του γεμίσει το όχημα άρωμα από χασίς;
Ψύχραιμα αποφάσισα κι αυτό να το δεχτώ,
κύκλους η ιστορία μας πλέκει σαν την Κλωθώ.
Σημάδι ήταν θεϊκό, ντολμάδες να ετοιμάσω
Να΄ ναι κάπως χορταστικό το μπρέκφαστ που θα φτιάξω.
(Κατά τις 12.30 λέω θα έχεις ξυπνήσει).

Δεκεμβρίου 16, 2007 στο 1:49 μμ

Δεκεμβρίου 16, 2007 στο 2:41 μμ

Ναι, η Μυρσίνη ενδείκνυται για τους σωστούς αστούς*
σερβίρει καθαρή ρακή, κοχλιούς μπουμπουριστούς,

τυριά σπουδαία (αθότυρο, μυζήθρες) μα και πίττες
γίδα βραστή και κόκκορα μαζί με χυλοπίττες.

Αλλά δεν είμαι μέτοχος, διαφήμιση να κάνω
απλώς πελάτης και εγώ (κι όχι συχνός) τυγχάνω.

Μα τώρα ασκώνω το κρασί ψηλά στην κανατίτσα
την πήλινη και εύχομαι: χρόνια πολλά, σκουπίτσα!

Τέτοια γυναίκα λαμπερή άλλην εγώ δεν είδα**
απ’ όσες έρχονται εδώ και μπαίνουν στην καλύβα!

Να ‘σαι γερή και να πετάς, μονάχη ή με παρέα
και όταν οι φίλοι σου σε δουν να λένε πάντα: ορέα!

____
* όσους είναι από χωριό και ξέρουν να τρώνε!

**και μην κοιτάς που ‘μαι σεμνός: δεν είν’ άλλη αιτία
- αφού είσαι του Ισίδωρου, κι εγώ σε έχω …θεία!

skupitsa

Μερσσσί κι ευχαρισσστώ πολύ!!!

Δεκεμβρίου 16, 2007 στο 2:55 μμ

Alkibiades (??!)

ΣΣΣΣΣκουπιτσα σσσπρωχνει στο γκρεμο
τον καλυβαρχη Πανο
της πεθυμιας ο λογχισσσμος,
εξεχει πανω-πανω,
και τον κεντα:
Μα σσσεβεται
και θειους δεν προδινει
αυτος του δε ο σσσεβασμος,
εμενα μου τη δινει.

Οταν την θελεις χουφτωστην
θα του λεγε κι ο θειο…*
Αυτο ειναι το Επικουρειο μεγαλειο…

*Το ονειρο θα του ξηγησει
αφου πρωτα τον ξυπνησει

Δεκεμβρίου 16, 2007 στο 3:58 μμ

Δεκεμβρίου 16, 2007 στο 9:06 μμ

Άλκη, στα σοβαρά μιλάς, το θείο να προδώσω
και την εμπιστοσύνη του – τη θεία να χουφτώσω;

Κι όταν το μάθει ο θείος μου να πάθει ντουβουρτζά
να χάσει τα πασχάλια του, μαζί με τα αυγά;

Να τόνε πιάσει ύδρωπας, κοκκύτης και πανώλη
μαζί και Αϊζενχάουερ, όπου το τρέμουμε όλοι;

Ν’ αφήσει τον Επίκουρο, να θυμηθεί εν πρώτοις
πως είναι ναυτικός παλιός αλλά και Πειραιώτης;

Και να αρχίσει βροχηδόν κατάρες να αραδιάζει
να τις σκορπίζει ο άνεμος και το ψυχρό τ’ αγιάζι;

- Φτού σου επίορκε ανηψιέ, που σούχα αδυναμία
την πλάτη μόλις γύρισα, μου χούφτωσες τη θεία;

Γι’ αυτό σου λέω, ξάδερφε, πως ότι και να γίνει
θα το γνωρίζουν μοναχά ο ανηψιός …κι εκείνη*.

Ο θείος έχει ζάχαρο και θεσμικές ευθύνες
να μάθει η σκουπίτσα του πως είναι από κείνες;

Θα τον σκοτώσουν το φτωχό αυτές οι εξελίξεις
- δε θέλουνε οι γέροντες οδυνηρές εκπλήξεις.

