Μια εικών αν είν’ καλή
μας λέγουν οι Κινέζοι
ρόλο χιλίων λέξεων
ανέτως τονε παίζει.
Δεν έχω λόγο δηλαδή
πολλά να εξηγήσω
αλλά τη φαντασία σας
ελεύθερη θ’ αφήσω.
Δυο χελιδόνες στέκονται
μπροστά σ’ ένα πιθάρι.
Ποιος είναι μέσα;
Γέροντας – ή τάχα παλικάρι;
Τι θέμα συζητήσεως
έχει τεθεί εκεί πέρα;
Θα τελειώσει σύντομα
ή δε θα φτάσει η μέρα;
Θα μπούνε άραγε κι αυτές
μέσα να κουβεντιάσουν
ή απέξω θ’ απομείνουνε
- και μήπως ξεπαγιάσουν;
Πολλά τα ερωτήματα
που έχουνε προκύψει.
Αν θέλει, κάθε ποιητής
σ’ αυτά θα απαντήσει.
Μόνο με ρίμες, όπως σε όλες τις χελιδόνες.


130 comments
Comments feed for this article
Δεκεμβρίου 17, 2007 στο 8:33 μμ
σχολιαστης
Δυο κώλοι …διανοούμενοι
κοιτάνε το πιθάρι,
κι ο Διογένης ξύπνησε
ένα μεζέ να πάρει
Δεκεμβρίου 17, 2007 στο 8:39 μμ
π2
Εντόνως διαμαρτύρομαι για τη στενή την έννοια
που δίνετε στην ποίηση τη μαργαριτένια.*
Ρίμα δεν έχω εύκολη, μα χαίρομαι το μέτρο.
Θα τρώω πόρτα το λοιπόν, σαν απ’ τον Άγιο Πέτρο;
*(Σκοπίμως άσχετο, to prove my point)
Δεκεμβρίου 17, 2007 στο 8:42 μμ
Πάνος
Όπως γνωρίζουνε καλά οι ποιητές μας όλοι
περιορισμοί απόλυτοι δε μπαίνουνε στους κώλοι.
Αν έχεις μέτρο διάβαινε – κι αν ρίμα, ξαναπέρνα.
Μα ελευθέρα ποίηση θα βρεις σ’ αλλη ταβέρνα!
Δεκεμβρίου 17, 2007 στο 8:45 μμ
Παπούλης
σχολιαστά η εκδοχή που θέτεις επί τούτου
φιλοσοφίαν μείξαντας μετά γνωστού φλαούτου
επ ουδενός ερείζεται , είναι οι δυό Σερβίδες
όπου μετεμορφώθησαν εις σέξυ Δανα’ί’δες
Δεκεμβρίου 17, 2007 στο 8:52 μμ
johnvellis
Two κωλ… και ένα μπρο-κωλ
περιμέναν του πιθαριού το στένεμα να γέρνει
κρυφές ματιές στην άπλα
τον καραφλό περίμεναν, την 3α…
Δεκεμβρίου 17, 2007 στο 8:57 μμ
σχολιαστης
Μα είναι Φυρομιανές*
είπε ο Διογένης
και έκανε βουρ στον πατσά
διότι ήτανε εργένης
*καταγωγή αρχαιοτάτη
Δεκεμβρίου 17, 2007 στο 9:15 μμ
titopss
Οι όμορφες οι χελιδόνες
εις το πυθάρι εσκύψαν
μα ανέμισε το φόρεμα
τα κάλλη τους εδείξαν
Δεκεμβρίου 17, 2007 στο 9:48 μμ
Πόντος και Αριστερά
Τύφλα νάχει η Χελιδώνα (μ-λ),
Ζήτω η Χελιδόνα (κ-λ)!!!!
Δεκεμβρίου 17, 2007 στο 10:05 μμ
παίκτης του γκόλφ
http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=4474
Δεκεμβρίου 18, 2007 στο 1:03 πμ
Βλαδίμηρος
Η χελιδόνα στα δεξια,
γυμνίστρια full-time,
μα η ξανθιά στ’ αριστερά,
μου φαίνεται part-time
Δεκεμβρίου 18, 2007 στο 1:41 πμ
titopss
Βλαδίμηρε,
Ο άνεμος εφύσηξε
ως φαίνεται απ’τα δεξιά
και πήρε όλο το φόρεμα
το πέταξε μακριά!
Δεκεμβρίου 18, 2007 στο 10:23 πμ
K.Sk.
Τούτο τό πιθοβάρελο δέν πρέπει νά’χει πάτο
καί μάλλον αγναντεύουνε τόν τύπο εκεί κάτω,
έναν λεβέντη μέ γιαλιά πού βρίσκεται αριστερά
κι άμα προσέξεις πιό καλά υπάρχει κι ένα πλέγμα,
πλέγμα χοντρό συρμάτινο πού εμποδίζει τ’άτιμο
γι’αυτό δέν τίς ζυγώνει,
πάντως τό χέρι τό δεξί τό’χει στό παντελόνι.
Ποίαι νά είναι άραγε αί μεταξύ των σχέσεις;
Όλο αυτό τό σκηνικό μ’αυτά τά δύο “πρόσωπα”
σέ βάζουνε σέ σκέψεις,
μά μήπως καί τά έβγαλαν μόνο γιά νά λιαστούνε
καί λίγο τά απόκρυφα γιά νά αεριστούνε
κι ακόμα μία εκδοχή δέν πρέπει ν’αποκλείσουμε,
πώς γύρισαν τά πισινά νά μάς…φωτογραφίσουνε.
Δεκεμβρίου 18, 2007 στο 3:07 μμ
Μαρίκα
“Μωρ’ τι ‘ν ετούτα τα πισινά;
ύπαγε οπίσω μου, σατανά !”.
[Και κρύφτηκε μες στο πιθάρι
ο Θείος- μην κι ενδώσει στο χαβιάρι...]
Δεκεμβρίου 18, 2007 στο 5:44 μμ
ο θειος Ισιδωρος
Τι να ζητανε αραγε ξεβρακωτες στη μαντρα
να παρει αερα ο κωλος τους ή ψαχνουνε για αντρα;
Απο τους δυο κωλους αυτους ευθυς μολις τους ειδα
καταλαβα πως ο δεξιος ανηκει σ΄ελληνιδα
διοτι εχει σχημα πυθαριου, εχει και το ιδιο χρωμα
και σιγουρα στο μεγεθος ταιριαζει και το πωμα.
Αυτες οι πυθαροκωλες ειναι πολυ καλες
ν΄αποθηκευεις λαδι ή να φυλας ελιες,
ενω η αλλη αριστερα για τιποτα δεν κανει
διοτι οπως θα προσεξατε εχει στενη λεκανη
ουτε για για αγγειο ενδεικυνται ουτε για …οικογενεια
γιατι θα δυσκολευεται ακομα και στη γενα
Μα αυτο που αξιζει πανω της ειναι οι ωραιες της γαμπες
που τις κοιτω και αυτοματα μ΄αναβουνε οι λαμπες
Μπορει αν ηθελε κανεις τη μια μονο να παρει
ή πανε πακετο οι δυο τους μαζυ με το πυθαρι;
Δεκεμβρίου 18, 2007 στο 5:45 μμ
Βλαδίμηρος
Πάνο μ’ το θέμα σου καυτό
από αυτά που κάνουν τζιζ,
όμως τη λύση θα τη βρώ
σ’ αυτό το δύσκολο κουίζ
Το δείπνο που αθλοθέτησες
εγώ θα το κερδίσω
και τις ωραίες κοπελιές
ευθύς θ’ αναγνωρίσω
αφού ως μέγας εραστής
τις ξερω κι από πίσω.
θαυμάστριες της Καλύβας σου
με πόθο και λαχτάρα
στ΄αριστερά η ΚΑΛΥΨΩ
και στα δεξιά η ΛΑΡΑ
που είναι πάντα πρόθυμες
για μια καλή …άρα*
παπάρα: (η) ουσ [<σλαβ. popara] ψωμί μουσκεμένο σε νερό ή σε γάλα (Τεγόπουλος-Φυτράκης)
Δεκεμβρίου 18, 2007 στο 11:37 μμ
Ρωμαία κι Ιουλιέτος
Πιθάρι κωλοπίθαρο και κωλοαναθρεμένο
Τι στάζουν τα χειλάκια σου κι είσαι τριγυρισμένο;
Μη στάζουνε γλυκό κρασί από τα αμπελάκια
Και μάζεψε αχόρταγα και λάγνα κωλαράκια;
Ποιαν έβαλες στο μάτι σου από τις χελιδώνες
τις όμορφες, λαχταριστές και πλάνες τσαπερδώνες;
Μη θες αυτήν στα δεξιά με τον μεγάλο κώλο
ή μήπως την αριστερή που τονε θέλει όλο;
Μου φαίνεται πως και τις δυο τις έβαλες στο μάτι.
Δεν σκέφτηκες τα χρόνια σου, για κάνε λίγο κράτει!
«Εγώ ειμ’ πιθάρι στιβαρό και κρασογεμισμένο
τον κώλο δεν φοβήθηκα και πάντα τον προσμένω.
Κάποιες μου τον χαρίσανε απλόχερα και φίνα•
μα ακόμα και των δύσκολων απόλαυσα τα κρίνα.
Γι’ αυτό καλέ μου ποιητή κράτα τις συμβουλές σου
Άσε με εγώ να χαίρομαι και κοίτα τις δουλειές σου!»
Δεκεμβρίου 19, 2007 στο 6:11 πμ
ο θειος Ισιδωρος
Ο ΠΥΘΟΣ & Ο ΜΥΘΟΣ
* * *
Μετα τα μορφολογικα τα θεματα του κωλου
που ανωτερω ανεπτυξα -μερος κι αυτα του ολου-
θα θελα λιγο να σταθω σε θεματα του πυθου
που εκπαλαι αποτελει και συμβολο του μυθου.
***
Σ΄αυτο κατοικοεδρευε καποτε ο Διογενης
που ως ειπε κι ο Σχολιαστης ητο κι αυτος εργενης
κι ένα πυθαρι διεθετε μονον αντι για οικου
γιαυτο και τον κατετασαν στο γενος του πυθικου
***
Και αλλοι συνεδεοντο με πυλινα πυθαρια
Γυναικες, αντρες ωριμοι, γεροι και παληκαρια
***
Ο Πυθαγορας τυγχανε ο πιο γνωστος απ΄ολους
Ως γεωμετρης που ητανε κι εμετραγε τους κωλους
μετραγε περιφερειες ευθειες και καμπυλες
κι απ΄τη δουλεια του επλουτισε κι εφτιαξε δυο βιλες
μα και πυθαρια μετραγε κωλους όταν δεν ειχε
κι ετσι το θεωρημα το Πυθαγωριο βρηκε
***
Άλλος μεγαλος ητονε ο τρομερος Πυθέας
που είναι τοσο σημαντικος οσο κι ο Προμηθεας
-που την φωτια προσεφερε πεσκεσι στους ανθρωπους-
εκεινος χαρτογραφησε ολης της γης τους τοπους
και ταξιδευων εφτασε μεχρι την Ισλανδια.
με ειδικη αποστολη από τη Μασσαλια
να κανει ερευνα αγορας κασιτερο να παρει.
Κι αυτου η γυναικα, σπιτι τους ειχε ένα πυθαρι!
***
Γνωριζετε φανταζομαι ολοι περι Πυθιας
που μιλαγε μοναχα αυτή –ανευ στιχομυθιας-
διδουσα ακατανοητους χρησμους (ηξεις-αφιξεις)
κι αμα δε σε βολευανε ηθελες να την πνιξεις
Μα όταν χρησμο της ζηταγε ωραιο παλικαρι
Το επερνε και μπενανε μεσα σ΄ένα πυθαρι.
