Μια εικών αν είν’ καλή
μας λέγουν οι Κινέζοι
ρόλο χιλίων λέξεων
ανέτως τονε παίζει.
Δεν έχω λόγο δηλαδή
πολλά να εξηγήσω
αλλά τη φαντασία σας
ελεύθερη θ’ αφήσω.
Δυο χελιδόνες στέκονται
μπροστά σ’ ένα πιθάρι.
Ποιος είναι μέσα;
Γέροντας - ή τάχα παλικάρι;
Τι θέμα συζητήσεως
έχει τεθεί εκεί πέρα;
Θα τελειώσει σύντομα
ή δε θα φτάσει η μέρα;
Θα μπούνε άραγε κι αυτές
μέσα να κουβεντιάσουν
ή απέξω θ’ απομείνουνε
- και μήπως ξεπαγιάσουν;
Πολλά τα ερωτήματα
που έχουνε προκύψει.
Αν θέλει, κάθε ποιητής
σ’ αυτά θα απαντήσει.
Μόνο με ρίμες, όπως σε όλες τις χελιδόνες.


129 comments
Comments feed for this article
Δεκέμβριος 17, 2007 στο 8:33 μ.μ
σχολιαστης
Δυο κώλοι …διανοούμενοι
κοιτάνε το πιθάρι,
κι ο Διογένης ξύπνησε
ένα μεζέ να πάρει
Δεκέμβριος 17, 2007 στο 8:39 μ.μ
π2
Εντόνως διαμαρτύρομαι για τη στενή την έννοια
που δίνετε στην ποίηση τη μαργαριτένια.*
Ρίμα δεν έχω εύκολη, μα χαίρομαι το μέτρο.
Θα τρώω πόρτα το λοιπόν, σαν απ’ τον Άγιο Πέτρο;
*(Σκοπίμως άσχετο, to prove my point)
Δεκέμβριος 17, 2007 στο 8:42 μ.μ
Πάνος
Όπως γνωρίζουνε καλά οι ποιητές μας όλοι
περιορισμοί απόλυτοι δε μπαίνουνε στους κώλοι.
Αν έχεις μέτρο διάβαινε - κι αν ρίμα, ξαναπέρνα.
Μα ελευθέρα ποίηση θα βρεις σ’ αλλη ταβέρνα!
Δεκέμβριος 17, 2007 στο 8:45 μ.μ
Παπούλης
σχολιαστά η εκδοχή που θέτεις επί τούτου
φιλοσοφίαν μείξαντας μετά γνωστού φλαούτου
επ ουδενός ερείζεται , είναι οι δυό Σερβίδες
όπου μετεμορφώθησαν εις σέξυ Δανα’ί’δες
Δεκέμβριος 17, 2007 στο 8:52 μ.μ
johnvellis
Two κωλ… και ένα μπρο-κωλ
περιμέναν του πιθαριού το στένεμα να γέρνει
κρυφές ματιές στην άπλα
τον καραφλό περίμεναν, την 3α…
Δεκέμβριος 17, 2007 στο 8:57 μ.μ
σχολιαστης
Μα είναι Φυρομιανές*
είπε ο Διογένης
και έκανε βουρ στον πατσά
διότι ήτανε εργένης
*καταγωγή αρχαιοτάτη
Δεκέμβριος 17, 2007 στο 9:15 μ.μ
titopss
Οι όμορφες οι χελιδόνες
εις το πυθάρι εσκύψαν
μα ανέμισε το φόρεμα
τα κάλλη τους εδείξαν
Δεκέμβριος 17, 2007 στο 9:48 μ.μ
Πόντος και Αριστερά
Τύφλα νάχει η Χελιδώνα (μ-λ),
Ζήτω η Χελιδόνα (κ-λ)!!!!
Δεκέμβριος 17, 2007 στο 10:05 μ.μ
παίκτης του γκόλφ
http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=4474
Δεκέμβριος 18, 2007 στο 1:03 π.μ.
Βλαδίμηρος
Η χελιδόνα στα δεξια,
γυμνίστρια full-time,
μα η ξανθιά στ’ αριστερά,
μου φαίνεται part-time
Δεκέμβριος 18, 2007 στο 1:41 π.μ.
titopss
Βλαδίμηρε,
Ο άνεμος εφύσηξε
ως φαίνεται απ’τα δεξιά
και πήρε όλο το φόρεμα
το πέταξε μακριά!
Δεκέμβριος 18, 2007 στο 10:23 π.μ.
K.Sk.
Τούτο τό πιθοβάρελο δέν πρέπει νά’χει πάτο
καί μάλλον αγναντεύουνε τόν τύπο εκεί κάτω,
έναν λεβέντη μέ γιαλιά πού βρίσκεται αριστερά
κι άμα προσέξεις πιό καλά υπάρχει κι ένα πλέγμα,
πλέγμα χοντρό συρμάτινο πού εμποδίζει τ’άτιμο
γι’αυτό δέν τίς ζυγώνει,
πάντως τό χέρι τό δεξί τό’χει στό παντελόνι.
Ποίαι νά είναι άραγε αί μεταξύ των σχέσεις;
Όλο αυτό τό σκηνικό μ’αυτά τά δύο “πρόσωπα”
σέ βάζουνε σέ σκέψεις,
μά μήπως καί τά έβγαλαν μόνο γιά νά λιαστούνε
καί λίγο τά απόκρυφα γιά νά αεριστούνε
κι ακόμα μία εκδοχή δέν πρέπει ν’αποκλείσουμε,
πώς γύρισαν τά πισινά νά μάς…φωτογραφίσουνε.
Δεκέμβριος 18, 2007 στο 3:07 μ.μ
Μαρίκα
“Μωρ’ τι ‘ν ετούτα τα πισινά;
ύπαγε οπίσω μου, σατανά !”.
[Και κρύφτηκε μες στο πιθάρι
ο Θείος- μην κι ενδώσει στο χαβιάρι...]
Δεκέμβριος 18, 2007 στο 5:44 μ.μ
ο θειος Ισιδωρος
Τι να ζητανε αραγε ξεβρακωτες στη μαντρα
να παρει αερα ο κωλος τους ή ψαχνουνε για αντρα;
Απο τους δυο κωλους αυτους ευθυς μολις τους ειδα
καταλαβα πως ο δεξιος ανηκει σ΄ελληνιδα
διοτι εχει σχημα πυθαριου, εχει και το ιδιο χρωμα
και σιγουρα στο μεγεθος ταιριαζει και το πωμα.
Αυτες οι πυθαροκωλες ειναι πολυ καλες
ν΄αποθηκευεις λαδι ή να φυλας ελιες,
ενω η αλλη αριστερα για τιποτα δεν κανει
διοτι οπως θα προσεξατε εχει στενη λεκανη
ουτε για για αγγειο ενδεικυνται ουτε για …οικογενεια
γιατι θα δυσκολευεται ακομα και στη γενα
Μα αυτο που αξιζει πανω της ειναι οι ωραιες της γαμπες
που τις κοιτω και αυτοματα μ΄αναβουνε οι λαμπες
Μπορει αν ηθελε κανεις τη μια μονο να παρει
ή πανε πακετο οι δυο τους μαζυ με το πυθαρι;
Δεκέμβριος 18, 2007 στο 5:45 μ.μ
Βλαδίμηρος
Πάνο μ’ το θέμα σου καυτό
από αυτά που κάνουν τζιζ,
όμως τη λύση θα τη βρώ
σ’ αυτό το δύσκολο κουίζ
Το δείπνο που αθλοθέτησες
εγώ θα το κερδίσω
και τις ωραίες κοπελιές
ευθύς θ’ αναγνωρίσω
αφού ως μέγας εραστής
τις ξερω κι από πίσω.