Θα κάνω πέτρα την καρδιά, θα κάνω το κορόιδο
- εσύ, αν θέλεις, όρμησε και κάνε τα όλα ρόιδο!

Μα μη το πεις ποτέ ξανά το θείο να προδώσω
και μέσα στη μπλογκόσφαιρα τη θεία να χουφτώσω**!

___
* ΑΝ, λέμε!

** ΕΚΤΟΣ μπλογκόσφαιρας, αλλάζει!

Παπούλης

( Η συνέχεια )

Καθώς όλοι κοιμόσαντε και ήταν ησυχία
τον καπετάνιο τρίβανε Μαρίκα και η Θεία
μες το αμπρί , που ήτανε πάλε πλευριτωμένος
κι ο Φούρκας μπύρες έπινε μόνος και ξεχασμένος

μέσα στη νύχτα ακούστηκε αχός , φωνή μεγάλη
” Συντρόφοι επαγρύπνηση ! αφήστε τη κραιπάλη”
ήτανε το περίπολο του Γενικού Αρχηγείου
από τον Άλκη μάθανε το γυρισμό του Θείου

και έφοδο μας κάνανε με αρχηγό το Πάνο
που σ’ άτι χρυσοστόλιστο εκάλπαζε απάνω
” Ξυπνάτε παλληκάρια μου έγινε προδοσία
και πράκτορες μας έβαλαν Ιντέλλιτζενς και Σία”

φώναζ’ ο καθοδηγητής τ’ορδί να ξεσηκώσει
της δεξιάς τους πράκτορες για να τους ξετρυπώσει
“Στα όπλα τάγμα δεύτερο να βρούμε τους πρακτόρους”
και έσερνε ξοπίσω του πεντέξη κλακαδόρους.

Το Παπα Νόσφη βούτηξε ο Πάνος απ το μούσι
και τον εσβούριξε μακρυά στο πρωϊνό το πούσι
ο δόλιος κουτρουβάλαγε , του’σπασε τη σιαγόνα
( αργότερα λειτούργαγε σε άλλη Χελιδόνα )

Όταν τους άντρες μάζωξε ρώτησε ” Πούν ο Θείο;”
κείνοι τ’ αμπρί τουδείξανε πούχαν για αρχηγείο
με το σπαθί του ξέγυμνο , το δώρο του Μπουντιένυ
εμπήκε μέσα στο αμπρί , ( ώχου κακό θα γένει )

ο Αλκης όξω βλοσυρός το Λούγκερ του οπλίζει
και τη Μαρίκα άκουσαν ” Ρε Φούρκααα..” να στριγγλίζει
μετά μπουκάρανε στο αμπρί κι οι άλλοι νοματαίοι
αυτοί της καθοδήγησης πούταν τζοχανταραίοι

Το Θείο έξω τράβαγαν τη Θειά και τη Μαρίκα
σε μια γωνιά πετάξανε και τη φτωχή κατσίκα
ο Ισίδωρος τους έβρυζε , η Θειά είχε γίνει τούρκα
με τις φωνές ξυπνήσανε το καπετάνιο Φούρκα

” Τι έγινε μωρέ παιδιά , μην ήρθαν οι τσολιάδες
ή μήπως μας προδώσανε οι καθοδηγητάδες ;;”
έψαχνε γύρω για να βρεί τις τρομερές Σερβίδες
γιατί είχε μείνει ο καψερός από χειροβομβίδες

εκείνες όμως λείπανε και άναψε ένα μασούρι
από τους δυναμίτες μας , γινόταν νταβαντούρι
απάνω του επέσανε όλα τα παλληκάρια
ταχιά να σβήσουν τη φωτιά, τους φώναζε : ” Ζαγάρια

δε βλέπετε τι γίνεται… μας παίρνουνε το Θείο…
αυτοί οι προβοκάτορες από το αρχηγείο ….”
για να τον κάνουνε καλά , κι ας τούλειπε ποδάρι ,
δεκάξη τον παλεύανε , δυό μέτρα ηταν γομάρι

δεμένους τους επήρανε , μαζί και τη κατσίκα
το Φούρκα υποβάσταζε η έμορφη Μαρίκα
και ο καπτα Πάνος έμεινε ξοπίσω να μιλήσει
του κόμματος μας τη γραμμή για να τους εξηγήσει