Γυμνοι. Κι οι δυο ξεβρακωτοι, και με το νέο αυτονε
Το φυσαρούφα αρχιζανε, πατατον-τραβατόνε
Και οι νεοι συνωστιζοντο χρησμο ο καθεις να παρει
Ως που εγινε ο κωλος της σαν στομιο από πυθαρι
***
Μα σημασια αν δοσωμεν και βασιν εις τον μυθον
Εις τους Δελφους ευρισκετο και ο Δρακοντας ο Πυθων
Μαζι του ητο η Δρακαινα Δελφινη, η αδερφη του
Που τον συνεπικουραε –την ειχε για …καρφι του-
Σε καποια παρεξησηση που εγινε εκει περα
Δαγκασε ο Πυθων την Λητω, του Απολλων τη μητερα
Λεγουνε πως τη δαγκασε λιγακι στους γοφους
Μα ο θεος το εμαθε κι εσπευσε στους Δελφους
-Ρε αρχιδι, λεει στον Πυθωνα, κι εσυ μωρη πουτανα
ποιο από τα δυο μουνοπανα μου δαγκασε τη μανα;
[Συμφωνα με αλλη εκδοχη μολις ο θεος ειδε αιμοφυρτη την μητερα του εξεμανη και ειπε:
-Ρε συ Αρχιδοδράκοντα κι εσυ παλιοκαργιολα
ποιος δαγκασε τη μανα μου για να του ριξω φολα;
Ενώ με βαση μια Φυρομιανή επιγραφη που βρεθηκε στη Φυρομιανία ο θεος ειπε:
-Πητε μου ποιος από τους δυο δαγκασε τη μαμα μου
γιατι αν δεν μολογησετε θα σας πατησω χαμου
Από την Ελληνικη πλευρα αμφισβητειται η γνησιοτητα της επιγραφης]
Οι δρακοντες θυμωσανε και βγαζανε φωτιες
μα ο Απολωνας τους αρχισε στις γρηγορες κλωτσιες,
κι ενώ οι δρακοι εφτυναν φλογες για να τον καψουν
στο τελος τα καταφεραν τ΄αρχιδια να του κλασουν.
Εν τελικως τους σκοτωσε και το εγχειρημα ολον
του εδωσε το ονομα Ο Πυθιος Απολλων
Μετα νεκρους τους εβαλε μεσα σε δυο πυθαρια
Δελφινη τε και Πυθωνα τους φαγαν τα σκαθαρια!
***
Μην χασετε το επομενο πανηγυρικο τευχος
Το επος «Ο ΠΥΘΟΣ ΚΑΙ Ο ΜΥΘΟΣ»
συνεχιζεται με τον …………Πυθων Κόιντος Ποπίλλιος
και ακολουθουν κατά σειρα εμφανισεως οι:
ΠΥΘΑ – ΠΥΘΑΓΓΕΛΟΣ – ΠΥΘΑΓΟΡΗ – ΠΥΘΑΙΝΕΤΟΣ – ΠΥΘΑΙΟΣ – ΠΥΘΑΪΣ – ΠΥΘΑΝΔΡΙΔΗΣ – ΠΥΘΑΡΑΤΟΣ – ΠΥΘΑΡΧΗ – ΠΥΘΑΡΧΟΣ – ΠΥΘΑΣ – ΠΥΘΕΪΔΗΣ – ΠΥΘΕΙΟΣ – ΠΥΘΕΟΣ – ΠΥΘΕΡΜΟΣ – ΠΥΘΕΥΣ – ΠΥΘΗΙΣ – ΠΥΘΗΣ – ΠΥΘΙΑΔΗΣ – ΠΥΘΙΑΣ – ΠΥΘΙΓΕΝΗΣ – ΠΥΘΙΚΕΤΗΣ – ΠΥΘΙΚΟΣ – ΠΥΘΙΛΑΟΣ – ΠΥΘΙΛΛΑ – ΠΥΘΙΟΝΙΚΗ – ΠΥΘΙΟΝΙΚΟΣ – ΠΥΘΙΟΣ – ΠΥΘΙΠΠΗ – ΠΥΘΙΠΠΟΣ – ΠΥΘΙΣ – ΠΥΘΙΣΤΡΑΤΟΣ – ΠΥΘΙΦΩΝ – ΠΥΘΙΩΝ – ΠΥΘΙΟΓΕΙΤΩΝ – ΠΥΘΟΓΕΝΕΙΑ – ΠΥΘΟΓΕΝΗΣ – ΠΥΘΟΔΗΛΟΣ – ΠΥΘΟΔΗΜΟΣ – ΠΥΘΟΔΙΚΗ – ΠΥΘΟΔΙΚΟΣ – ΠΥΘΟΔΟΤΗ – ΠΥΘΟΔΟΤΟΣ – ΠΥΘΟΔΩΡΑ – ΠΥΘΟΔΩΡΙΔΗΣ – ΠΥΘΟΔΩΡΙΣ – ΠΥΘΟΔΩΡΟΣ – ΠΥΘΟΚΛΕΙΑ – ΠΥΘΟΚΛΕΙΔΗΣ – ΠΥΘΟΚΛΗΣ – ΠΥΘΟΚΡΑΤΗΣ – ΠΥΘΟΚΡΕΩΝ – ΠΥΘΟΚΡΙΤΗ – ΠΥΘΟΚΡΙΤΟΣ – ΠΥΘΟΛΑΟΣ – ΠΥΘΟΛΕΩΣ – ΠΥΘΟΜΒΡΟΤΟΣ – ΠΥΘΟΜΕΝΗΣ – ΠΥΘΟΜΝΗΣΤΟΣ – ΠΥΘΟΝΙΚΗ – ΠΥΘΟΝΙΚΟΣ – ΠΥΘΟΞΕΝΟΣ – ΠΥΘΟΣΤΡΑΤΗ – ΠΥΘΟΣΤΡΑΤΙΔΗΣ – ΠΥΘΟΣΤΡΑΤΟΣ – ΠΥΘΟΤΕΛΗΣ – ΠΥΘΟΤΙΜΟΣ – ΠΥΘΟΦΑΝΗΣ – ΠΥΘΟΧΑΡΗΣ – ΠΥΘΟΧΡΗΣΤΟΣ – ΠΥΘΩ – ΠΥΘΩΝ – ΠΥΘΩΝΑΞ – ΠΥΘΩΝΥΜΟΣ
Ένα επος που δεν πρεπει να λειπει από καμια βιβλιοθηκη!!!
Δεκεμβρίου 19, 2007 στο 7:33 πμ
Πάνος
Θείε, το είχα φανταστεί σαν είδα το πυθάρι
πως όλα θα τα διηγηθείς, χαρτί και καλαμάρι!
Πάρε γερή περγαμηνή και πένα από χήνα
- για ετούτα γράψε άφοβα μα μη ξεχνάς κι εκείνα!
Ωστόσο κι εν τω μεταξύ, με πιάνουν απορίες
- γιατί από τα σχόλια την κάναν οι κυρίες*;
Το θέμα δεν τους άρεσε; Μη ντρέπονται να μπούνε
απ’ την οπή του πιθαριού και μέσα του να δούνε;
Ίσως ακόμα είναι νωρίς και χρόνος απαιτείται
- ελάτε πια κυρίες μου, μες το πυθάρι μπείτε!
—-
* πλην Μαρίκας
Δεκεμβρίου 19, 2007 στο 11:35 πμ
Ρωμαία, χωρίς τον Ιουλιέτο
Μα ποιος εκυκλοφόρησε τέτοια συκοφαντία,
ότι στα σχόλια καμμιά δεν έγραψε κυρία;
Δεκεμβρίου 19, 2007 στο 12:07 μμ
czubul
δεν ειναι όλοι ποιητες
και ριμες δεν εφτιαχνουν
μα σε πιθαρια σκοτεινα
εκεινες τους εψαχνουν
φυρομιανες περιεργες
σερβιδες αεράτες
στο βαθος μες του πυθαριού
καραδοκεί ο γατος
Δεκεμβρίου 19, 2007 στο 12:18 μμ
Πάνος
Το λόγο που ξεστόμισα, τον παρατώ γενναία
αφούς εις τη Μαρίκα μας προστίθεται η Ρωμαία!
(άντε, να δούμε ποιά θα τριτώσει…)
*
czubul καλοσωρίσατε στου πυθαριού τα χείλη
- μπορεί και ναν’ μέσα κρασί, να πίνουνε οι φίλοι!
Δεκεμβρίου 19, 2007 στο 1:01 μμ
titopss
Είν’ κι άλλες οι κυρίες της σελίδας μας αυτής
που όμως απ’το όνομα δε γίνονται εμφανείς!
Δεκεμβρίου 19, 2007 στο 1:03 μμ
Νέαρχος Γαλανάκης
τω όντι ωραία οπίσθια. οι ρίμες όμως…..
…τις βλέπεις και σε πιάνει τρόμος!
*
Νέαρχε,
συμπλήρωσα το σχόλιό σου, για να μη σβηστεί. Ο κανόνας στις χελιδόνες είναι απόλυτος: όχι πεζά σχόλια!
Π.
Δεκεμβρίου 19, 2007 στο 2:41 μμ
Νίκος Σαραντάκος
Οι τερτσίνες της χελιδόνας
Ποιες είν’ αυτές οι δυο οι τσαπερδόνες;
Τι ψάχνουν για να βρουν μες στο πιθάρι;
Χαμένο θησαυρόν από αιώνες;
Ή μήπως κανα ωραίο παλικάρι
που το πιθάρι διάλεξε για σπίτι
κι έξω στον ήλιο νάβγει δε γουστάρει;
Γιατί δεν φόρεσαν έστω ένα τσίτι,
φύλλο συκής τα μέλη να σκεπάσει;
Σεφέρη να προσμένουν ή Ελύτη,
κάλλη γυμνά με στίχους να δοξάσει,
και την αθανασία να τους χαρίσει
κι έχουν γι’ αυτό οι δόλιες ξεπαγιάσει;
Δεκεμβρίου 20, 2007 στο 1:47 πμ
ο θειος Ισιδωρος
Σκουπιτσααααααααααααα………………..!
Δεκεμβρίου 20, 2007 στο 8:48 μμ
Μαρίκα (πιθογυριστή)
Και η Πυθία ήταν ψευδή, μας το τονίζει ο Πλάτων:
“Πυσία την ελέγανε, but, δει δη χρημάτων
εις πύθον έμβηκεν φαρδύ, να βγάλει το φαρμάκι
εκ Δημοσθένους τον καυλόν -κι έτσι έπαθε σαράκι.
Απ’ την πολλήν εισρόφηση εμούδιασεν κι η γλώσσα
και εκ τούδε Σ(ου) σαν Θ(ου) λαλεί, σαν να ‘ταν ψευτορώσα”.
[Κι αυτά για την ορθότητα, μιας κι είναι πια της μόδας
ιστοριοπαραχάραξη, από πολλούς... βοεβόδας...]
* ΥΓ:
ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ! – “Και του χρόνου φίδου” !!!
Ευχές !!! Όπως τις αναφώνησε και ο Χείλωνας
με τις ρήσεις τής Πυθίας προς τους άφρονας,
–σαν πήγανε να μάθουνε τα όμορφα τ’ αγόρια
τι θα τραβάν και θα περνούν από τα (παλιο)μισοφόρια !–
_____________
* Μιας κι ο Θείος περνάει τη “φιδίσια” του περίοδο….
Δεκεμβρίου 21, 2007 στο 2:52 μμ
micromouse
κωλαράκι ,κωλαράκι
δείξε λίγο και βυζάκι
Δεκεμβρίου 21, 2007 στο 8:22 μμ
Πάνος
Να απατάς τη σύζυγο
είναι συχωρεμένο
μα ν’ απατάς τη γκόμενα
που τό ‘χεις δει γραμμένο;
(έρημε Γραμματέα… η εκδίκηση και η μικρότητα της απολυμένης γκόμενας ΔΕΝ έχουν όρια…)
Έρμε και συ Καραμανλή
μ’ αυτούς τους κολλητούς σου
κι αν δε το βρήκες απ’ το ΓΑΠ
τόβρες* απ’ τους δικούς σου…
—
* οσονούπω – και αν δεν προκάνουν να σταματήσουν το κελάηδημα της καρδερίνας…
Δεκεμβρίου 21, 2007 στο 8:30 μμ
σχολιαστής
το μεγάλο φαγοπότι
έχει και τα θύματά του
—
κι ο Καραμανλής
θα τα βρει μπροστά του
Ρίμες, λέμε!
Π.
Δεκεμβρίου 21, 2007 στο 8:48 μμ
Ασμοδαίος
Πολύ καλά συγκράτησε η αδύνατή μου μνήμη
τον κύριο Ζαχόπουλο: όπως και η μυρσίνη
το ίχνος της πολύ βαθύ αφήνει στο κεφάλι
κι όσες κι αν έρθουν μυρουδιές κι όσα κι αν έρθουν κάλλη
με τίποτα δε σβήνεται η αίσθηση που αφήνει,
έτσι και το Ζαχόπουλο θυμάμαι, σαν κι εκείνη
η μέρα να ‘τανε προχθές που αγόρευε με στόμφο
μέσα στην Παλαιά Βουλή και μάγευε τον κόσμο
που ενεός τον άκουγε να λέει για το λόγο
-κανένα δεν εδέχτηκε από τους γύρω ψόγο-
όμως, ο νους συνέχεια σ’ άνδρα γυρνά μοιραίο.