θαυμάστριες της Καλύβας σου
με πόθο και λαχτάρα
στ΄αριστερά η ΚΑΛΥΨΩ
και στα δεξιά η ΛΑΡΑ
που είναι πάντα πρόθυμες
για μια καλή …άρα*
παπάρα: (η) ουσ [<σλαβ. popara] ψωμί μουσκεμένο σε νερό ή σε γάλα (Τεγόπουλος-Φυτράκης)
Δεκέμβριος 18, 2007 στο 11:37 μ.μ
Ρωμαία κι Ιουλιέτος
Πιθάρι κωλοπίθαρο και κωλοαναθρεμένο
Τι στάζουν τα χειλάκια σου κι είσαι τριγυρισμένο;
Μη στάζουνε γλυκό κρασί από τα αμπελάκια
Και μάζεψε αχόρταγα και λάγνα κωλαράκια;
Ποιαν έβαλες στο μάτι σου από τις χελιδώνες
τις όμορφες, λαχταριστές και πλάνες τσαπερδώνες;
Μη θες αυτήν στα δεξιά με τον μεγάλο κώλο
ή μήπως την αριστερή που τονε θέλει όλο;
Μου φαίνεται πως και τις δυο τις έβαλες στο μάτι.
Δεν σκέφτηκες τα χρόνια σου, για κάνε λίγο κράτει!
«Εγώ ειμ’ πιθάρι στιβαρό και κρασογεμισμένο
τον κώλο δεν φοβήθηκα και πάντα τον προσμένω.
Κάποιες μου τον χαρίσανε απλόχερα και φίνα•
μα ακόμα και των δύσκολων απόλαυσα τα κρίνα.
Γι’ αυτό καλέ μου ποιητή κράτα τις συμβουλές σου
Άσε με εγώ να χαίρομαι και κοίτα τις δουλειές σου!»
Δεκέμβριος 19, 2007 στο 6:11 π.μ.
ο θειος Ισιδωρος
Ο ΠΥΘΟΣ & Ο ΜΥΘΟΣ
* * *
Μετα τα μορφολογικα τα θεματα του κωλου
που ανωτερω ανεπτυξα -μερος κι αυτα του ολου-
θα θελα λιγο να σταθω σε θεματα του πυθου
που εκπαλαι αποτελει και συμβολο του μυθου.
***
Σ΄αυτο κατοικοεδρευε καποτε ο Διογενης
που ως ειπε κι ο Σχολιαστης ητο κι αυτος εργενης
κι ένα πυθαρι διεθετε μονον αντι για οικου
γιαυτο και τον κατετασαν στο γενος του πυθικου
***
Και αλλοι συνεδεοντο με πυλινα πυθαρια
Γυναικες, αντρες ωριμοι, γεροι και παληκαρια
***
Ο Πυθαγορας τυγχανε ο πιο γνωστος απ΄ολους
Ως γεωμετρης που ητανε κι εμετραγε τους κωλους
μετραγε περιφερειες ευθειες και καμπυλες
κι απ΄τη δουλεια του επλουτισε κι εφτιαξε δυο βιλες
μα και πυθαρια μετραγε κωλους όταν δεν ειχε
κι ετσι το θεωρημα το Πυθαγωριο βρηκε
***
Άλλος μεγαλος ητονε ο τρομερος Πυθέας
που είναι τοσο σημαντικος οσο κι ο Προμηθεας
-που την φωτια προσεφερε πεσκεσι στους ανθρωπους-
εκεινος χαρτογραφησε ολης της γης τους τοπους
και ταξιδευων εφτασε μεχρι την Ισλανδια.
με ειδικη αποστολη από τη Μασσαλια
να κανει ερευνα αγορας κασιτερο να παρει.
Κι αυτου η γυναικα, σπιτι τους ειχε ένα πυθαρι!
***
Γνωριζετε φανταζομαι ολοι περι Πυθιας
που μιλαγε μοναχα αυτή –ανευ στιχομυθιας-
διδουσα ακατανοητους χρησμους (ηξεις-αφιξεις)
κι αμα δε σε βολευανε ηθελες να την πνιξεις
Μα όταν χρησμο της ζηταγε ωραιο παλικαρι
Το επερνε και μπενανε μεσα σ΄ένα πυθαρι.
Γυμνοι. Κι οι δυο ξεβρακωτοι, και με το νέο αυτονε
Το φυσαρούφα αρχιζανε, πατατον-τραβατόνε
Και οι νεοι συνωστιζοντο χρησμο ο καθεις να παρει
Ως που εγινε ο κωλος της σαν στομιο από πυθαρι
***
Μα σημασια αν δοσωμεν και βασιν εις τον μυθον
Εις τους Δελφους ευρισκετο και ο Δρακοντας ο Πυθων
Μαζι του ητο η Δρακαινα Δελφινη, η αδερφη του
Που τον συνεπικουραε –την ειχε για …καρφι του-
Σε καποια παρεξησηση που εγινε εκει περα
Δαγκασε ο Πυθων την Λητω, του Απολλων τη μητερα
Λεγουνε πως τη δαγκασε λιγακι στους γοφους
Μα ο θεος το εμαθε κι εσπευσε στους Δελφους
-Ρε αρχιδι, λεει στον Πυθωνα, κι εσυ μωρη πουτανα
ποιο από τα δυο μουνοπανα μου δαγκασε τη μανα;
[Συμφωνα με αλλη εκδοχη μολις ο θεος ειδε αιμοφυρτη την μητερα του εξεμανη και ειπε:
-Ρε συ Αρχιδοδράκοντα κι εσυ παλιοκαργιολα
ποιος δαγκασε τη μανα μου για να του ριξω φολα;
Ενώ με βαση μια Φυρομιανή επιγραφη που βρεθηκε στη Φυρομιανία ο θεος ειπε:
-Πητε μου ποιος από τους δυο δαγκασε τη μαμα μου
γιατι αν δεν μολογησετε θα σας πατησω χαμου
Από την Ελληνικη πλευρα αμφισβητειται η γνησιοτητα της επιγραφης]
Οι δρακοντες θυμωσανε και βγαζανε φωτιες
μα ο Απολωνας τους αρχισε στις γρηγορες κλωτσιες,
κι ενώ οι δρακοι εφτυναν φλογες για να τον καψουν
στο τελος τα καταφεραν τ΄αρχιδια να του κλασουν.
Εν τελικως τους σκοτωσε και το εγχειρημα ολον
του εδωσε το ονομα Ο Πυθιος Απολλων
Μετα νεκρους τους εβαλε μεσα σε δυο πυθαρια
Δελφινη τε και Πυθωνα τους φαγαν τα σκαθαρια!