” Σύντροφοι συναγωνιστές λιοντάρια σεις του Γράμμου
ντροπιάσατε τα όπλα σας , και τη σημαία χάμου
μηδέν στην επαγρύπνηση , πέσατε στο ραχάτι
βυσσοδομεί η αντίδραση , το μαύρο το Παλάτι

μας έστειλαν αυτούς εκεί για να μας προβοκάρουν
του Μάλι Μάδι τη κορφή με προδοσία να πάρουν
το καπετάν Ισίδωρο το Φούρκα το μιζέρια
με λίρες τους εγέμισαν τις τσέπες και τα χέρια

όργια ο πρώτος έκανε με δύο κορασίδες
κι ο Φούρκας εσαλιάριζε με κείνες τις Σερβίδες
και τη Μαρίκα φέρανε οι δυό χαραμοφάηδες
στο τάγμα , και ας ήτανε κώλος βρακί με Μάυδες

με εντολή του Κόμματος θα πάρουμε το Θείο
και τους λοιπούς ερίφηδες στο Γενικό Αρχηγείο
εκεί θα τους δικάσουμε , θα δούμε τι θα γίνει
κοσμοπολίτες σαν αυτούς κανένας δε θα μείνει

το τάγμα εδώ θα οχυρωθεί άμυνα να κρατήσει
το Κόμμα μας ανέθεσε στον Άλκη να διοικήσει
μη φοβηθείτε τον εχθρό , έξη ταξιαρχίες
Μάυδες δύο συντάγματα κι ογδόντα διλοχίες

με λοκατζήδες κι άρματα Σέρμαν τριάντα δύο
Σπιτφάιρ πυροβολικό , θε να τους φάει το κρύο
κι αφού τους κυνηγήσουμε , ας μας ρημάζει η πείνα
κάποτε παλληκάρια μου θα μπούμε στην Αθήνα”

κι έπειτα πάνω στ΄άλογο έφυγε προς τα πίσω
μου ήρθε απ τη συγκίνηση λιγάκι να δακρύσω
στα οχυρά εμπήκαμε ήταν ρηχά σκαμμένα
και σφαίρες μας μοιράσανε , τέσσερεις στο καθένα.

Όταν μας ετσακίσανε , φύγαμε γι Αλβανία
ο παπα Νόσφης έμαθα , πήγε Τρανσυλβανία
ο Ελυάρ μας ύμνησε μα είχαμε μείνει ρέστοι
μες σε βαγόνια για τα ζα , πήγαμε Βουδαπέστη

εκεί μας εγκατέστησαν το χάλι μας να γιάνει
σ’ ένα χωριό που αργότερα το είπαν Μπελογιάννη
μα δεν εκάτσαμε πολύ , φίδια μας ζώναν , χέλια
τη τύχη μας την όρισε η πέμπτη ολομέλεια

Πάλι στα τραίνα μπήκαμε της γής οι κολασμένοι
για τη Τασκένδη φύγαμε , ήμασταν διαγραμμένοι
( τα γεγονότα τρέχανε , πέθανε ο Πατερούλης
πούτανε αυτός ο αρχηγός της Σοβιετίας ούλης )

στο τραίνο ανταμώσαμε τσ’ αθάνατες Σερβίδες,
μαζί συνταξιδέψαμε , χωρίς χειροβομβίδες
οι άθλιοι ρεβιζιονιστές τις είχαν κατασχέσει
κι εκείνες σε κατάθλιψη οι μαύρες είχαν πέσει

(συνεχίζεται απόψε )

Δεκεμβρίου 16, 2007 στο 9:36 μμ

Δεκεμβρίου 16, 2007 στο 9:53 μμ

Φούρκα μου μένω ενεός. Ως Όμηρος διηγάσαι
κι όλα τα γράφεις στρογγυλά – τίποτα δε φοβάσαι.

Μόνο μια λεπτομέρεια, που έχει σημασία:
με τραίνο δεν εφύγαμε από την Αλβανία.