Πώς να τον λέγαν άραγε; Μήπως Βαρθολομαίο;
Δεκεμβρίου 21, 2007 στο 10:53 μμ
Πάνος
Όχι.
Ο Β. σύζυγο απάτησε, γι’ αυτό και συγχωριέται
αλλά ο Ζ. τη γκόμενα – γι’ αυτό τραβολογιέται.
Λένε οι του Πολιτισμού (κι είν΄από πρώτο χέρι)
η ΑΛΛΗ σε καμπαρετζού της Λιουμπλιάνα φέρει.
Όμως αυτά όλους εμάς διόλου δεν ενδιαφέρουν
- εκτός αν τον Καραμανλή σ’ απόγνωση τον φέρουν.
Γιατί αυτός τον έκανε, εκτός από παρέα,
μεγάλον στο Πολιτισμού, τον Ζ., υπερ-Γραμματέα!
(Τώρα ενδέχεται να πληρωθούν οι ξέγνοιαστες αμαρτωλές μέρες της Θεσσαλονίκης, τότε που ο ΚΑΚ ήταν απλός υποψήφιος / βουλευτής της ΝΔ – και ο Ζ. ένα από τα δεξιά του χέρια)
Δεκεμβρίου 22, 2007 στο 12:57 πμ
ο θειος Ισιδωρος
ΩΔΗ ΣΤΙΣ ΓΑΜΠΕΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΧΕΛΙΔΟΝΟΠΟΥΛΑΣ
—————————————————————————————
Αυτο που απ΄ολα πιο πολυ με εχει εξιταρει
δεν ειναι ειναι οι κωλοι καθαυτοι, ουτε και το πιθαρι
που ετσι οπως το κοιτας μοιαζει με μπετονιερα,
δεν ειναι ουτε καν αυτη η κοκκινη παντιερα
που ανεμιζει αγερωχα ωσαν παντιερα ροσα
καθως μπροστα -σαν μια σκια- φαινεται λιγο η γλωσσα.
Δεν ειν΄τα κωλομαγουλα πουχουνε παρει στασεις
της γυμνασμενης πλατης της οι μυικες συσπασεις,
η κινηση η αερινη αριστερας χειρος
δεν ειναι καν ο λαχταριστος και ροδαλος μηρός.
Αν ειναι κατι που μ΄αυτο ο θειος παθαινει πλακα
(μπορει να διαφωνησετε και να τον πειτε βλακα,
οτι ειναι ενας ανωμαλος, οτι ειναι πορνογέρος,
φετιχιστης παναθλιος και εραστης του αερος*,
οτι δεν του σηκωνεται, οτι δεν εχει στησεις
κι οταν μπροστα του δει γυμνη παθαινει παραισθησεις.
Ας πει οτι θελει ο καθεις, μα οτι κι αν πει για μενα
θαναι ολα ψεματα χοντρα και κατασκευασμενα)
Μ΄εκεινο που ταράκουλο επαθε ο θειος ρε μαγκες
ειναι οι δυο υπεροχες και τορνευτες της γαμπες
που οσο περισσοτεχρο κανενας τις προσεχει
νοιωθει σα το ντιστριμπιτέρ που ρευμα το διατρεχει!
καθως δεμενες στοιβαρες και καλοσμιλεσμενες
στεκονται στα τακουνια τους επανω θρονιασμενες
κι εχουν την κλιση την σωστη, καλα υπολογισμενη
με το μοιρογνωμονιο λες κι είναι μετρημενη
κι ετσι ως σηκωνεται ελαφρα να δει μες το πιθαρι
ο αριστερος αστραγαλος εχει μια τελεια χαρη
αυτή τη σταση τη σωστη που αναδυκνει τους μύς
κατω από την απαλη και τελεια επιδερμις.
Και το λακακι το μικρο πισω απ΄το γονατο της
(το δεξιό της γονατο – όχι το αριστερο της)
που μοιαζει με μικρη φωλια που αναζητα τη γλωσσα
(κι γλωσσα την αναζητα και δινει οσα-οσα)
για να φωλιασει μεσα της με παθος και λαχταρα
ταρατατζούμ ταρατατζούμ ταρατατζούμ ταράρα !!!
*αερογαμης
Δεκεμβρίου 22, 2007 στο 11:23 μμ
Athanassios
Tη γάμπα σου την όμορφη
την είδε γεωμέτρης
ο θείος ο Ισίδωρος
δεν είναι πεοπαίκτης….
εκείνο το λακκάκι εκεί
μου άρεσε και μένα
αχ να φωλιάσω μέσα του
στο διάολο η πένα/////
Θείε είσαι μερακλής
σ ‘ αρέσουν τα ωραία
φίλα τα γόνατά της,
μετά τους αστραγάλους
χρωματα όμορφα
ωσαν στους παπαγάλους…..
Δεκεμβρίου 24, 2007 στο 8:34 πμ
Νίκος Σαραντάκος
Λοιπόν, καλά Χριστούγεννα σ’ όλους τους καλυβίστες
και τρισκαλυτερότερα εις τους χελιδονίστες
χρόνια καλά, δημιουργικά, με μέτρο και με ρίμα,
με μουζικές και με κρασί να την περνάτε φίνα!!
ν.σ.
Ιανουαρίου 5, 2008 στο 11:19 μμ
Πάνος
Οι χελιδόνες που κοιτούν του πιθαριού το βάθος
δε θα παρεξηγήσουνε, κι ας έχω κάνει λάθος:
Τους στίχους τούτους έγραψα για μια προκάτοχό τους
- δε μπήκανε τότε στο ποστ και μπαίνουν στο δικό τους.
*
Καμιά φορά ο θάνατος θέλει να με τρομάξει,
άλλοτε πάλι η ζωή τα πάντα θα μου τάξει…
Άνθρωπος είμαι’ χαίρομαι – ή παίρνω μια τρομάρα
μα παρευθύς χαμογελώ, μικρή μου αλανιάρα.
Ψέματα όλα. Αφού ζωή και θάνατος ειν’ ένα
τα δειλινά το προτιμώ να έρχομαι σε σένα.
Ξέρω πως όπου κι αν πετάς, θα έρθεις στην καλύβα
άλλοτε ως κόρη ταπεινή κι άλλες φορές σα ντίβα.
Της μοναξιάς το άλλοθι, μες την πολυκοσμία,
δικαίωση της δύναμης που ‘χει η αδυναμία…
Δεν ξέρω αν είναι για καλό τα σώψυχα που βγαίνουν
και ν’ ανταμώσουνε καρδιές άλλες, αλλού πηγαίνουν.
Λόγια πολλά, κι αισθήματα πολύ εύκολα εκφρασμένα
- αλλιώς τα έλεγε ο παλιός ο δάσκαλος σε μένα.
Μ’ αν μεγαλώσαμε πολύ, όλοι «παίδες εισί»
Θα ‘ρθει καιρός, μικρούλα μου, που θα το δεις και συ.
Ιανουαρίου 6, 2008 στο 3:13 πμ
nik-athenian
Αν δίναμε βραβείο στοχασμού στη νέα χελιδώνα
Πάνο θα ψήφιζα αυτό να πήγαινε σε σένα.
Βάζεις το θάνατο σιμά με της γυνής τα κάλη
κι αυτή είναι η αντίθεση στων ιδεών την πάλη.
Και μοναχός να αισθάνεσαι, όταν με άλλους είσαι
δείχνει μου φαίνεται αυτό ότι το εύκολο αρνείσαι.
Ιανουαρίου 6, 2008 στο 8:42 μμ
nik-athenian
ΠΟΥ ΝΑ ΧΤΙΣΩ ΜΙΑ ΚΑΛΥΒΑ;
Κι όταν στου αψηλού βουνού την κορυφή θα φτάσεις
και θες στης άκρας σιωπής τον κόσμο να περάσεις
κατέβα κάτω στο βυθό και ρώτα ένα μικρό κοχύλι
που τάχατες να βρίσκεται της ήρεμης σιωπής η πύλη;
Ότι σου πει ακολούθα το, μην το αμφισβητήσεις,
ακόμα κι αν σου πει στην Περαία τη καλύβα σου να χτίσεις.
Ιανουαρίου 12, 2008 στο 11:16 πμ
ο θειος Ισιδωρος
Παει καιρος που ησυχασε η Πιθο-χελιδονα
και δεν ακουγεται λαλια μες το βαρυ χειμωνα
ως κι η Σκουπιτσα χαθηκε, ταχα που να γυρναει
και απ΄ τη χελιδονοφωλια καθολου δεν περναει?
που χαθηκαν τα αισθηματα, τι απεγινε ο ερως?
ο θειος εμαραζωσε και νοιωθει πλεον γερος,
καθως τον εγκατελειψε ασπλαψνα και ο τάλας
κατω απ΄τη βρυση του αμπριου μονος μετραει τας στάλας!
Ιανουαρίου 12, 2008 στο 11:18 πμ
ο θειος Ισιδωρος
Σκουπιτσαααααααααα……………………………….!
Ιανουαρίου 12, 2008 στο 11:33 πμ
σχολιαστής
Ο θείος και το καρυοφύλλι του
σχολιαστής
Εγέρασα, μωρές παιδιά. Πενήντα χρόνους κλέφτης
τον ύπνο δεν εχόρτασα, και τώρ’ αποσταμένος
θέλω να πάω να κοιμηθώ. Εστέρεψ’ η καρδιά μου.
Βρύση το αίμα το ‘χυσα σταλαματιά δε μένει.
Θέλω να πάω να κοιμηθώ. Κόψτε κλαρί απ’ το λόγγο
να ‘ναι χλωρό και δροσερό, να ‘ναι ανθούς γεμάτο,
και στρώστε το κρεβάτι μου και βάλτε με να πέσω.
Ποιος ξέρει απ’ το μνήμα μου τι δέντρο θα φυτρώσει!
Κι αν ξεφυτρώσει πλάτανος, στον ήσκιο του από κάτω
θα ‘ρχονται τα κλεφτόπουλα τ’ άρματα να κρεμάνε.
Να τραγωδούν τα νιώτα μου και την παλληκαριά μου.
Κι αν κυπαρίσσι όμορφο και μαυροφορεμένο,
θα ‘ρχονται τα κλεφτόπουλα τα μήλα μου να παίρνουν,
να πλένουν τις λαβωματιές, το Δήμο να σχωράνε.
Έφαγ’ η φλόγα τ’ άρματα, οι χρόνοι την ανδρειά μου.
Ήρθε κι εμένα η ώρα μου. Παιδιά μου μη με κλάψτε.
Τ’ ανδρειωμένου ο θάνατος δίνει ζωή στη νιότη.
Σταθείτ’ εδώ τριγύρω μου, σταθείτε εδώ σιμά μου,
τα μάτια να μου κλείσετε, να πάρτε την ευχή μου.
Κι έν’ από σας το νιώτερο ας ανεβείς τη ράχη,
ας πάρει το τουφέκι μου, τ’ άξο μου καρυοφύλλι
κι ας μου το ρίξει τρεις φορές και τρεις φορές ας σκούξει.
“Ο Γερο θείος πέθανε, ο Γέρο θείος πάει”.
Θ’ αναστενάξ’ η λαγκαδιά, θε να βογκήξει ο βράχος
θα βαργομήσουν τα στοιχειά, οι ΒΡΥΣΕΣ θα θολώσουν
και τ’ αγεράκι του βουνού, οπού περνά δροσάτο,
θα ξεψυχήσει, θα σβηστεί, θα ρίξει τα φτερά του,
για να μην πάρει τη βοή άθελα και τη φέρει
και τηνε μάθει ο Όλυμπος και την ακούσει η Πίνδος
και λυώσουνε τα χιόνια τους και ξεραθούν οι λόγγοι.
Τρέχα, παιδί μου γρήγορα, τρέχα ψηλά στη ράχη
και ρίξε το τουφέκι μου. Στον ύπνο μου επάνω
θέλω για ύστερη φορά ν’ ακούσω τη βοή του.
Έτρεξε το κλεφτόπουλο σα να ‘τανε ζαρκάδι,
ψηλά στη ράχη του βουνού και τρεις φορές φωνάζει:
“Ο Γερο θείος πέθανε, ο Γέρο θείος πάει”.
Κι εκεί που αντιβοούσανε οι βράχοι, τα λαγκάδια
ρίχνει την πρώτη τουφεκιά κι έπειτα δευτερώνει.