***
Μην χασετε το επομενο πανηγυρικο τευχος
Το επος «Ο ΠΥΘΟΣ ΚΑΙ Ο ΜΥΘΟΣ»
συνεχιζεται με τον …………Πυθων Κόιντος Ποπίλλιος
και ακολουθουν κατά σειρα εμφανισεως οι:
ΠΥΘΑ - ΠΥΘΑΓΓΕΛΟΣ - ΠΥΘΑΓΟΡΗ - ΠΥΘΑΙΝΕΤΟΣ - ΠΥΘΑΙΟΣ - ΠΥΘΑΪΣ - ΠΥΘΑΝΔΡΙΔΗΣ - ΠΥΘΑΡΑΤΟΣ - ΠΥΘΑΡΧΗ - ΠΥΘΑΡΧΟΣ - ΠΥΘΑΣ - ΠΥΘΕΪΔΗΣ - ΠΥΘΕΙΟΣ - ΠΥΘΕΟΣ - ΠΥΘΕΡΜΟΣ - ΠΥΘΕΥΣ - ΠΥΘΗΙΣ - ΠΥΘΗΣ - ΠΥΘΙΑΔΗΣ - ΠΥΘΙΑΣ - ΠΥΘΙΓΕΝΗΣ - ΠΥΘΙΚΕΤΗΣ - ΠΥΘΙΚΟΣ - ΠΥΘΙΛΑΟΣ - ΠΥΘΙΛΛΑ - ΠΥΘΙΟΝΙΚΗ - ΠΥΘΙΟΝΙΚΟΣ - ΠΥΘΙΟΣ - ΠΥΘΙΠΠΗ - ΠΥΘΙΠΠΟΣ - ΠΥΘΙΣ - ΠΥΘΙΣΤΡΑΤΟΣ - ΠΥΘΙΦΩΝ - ΠΥΘΙΩΝ - ΠΥΘΙΟΓΕΙΤΩΝ - ΠΥΘΟΓΕΝΕΙΑ - ΠΥΘΟΓΕΝΗΣ - ΠΥΘΟΔΗΛΟΣ - ΠΥΘΟΔΗΜΟΣ - ΠΥΘΟΔΙΚΗ - ΠΥΘΟΔΙΚΟΣ - ΠΥΘΟΔΟΤΗ - ΠΥΘΟΔΟΤΟΣ - ΠΥΘΟΔΩΡΑ - ΠΥΘΟΔΩΡΙΔΗΣ - ΠΥΘΟΔΩΡΙΣ - ΠΥΘΟΔΩΡΟΣ - ΠΥΘΟΚΛΕΙΑ - ΠΥΘΟΚΛΕΙΔΗΣ - ΠΥΘΟΚΛΗΣ - ΠΥΘΟΚΡΑΤΗΣ - ΠΥΘΟΚΡΕΩΝ - ΠΥΘΟΚΡΙΤΗ - ΠΥΘΟΚΡΙΤΟΣ - ΠΥΘΟΛΑΟΣ - ΠΥΘΟΛΕΩΣ - ΠΥΘΟΜΒΡΟΤΟΣ - ΠΥΘΟΜΕΝΗΣ - ΠΥΘΟΜΝΗΣΤΟΣ - ΠΥΘΟΝΙΚΗ - ΠΥΘΟΝΙΚΟΣ - ΠΥΘΟΞΕΝΟΣ - ΠΥΘΟΣΤΡΑΤΗ - ΠΥΘΟΣΤΡΑΤΙΔΗΣ - ΠΥΘΟΣΤΡΑΤΟΣ - ΠΥΘΟΤΕΛΗΣ - ΠΥΘΟΤΙΜΟΣ - ΠΥΘΟΦΑΝΗΣ - ΠΥΘΟΧΑΡΗΣ - ΠΥΘΟΧΡΗΣΤΟΣ - ΠΥΘΩ - ΠΥΘΩΝ - ΠΥΘΩΝΑΞ - ΠΥΘΩΝΥΜΟΣ
Ένα επος που δεν πρεπει να λειπει από καμια βιβλιοθηκη!!!
Δεκέμβριος 19, 2007 στο 7:33 π.μ.
Πάνος
Θείε, το είχα φανταστεί σαν είδα το πυθάρι
πως όλα θα τα διηγηθείς, χαρτί και καλαμάρι!
Πάρε γερή περγαμηνή και πένα από χήνα
- για ετούτα γράψε άφοβα μα μη ξεχνάς κι εκείνα!
Ωστόσο κι εν τω μεταξύ, με πιάνουν απορίες
- γιατί από τα σχόλια την κάναν οι κυρίες*;
Το θέμα δεν τους άρεσε; Μη ντρέπονται να μπούνε
απ’ την οπή του πιθαριού και μέσα του να δούνε;
Ίσως ακόμα είναι νωρίς και χρόνος απαιτείται
- ελάτε πια κυρίες μου, μες το πυθάρι μπείτε!
—-
* πλην Μαρίκας
Δεκέμβριος 19, 2007 στο 11:35 π.μ.
Ρωμαία, χωρίς τον Ιουλιέτο
Μα ποιος εκυκλοφόρησε τέτοια συκοφαντία,
ότι στα σχόλια καμμιά δεν έγραψε κυρία;
Δεκέμβριος 19, 2007 στο 12:07 μ.μ
czubul
δεν ειναι όλοι ποιητες
και ριμες δεν εφτιαχνουν
μα σε πιθαρια σκοτεινα
εκεινες τους εψαχνουν
φυρομιανες περιεργες
σερβιδες αεράτες
στο βαθος μες του πυθαριού
καραδοκεί ο γατος
Δεκέμβριος 19, 2007 στο 12:18 μ.μ
Πάνος
Το λόγο που ξεστόμισα, τον παρατώ γενναία
αφούς εις τη Μαρίκα μας προστίθεται η Ρωμαία!
(άντε, να δούμε ποιά θα τριτώσει…)
*
czubul καλοσωρίσατε στου πυθαριού τα χείλη
- μπορεί και ναν’ μέσα κρασί, να πίνουνε οι φίλοι!
Δεκέμβριος 19, 2007 στο 1:01 μ.μ
titopss
Είν’ κι άλλες οι κυρίες της σελίδας μας αυτής
που όμως απ’το όνομα δε γίνονται εμφανείς!
Δεκέμβριος 19, 2007 στο 1:03 μ.μ
Νέαρχος Γαλανάκης
τω όντι ωραία οπίσθια. οι ρίμες όμως…..
…τις βλέπεις και σε πιάνει τρόμος!
*
Νέαρχε,
συμπλήρωσα το σχόλιό σου, για να μη σβηστεί. Ο κανόνας στις χελιδόνες είναι απόλυτος: όχι πεζά σχόλια!
Π.
Δεκέμβριος 19, 2007 στο 2:41 μ.μ
Νίκος Σαραντάκος
Οι τερτσίνες της χελιδόνας
Ποιες είν’ αυτές οι δυο οι τσαπερδόνες;
Τι ψάχνουν για να βρουν μες στο πιθάρι;
Χαμένο θησαυρόν από αιώνες;
Ή μήπως κανα ωραίο παλικάρι
που το πιθάρι διάλεξε για σπίτι
κι έξω στον ήλιο νάβγει δε γουστάρει;
Γιατί δεν φόρεσαν έστω ένα τσίτι,
φύλλο συκής τα μέλη να σκεπάσει;
Σεφέρη να προσμένουν ή Ελύτη,
κάλλη γυμνά με στίχους να δοξάσει,
και την αθανασία να τους χαρίσει
κι έχουν γι’ αυτό οι δόλιες ξεπαγιάσει;
Δεκέμβριος 20, 2007 στο 1:47 π.μ.
ο θειος Ισιδωρος
Σκουπιτσααααααααααααα………………..!
Δεκέμβριος 20, 2007 στο 8:48 μ.μ
Μαρίκα (πιθογυριστή)
Και η Πυθία ήταν ψευδή, μας το τονίζει ο Πλάτων:
“Πυσία την ελέγανε, but, δει δη χρημάτων
εις πύθον έμβηκεν φαρδύ, να βγάλει το φαρμάκι
εκ Δημοσθένους τον καυλόν -κι έτσι έπαθε σαράκι.
Απ’ την πολλήν εισρόφηση εμούδιασεν κι η γλώσσα
και εκ τούδε Σ(ου) σαν Θ(ου) λαλεί, σαν να ‘ταν ψευτορώσα”.
[Κι αυτά για την ορθότητα, μιας κι είναι πια της μόδας
ιστοριοπαραχάραξη, από πολλούς... βοεβόδας...]
* ΥΓ:
ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ! - “Και του χρόνου φίδου” !!!
Ευχές !!! Όπως τις αναφώνησε και ο Χείλωνας
με τις ρήσεις τής Πυθίας προς τους άφρονας,
–σαν πήγανε να μάθουνε τα όμορφα τ’ αγόρια
τι θα τραβάν και θα περνούν από τα (παλιο)μισοφόρια !–
_____________
* Μιας κι ο Θείος περνάει τη “φιδίσια” του περίοδο….
Δεκέμβριος 21, 2007 στο 2:52 μ.μ
micromouse
κωλαράκι ,κωλαράκι
δείξε λίγο και βυζάκι
Δεκέμβριος 21, 2007 στο 8:22 μ.μ
Πάνος
Να απατάς τη σύζυγο
είναι συχωρεμένο
μα ν’ απατάς τη γκόμενα
που τό ‘χεις δει γραμμένο;
(έρημε Γραμματέα… η εκδίκηση και η μικρότητα της απολυμένης γκόμενας ΔΕΝ έχουν όρια…)
Έρμε και συ Καραμανλή
μ’ αυτούς τους κολλητούς σου
κι αν δε το βρήκες απ’ το ΓΑΠ
τόβρες* απ’ τους δικούς σου…
—
* οσονούπω - και αν δεν προκάνουν να σταματήσουν το κελάηδημα της καρδερίνας…
Δεκέμβριος 21, 2007 στο 8:30 μ.μ
σχολιαστής
το μεγάλο φαγοπότι
έχει και τα θύματά του
—
κι ο Καραμανλής
θα τα βρει μπροστά του
Ρίμες, λέμε!