Τραίνα δεν είχανε εκεί, είχαν μόνο μουλάρια.
Το ξέχασες πως φύγαμε, κρυμμένοι μες τ’ αμπάρια

των καραβιών που έστειλε για μας η Σοβιετία
κι όλο το γύρο κάναμε, από την Αλβανία,

περάσαμε την Ήπειρο, Ρούμελη και Μωριά
χωρίς μέρα το μάτι μας να βλέπει τη στεριά.

Γιατί κρυφά εφύγαμε και μοναχά τις νύχτες
βγαίναμε στο κατάστρωμα, νοσταλικοί ξενύχτες

καπνίζαμε τεντώνοντας τις κόρες των ματιών μας
μήπως ξακρίσουν πουθενά τις στέγες των σπιτιών μας.

Και μόνο όταν περάσαμε απέξω από την Πόλη
βγήκαμε μέρα, φανερά, στα καταστρώματα όλοι.

Αυτή η λεπτομέρεια με κάνει ν’ αμφιβάλλω:
εσύ ‘σαι ο Φούρκας – ή καιρό μιλάω τώρα μ’ άλλο;

Φταίει ο Αιζενχάουερ ή κάτι άλλο συμβαίνει
- παγίδα η Αντίδραση μήπως έχει στημένη;

Μια κρίσιμη ερώτηση εγώ θα υποβάλλω
κι απ’ την απάντηση σαφές συμπέρασμα θα βγάλω.

Όταν συναντηθήκαμε, Φούρκα, με τις Σερβίδες
σηκώθηκε ένας από μας και με τρελές ελπίδες

με του ματιού το μέσαθε να λάμπει, να γυαλίζει
λόγο τους έβγαλε θερμό – το Κόμμα μας κερδίζει!

Ποιός ήταν ο ομιλητής; Στο λόγο τι άλλο είπε;
Να δούμε, είσαι αληθινός ή μας σερβίρεις πίπαι;

Παπούλης

(Απάντηση στον από πάνω Πάνο ,
δεν πρόκειται για την υπεσχημένη συνέχεια )

Πάνο μου εσύ δεν ήσουνα στα τότενες μαζί μας
ούτε συνεταξίδευσες με τον αφηγητή μας
Θείο , Σκουπίτσα , Μαρικώ ο Φούρκας και το ερίφι
άλλη πορεία είχανε , άλλη τους μέλλει τύχη

εις της φικσιόνος τη ροή έκτοτε δεν μετέχεις
όταν θα γράψω αργότερα μάθε για να κατέχεις
γιατί κοντεύει η στιγμή που μπαίνει η Σβετλάνα
πούχε καμπύλες πλούσιες και δύο μάτια πλάνα

Δεκεμβρίου 16, 2007 στο 10:03 μμ

π2

Τωόντι νέος Όμηρος ταράζει την καλύβα,
πό’χει τη ρίμα εύκαιρη, κι οι λέξεις γλυκορρέουν.
Τον Αϊζενχάουερ πολεμά, να θυμηθεί τα έπη,
παλαιά ανδραγαθήματα πολέμων και κραββάτων.

Κι εμείς οι μικρονιούτσικοι, με θαυμασμό τηράμε
των παλαιών περπέτειες, καταστροφές και άθλους
κι αναφωνούμε αυθόρμητα, Παππούλη, ραψωδέ μας,
“respect”, “yo man” και “τα ‘σπασες”, newελληνικώ τω λόγω.

Δεκεμβρίου 16, 2007 στο 10:08 μμ

Δεκεμβρίου 16, 2007 στο 10:16 μμ

Ορέα. Εσύ ταξίδεψες με αλβανικό τραινάκι
(που δεν υπήρχε) – και εγώ πήρα το βαποράκι.

Αναμονή όλο ένταση – κι ασμένως περιμένω
να δω τα επεισόδια όλων των επομένω(ν).

Alkibiades (??!)

Aπ’ολη τη διηγηση μου εβγαλε το ματι,
η αντοχη που επεδειξε του Πανου μας το ατι*

Γιατι ειν’σχεδον αδυνατο πανω στο Μαλι Μαδι,
το αλογο να ανεβει γιοματο με χρυσαφι

Δεν ξερω αν το ξευρετε πως ο χρυσος ζυγιζει,
απ’το πολυ το βαρος του το αλογο λυγιζει

Αν ειν’αληθεια βεβαια πως μπορεσε να φτασει,
γιατι οπως κοβω τον…χρυσο, μπορει ναχε γερασει…

Και ξερω οτι οι αγωνιστες ηταν πτωχοι αλλα τιμιοι,
για την τιμιοτη εγινονταν μεχρι και οι ιδιοι δημιοι.