Στην τρίτη και την ύστερη τ’ άξο του καρυοφύλλι
βροντά, μουγκρίζει σα θεριό, τα σωθικά του ανοίγει
φεύγει απ’ τα χέρια σέρνεται στο χώμα λαβωμένο
πέφτει απ’ του βράχου το γκρεμό, χάνεται πάει, πάει.
‘Aκουσ’ ο θείος τη βοή μες τον βαθύ τον ύπνο,
τ’ αχνό του χείλι εγέλασε, εσταύρωσε τα χέρια…
Ο Γερο θείος πέθανε, ο Γέρο θείος πάει.
Τ’ ανδρειωμένου η ψυχή του φοβερού του Κλέφτη
με τη βοή του τουφεκιού στα σύγνεφ’ απαντιέται
αδερφικά αγκαλιάζονται, χάνονται, σβηώνται, πάνε.
Ιανουαρίου 12, 2008 στο 7:40 μμ
Μαρίκα
Προ ημερών, τρισόλβιος αυτός ο πύθος ήτο
ότε της κόρης (της ξανθιάς) η γάμπα εξυμνείτο
κι ας ήτο άγνωστος μορφή (που σκότος περιβάλλει)
ο Θείος -πάλι ερώμενος- δεν δίστασεν να ψάλλει
[και την δεσμώτιδα ψυχή κατέλαβεν μια ζάλη].
Ενώ η φύσις πλέον σιωπά και ηρεμούν τα πάθη
του Θείου αίφνης αλλαχού, εις της νυκτός τα βάθη
πέραν, πλανάται ο νους του, διαρκώς, εν πλήρει κατανύξει
και την Σκουπίτσα λησμονεί και πέτεται στα ύψη…
[και πυθοκαλλιγάμπουσα θέλησεν τώρα να ρίψει].
Αν και η δεσμώτις του ψυχή, (ορθή προ των εικόνων…)
φόβων κι ελπίδος παίχνιον, δούλη χαράς και πόνων
πολύ αναιδώς ερώταγε: Πώς και δεν ηγαπάτο;
Τι απέγινε ο έρως του, πού (στο καλό) εκοιμάτο;
[και σήμερον, στην τελετή, κρατεί το... βλέμμα κάτω].
___
ΥΓ:
Ας είν’ καλά τα ποιήματα
πολλών (και Ζαλοκώστα)
που τελευταία εντρυφώ
–τους άλλαξα τα φώτα !
[Μα αν πιάσω κι αρχαιότερους
(ώς και τον Καραϊσκάκη)
με βλέπω να μου ψέλνετε
το: σε κυνηγούν οι βλάχοι !
--σού'χει λάχει, σού'χει λάχει--]
Ιανουαρίου 12, 2008 στο 8:12 μμ
Πάνος
Οι χελιδόνες χώθηκαν στου πιθαριού τ΄αμπάρι
κι οι δυό συναγωνίζονται, ποια πιο πολύ θα πάρει
από το δώρο που αφειδώς μοιράζεται εκεί
- και λένε: τι καλά, εμείς δεν πήγαμε Αφρική!
Ιανουαρίου 12, 2008 στο 8:17 μμ
Πάνος
Μαρίκα είναι πια καιρός ν’ αφήσεις τον Ελύτη
για Σκίπη, Παλαμά, Δροσίνη, Βαλαωρίτη.
Κι όταν καλά καλά αυτούς τους μελετήσεις
στους Σούτσους (τον Πάνο και τον Άλλονα) τότε να εντρυφήσεις.
Εκεί υπάρχει ποίησις να τρως με την κουτάλα
- ο γελαστός αιγιαλός γελώντας όλος γάλα…
Ιανουαρίου 12, 2008 στο 8:20 μμ
Πάνος
θείε θα έρθει η άνοιξη, θαρθούν οι χελιδόνες
να τιτιβίζουνε σιμά που πέφτουν οι σταγόνες.
Κράτα ψηλά το ηθικό*, θα έρθει κι η καλή σου
- γλυκά τραγούδια θ’ ακουστούν και πάλι στην αυλή σου!
—-
*αν έχει πρόβλημα το ηθικό, κλάψε και το ανήθικο…
Ιανουαρίου 12, 2008 στο 11:09 μμ
Μαρίκα
‘πό ψες, καλυβομάστορα, διαβάζω τον Φωτάκο
(εμπνεύστηκα από το ποστ: τον Άγιο Παπουλάκο)
και παραλλήλως εντρυφώ στον Σούτσο και στα άλλα…
Ναι, Πάνο μου, κει κολυμπώ –κι είμαι άναυδη, τα μάλα
(κι έχω μείνει… μπουκάλα* ! )
Να δω όμως -από ‘βδομάς- π’ αρχίζω σκληρές δουλειές
και δεν θα έχω χρόνο, ούτε για αρπαχτές.
Πώς θα διαβάζω τα εδώ, τα εκεί, τα παραπέρα
έστω να λέω, βιαστικά, σ’ όλους σας “καλημέρα”…
(κλαψψψ…)
Προς το παρόν αποχωρώ από τα κτήριο-ΊΘΙα
[ωχχχ... την κατσαρόλα ξέχασα! Ψήθηκαν τα... ρεβύθια ;!]
Και θα επιστρέψω, προφανώς, καθώς θα ξημερώνει
μιας και μου ήρθε έμπνευση -για κάποιο χελιδόνι !
______
* Με χάσανε οι φίλοι μου, τους έχασα κι εγώ
από το παλ(α)ιοδιάβασμα, ετούτο τον καιρό !
Ιανουαρίου 13, 2008 στο 5:52 πμ
Μαρίκα
Ο Θείος, λασπουριόστολος, (μα… τι φρικτή εικόνα)
στο ύψος του ορθώθηκε -σιάχνει την παντελόνα,
φεύγει απ’ τη βρύση τού αμπριού και σταματάει παρέκει
–αφού βρυσιές αράδιασε γιαυτό το καβλιτζέκι ( > τον πύθο)
Βάζει φωνή, σκληρή φωνή… (όση του είχε μείνει)
και διατάζει, παρευθύς Συνέλευση να γίνει.
Χτυπάει το πόδι κατά γης, στου πόντιου*-μ ανέβη πρώτος
του ΙΘΊ, την μέγα αίθουσα και ομιλεί με… κρότος :
“Ωωω! να μπορούσα (εφώναξε) ακούραστα να χύσω,
σ’ όλες τις άλλες τις ψυχές, (εεε… εεε… εσείς! που κάθεσθε ‘κει πίσω)
την άσβεστη φλόγα και φωτιά, που έχει η ψυχή μου
να νοιώσετε και εσείς καημό… Δεν είναι πια μαζί μου…
Μαύρος, βαρύς ο ουρανόοοοοος….απόψεεεεε πού ‘ρθεεεεε… Πίσσα!
Εχάθηκε η Σκουπίτσα μου, ποιά θα ταϊζω πίτσα ;”
[Πραγματικά, στον ουρανό αστέρι ούτε ένα
και του προέδρου τού ΙΘΊ τα λόγια αφρισμένα...]
(και συνεχίζει) :
“Ενώπιον όλων των μελών, ορκίζομαι με σθένος…”
(Τα δάχτυλα όμως έβαλε πίσω του… Συμπλεγμένως;
Για να μην πιάσει ο όρκος του; Ή κάτιτίς θα γίνει;
Ναιιιι, ναι ! Το βεβαιώ…ορκίζομαι! Είδα δάκρυ να χύνει…)
–Ουφφφφφφ ! στέναξε ο Θείος–
Κι ολοκληρώνει ο πρόεδρος : “Και απαιτώ με μένος,
να σεβαστούν τα μέλη μας ότι είμαι ερωτευμένος
και ψήφισμα να εκδόσουμε (φτου!!! πάλι του Μ-πόντου αργεί )
πως άλλη δεν θα σεργιανάει ποτέ στον Κήπο του ΙΘ’Ι.
Θα γίνει ο Κήπος “άβατον”, για κάθε τσαπερδόνα
μόνο η Σκουπίτσα θάναι πια του Κήπου η Χελιδόνα.
Σκεφτείτε το, δουλέψτε το, περιμένω τις ενστάσεις,
τις προσφορές, τα κείμενα και όλων τις προτάσεις”.
Η Γραμματέας ΙΘΙ
Λουκία
(αντ’ αυτής** : Μαρίκα)
___________
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
*
Στο πόντιουμ αναφέρομαι… Ποιος τάχα εμειδίασε;
Δεν είπα πως ο πρόεδρος καβαλλικο-ποντίασε…
**
Η Λουκία επήγε (ΠΣΚ) στη Μονή Λουκούς -τής Τσακωνιάς
για τάμα και κανα κερί -ως προς το σχέδιον ΑΝΑΝΑΣ…
Ιανουαρίου 16, 2008 στο 12:44 πμ
skupitsa
Λάθος είναι να λέγεται πως χάθηκε η σκουπίτσα
γιατί έχει μέινει σιωπηλή και σιγοτρώει πίτσα
και είναι μελαγχολική κι ούτε στο θείο μιλάει
γιατί τού κρύβεται κι αυτού και ας τον αγαπάει.
Που έχει πόνο στην καρδιά έιναι γνωστή η αιτία
Σαν παρατράγουδο έγινε η θεία μελωδία.
Ιανουαρίου 16, 2008 στο 1:47 πμ
Μαρίκα
Χμ… μήπως φταις Σκουπίτσα μας, που χάθηκε έτσι ο Θείο;
και εις τον Κήπο του ΙΘΊ άλλαξε το τοπίο;
Ο Θείο, κλαίει κι οδύρεται και είναι μες στην πίκα
κι ούτε που νοιάζεται ποσώς -για όλους και τη Μαρίκα…
Για ψάξε εσύ που αγαπάς, να δεις πού είναι ο Θείο
[ν' αρχίσουν τα μαθήματα και πάλι στο ωδείο...]
Ιανουαρίου 16, 2008 στο 2:07 πμ
Παπούλης
Τσούπρες μου μη συγχλίζεστε μη ψάχνετε στα σκότη
ακούστε εμένα το Παπού που τούφυγεν η νιότη
Αν ο Ισίδωρ χάθηκε ζάρια θα φταίν και πούλια
ή σε ταβέρνες ξέμεινε , μπουζούκια και νταούλια
Άραγες μας βαρέθηκε τις σάρκες μας να τρώμε
ή μήπως τον διπλάρωσαν αι ουκραναί αί βρώμαι;
όπου εμπήκαν σούμπιτες εντός εις το πυθάρι
και τρώγονται σαν ύαινες ποιά θα τον πρωτοπάρει
κι αν της μπεκάλτσας του έφυγαν και καναδύο πόντοι
εσείς θα τη μπαλώσετε , πιάστε κλωστή στο δόντι
Εγώ τώρα αποσύρομαι και πάω στη δουλειά μου
μετά τέτοιο κουρούμπελο να ρθώ στα συγκαλά μου
Στο Θείο την επαύριο για να τηλεφωνήσω
μπας και από τη ντίρλα του σας τονε ξεκουνήσω
Ιανουαρίου 16, 2008 στο 2:16 πμ
Μαρίκα
***
Ωχχχ… Είδα παραπάνω, ένα λάθος μου !!!!
____________________________________
Η Λουκία είχε πάει στης Ελώνης τη Μονή -αυτή είν’ στην Τσακωνιά
Της Λουκούς είναι στο Άστρος, πριν τα Kάτω Δολιανά
(πολύυυυυυυ πέρα απ’ τον Κοσμά…)
Μα έχω χρόνους να κατέβω κι έτσι εγίνη της Μονής και τση …πο@@άνας…
(και όσοι δεν γνωρίζουνε: Λάκκος, Πούλιθρα και Πλάκα… η γιορτή τής -τσακώνικης- μελιτζάνας ! )
Ιανουαρίου 16, 2008 στο 2:32 πμ
Μαρίκα
Αχχχ ! Ας είν’ καλά ο Πρόεδρος και να καλοπερνάει
και ας είναι με σταλινικές -και πόντιες αν γουστάρει !
Μόνο μην τον ζουλέψουνε αυτές οι Ουκρανίδες
και χάσουμε από το ΙΘΙ έγγραφα και σφραγίδες…
ΥΓ:
[αχ... παπουλάκο... αχ! Τι συμφορά μας βρήκε...
αλλά, χαλάρωσε κι ηρέμησε... καινούργια μέρα μπήκε]
Ιανουαρίου 16, 2008 στο 9:40 πμ
nik-athenian
Δυο όμορφες κυρίες γράφουνε στο μπλογκ
και για λήξη του αγώνα κρούουνε το γκονγκ.