Π.
Δεκέμβριος 21, 2007 στο 8:48 μ.μ
Ασμοδαίος
Πολύ καλά συγκράτησε η αδύνατή μου μνήμη
τον κύριο Ζαχόπουλο: όπως και η μυρσίνη
το ίχνος της πολύ βαθύ αφήνει στο κεφάλι
κι όσες κι αν έρθουν μυρουδιές κι όσα κι αν έρθουν κάλλη
με τίποτα δε σβήνεται η αίσθηση που αφήνει,
έτσι και το Ζαχόπουλο θυμάμαι, σαν κι εκείνη
η μέρα να ‘τανε προχθές που αγόρευε με στόμφο
μέσα στην Παλαιά Βουλή και μάγευε τον κόσμο
που ενεός τον άκουγε να λέει για το λόγο
-κανένα δεν εδέχτηκε από τους γύρω ψόγο-
όμως, ο νους συνέχεια σ’ άνδρα γυρνά μοιραίο.
Πώς να τον λέγαν άραγε; Μήπως Βαρθολομαίο;
Δεκέμβριος 21, 2007 στο 10:53 μ.μ
Πάνος
Όχι.
Ο Β. σύζυγο απάτησε, γι’ αυτό και συγχωριέται
αλλά ο Ζ. τη γκόμενα - γι’ αυτό τραβολογιέται.
Λένε οι του Πολιτισμού (κι είν΄από πρώτο χέρι)
η ΑΛΛΗ σε καμπαρετζού της Λιουμπλιάνα φέρει.
Όμως αυτά όλους εμάς διόλου δεν ενδιαφέρουν
- εκτός αν τον Καραμανλή σ’ απόγνωση τον φέρουν.
Γιατί αυτός τον έκανε, εκτός από παρέα,
μεγάλον στο Πολιτισμού, τον Ζ., υπερ-Γραμματέα!
(Τώρα ενδέχεται να πληρωθούν οι ξέγνοιαστες αμαρτωλές μέρες της Θεσσαλονίκης, τότε που ο ΚΑΚ ήταν απλός υποψήφιος / βουλευτής της ΝΔ - και ο Ζ. ένα από τα δεξιά του χέρια)
Δεκέμβριος 22, 2007 στο 12:57 π.μ.
ο θειος Ισιδωρος
ΩΔΗ ΣΤΙΣ ΓΑΜΠΕΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΧΕΛΙΔΟΝΟΠΟΥΛΑΣ
—————————————————————————————
Αυτο που απ΄ολα πιο πολυ με εχει εξιταρει
δεν ειναι ειναι οι κωλοι καθαυτοι, ουτε και το πιθαρι
που ετσι οπως το κοιτας μοιαζει με μπετονιερα,
δεν ειναι ουτε καν αυτη η κοκκινη παντιερα
που ανεμιζει αγερωχα ωσαν παντιερα ροσα
καθως μπροστα -σαν μια σκια- φαινεται λιγο η γλωσσα.
Δεν ειν΄τα κωλομαγουλα πουχουνε παρει στασεις
της γυμνασμενης πλατης της οι μυικες συσπασεις,
η κινηση η αερινη αριστερας χειρος
δεν ειναι καν ο λαχταριστος και ροδαλος μηρός.
Αν ειναι κατι που μ΄αυτο ο θειος παθαινει πλακα
(μπορει να διαφωνησετε και να τον πειτε βλακα,
οτι ειναι ενας ανωμαλος, οτι ειναι πορνογέρος,
φετιχιστης παναθλιος και εραστης του αερος*,
οτι δεν του σηκωνεται, οτι δεν εχει στησεις
κι οταν μπροστα του δει γυμνη παθαινει παραισθησεις.
Ας πει οτι θελει ο καθεις, μα οτι κι αν πει για μενα
θαναι ολα ψεματα χοντρα και κατασκευασμενα)
Μ΄εκεινο που ταράκουλο επαθε ο θειος ρε μαγκες
ειναι οι δυο υπεροχες και τορνευτες της γαμπες
που οσο περισσοτεχρο κανενας τις προσεχει
νοιωθει σα το ντιστριμπιτέρ που ρευμα το διατρεχει!
καθως δεμενες στοιβαρες και καλοσμιλεσμενες
στεκονται στα τακουνια τους επανω θρονιασμενες
κι εχουν την κλιση την σωστη, καλα υπολογισμενη
με το μοιρογνωμονιο λες κι είναι μετρημενη
κι ετσι ως σηκωνεται ελαφρα να δει μες το πιθαρι
ο αριστερος αστραγαλος εχει μια τελεια χαρη
αυτή τη σταση τη σωστη που αναδυκνει τους μύς
κατω από την απαλη και τελεια επιδερμις.
Και το λακακι το μικρο πισω απ΄το γονατο της
(το δεξιό της γονατο – όχι το αριστερο της)
που μοιαζει με μικρη φωλια που αναζητα τη γλωσσα
(κι γλωσσα την αναζητα και δινει οσα-οσα)
για να φωλιασει μεσα της με παθος και λαχταρα
ταρατατζούμ ταρατατζούμ ταρατατζούμ ταράρα !!!
*αερογαμης
Δεκέμβριος 22, 2007 στο 11:23 μ.μ
Athanassios
Tη γάμπα σου την όμορφη
την είδε γεωμέτρης
ο θείος ο Ισίδωρος
δεν είναι πεοπαίκτης….
εκείνο το λακκάκι εκεί
μου άρεσε και μένα
αχ να φωλιάσω μέσα του
στο διάολο η πένα/////
Θείε είσαι μερακλής
σ ‘ αρέσουν τα ωραία
φίλα τα γόνατά της,
μετά τους αστραγάλους
χρωματα όμορφα
ωσαν στους παπαγάλους…..
Δεκέμβριος 24, 2007 στο 8:34 π.μ.
Νίκος Σαραντάκος
Λοιπόν, καλά Χριστούγεννα σ’ όλους τους καλυβίστες
και τρισκαλυτερότερα εις τους χελιδονίστες
χρόνια καλά, δημιουργικά, με μέτρο και με ρίμα,
με μουζικές και με κρασί να την περνάτε φίνα!!
ν.σ.
Ιανουάριος 5, 2008 στο 11:19 μ.μ
Πάνος
Οι χελιδόνες που κοιτούν του πιθαριού το βάθος
δε θα παρεξηγήσουνε, κι ας έχω κάνει λάθος:
Τους στίχους τούτους έγραψα για μια προκάτοχό τους
- δε μπήκανε τότε στο ποστ και μπαίνουν στο δικό τους.
*
Καμιά φορά ο θάνατος θέλει να με τρομάξει,
άλλοτε πάλι η ζωή τα πάντα θα μου τάξει…
Άνθρωπος είμαι’ χαίρομαι - ή παίρνω μια τρομάρα
μα παρευθύς χαμογελώ, μικρή μου αλανιάρα.
Ψέματα όλα. Αφού ζωή και θάνατος ειν’ ένα
τα δειλινά το προτιμώ να έρχομαι σε σένα.
Ξέρω πως όπου κι αν πετάς, θα έρθεις στην καλύβα
άλλοτε ως κόρη ταπεινή κι άλλες φορές σα ντίβα.
Της μοναξιάς το άλλοθι, μες την πολυκοσμία,
δικαίωση της δύναμης που ‘χει η αδυναμία…
Δεν ξέρω αν είναι για καλό τα σώψυχα που βγαίνουν
και ν’ ανταμώσουνε καρδιές άλλες, αλλού πηγαίνουν.
Λόγια πολλά, κι αισθήματα πολύ εύκολα εκφρασμένα
- αλλιώς τα έλεγε ο παλιός ο δάσκαλος σε μένα.