Που τον εβρηκε τον χρυσο, μην ειν’ κατηγορια
εμμεση για τον Πανο μας, μην ειναι αδικια,

που αθλιοι οπορτουνιστες σκορπανε στον αερα
ωστε η φημη ναπλωθει, να μεινει λιγη λερα;

Λοιπον μουλαρι ητανε Παππου – σιγουρο ποδι,
και στο λαιμο του ξεραινε ο Πανος το οκταποδι**.

Που φαγαμε ολοι μαζι προτου ναρχισει η μαχη…
Κι η νυχτα που μας πλακωσε κραταει την αμαχη,

ως τωρα, αν και μας αλλαξαν και αλλοι τα λαμπιονια,
χτυπωντας ερμοι γεροντες “κοκκινα” πληκτρολογια…

*Απο που πιαστηκα παλι ο πουστης

** Τα μικρα πραγματα εχουν σημασια…

Δεκεμβρίου 16, 2007 στο 10:21 μμ

Παπούλης

( πάλι εν παρόδω )

Πιδύε σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια
της επιστήμης είσαι εσύ ο Αλόνσο ή ο Μοντόγια

Πάνο μου τι να εξηγώ κουραστικό ταμάχι
το πλοίο για τη ξενιτιά πήρατ απ το Δυρράχι
μα εμείς οπίσω μείναμε της πλέμπας κατακάθια
στο τραίνο μας στριμώξανε μας τάιζαν αγκάθια
τούτο μου το ατόπημα δεν θέλει νάχει σχέση
με τη πραγματικότητα , το κόμμα θα με χέσει
γι αυτό φαντασιώνομαι και βλέπω αεροπλάνα
και τον Ισίδωρο αγκαλιά με τη γλυκειά Σβετλάνα

(Πιδύε , επ ευκαιρία έχεις να μου προτείνεις σοβαρή βιβλιογραφία για το κίνημα του 35 ;;;; υπάρχει ενδιαφέρον συγγραφικό .
πάρε email otenet από Πάνο )

Δεκεμβρίου 16, 2007 στο 10:27 μμ

Alkibiades (??!)

Ειμαι απο μεσα κοκκινος,
το ξερω, το γνωριζω,
οταν λιγο την πετσα μου την ξυνω,
την λαμψη αναγνωριζω,
του αλικου του χρωματος
που αποτελλει εμενα
τα χουγια μου κι αν αλλαξαν
δεν αλλαξαν κι εμενα…

Δεκεμβρίου 16, 2007 στο 10:34 μμ

Παπούλης

(ετέρα πάροδος προς Άλκην)

Άλκη μου διάβασε καλά τις λέξεις του Παπούλη
οκτάποδα κι αν έφαγες τη στραπατσάδα ούλη
ρακές κι αν εκατέβασες και νταμιτζάνες ούζα
οι στίχοι που εδιάβασες δεν κάνουνε παρτούζα

Έγραψα “χρυσοστόλιστο” και όχι φορτωμένο
με ντενεκέδες τις χρυσές το ζώο το καημένο
γι αυτό , αν και ημίονος , ένδοξο πάντα άτι
στο Μάλι Μάδ’ ανέβηκε με Πάνο αναβάτη

Να είσαι πιό προσεκτικός , το Λούγκερ να φροντίζεις
και του Παπούλη τις γραφές καλά να ξεσκονίζεις
και σαν βρεθούμ’ αγαπητέ , τότε θα γνωριστούμε
εις την υγεία ολονών ούζα , ρακές θα πιούμε

Δεκεμβρίου 16, 2007 στο 10:36 μμ

Alkibiades (??!)

Γεια σου παπουλη χαιρομαι,
που εμπνεεσαι κι εμπνεεις,
που καπου γυρω βρισκεσαι
και αερα αναπνεεις

Δεκεμβρίου 16, 2007 στο 10:41 μμ