Ακούστε τες και βγάλτε τα γάντια του πυγμάχου
Γράψτε ποιήματα και ποστς, όχι λόγους του Λαμάχου.
Η καλύβα έγινε γνωστή για την ποιότητά της
δεν της ταιριάζει ο σαματάς μες τα δωμάτιά της.
Ιανουαρίου 16, 2008 στο 2:14 μμ
Παπούλης
ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΕΤΕ ΤΑ ΓΥΝΑΙΚΟΠΑΙΔΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΘΟΝΗ
A la maniere de Καββαδίας
Ετούτο το πυθάρι εδώ αξίζει να θαυμάσεις
που Ουκρανίδων δίδυμο τόχει με πάθος ζώσει
κι αν live τα κωλομέρια τους δε γίνεται να πιάσεις
αρκέσου στην εικόνα τους που έχει χάρη τόση
ελπίζω παρατήρησες πως τούτο το πυθάρι
εδράζεται το πονηρό πάνω σε μια σαμπρέλλα
οι Ουκρανίδες , έμπειρες , το πήρανε χαμπάρι
πως στο πυθάρι κρύβεται του Θείο η σαρμέλλα
Ιανουαρίου 17, 2008 στο 8:34 μμ
Παπούλης
ΤΟΝ ΑΜΑΧΟ ΠΛΗΘΥΣΜΟ ΑΛΑΡΓΑ……
( σε μια ιδέα της …κόρης μου ετών 16 )
Σας τά’πα Καλυβίστες μου τα φοβερά μαντάτα
ο Πάνος με τους Πόντιοι γενήκανε σαλάτα
με κλώτσους γρόνθους και βρυσιές στου δίκτυου το ρίνγκ
χωρίς να ακούν το κώδωνα που βάραγε ντίνγκ – ντίνγκ
όποιους κριτές προσπάθησαν για να τους ξεχωρίσουν
να κάτσουν πίσω στα σκαμνιά , το αίμα να σκουπίσουν ( Σκουπίτσααααα )
οι “αθλητές” τους βάραγαν , ομού και αδιακρίτως
και έτσι μάτωσε μαθές και ο δικός μου μύτος
Στο τρίτο γύρο ο Μ-Π επήγε να πλαντάξει
και τον Ομερ εφώναξε να επιβάλλει τάξη
μα ο Πάνος δεν εκώλωσε , παιδί νταβραντισμένο
απέξω κι αν εχούγιαζε το πλήθος φρενιασμένο
ο Νόσφη κι ο Ομαδεών κι αν πέταγαν μπουκάλια
για τη σφαγή ο Καλυβάρχ δεν θέλει παρακάλια
Τις βρύσες κάτω αφήσανε και πήρανε τις πάλες
κι όταν αυτές εσπάσανε , ήταν σκληρές οι σπάλες,
καρέκλες , σκρίνια πιάσανε , μετά τους καναπέδες
και ο αγών διακόπηκε , βγήκαν ντισκαλιφιέδες
η μάχη συνεχίστηκε μέσα στα αποδυτήρια
από εκεί δεν έχουμε της έκβασης πειστήρια
αλλά κατόπι μάθαμε ποιά ήταν η αιτία
που στη Καλύβα γίνηκε μια τέτοια φασαρία
Ήταν το ζήτημα εθνικό , γι αυτό και διαφωνήσαν
και τα τσανάκια τους τα δυό στο βρόντο τα τσακίσαν
Για τα κορίτσα μάλωσαν που βλέπουν στο πυθάρι
τα κάλλη τους μας δείχνουνε με μπρίο και με χάρη
ο Πάνος διαβεβαίωνε πως είναι Ουκρανίδες
μα ο Μ_π τις νόμισε για Πόντιες κορασίδες
εκείνες χαμογέλαγαν , δεν είχαν διαβατήρια
που να τα βάλουνε μαθές , ούτε και εισιτήρια
μες την εξαίσια γύμνια τους δεν είχαν πάρει τσάντα
και είχαν χάσει τα κλειδιά από το δόλιο LADA
“Κίεβο” ο Πάνος φώναζε , ο Πόντος “Τραπεζούντα”
κανένας δεν τις σκέπαζε μη πάθουν καμμιά πούντα
οι Καλυβίστες έχασκαν , ” βρε τι κακό χουνέρι…
μήπως να τους φορέσουμε χλαμύδα ή τσεμπέρι ;;”
λόγο στο λόγο ξέσπασε η τρομερή βεντέττα
κανένας μέσα εις το ρίνγκ δεν έρριχνε πετσέτα
“Χάρκοβο” ούρλιαζε ο είς , ο άλλος παρχαρούσε
η μάχη όλο εφούντωνε , κι ας λείπαν οι Ρεπούσαι
και ο Μ_π του φώναζε πως είν απ το Παρπέτι
μα τα κορίτσα πούτανε για χρόνια στο κουρμπέτι
τους είπαν : ” Μη παλεύετε δεν είμαστ’ Ουκρανίδες
ούτε μωρέ καπλάνια μας εκ Πόντου νεανίδες
της Χελιδόνας είμαστε οι ατρόμητες Σερβίδες
και στο πυθάρι ψάχνουμε για τις χειροβομβίδες”
Ιανουαρίου 17, 2008 στο 9:02 μμ
Μαρίκα
Ααααα!!! Ναι…….!!!
Αυτό ήταν παπούλη μου ! Γιαυτό αρχίσαν φόνοι…
Τα κωλομέρια αντίκρυσαν και γίνηκαν δαιμόνοι !
άσχετο ΥΓ :
- και για όλη την ιδέα σου: Φιλιά στον….. Κατσαντώνη! -
Ιανουαρίου 17, 2008 στο 9:31 μμ
Πάνος
παπούλη,
οι παρεμβάσεις σου μ’ έχουν υποχρεώσει*
- η τελευταία ήτανε και σε μεγάλη δόση!
Να ξέρει κάποιος που και πώς πρέπει να παρεμβαίνει
είναι τρανό ευτύχημα και τύχη ευλογημένη,
μα είναι τόσο σπάνια, σα χιόνι στη Σαχάρα
-συνήθως οι εθελοντές τα κάνουνε μαντάρα!
—
* καρα-κατα-υποχρεώσει θα έγραφα, αν χωρούσαν άλλες τέσσερις συλλαβές στο στίχο! Και δεν εννοώ μονάχα το τελευταίο στιχούργημα.
Ιανουαρίου 17, 2008 στο 10:18 μμ
Παπούλης
Εφτούνη η υποχρέωση κατα- καρακ – αηδόνα
δεν βγαίνει με παινέματα Πάνο στη Χελιδόνα
καιρός να με γνωρίσετε με τούτες τις σαντέζες
μούφυγε η Ζαχαρούλα μου και έβαλα πλερέζες
που είναι εθελόντριες και ψάχνουν στο πυθάρι
τι άραγε να θέλουνε , κανα μεγάλ’ οψάρι ;;;
Μήπως βρε Καλυβάρχα μου είναι στις οργανώσεις
του ΚΚΕ και θέλουνε κομμουνισμό σε δόσεις ;;
Ή μήπως όρε Πάνο μας ετούτες οι μπατάλες
γραφτήκανε εν σώματι σε οργανώσεις άλλες
μη κυβερνητικές και ψάχνουνε που είναι το μπαγιόκο
και σαν τοβρούνε μέσα εκεί θα κάνουν πλέον μόκο ;;
Δεν περιμένω απάντηση , μόνος μου θα το μάθω
( ρε μπας και είν οι γκόμινες που μπούκαραν στον Άθω ;;)
Λείπει κι ο Θείο να μου πεί , πούχει μυαλό ξουράφι
και μάτι αλανιάρικο και η πείρα του χρυσάφι….
Ιανουαρίου 17, 2008 στο 11:12 μμ
Μαρίκα
Ελα ορέ *κούριε κουρ@δοκόφτη… κόψε κάτι…κόψε
μου ‘κοψες τον οίστρο μου -πούρθε πάλι απόψε
(Άσε με να πω τον πόνο μου…)
________
Ο Θείο μάς την πούλεψε
με τρώει κρυφό μαράζι
και μούρχεται μες το ΙΘΙ
να γίνω καμικάζι…
Και να ζωστώ πατόκορφα
τόνους χειροβομβίδες
να γίνουν Ολοκαύτωμα
μαζί μου κι οι Σερβίδες
[κι οι Ουκρανίδες -και όλες οι κουραδοκοφτίδες ! ]
Ιανουαρίου 17, 2008 στο 11:27 μμ
Πάνος
παπούλη, άλλα λέω εγώ κι άλλα ακούς εσύ
- μα δεν πειράζει, κάποτε δεν πιάνουμ’ επαφή!
Ιανουαρίου 17, 2008 στο 11:29 μμ
skupitsa
Ούτε σε μένα απάντησε καθώς το συνηθούσε
τις νύχτες εκείνες του Μαγιού που μόνος ξενυχτούσε
και τη χελιδονοφωλιά φύλαγε απ τα γεράκια,
(τότε λαλούσανε γλυκά μέχρι και τα κοράκια)
Ποιος άραγε μας μάτιαξε, τι έδιωξε τον θείο
σε πια γωνιά να κρύβεται, μην πίνει παραθείο;
Υγ Μαρίκα και παπούλη μου να μην απελπιστούμε
και με το θείο αρχηγό ξανά θ’ αγωνιστούμε
δυο μήνες μείναν μοναχά κι η άνοιξη θα έρθει
τα πρώτα της γενέθλια η χελιδόνα θα έχει.
(εκτός αν… να χέσω την απαισιοδοξία μου)
Ιανουαρίου 18, 2008 στο 12:01 πμ
Παπούλης
Κάντο λιανά το νόημα των λόγων Καλυβάρχη
η κάθε παρεξήγηση να πάψει να υπάρχει
Ιανουαρίου 18, 2008 στο 12:02 πμ
Πάνος
σκουπίτσα, μένω έκπληκτος μ’ αυτό που είπες τώρα
- μα οι παρατάσεις δε φελούν και βλάπτουνε τη χώρα…
Η απόφαση έχει παρθεί, μετά το καλοκαίρι
- και πώς εφτάσαμ’ ως εδώ, ένας Θεός το ξέρει…
Είναι σκληρό να παρατάς αυτό που αγαπάς
- μα τι να κάνεις αν αλλού θέλεις πολύ να πας;
Είναι καιρός πια άφοβα κι άλλοι* να δοκιμάσουν
με τα δικά τους τα φτερά ψηλά για να πετάξουν.
Ήδη η καρδιά μου είναι μακριά – θα την ακολουθήσω
τα χελιδόνια πίσω μου όλα με μιας θ’ αφήσω.
Έξι ποστάκια μένουνε, να φτάσουμε στα χίλια
εκεί θε να χωρίσουμε, μ’ ενα φιλί στα χείλια.
___
* κι άλλες
Ιανουαρίου 18, 2008 στο 12:15 πμ
Ασμοδαίος
Τι είναι αυτό που είπατε, ωρε καλυβοκύρη;
Κερί μπας κι έχω εις τα αφτιά -μαζί, μήπως, και γύρη;
Μέρες πολλές βρισκόμουνα εκιά ψηλά, στο φράχτη,
ώρες παρακολούθαγα εδώ (κι αλλού)· τι: άχτι
μεγάλο ήτανε, ήθελα να το ιδώ
και συμφιλίωσην τινά περίμενα κι εγώ,
να δω να τρέχει το νερό η έλλογη η βρύση
που έπρεπ’ -ορθολογικά- να δέσει και να λύσει.
Όμως, fence sitter ων κι εγώ, δεν ήξερα πως έτσι
τις τελευταίες μέρες της** περνούσα στο κοτέτσι***.
(του μπη κοντίνουεντ)
-
*νόμιζα
**της καλύβας
***αυτό που είναι δίπλα στο φράχτη
Ιανουαρίου 18, 2008 στο 12:16 πμ
Παπούλης
Σκουπίτσα:
Ο Θείο που τα πανθ ορεί απόψε μας διαβάζει
και το δεξί το χέρι του στα κωλομέρια βάζει
τα μάτια του που θόλωσαν θέλει να καθαρίσει
έμεινε απο κολλύριο , μα πρέπει να δακρύσει
Απόψε που μιλάγαμε μέσω του τηλεφώνου
περί της εξιχνίασης του νοσφεράτειου φόνου
μου δήλωσε από τ’ αμπρί που βρήκε να κουρνιάσει
πως τις πομπές μας ( ολονών ) τις έχει διαβάσει
και πως συντόμως πρόκειται να συγκληθεί ολομέλεια
του ΙΘΙ , να εξετάσουμε με προσοχή κι εντέλεια
πώς το πυθάρι γίνεται να στέκει σε σαμπρέλλα
κι αν χρειαστεί αφαίμαξη πώς γίνεται με βδέλλα.