Μ’ αν μεγαλώσαμε πολύ, όλοι «παίδες εισί»
Θα ‘ρθει καιρός, μικρούλα μου, που θα το δεις και συ.
Ιανουάριος 6, 2008 στο 3:13 π.μ.
nik-athenian
Αν δίναμε βραβείο στοχασμού στη νέα χελιδώνα
Πάνο θα ψήφιζα αυτό να πήγαινε σε σένα.
Βάζεις το θάνατο σιμά με της γυνής τα κάλη
κι αυτή είναι η αντίθεση στων ιδεών την πάλη.
Και μοναχός να αισθάνεσαι, όταν με άλλους είσαι
δείχνει μου φαίνεται αυτό ότι το εύκολο αρνείσαι.
Ιανουάριος 6, 2008 στο 8:42 μ.μ
nik-athenian
ΠΟΥ ΝΑ ΧΤΙΣΩ ΜΙΑ ΚΑΛΥΒΑ;
Κι όταν στου αψηλού βουνού την κορυφή θα φτάσεις
και θες στης άκρας σιωπής τον κόσμο να περάσεις
κατέβα κάτω στο βυθό και ρώτα ένα μικρό κοχύλι
που τάχατες να βρίσκεται της ήρεμης σιωπής η πύλη;
Ότι σου πει ακολούθα το, μην το αμφισβητήσεις,
ακόμα κι αν σου πει στην Περαία τη καλύβα σου να χτίσεις.
Ιανουάριος 12, 2008 στο 11:16 π.μ.
ο θειος Ισιδωρος
Παει καιρος που ησυχασε η Πιθο-χελιδονα
και δεν ακουγεται λαλια μες το βαρυ χειμωνα
ως κι η Σκουπιτσα χαθηκε, ταχα που να γυρναει
και απ΄ τη χελιδονοφωλια καθολου δεν περναει?
που χαθηκαν τα αισθηματα, τι απεγινε ο ερως?
ο θειος εμαραζωσε και νοιωθει πλεον γερος,
καθως τον εγκατελειψε ασπλαψνα και ο τάλας
κατω απ΄τη βρυση του αμπριου μονος μετραει τας στάλας!
Ιανουάριος 12, 2008 στο 11:18 π.μ.
ο θειος Ισιδωρος
Σκουπιτσαααααααααα……………………………….!
Ιανουάριος 12, 2008 στο 11:33 π.μ.
σχολιαστής
Ο θείος και το καρυοφύλλι του
σχολιαστής
Εγέρασα, μωρές παιδιά. Πενήντα χρόνους κλέφτης
τον ύπνο δεν εχόρτασα, και τώρ’ αποσταμένος
θέλω να πάω να κοιμηθώ. Εστέρεψ’ η καρδιά μου.
Βρύση το αίμα το ‘χυσα σταλαματιά δε μένει.
Θέλω να πάω να κοιμηθώ. Κόψτε κλαρί απ’ το λόγγο
να ‘ναι χλωρό και δροσερό, να ‘ναι ανθούς γεμάτο,
και στρώστε το κρεβάτι μου και βάλτε με να πέσω.
Ποιος ξέρει απ’ το μνήμα μου τι δέντρο θα φυτρώσει!
Κι αν ξεφυτρώσει πλάτανος, στον ήσκιο του από κάτω
θα ‘ρχονται τα κλεφτόπουλα τ’ άρματα να κρεμάνε.
Να τραγωδούν τα νιώτα μου και την παλληκαριά μου.
Κι αν κυπαρίσσι όμορφο και μαυροφορεμένο,
θα ‘ρχονται τα κλεφτόπουλα τα μήλα μου να παίρνουν,
να πλένουν τις λαβωματιές, το Δήμο να σχωράνε.
Έφαγ’ η φλόγα τ’ άρματα, οι χρόνοι την ανδρειά μου.
Ήρθε κι εμένα η ώρα μου. Παιδιά μου μη με κλάψτε.
Τ’ ανδρειωμένου ο θάνατος δίνει ζωή στη νιότη.
Σταθείτ’ εδώ τριγύρω μου, σταθείτε εδώ σιμά μου,
τα μάτια να μου κλείσετε, να πάρτε την ευχή μου.
Κι έν’ από σας το νιώτερο ας ανεβείς τη ράχη,
ας πάρει το τουφέκι μου, τ’ άξο μου καρυοφύλλι
κι ας μου το ρίξει τρεις φορές και τρεις φορές ας σκούξει.
“Ο Γερο θείος πέθανε, ο Γέρο θείος πάει”.
Θ’ αναστενάξ’ η λαγκαδιά, θε να βογκήξει ο βράχος
θα βαργομήσουν τα στοιχειά, οι ΒΡΥΣΕΣ θα θολώσουν
και τ’ αγεράκι του βουνού, οπού περνά δροσάτο,
θα ξεψυχήσει, θα σβηστεί, θα ρίξει τα φτερά του,
για να μην πάρει τη βοή άθελα και τη φέρει
και τηνε μάθει ο Όλυμπος και την ακούσει η Πίνδος
και λυώσουνε τα χιόνια τους και ξεραθούν οι λόγγοι.
Τρέχα, παιδί μου γρήγορα, τρέχα ψηλά στη ράχη
και ρίξε το τουφέκι μου. Στον ύπνο μου επάνω
θέλω για ύστερη φορά ν’ ακούσω τη βοή του.
Έτρεξε το κλεφτόπουλο σα να ‘τανε ζαρκάδι,
ψηλά στη ράχη του βουνού και τρεις φορές φωνάζει:
“Ο Γερο θείος πέθανε, ο Γέρο θείος πάει”.
Κι εκεί που αντιβοούσανε οι βράχοι, τα λαγκάδια
ρίχνει την πρώτη τουφεκιά κι έπειτα δευτερώνει.
Στην τρίτη και την ύστερη τ’ άξο του καρυοφύλλι
βροντά, μουγκρίζει σα θεριό, τα σωθικά του ανοίγει
φεύγει απ’ τα χέρια σέρνεται στο χώμα λαβωμένο
πέφτει απ’ του βράχου το γκρεμό, χάνεται πάει, πάει.
‘Aκουσ’ ο θείος τη βοή μες τον βαθύ τον ύπνο,
τ’ αχνό του χείλι εγέλασε, εσταύρωσε τα χέρια…
Ο Γερο θείος πέθανε, ο Γέρο θείος πάει.
Τ’ ανδρειωμένου η ψυχή του φοβερού του Κλέφτη
με τη βοή του τουφεκιού στα σύγνεφ’ απαντιέται
αδερφικά αγκαλιάζονται, χάνονται, σβηώνται, πάνε.
Ιανουάριος 12, 2008 στο 7:40 μ.μ
Μαρίκα
Προ ημερών, τρισόλβιος αυτός ο πύθος ήτο
ότε της κόρης (της ξανθιάς) η γάμπα εξυμνείτο
κι ας ήτο άγνωστος μορφή (που σκότος περιβάλλει)
ο Θείος -πάλι ερώμενος- δεν δίστασεν να ψάλλει
[και την δεσμώτιδα ψυχή κατέλαβεν μια ζάλη].
Ενώ η φύσις πλέον σιωπά και ηρεμούν τα πάθη
του Θείου αίφνης αλλαχού, εις της νυκτός τα βάθη
πέραν, πλανάται ο νους του, διαρκώς, εν πλήρει κατανύξει
και την Σκουπίτσα λησμονεί και πέτεται στα ύψη…
[και πυθοκαλλιγάμπουσα θέλησεν τώρα να ρίψει].
Αν και η δεσμώτις του ψυχή, (ορθή προ των εικόνων…)
φόβων κι ελπίδος παίχνιον, δούλη χαράς και πόνων
πολύ αναιδώς ερώταγε: Πώς και δεν ηγαπάτο;
Τι απέγινε ο έρως του, πού (στο καλό) εκοιμάτο;
[και σήμερον, στην τελετή, κρατεί το... βλέμμα κάτω].
___
ΥΓ:
Ας είν’ καλά τα ποιήματα
πολλών (και Ζαλοκώστα)
που τελευταία εντρυφώ
–τους άλλαξα τα φώτα !