Ιανουαρίου 18, 2008 στο 12:17 πμ
Πάνος
Το νόημα δε γίνεται να κόψω σα γαλέο
απλά θα πώ στο λόγο σου πάνω τον τελευταίο:
καμία παρεξήγηση δε βλέπω να υπάρχει
εις τον παπούλη ανάμεσα και εις τον Καλυβάρχη.
Ιανουαρίου 18, 2008 στο 12:23 πμ
Πάνος
Νέε μου*, δεν το είπα εγώ, ας είμαστε σωστοί
- απλά επιβεβαίωσα τη σκούπα τη σοφή.
—
δηλ. Ασμοδαίε
Ιανουαρίου 18, 2008 στο 12:29 πμ
Παπούλης
Πάνο μου διαμαρτύρομαι , μου έκλεψες τας ρίμαι
θύμα στυγνής λογοκλοπής εις το εξής θα είμαι
τη σκορδαλιά αντέγραψες , μούφαγες το γαλέο
περπάτα να προλάβουμε το ποστ το τελευταίο
Ιανουαρίου 18, 2008 στο 12:34 πμ
Πάνος
παπούλη να μη βιάζεσαι, δεν τόχεις καταλάβει;
Δεν κυνηγάμε εμείς το ποστ, αυτό θα μας προλάβει!
Ιανουαρίου 18, 2008 στο 12:45 πμ
Παπούλης
Αυτά που γράφεις Πάνο μου τα λεν οι δικολάβοι
το μπούσουλα το χάσαμε σκουριάσαν οι αστρολάβοι
( Θα σου στείλω μαιλ )
Ιανουαρίου 18, 2008 στο 12:59 πμ
Πάνος
Αν έχασες το μπούσουλα, ψάξε να τονε βρεις
αν δεν μπορείς αλλοιώτικα, παππού, να πορευτείς.
Αλλά μη λες “τον χάσαμε”, λες κι είμαστε παρέα
κάτω στις μαύρες ποταμιές και στ’ αψηλά τα ορέα!
Καθείς μόνος πορεύεται, δικό του μπούσουλα έχει
δική του σκέψη τον ξυπνά, δική του τον κατέχει.
Ξέρω από που ξεκίνησα, ξέρω και που πηγαίνω
- αλλά δεν ξέρω ακριβώς πότε θαρθεί το τραίνο!
Ιανουαρίου 18, 2008 στο 1:45 πμ
Μαρίκα
Άλλοι ψάχνουν τον μπούσουλα
άλλοι ψάχνουν το Θείο,
άλλοι γι’ αλλού τραβήξανε
κι εγώ θα πάρω πλοίο…
Τι ΄ν τούτα τα καμώματα;
τι έγιν’ ωρέ Πάνο;
Σαν κατιτίς μισόλογα
διαβάζω παραπάνω…
Γιατί δεν κάνεις ένα ποστ
τις σκέψεις σου να πεις;
Γιατί μ’ αυτή την……ποίηση
μπερδεύεται ο καθείς !
____
ΥΓ:
Άντε, παλικαράκι μου
μην ξενυχτήσω πάλι,
αρχίσαν πρωινές δουλειές,
(κι έχω και μαύρο…χάλι ! )
Ιανουαρίου 18, 2008 στο 1:45 μμ
Παπούλης
(Για διευκρίνιση )
Αλλιώς θα το εξέλαβε το παίγνιο ο Πάνος
γι αυτό και η Μαρίκα μας απόρησε σαν χάνος
στα τελευταία δίστιχα δεν πάω να τον πικάρω
τις ρίμες που παρέθεσε ασύστολα κοπιάρω
πρόκειται για “εκδίκηση” στον κύριο Καλυβάρχη
και το πειστήριο ακράδαντο λίγο πιο πάνω υπάρχει
αλλά ο Πάνος τσίμπησε σαν το καλό γαλέο
αυτό μου το ατόπημα θάναι το τελευταίο
Φεβρουαρίου 9, 2008 στο 3:06 μμ
Παπούλης
( για να μη ξεχνιόμαστε )
Παρά την αγρανάπαυση εδώ εις την Καλύβα
( μας λείπει κι ο Ισίδωρος η πιό μεγάλη ντίβα )
ακόμα ο δόλιος απορώ γι αυτές τις τσαπερδώνες
είναι Σερβίδες , Ουκρανές ή Μολδαβές κοκκώνες ;;
στο πύθο συνωστίζωνται ,τι άραγε ζητούνε ;;
τι μέσα εκεί να βρίσκεται και λαχταρούν να δούνε ;;
Πολλές υπάρχουν εκδοχές αν δείτε παραπάνω
απάντηση δεν δόθηκε ποτές από τον Πάνο
Τα ερωτήματα πολλά , απάντηση καμμία
η Χελιδόνα βάλτωσε μέσα στην αφασία
Φεβρουαρίου 9, 2008 στο 7:36 μμ
Πάνος
Η χελιδόνα, γέροντα, ποτέ δε θα βαλτώσει
κι άμα υπάρχουν ποιητές, γοργά θα ξανανιώσει.
Όσο για την καταγωγή, θα την περιφρουρήσω
πόθεν η σκούφια τους κρατεί δε θα το μολογήσω,
ούτε αν γίνεται εντός μέγας συνωστισμός
πελέκι αν πέφτει, αν αντηχεί βαθύς ο στεναγμός…
Αυτά τα ερωτήματα θ’ απαντηθούνε ότα(ν)
σκουπίτσα και Ισίδωρος ανταμωθούν σαν πρώτα
και η Μαρίκα τραγουδά τον αμανέ και πάλι
πότε δεξά πότε ζερβά γέρνοντας το κεφάλι
κι είσαι και σύ στη συντροφιά – θα μας συμβεί εφέτο
των κορυφαίων νάχουμε σωστό το κουαρτέτο!
Θα λείπει βέβαια μακριά το φλογερό φλαούτο
- μα ποιός τα έχει όλα πια, εις το ντουνιάν ετούτο;
Από κοντά της ποίησης σεμνά και ταπεινά
κι εμείς οι αποδέλοιποι θαρχόμαστε ξανά…
Όθεν, οι χελιδόνες μας αν δούνε αλεγρία
- θα κελαηδήσουνε ξανά, τώρα, μέσα στα κρύα!
Φεβρουαρίου 9, 2008 στο 8:10 μμ
skupitsa
Σε μια μεγάλη αγκαλιά θα θελα να σας κλείσω
κι αφού καλά κουρνιάσετε, τότε να κελαηδίσω
Μα ένας κόμπος στη φωνή το λάλημα χαλάει
βαριά η απουσία του κι αυτή με τυρανάει.
Ποιον απ΄τους δυο να εννοώ
σ’ αυτόν τον κρύο τον καιρό;
Φεβρουαρίου 9, 2008 στο 8:35 μμ
Πάνος
Στα εύκολα αινίγματα είναι απλή η λύση
- ο θείος πλευριτώθηκε, γιατι έσταζε η βρύση*.
Εν συνεχεία έπαθε και μια ψυχολογία
σαν είδε γύρω μου άγρια, ποντιακά θηρία
να συνωστίζονται ομαδών με άγριες διαθέσεις
-κι είπε: αν τη βγάλεις καθαρή, εμένα να με χέσεις!
Σαν το ξεπέρασε κι αυτό, τον βρήκε το “Χαζάιν”
μια λύση πάσχιζε να βρει, σαν άλλος Αϊνστάιν**
κι αντί γι’ αυτό, σαν είδε πια να κλείνει η καλύβα
φώναξε ολοφυρόμενος: Ωιμέ, όλα τα είδα!
Εγώ του το εξήγησα, ότι εις το “πιρούιτ”
έχει δικαίωμα αυτός, αλλά κι οι ανηψο(ύ)ι ‘τ!
Βάλ’ του και συ*** αινίγματα που να τον προκαλούνε
κι οι χελιδόνες σύντομα τον θείο θα τον δούνε!
—
* το αμπρί ήταν γεμάτο υγρασία
** βλ. σχέδιο ΑΝΑΝΑ
*** σκουπίτσα
Φεβρουαρίου 10, 2008 στο 2:34 πμ
Μαρίκα
Αααα! Ο Θείος την επούλεψε
εκ βαρε(ι)άς πλευρίτις ;
Και τώρα περιμένουμε
ναρθεί εις το πλευρί της* ;
Axxx! Θα κάνουμε υπομονή…
(τι άλλο απομένει) ;
Μα αν είν’ να φτάσει άνοιξη
το βύσσινο να μένει…
___
* της λεγάμενης
Μαρτίου 5, 2008 στο 4:30 μμ
Παπούλης
Των χιμπατζήδων η χαρά και των μακάκων γλέντι
το καρναβάλι έφτασε : κρασί χορό κι αψέντι
μπροστά στο πύθο κάθονται οι δύο κωλομπίνες
τον πύθωνα λατρεύουνε και ρίχνουν serpentίνες
Ο άρχοντας καρνάβαλος τα πάθη μας οξύνει
τα ήθη μας εκπίπτουνε , άντε να βρείς γαλήνη
σάλσες , μερένγκες και τσα τσα το μάμπο και οι ρούμπες
μούρχεται καλυβίστες μου να κάνω κωλοτούμπες
αλλά εδώ στη Χελιδών τη χιλιοξακουσμένη
έπεσε κάργα αλγηδών , μαύρο καραντουζένι
κι αν ο παπούς δεν δύναται για να σας ξεσηκώσει
μειώσατε παρακαλώ την του Prozak τη δόση….
Μαρτίου 5, 2008 στο 7:17 μμ
Πάνος
Θέλησ’ ο Πύθων για να βγει όξω από το πιθάρι
να ξεμουδιάσουν τα κανιά, ο σβέρκος, οι αγκώνες.
Μα όταν έβγαλε στο φως τη φάτσα όλο χάρη
ακούει τσιρίδες και χαρές, από τις χελιδόνες,
που τον περίμεναν καιρό, πιστές, να ξεπροβάλλει
για να χαρούνε οι τρεις μαζί στου Μάρτη τη χαρά.
Μ’ αυτός, γκρινιάρης, μαχμουρλής φωνάζει: όχι πάλι!
και μες τα βάθη χώνεται, ευθύς, τα σκοτεινά.
Μείναν με το παράπονο οι δύο χελιδόνες
τα δάκρυα ανάβλυσαν, στο κλάμα έχουνε ρέψει.
Μα της ψυχής και του κορμιού τις τόσες αλγηδόνες
τάχα δε θα βρεθεί κανείς να τις γιατροπορέψει;
Κι εκεί που έκλαιγαν πικρά, γυμνές κι αγκαλιασμένες
κι ο ήλιος χάιδευε σεμνά τα στήθια, τις λαγώνες
ξάφνου προβάλει χαρωπός και φτάνει στις καημένες
γέρος (μα λεβεντάνθρωπος) ψημένος στους αγώνες.
Σωστά το καταλάβατε, τον λέγανε παπούλη
μα τι συνέβη ας το πει ο ίδιος κι ας το κλώσει.
Μη το κρατήσει μυστικό και ας το μάθουμ’ ούλοι.
Στο Γράμμο δεν εκώλωσε – στον πύθο θα κωλώσει;
Μαρτίου 5, 2008 στο 11:00 μμ
Ερατώ
Ο Διογένης μίλησε
και με τις δύο κόρες
για την παγκοσμιοποίηση
συζήτηση για ώρες.
Τα ρούχα τους τα έκρυψε
για να τις κάνει χάζι
κι εκείνες τον παρακαλούν
με χάρη και με νάζι:
-Δώσε τα ρούχα φίλε μας
για κάνε μας τη χάρη
κι εμείς θα φτιάξουμε ένα μπλογκ
να λέει για το πιθάρι.
Απριλίου 2, 2008 στο 5:33 πμ
PR της Satanas & ΧΑΡΟΣ ΕΠΕ
Ριξαν τα ξορκια* στο νερο, στου πιθου κει το βαθος,
αν μπορετο, τα μελλοντα, για της καρδιας το παθος,
πιο ξαστερα να βλεπανε, αλλα κανανε λαθος,
και συνδεση επιασανε με “αλατιερας”** βαθος.