[Μα αν πιάσω κι αρχαιότερους
(ώς και τον Καραϊσκάκη)
με βλέπω να μου ψέλνετε
το: σε κυνηγούν οι βλάχοι !
--σού'χει λάχει, σού'χει λάχει--]
Ιανουάριος 12, 2008 στο 8:12 μ.μ
Πάνος
Οι χελιδόνες χώθηκαν στου πιθαριού τ΄αμπάρι
κι οι δυό συναγωνίζονται, ποια πιο πολύ θα πάρει
από το δώρο που αφειδώς μοιράζεται εκεί
- και λένε: τι καλά, εμείς δεν πήγαμε Αφρική!
Ιανουάριος 12, 2008 στο 8:17 μ.μ
Πάνος
Μαρίκα είναι πια καιρός ν’ αφήσεις τον Ελύτη
για Σκίπη, Παλαμά, Δροσίνη, Βαλαωρίτη.
Κι όταν καλά καλά αυτούς τους μελετήσεις
στους Σούτσους (τον Πάνο και τον Άλλονα) τότε να εντρυφήσεις.
Εκεί υπάρχει ποίησις να τρως με την κουτάλα
- ο γελαστός αιγιαλός γελώντας όλος γάλα…
Ιανουάριος 12, 2008 στο 8:20 μ.μ
Πάνος
θείε θα έρθει η άνοιξη, θαρθούν οι χελιδόνες
να τιτιβίζουνε σιμά που πέφτουν οι σταγόνες.
Κράτα ψηλά το ηθικό*, θα έρθει κι η καλή σου
- γλυκά τραγούδια θ’ ακουστούν και πάλι στην αυλή σου!
—-
*αν έχει πρόβλημα το ηθικό, κλάψε και το ανήθικο…
Ιανουάριος 12, 2008 στο 11:09 μ.μ
Μαρίκα
‘πό ψες, καλυβομάστορα, διαβάζω τον Φωτάκο
(εμπνεύστηκα από το ποστ: τον Άγιο Παπουλάκο)
και παραλλήλως εντρυφώ στον Σούτσο και στα άλλα…
Ναι, Πάνο μου, κει κολυμπώ –κι είμαι άναυδη, τα μάλα
(κι έχω μείνει… μπουκάλα* ! )
Να δω όμως -από ‘βδομάς- π’ αρχίζω σκληρές δουλειές
και δεν θα έχω χρόνο, ούτε για αρπαχτές.
Πώς θα διαβάζω τα εδώ, τα εκεί, τα παραπέρα
έστω να λέω, βιαστικά, σ’ όλους σας “καλημέρα”…
(κλαψψψ…)
Προς το παρόν αποχωρώ από τα κτήριο-ΊΘΙα
[ωχχχ... την κατσαρόλα ξέχασα! Ψήθηκαν τα... ρεβύθια ;!]
Και θα επιστρέψω, προφανώς, καθώς θα ξημερώνει
μιας και μου ήρθε έμπνευση -για κάποιο χελιδόνι !
______
* Με χάσανε οι φίλοι μου, τους έχασα κι εγώ
από το παλ(α)ιοδιάβασμα, ετούτο τον καιρό !
Ιανουάριος 13, 2008 στο 5:52 π.μ.
Μαρίκα
Ο Θείος, λασπουριόστολος, (μα… τι φρικτή εικόνα)
στο ύψος του ορθώθηκε -σιάχνει την παντελόνα,
φεύγει απ’ τη βρύση τού αμπριού και σταματάει παρέκει
–αφού βρυσιές αράδιασε γιαυτό το καβλιτζέκι ( > τον πύθο)
Βάζει φωνή, σκληρή φωνή… (όση του είχε μείνει)
και διατάζει, παρευθύς Συνέλευση να γίνει.
Χτυπάει το πόδι κατά γης, στου πόντιου*-μ ανέβη πρώτος
του ΙΘΊ, την μέγα αίθουσα και ομιλεί με… κρότος :
“Ωωω! να μπορούσα (εφώναξε) ακούραστα να χύσω,
σ’ όλες τις άλλες τις ψυχές, (εεε… εεε… εσείς! που κάθεσθε ‘κει πίσω)
την άσβεστη φλόγα και φωτιά, που έχει η ψυχή μου
να νοιώσετε και εσείς καημό… Δεν είναι πια μαζί μου…
Μαύρος, βαρύς ο ουρανόοοοοος….απόψεεεεε πού ‘ρθεεεεε… Πίσσα!
Εχάθηκε η Σκουπίτσα μου, ποιά θα ταϊζω πίτσα ;”
[Πραγματικά, στον ουρανό αστέρι ούτε ένα
και του προέδρου τού ΙΘΊ τα λόγια αφρισμένα...]
(και συνεχίζει) :
“Ενώπιον όλων των μελών, ορκίζομαι με σθένος…”
(Τα δάχτυλα όμως έβαλε πίσω του… Συμπλεγμένως;
Για να μην πιάσει ο όρκος του; Ή κάτιτίς θα γίνει;
Ναιιιι, ναι ! Το βεβαιώ…ορκίζομαι! Είδα δάκρυ να χύνει…)
–Ουφφφφφφ ! στέναξε ο Θείος–
Κι ολοκληρώνει ο πρόεδρος : “Και απαιτώ με μένος,
να σεβαστούν τα μέλη μας ότι είμαι ερωτευμένος
και ψήφισμα να εκδόσουμε (φτου!!! πάλι του Μ-πόντου αργεί )
πως άλλη δεν θα σεργιανάει ποτέ στον Κήπο του ΙΘ’Ι.
Θα γίνει ο Κήπος “άβατον”, για κάθε τσαπερδόνα
μόνο η Σκουπίτσα θάναι πια του Κήπου η Χελιδόνα.
Σκεφτείτε το, δουλέψτε το, περιμένω τις ενστάσεις,
τις προσφορές, τα κείμενα και όλων τις προτάσεις”.
Η Γραμματέας ΙΘΙ
Λουκία
(αντ’ αυτής** : Μαρίκα)
___________
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
*
Στο πόντιουμ αναφέρομαι… Ποιος τάχα εμειδίασε;
Δεν είπα πως ο πρόεδρος καβαλλικο-ποντίασε…
**
Η Λουκία επήγε (ΠΣΚ) στη Μονή Λουκούς -τής Τσακωνιάς
για τάμα και κανα κερί -ως προς το σχέδιον ΑΝΑΝΑΣ…
Ιανουάριος 16, 2008 στο 12:44 π.μ.
skupitsa
Λάθος είναι να λέγεται πως χάθηκε η σκουπίτσα
γιατί έχει μέινει σιωπηλή και σιγοτρώει πίτσα
και είναι μελαγχολική κι ούτε στο θείο μιλάει
γιατί τού κρύβεται κι αυτού και ας τον αγαπάει.
Που έχει πόνο στην καρδιά έιναι γνωστή η αιτία
Σαν παρατράγουδο έγινε η θεία μελωδία.
Ιανουάριος 16, 2008 στο 1:47 π.μ.
Μαρίκα
Χμ… μήπως φταις Σκουπίτσα μας, που χάθηκε έτσι ο Θείο;
και εις τον Κήπο του ΙΘΊ άλλαξε το τοπίο;
Ο Θείο, κλαίει κι οδύρεται και είναι μες στην πίκα
κι ούτε που νοιάζεται ποσώς -για όλους και τη Μαρίκα…
Για ψάξε εσύ που αγαπάς, να δεις πού είναι ο Θείο
[ν' αρχίσουν τα μαθήματα και πάλι στο ωδείο...]
Ιανουάριος 16, 2008 στο 2:07 π.μ.