Κι ειδαν στην ταβλα τη λαδι, στρωμενους γυρω – γυρω,
μια συναξη παραταιρη που αντι να παει για γυρο,
στης Ισπανιας πεφτανε τα ταπας σαν το χοιρο…
Ολοι μαζι αγορευαν με ματι λαμπερο,
κι ενας κοντος δεν αφηνε ασχολιαστη γκαρσονα,
παρολο που για σοβαρη περνιοτανε περσονα,
και οικολογος πρασινος με λαμπερο μυαλο.
Ητανε κει κι ενας μαλλιας, καπως σα μικρομέγαλος,
κι ενας γλυκος πανυψηλος καλοθρεμενος… παιδαρος.
Ο καλυβαρχης! Φωναξε ευθυς η μια …παιδουλα,
την ξερουν τουτη την κοψια τα ιντερνετια ουλα!
“Πω, πω δικια μου”- ειπ’ η ξανθια η πιο ενημερωμενη,
“το μελλον ειναι αγνωστο και αγνωστο ας μενει,
αλλα αυτο το συστημα με τα βρακια*** στον πιθο,
στο πιατο ευθυς μας εδωσε του διαδικτύου μυθο.****”
Ητανε ολοι τους εκει, τα νικ διναν και παιρναν
τα ονοματα τους τα σωστα καπως τα αποφευγαν,
δεν ειναι ευκολο μαθες να γινει αληθινη,
η σχεση που ολο τον καιρο ειν’ ιντερνετικη…
Ενας παππουλης με υποπτα νεανικη φιγουρα,
που θελει χρονια και ψωμια να χρειαστει μαγκουρα,
κι ο Σουης, αυτον δα, τον ξεεέρανε οι κοπελες,
τους ειχε κανει μια φορα τραπεζι:Παπαρδελες!
Τον πιο μικρο τον πιο γλυκο, τον φωναζαν πι-δυο,
τον πιο ομορφο και σοβαρο, μενα μικρο μουσακι,
ΝικΑθηναιο επιασε να τονε λεν τ’αυτακι.
Μία ξανθια ηρθε αργα – ισως το παιζει ντιβα
και σα “σφηνακι” ακουσαν την ξερουν στην καλυβα.
Ηταν και καποιος που κοντα, σε γωνιακο ταβλά,
αθεατος καθοτανε και κοιταζε κλεφτα,
τους καλυβιστας ζωηρους να πινουνε Σανγκρία,
κουβεντες για τη Γιαλοβα, του Τσιπρα τη…σοφία,
μειδιασε λιγο πονηρα, σαν ακουσε γι’ Αναν,
και σαν να επανελαβε την κινηση του Αυναν,
οταν για μια μικρη στιγμη προς τη Μακεδονια
ξεστρατισε η κουβεντα τους … “Θεοι τι μαλακια!”
Ψιθυρισε… “Τ’ ατιμο το παπαδαριο, η ιδια ιστορια”
Ητανε μεγαλοπρεπης με κατασπρα μαλλια,
ειχε το ματι ατσαλί και σιδερενια μπρατσα,
και μια Mπεκαλτσα πεταγε αθορυβα με χαρη,
πανω απ΄το λιονταρισιο του περηφανο κεφαλι…
Ναι! Ηταν ο Ισιδωρος. Ινκογκνιτο οπως παντα,
με τη Mπεκαλτσα για οδηγο που τουβρισκε τα παντα,
ειχε τρυπωσει αθεατος να βλεπει τα ανηψουδια,
να συναντιουνται μακρια απ’το ιντερνετ, με φουρια.
Χαιροτανε λοιπον κι αυτος τη συναξη ετουτη,
κρυβοτανε ομως μην τον δουν και γινουν ολα…μουτι.
Κι οταν τελειωσαν τα κρασια, στερεψαν οι μπουκαλες,
κι οι καλυβιστας εσυραν τις τροφαντες κορμαρες
στων Εξαρχειων το μικρο το απομερο στενακι,*****
Πανω απο τα κεφαλια τους πεταξε ενα πουλακι******.
κι ο θειος τις κ….τριχες τραβηξε με μερακι…
Τουτα λοιπον τα θαυμαστα βλεποντας οι κοπελες,
μπρος στης πιθαρας την οπη, μειναν σαν μαγεμενες…
*Στρινγκακια εμποτισμενα με μανδραγορα, σπερμα νυχτεριδας και αμιλητο νερο.
**Salero
***Τα ξορκια
****καλυβα
*****Βαλτετσιου
******Μπεκαλτσα υπηρεσιας
Απριλίου 2, 2008 στο 7:32 πμ
Πάνος
Πίνων τον πρωινό καφέ
απ’ το ζεστό φλιτζάνι
πως θα διαβάσω ποίηση
ο νους μου δεν το βάνει!
Κι όμως, κατέφθασε η έμπνευση
και ήρθε εδωνά
- χαίρετε Χάρε και πως είσθε Σατανά;
Απριλίου 2, 2008 στο 11:02 πμ
suigenerisav
Ξυπνώντας ψιλο-άρρωστος με κούτελο βαρύ
αχνά-ψιλά ανέγνωσα στης μέθης τη σιωπή
Με τον καφέ αχνίζοντα στου οίκου μου την τάβλα
κάτι ψυχανεμίστηκα και είπα εντός μου habla..
Και να σου το ρεπόρτο εδώ με υπογραφή Satan
και κάποιοι που διαβάζουμε, λέμε αίφνης ‘αμάν’!
Όλα (;) να παρατίθενται που γίναν στο salero
μια-κάπως σημαδιακή βραδιά που βγήκαν τα σομπρέρο
τότε που αναδείχτηκε ο Πάνος μας για φορ
κι ο βιογιάννης έλεγε ‘γκαρσόνα-μι αμόρ’..
Ωστοσο, το ερώτημα “ο διάολος, .. ΠΩΣ ξέρει”
μπας πήγε και εκανόνισε [με Ισίδωρο] καρτέρι..(?)
ενιγουαίη, ήτανε σπουδαία ευκαιρία
να δούμε εν τοις πράγμασι ‘καλύβα εν περιοδεία’
μετά, πάντως, από το αρχικό κλιμάκιο ‘σαλόνικα’
προστέθηκαν και τα λιμά εξ αθηνών ορμώμενα
ήταν εκεί φάτσες ζεστές και σώματα απλωμένα
με γνώριμα ονόματα και νικς εμπεδωμένα
ιδιαίτερα εχάρην λοιπόν, ομολογώ
που έκατσε η φάση έμορφα και πιάσαμε ντορό
μιλήσαμε για γιάλοβα* για πρόσωπα και πράγματα
για όσα συναποτελούν του ‘έθνους μας προτάγματα..
παρέα με τον Bio μου, τον Πάνο και τον Αλκι
το Νικαθηναιο, τον Πι μα και τον παπουλάκη
και εκθέτοντας με έμφαση στίγμα και παρουσία
σκεφτήκαμε πως ο Απών (θα) ειν’ εν συνουσία
κι σκέψη μου φτερούγισε στη ντάτσα στα Παλούκια
στη Ζαχαρούλα να ν’ σκυφτή και παίρνοντας … [γκουχ-γκουχ] τσιμΠούκια
για να σας πω τη σκέψη μου, κοιτώντας λίγο φάλτσα
δεν αντελήφθην ο πτωχός πως έβλεπα .. μπεκάλτσα
και πέραν τούτου πίνοντας και έχοντας κεφάκι
εμού αναχωρήσαντος επέλευσεν (λέει) σφηνάκι
ώρα καλή σας μάγκες μου γλυκά μου μπακουράκια
εγώ προχτέ το χάρηκα του νετ μου φιλαράκια..
ΥΓ Θα θελα μονο να σας πω..ως προς τις ‘παπαρδέλες’
πως τούτες τις προτίμησα αντί για τις σαρδέλλες
διότι τα κοριτσάκια μου δι’ αυτών ψιλο-μυούνται
τις γεύονται, κουλάρουνε, κάθονται και .. ** [θυμούνται |;|]
* βλ και παρακείμενο-έτερο ποστ
** εδώ παρενέβη το ραδιοτηλεοπτικο-ιντερνετικό Συμβούλιο προεδρεύοντος ενός καλβινιστή ηθικολόγου ονόματι Ισίδωρα [επαγγελματία προέδρου] και έκοψε τη ροή του ποιητού προσθέτοντας τη δική του εκδοχή.
Απριλίου 2, 2008 στο 1:40 μμ
Παπούλης
Μία μπεκάλτσα κάθουνταν μόνη στη Βαλτετσίου
και δεν λαλούσε σαν πουλί δεν μίλαγε με τσίου
μον’ έκραινε με τη φωνή του Ισίδωρα του Θείου
“παιδιά μου διαβατάρικα , ήρωες του γραφείου
τι κάθεστε και πίνετε και μου χαζογελάτε
ενώ οι γκαρσόνες κάθουνται και θέλουν αναβάται;”
Απριλίου 2, 2008 στο 2:00 μμ
Πάνος
Βαριά σιωπή* ενέσκυψε σε όλη την παρέα
και μόνο ο σουϊγκένερις ψιθύρισεν: “ορέα!
Κι αν καθισμένοι πίνουμε μα και χαζογελούμε
το μάτι παίζει – αν χρειαστεί, θε να τις αναβούμε! ”
—
* με αρχίδια μπρούτζινα, αλλά άντε να τα βάλεις όλα σ’ ένα τετράστιχο!
Απριλίου 3, 2008 στο 6:13 μμ
PR της Satanas & ΧΑΡΟΣ ΕΠΕ
Επισταμενη ερευνα διεταχθη εκ του ΙΘΙ,
πως ξεφυγε και βρεθηκε να παρακολουθει,
τον θειο τον Ισιδωρο τσουλι χωρις βρακι.
Πως εγινε ταχατες-ταχατες, ξορκι να κανει λαθος,
και αντι “γαμπρο” να βλεπουνε, να βλεπουνε στο βαθος,
μεσ ‘του Salero τη γωνια κοτζαμου προεδραρα,
να κανει το καθηκον του – ειναι και γκομεναρα,
η περι ης λογος ξανθη, πολυ δεν θελει ο θειο,
πηρε φωτια κι ανημερο εγενετο θηριο,
για να βρεθει το τι και πως, κι αυτος ρε ο πι-αρ
τι θε και γραφει αναφορα χαρτι και …καλαμαρ’;
Μηπως μαζι το παιζουνε ζευγαρι κατασκοπων
και τα μυστηρια του ΙΘΙ, ταπουνε των ανθρωπων;
Μηπως φωτογραφιζουνε και βγαλουνε στη φορα,
του Ισιδωρου το προσωπο, ειναι για τετοια τωρα;
Ξεκινησε λοιπον ΕΔΕ, και γιναν ανακρισεις,
μηπως μπεκαλτσα διερευσε των ΙΘΙΣΤΩΝ κινησεις,
ψαξανε ιδιαιτερα να βρουν ποιος ειναι ο πι-αρ
και που αλλου κελαϊδησε χαρτι και καλαμαρ.
Η ερευνα προχωρησε, παρανοια ειχε παθει,
μηπως το “θειο” προσωπο γνωρισουνε-’τι εχαθη.
Μιλιουνια παλιες γκομενες θα πεφταν στο ΙΘΙ,
ψαχνοντας του Ισιδωρου το φοβερο…λιλι!
Αλλα μεγαλος κινδυνος ειναι και οι παπαδες,
‘τι ο θειος σ’ολο το ιντερνετ τους εκανε πουτανες.
Κι αν ειναι η γκομενα παλια, ειναι ΠΑΛΙΑ, ρε π…στη!
Γινεται η φατσα της νιανια ο κωλος της γιαουρτι,
δεν κανει ουτε για φτυσιμο- δεν ειν΄καμμια κυρια,
οπως η αλλη, η επισημη, των ΙΘΙΣΤΩΝ η θεια!…*
Και ο παπας αν ειν΄παλιος ειν΄σαν παλια μαουνα,
ειν΄απατος ο απαυτος κι απαισια η μουτσουνα,
και η καρδια και το μυαλο μενουνε ολο αγκαθια,
κι τσεπες δεν γεμιζουνε ουτε και τα καλαθια.
Τσιμπισανε και τον Πι-αρ που ηταν λεει αλλος,
ειχε ταυτοτητες αυτος, οσες κανενας αλλος,
αλλα μετα αποδειχτηκε πως επασχε απο διπολο,
οι εργοδοτες γουσταρε να γινουνε ρεντικολο,
γιαυτο ειχε παραβρεθει, και ηταν αντερ καβερ
ενω Χαρος και Σατανας παιζανε με τον μπραδερ,
εκεινο τον επισκοπο**, στο νεο του καζανι,
οσο και να τον ψηνανε, δεν ελεγε να κανει,
κι αυτος μια υποχωρηση, φωναζε “θελω κιαλλο!”