Παπούλης
Τσούπρες μου μη συγχλίζεστε μη ψάχνετε στα σκότη
ακούστε εμένα το Παπού που τούφυγεν η νιότη
Αν ο Ισίδωρ χάθηκε ζάρια θα φταίν και πούλια
ή σε ταβέρνες ξέμεινε , μπουζούκια και νταούλια
Άραγες μας βαρέθηκε τις σάρκες μας να τρώμε
ή μήπως τον διπλάρωσαν αι ουκραναί αί βρώμαι;
όπου εμπήκαν σούμπιτες εντός εις το πυθάρι
και τρώγονται σαν ύαινες ποιά θα τον πρωτοπάρει
κι αν της μπεκάλτσας του έφυγαν και καναδύο πόντοι
εσείς θα τη μπαλώσετε , πιάστε κλωστή στο δόντι
Εγώ τώρα αποσύρομαι και πάω στη δουλειά μου
μετά τέτοιο κουρούμπελο να ρθώ στα συγκαλά μου
Στο Θείο την επαύριο για να τηλεφωνήσω
μπας και από τη ντίρλα του σας τονε ξεκουνήσω
Ιανουάριος 16, 2008 στο 2:16 π.μ.
Μαρίκα
***
Ωχχχ… Είδα παραπάνω, ένα λάθος μου !!!!
____________________________________
Η Λουκία είχε πάει στης Ελώνης τη Μονή -αυτή είν’ στην Τσακωνιά
Της Λουκούς είναι στο Άστρος, πριν τα Kάτω Δολιανά
(πολύυυυυυυ πέρα απ’ τον Κοσμά…)
Μα έχω χρόνους να κατέβω κι έτσι εγίνη της Μονής και τση …πο@@άνας…
(και όσοι δεν γνωρίζουνε: Λάκκος, Πούλιθρα και Πλάκα… η γιορτή τής -τσακώνικης- μελιτζάνας ! )
Ιανουάριος 16, 2008 στο 2:32 π.μ.
Μαρίκα
Αχχχ ! Ας είν’ καλά ο Πρόεδρος και να καλοπερνάει
και ας είναι με σταλινικές -και πόντιες αν γουστάρει !
Μόνο μην τον ζουλέψουνε αυτές οι Ουκρανίδες
και χάσουμε από το ΙΘΙ έγγραφα και σφραγίδες…
ΥΓ:
[αχ... παπουλάκο... αχ! Τι συμφορά μας βρήκε...
αλλά, χαλάρωσε κι ηρέμησε... καινούργια μέρα μπήκε]
Ιανουάριος 16, 2008 στο 9:40 π.μ.
nik-athenian
Δυο όμορφες κυρίες γράφουνε στο μπλογκ
και για λήξη του αγώνα κρούουνε το γκονγκ.
Ακούστε τες και βγάλτε τα γάντια του πυγμάχου
Γράψτε ποιήματα και ποστς, όχι λόγους του Λαμάχου.
Η καλύβα έγινε γνωστή για την ποιότητά της
δεν της ταιριάζει ο σαματάς μες τα δωμάτιά της.
Ιανουάριος 16, 2008 στο 2:14 μ.μ
Παπούλης
ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΕΤΕ ΤΑ ΓΥΝΑΙΚΟΠΑΙΔΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΘΟΝΗ
A la maniere de Καββαδίας
Ετούτο το πυθάρι εδώ αξίζει να θαυμάσεις
που Ουκρανίδων δίδυμο τόχει με πάθος ζώσει
κι αν live τα κωλομέρια τους δε γίνεται να πιάσεις
αρκέσου στην εικόνα τους που έχει χάρη τόση
ελπίζω παρατήρησες πως τούτο το πυθάρι
εδράζεται το πονηρό πάνω σε μια σαμπρέλλα
οι Ουκρανίδες , έμπειρες , το πήρανε χαμπάρι
πως στο πυθάρι κρύβεται του Θείο η σαρμέλλα
Ιανουάριος 17, 2008 στο 8:34 μ.μ
Παπούλης
ΤΟΝ ΑΜΑΧΟ ΠΛΗΘΥΣΜΟ ΑΛΑΡΓΑ……
( σε μια ιδέα της …κόρης μου ετών 16 )
Σας τά’πα Καλυβίστες μου τα φοβερά μαντάτα
ο Πάνος με τους Πόντιοι γενήκανε σαλάτα
με κλώτσους γρόνθους και βρυσιές στου δίκτυου το ρίνγκ
χωρίς να ακούν το κώδωνα που βάραγε ντίνγκ - ντίνγκ
όποιους κριτές προσπάθησαν για να τους ξεχωρίσουν
να κάτσουν πίσω στα σκαμνιά , το αίμα να σκουπίσουν ( Σκουπίτσααααα )
οι “αθλητές” τους βάραγαν , ομού και αδιακρίτως
και έτσι μάτωσε μαθές και ο δικός μου μύτος
Στο τρίτο γύρο ο Μ-Π επήγε να πλαντάξει
και τον Ομερ εφώναξε να επιβάλλει τάξη
μα ο Πάνος δεν εκώλωσε , παιδί νταβραντισμένο
απέξω κι αν εχούγιαζε το πλήθος φρενιασμένο
ο Νόσφη κι ο Ομαδεών κι αν πέταγαν μπουκάλια
για τη σφαγή ο Καλυβάρχ δεν θέλει παρακάλια
Τις βρύσες κάτω αφήσανε και πήρανε τις πάλες
κι όταν αυτές εσπάσανε , ήταν σκληρές οι σπάλες,
καρέκλες , σκρίνια πιάσανε , μετά τους καναπέδες
και ο αγών διακόπηκε , βγήκαν ντισκαλιφιέδες
η μάχη συνεχίστηκε μέσα στα αποδυτήρια
από εκεί δεν έχουμε της έκβασης πειστήρια
αλλά κατόπι μάθαμε ποιά ήταν η αιτία
που στη Καλύβα γίνηκε μια τέτοια φασαρία
Ήταν το ζήτημα εθνικό , γι αυτό και διαφωνήσαν
και τα τσανάκια τους τα δυό στο βρόντο τα τσακίσαν
Για τα κορίτσα μάλωσαν που βλέπουν στο πυθάρι
τα κάλλη τους μας δείχνουνε με μπρίο και με χάρη
ο Πάνος διαβεβαίωνε πως είναι Ουκρανίδες
μα ο Μ_π τις νόμισε για Πόντιες κορασίδες
εκείνες χαμογέλαγαν , δεν είχαν διαβατήρια
που να τα βάλουνε μαθές , ούτε και εισιτήρια
μες την εξαίσια γύμνια τους δεν είχαν πάρει τσάντα
και είχαν χάσει τα κλειδιά από το δόλιο LADA
“Κίεβο” ο Πάνος φώναζε , ο Πόντος “Τραπεζούντα”
κανένας δεν τις σκέπαζε μη πάθουν καμμιά πούντα
οι Καλυβίστες έχασκαν , ” βρε τι κακό χουνέρι…
μήπως να τους φορέσουμε χλαμύδα ή τσεμπέρι ;;”
λόγο στο λόγο ξέσπασε η τρομερή βεντέττα
κανένας μέσα εις το ρίνγκ δεν έρριχνε πετσέτα
“Χάρκοβο” ούρλιαζε ο είς , ο άλλος παρχαρούσε
η μάχη όλο εφούντωνε , κι ας λείπαν οι Ρεπούσαι
και ο Μ_π του φώναζε πως είν απ το Παρπέτι
μα τα κορίτσα πούτανε για χρόνια στο κουρμπέτι
τους είπαν : ” Μη παλεύετε δεν είμαστ’ Ουκρανίδες
ούτε μωρέ καπλάνια μας εκ Πόντου νεανίδες
της Χελιδόνας είμαστε οι ατρόμητες Σερβίδες
και στο πυθάρι ψάχνουμε για τις χειροβομβίδες”
Ιανουάριος 17, 2008 στο 9:02 μ.μ
Μαρίκα
Ααααα!!! Ναι…….!!!
Αυτό ήταν παπούλη μου ! Γιαυτό αρχίσαν φόνοι…
Τα κωλομέρια αντίκρυσαν και γίνηκαν δαιμόνοι !
άσχετο ΥΓ :

- και για όλη την ιδέα σου: Φιλιά στον….. Κατσαντώνη! -
Ιανουάριος 17, 2008 στο 9:31 μ.μ
Πάνος
παπούλη,
οι παρεμβάσεις σου μ’ έχουν υποχρεώσει*
- η τελευταία ήτανε και σε μεγάλη δόση!
Να ξέρει κάποιος που και πώς πρέπει να παρεμβαίνει
είναι τρανό ευτύχημα και τύχη ευλογημένη,
μα είναι τόσο σπάνια, σα χιόνι στη Σαχάρα
-συνήθως οι εθελοντές τα κάνουνε μαντάρα!
—
* καρα-κατα-υποχρεώσει θα έγραφα, αν χωρούσαν άλλες τέσσερις συλλαβές στο στίχο! Και δεν εννοώ μονάχα το τελευταίο στιχούργημα.
Ιανουάριος 17, 2008 στο 10:18 μ.μ
Παπούλης
Εφτούνη η υποχρέωση κατα- καρακ - αηδόνα
δεν βγαίνει με παινέματα Πάνο στη Χελιδόνα
καιρός να με γνωρίσετε με τούτες τις σαντέζες
μούφυγε η Ζαχαρούλα μου και έβαλα πλερέζες
που είναι εθελόντριες και ψάχνουν στο πυθάρι
τι άραγε να θέλουνε , κανα μεγάλ’ οψάρι ;;;
Μήπως βρε Καλυβάρχα μου είναι στις οργανώσεις
του ΚΚΕ και θέλουνε κομμουνισμό σε δόσεις ;;
Ή μήπως όρε Πάνο μας ετούτες οι μπατάλες
γραφτήκανε εν σώματι σε οργανώσεις άλλες
μη κυβερνητικές και ψάχνουνε που είναι το μπαγιόκο
και σαν τοβρούνε μέσα εκεί θα κάνουν πλέον μόκο ;;
Δεν περιμένω απάντηση , μόνος μου θα το μάθω
( ρε μπας και είν οι γκόμινες που μπούκαραν στον Άθω ;;)
Λείπει κι ο Θείο να μου πεί , πούχει μυαλό ξουράφι
και μάτι αλανιάρικο και η πείρα του χρυσάφι….
Ιανουάριος 17, 2008 στο 11:12 μ.μ
Μαρίκα
Ελα ορέ *κούριε κουρ@δοκόφτη… κόψε κάτι…κόψε
μου ‘κοψες τον οίστρο μου -πούρθε πάλι απόψε
(Άσε με να πω τον πόνο μου…)
________
Ο Θείο μάς την πούλεψε
με τρώει κρυφό μαράζι
και μούρχεται μες το ΙΘΙ
να γίνω καμικάζι…
Και να ζωστώ πατόκορφα
τόνους χειροβομβίδες
να γίνουν Ολοκαύτωμα
μαζί μου κι οι Σερβίδες
[κι οι Ουκρανίδες -και όλες οι κουραδοκοφτίδες ! ]
Ιανουάριος 17, 2008 στο 11:27 μ.μ
Πάνος
παπούλη, άλλα λέω εγώ κι άλλα ακούς εσύ
- μα δεν πειράζει, κάποτε δεν πιάνουμ’ επαφή!
Ιανουάριος 17, 2008 στο 11:29 μ.μ
skupitsa
Ούτε σε μένα απάντησε καθώς το συνηθούσε
τις νύχτες εκείνες του Μαγιού που μόνος ξενυχτούσε
και τη χελιδονοφωλιά φύλαγε απ τα γεράκια,
(τότε λαλούσανε γλυκά μέχρι και τα κοράκια)
Ποιος άραγε μας μάτιαξε, τι έδιωξε τον θείο
σε πια γωνιά να κρύβεται, μην πίνει παραθείο;
Υγ Μαρίκα και παπούλη μου να μην απελπιστούμε
και με το θείο αρχηγό ξανά θ’ αγωνιστούμε
δυο μήνες μείναν μοναχά κι η άνοιξη θα έρθει
τα πρώτα της γενέθλια η χελιδόνα θα έχει.
(εκτός αν… να χέσω την απαισιοδοξία μου)
Ιανουάριος 18, 2008 στο 12:01 π.μ.
Παπούλης
Κάντο λιανά το νόημα των λόγων Καλυβάρχη
η κάθε παρεξήγηση να πάψει να υπάρχει
Ιανουάριος 18, 2008 στο 12:02 π.μ.
Πάνος
σκουπίτσα, μένω έκπληκτος μ’ αυτό που είπες τώρα
- μα οι παρατάσεις δε φελούν και βλάπτουνε τη χώρα…
Η απόφαση έχει παρθεί, μετά το καλοκαίρι
- και πώς εφτάσαμ’ ως εδώ, ένας Θεός το ξέρει…
Είναι σκληρό να παρατάς αυτό που αγαπάς
- μα τι να κάνεις αν αλλού θέλεις πολύ να πας;
Είναι καιρός πια άφοβα κι άλλοι* να δοκιμάσουν
με τα δικά τους τα φτερά ψηλά για να πετάξουν.
Ήδη η καρδιά μου είναι μακριά - θα την ακολουθήσω
τα χελιδόνια πίσω μου όλα με μιας θ’ αφήσω.
Έξι ποστάκια μένουνε, να φτάσουμε στα χίλια
εκεί θε να χωρίσουμε, μ’ ενα φιλί στα χείλια.
___
* κι άλλες
Ιανουάριος 18, 2008 στο 12:15 π.μ.
Ασμοδαίος
Τι είναι αυτό που είπατε, ωρε καλυβοκύρη;
Κερί μπας κι έχω εις τα αφτιά -μαζί, μήπως, και γύρη;
Μέρες πολλές βρισκόμουνα εκιά ψηλά, στο φράχτη,
ώρες παρακολούθαγα εδώ (κι αλλού)· τι: άχτι
μεγάλο ήτανε, ήθελα να το ιδώ
και συμφιλίωσην τινά περίμενα κι εγώ,
να δω να τρέχει το νερό η έλλογη η βρύση
που έπρεπ’ -ορθολογικά- να δέσει και να λύσει.
Όμως, fence sitter ων κι εγώ, δεν ήξερα πως έτσι
τις τελευταίες μέρες της** περνούσα στο κοτέτσι***.
(του μπη κοντίνουεντ)
-
*νόμιζα
**της καλύβας
***αυτό που είναι δίπλα στο φράχτη
Ιανουάριος 18, 2008 στο 12:16 π.μ.
Παπούλης
Σκουπίτσα:
Ο Θείο που τα πανθ ορεί απόψε μας διαβάζει
και το δεξί το χέρι του στα κωλομέρια βάζει
τα μάτια του που θόλωσαν θέλει να καθαρίσει
έμεινε απο κολλύριο , μα πρέπει να δακρύσει
Απόψε που μιλάγαμε μέσω του τηλεφώνου
περί της εξιχνίασης του νοσφεράτειου φόνου
μου δήλωσε από τ’ αμπρί που βρήκε να κουρνιάσει
πως τις πομπές μας ( ολονών ) τις έχει διαβάσει
και πως συντόμως πρόκειται να συγκληθεί ολομέλεια
του ΙΘΙ , να εξετάσουμε με προσοχή κι εντέλεια
πώς το πυθάρι γίνεται να στέκει σε σαμπρέλλα
κι αν χρειαστεί αφαίμαξη πώς γίνεται με βδέλλα.
Ιανουάριος 18, 2008 στο 12:17 π.μ.
Πάνος
Το νόημα δε γίνεται να κόψω σα γαλέο
απλά θα πώ στο λόγο σου πάνω τον τελευταίο:
καμία παρεξήγηση δε βλέπω να υπάρχει
εις τον παπούλη ανάμεσα και εις τον Καλυβάρχη.
Ιανουάριος 18, 2008 στο 12:23 π.μ.
Πάνος
Νέε μου*, δεν το είπα εγώ, ας είμαστε σωστοί
- απλά επιβεβαίωσα τη σκούπα τη σοφή.
—
δηλ. Ασμοδαίε
Ιανουάριος 18, 2008 στο 12:29 π.μ.
Παπούλης
Πάνο μου διαμαρτύρομαι , μου έκλεψες τας ρίμαι<