“μια παγωμαρα ενοιωσα – ψηστε με για να γιανω”.
Αφου οι αφεντες παιζανε, δεν κανανε δουλεια,
ειπε να κανει ο Πι-αρ εργο του Σατανα.
Μες στης καλυβας την καρδια να μπει με εισοδισμο,
και του ΙΘΙ ο προεδρος να μπει σε πειρασμο.
Εναντια στους καλυβιστες ηθελε να τον στρεψει
και την αγαπη του γιαυτους να τηνε καταστρεψει.
Νομιζε οτι δεν μπορει, “αποντος” του…γατιού
οι καλυβιστας χορευαν χορο του ποντικιού.
Απανω λοιπον στο χορο, απανω στο μεθυσι,
δεν γινεται, το θειο του ολο καποιος θα βρισει.
Πηγε λοιπον και επιασε μια μικρη μπεκαλτσα,
λιγακι της τα εριξε – τι ‘ταν διαολου καλτσα,
της ειπε λοιπον, να, το και το, θα πανε στο Salero,
κοιταξε να ντυθει καλα, να βαλει και σομπρερο,
γιατι εκεινος ο παππους που του μαλλιου τη λαμψη,
καλα την ξερει, προσεξε – αν τυχει και κοιταξει,
να τον περασει για Ισπανο, γιατι μια μαλακια,
να γινει, παει πεταξε, κλαφτην την ευκαιρια.
Ητανε ειπαμε ο Πι-αρ καπως διπολικος,
την ευρισκε και απ’ άλλιως – δημοσιογραφικως.
Γουσταρε ολο το υλικο να το δημοσιευσει
και ‘κεινον, ναι, το Σατανα να τονε ρεζιλεψει.
Να κανει αυτος να πεταχτει στα ταρταρα η καλυβα,
ο θειος μονος να βρεθει, χωρις μια κορασιδα,
να του γλυκανει τον καημο – εργο κακου μεγαλο,
που οταν το μαθει ο Σατανας θαναι σαν ναχε καλο,
κ’ ενα βαριδι ζυγιστο και αθεατο να πεφτει,
στον καλο τον ευαισθητο ευθυς φωτια και νεφτι.
Ειχε και αλλο ενα ατου ο πονηρος Πι-αρ,
τον Σουη, που στο παρελθον πηδουσε σαν …κριαρ,
κερνουσε ολες τις γκομενες πιατα με παπαρδελες,
-τους ελεγε πως θα διψουν, αμα φανε σαρδελες-
η παπαρδελα ειν’ γλυκια, τις φτιαχνει και λυγιούνται,
στο στρωμα του Σουητζενερις τανασκελα…κοιμουνται***…
Καποτε ετυχε λοιπον, να κανει το τραπεζι,
στην ανωτερω γκομενα, γλυκια σαν πετιμεζι,
κι εκει που καθονταν λοιπον και τρωγαν παπαρδελες,
πλακωσε η παρεα της – ολες καλες κοπελες.
Αφου ταπαν τα φιλικα, η αλλη, η κολλητη της,
με τον σφιχτο τον πισινο και το κοντο μαλλι της,
επεμεινε να φαν μαζι αυτες τις παπαρδελες,
γιατι δεν ειν’ παχυντικες αν δυο ειν’ οι κοπελες,
μπορουν να τις μοιραζονται-λιγοτερες θερμιδες,
ενω αν τρων ξεχωριστα, να μεινουνε συλφιδες,
θαναι κομματι δυσκολο – σιγονταρε κι ο Σουης,
κι ετσι ως τριο εφυγαν, αυτος γοργος σαν Λουης,
δύο ….καρδιες συνταραξε ο πονηρος ο Σουης.
Ο Σουης λοιπον ητανε που ενδομυχα οι κοπελες,
εψαχναν απο την αρχη, γιατι απωθημενες
κι αν ητανε στο μεσα τους του Σουη οι …κινησεις,
ειχαν μεγαλη αποθυμια για παθη, συγκινησεις.
Αυτο εκμεταλευτηκε ο πονηρος πι-αρ,
ωστε βιντεοσκοπηση να γινει απ΄το πιθαρ,
τα ξορκια παντα βγαινουνε – δεν κανουν αυτα λαθη,
μονο σε παραδινουνε στ’αληθινα σου παθη.
Ετσι λοιπον τον Σουη “τους” χαλβαδιαζαν οι δύο
και ο θειος ο Ισιδωρος, κινησε μια και δύο
και στου Salero τη γωνια αραξε στο θρανίο
να καμαρωσει τα “παιδια” – μαζι τους κι ο πι-αρ,
ροδοκοκκινομπρουτζινος σαν παχουλο μοσχαρ,
με αλληνε ταυτοτητα, να ψαχνει αφορμη,
πικρη κουβεντα αν ακουστει ειτε για το ΙΘΙ,
ειτε γιαυτον τον ΠΡΟΕΔΡΟ, ευθυς να σιγονταρει,
του Ισιδωρου τα σωθικα λαχταριστα σαν ψαρι,
απο απογοητευση ευθυς να λαχταρισουν,
και απο πικρα και καημο για παντα να μαυρισουν.
…………………………………………………………….
Μα δεν του βγηκε – να χαρα, να και οι οικολογοι,
που γινανε προσωρινα πρωτοι …γκομενολογοι,
κι ας μιλαγαν για γιαλοβα, το ματι τους γαριδα,
γιατ’η γκαρσονα ηταν μικρη γλυκεια και Ισπανιδα,
ηρθανε και τα σχετικα, αρχισανε τα εβιβα,
μια αρμονια εμοιαζε να εχει η καλυβα,
οχι στο ιντερνετι πια, αλλα μεσ΄το κουρμπετι,
αισθηματα αληθινα ανθιζανε στο γλεντι.
……………………………………………………………..
Μαζεψε βεβαια υλικο ο πονηρος πι-αρ,
δεν ηταν το καταλληλο, σκεφτοταν το μοσχαρ,
αλλα τη δημοσιευση την ειχε συμφωνησει,
τη φατσα του Ισιδωρου να δημοσιοποιησει.
Αλλα και κει του ατυχου του εγινε στραβη,
γιατι τα ξορκια ειχανε πολυ μαγνητιστει,
απο το παθος το πολυ που ειχαν οι κοπελες,
κι ολο το Σουη δειχνανε-χωρις τις παπαρδελες,
στο πλανο τον Ισιδωρο τον ειχε ολο απο πισω,
και η μπεκαλτσα τουριχνε ενα μεγαλο ισκιο.
Κι ετσι το μονο πουκανε ο βλακας ο πι-αρ,
ηταν στη χελιδονα μας να γραψει ρεπορταζ.
…………………………………………………………….
Αφου τα ομολογησε κι υπογραψε στην ουγια,
ευθυς λοιπον εσκεφτηκε μία δουλεια καινουργια,
στη χελιδονα αλλη μια να γραψει να τολμησει,
ποιημα αυτοβιογραφικο μηπως και κονομησει…
* Ποια ναναι αραγε;
**Ποιος ναναι αραγε;
***Αλλο ρημα: Ποιο ναναι αραγε;
Απριλίου 3, 2008 στο 10:41 μμ
PR της Satanas & ΧΑΡΟΣ ΕΠΕ
Τσαμπα παει το δολωμα, χαμενη κι η μαλαγρα,
στης χελιδονας την φωλια δεν βλεπουμε τον Ανδρα…
Φαινεται πως ξεχαστηκε για παντα στου Ροίδη,
η και να ξεκοκκαλισε μπορει κανα σαφριδι,
και καρχαρινια στη σειρα να του τρωνε την ωρα,
η γκομενιτσες νοστιμες θα ξεφλουδιζει τωρα…
Που ειναι ο προεδρος του ΙΘΙ εδω να καθαρισει,
τον χωρο του ιδρυματος να ρθει να εξαγνισει;
Τεσπα, εγω θα ερχομαι μια δυο φορες το μηνα,
να βλεπω αν το πιθαρι μας εγινε εν τελει μνημα…
Εκτος αν σχεδιο εκπονει και ‘χει το χρονο λιγο,
και το ΙΘΙ σαν προτερο δοξασει ευθυς σε λιγο.
Απριλίου 7, 2008 στο 3:50 μμ
ο θειος Ισιδωρος
Πολυ μεγαλα πραγματα Ω, Χαρε ετοιμαζω,
γιαυτο και δεν απαντησα μα καπου αλλου τυρβάζω.
Εχω δια το Ιδρυμα στοχους πολυ μεγαλους,
στρατηγικους επενδυτες θα βαλω μεσα, Γάλλους.
Ενα πακετο μετοχές στους Φρανσουάδες δινω
και υστερα σαν τον Πασά θα καθομαι να πινω
ολημερις Dom Perignion που αφθονη θα ρεει.
Δεν παει αλλο το ΙΘΙ το πνιγουνε τα χρεη!
Κραταω ομως το management και την πλειοψηφια
και αναβαθμιζω θεσμικα επισης και τη θεια*.
Γιαυτο και οσοι θα λαλουν της χελιδονος ηχους
θα πρεπει εις την Γαλλικήν να γραφουνε τους στοιχους!
Γρηγορα θ΄ανακοινωθουν ολα τα ανωτερω
στη γενικη συνελευση τα θεματα θα φερω!
*Σκουπιτσα
Απριλίου 7, 2008 στο 4:15 μμ
alcibiades (??!)
Δεν ξευρω αν στη γαλλικη θα γραφουμε τους στιχους,
μα βλεπω με συνθηματα να πηζουμε τους τοιχους…
Απριλίου 7, 2008 στο 9:12 μμ
ο θειος Ισιδωρος
Τωρα που μπαινει η ανοιξη και βγαινει το χορταρι
που ναναι εκεινη, που γυρνα, που ταχα εντρυφάρει?
Απριλίου 7, 2008 στο 9:15 μμ
skupitsa
Αν είναι ν’ αναβαθμιστώ μπορώ να περιμένω
και κάτι ανοιξιάτικο θα΄χω μαγειρεμένο
μα πρόσεξε παρακαλώ να μην πολυαργήσεις
γιατί σαν στίχο γαλικό τοτε θα αναφωνήσεις
εκείνο το πολύ γνωστό σύνθημα του Μαγιού*
αυτό που ο Άλκης φαίνεται να έχει κατά νου…..
*Une seule solution
la ……..tion
Απριλίου 7, 2008 στο 9:49 μμ
ο θειος Ισιδωρος
Σκουπιτσα, ανθε της λεμονιας, της χελιδως καμαρι,
πανω που αναρωτιομουνα “που ταχα να εντρυφαρει?,”
φανηκες πισω στη φωλια της χελιδως σαν πρωτα
και αναψανε του Ιδρυματος αυτοματα τα φωτα!
Αποψε ειδα στ΄ονειρο πως θα ξαναγυρισεις
-και οταν εγω ονειρευομαι δεν θελω αντιρησεις-
Γιαυτο και αποφασισα να σε αναβαθμισω
και την κα Σαρκοζι θελω να σου γνωρισω
ομως να μην μαλωσετε, να κανετε παρεα
και οσο οι δυο Προεδροι για θεματα βαρεα
θα ομιλουν, στρατηγικους επενδυτες και …ετσι,
εσυ στην Καρλα θα εξηγεις πως φτιαχνουν το γιουβετσι!
Απριλίου 7, 2008 στο 9:50 μμ
Πάνος
Την εργασία παρατώ και γράφω εις τον τοίχο*
ετούτον τον αυθόρμητο, συγκινημένο στίχο:
Τα δάκρυα κυλήσανε από ψηλά** στο χώμα***
σαν είδα τα πιτσούνια μας να τραγουδούν ακόμα…
—-
* της καλύβας
** 1.90, περίπου
** *και μάλιστα χωρίς να χρησιμοποιήσω τη γνωστή τεχνική του θείου Ισίδωρου
Απριλίου 7, 2008 στο 9:58 μμ
ο θειος Ισιδωρος
Κι εγω εσυγκινηθηκα αλλα ειπα να μην κλαψω
αυτη την ομορφη στιγμη δεν θελω να χαλασω.
Μα αν δω Ποντο (& αριστερο) να μπαινει στην καλυβα,
στο λεω, απο τα ματια μου θα τρεξει …αλυσίβα
Απριλίου 7, 2008 στο 10:28 μμ
Ασμοδαίος
Σκουπίτσα, θεία σεβαστή, ΙΘΙστρια η πρώτη,
είναι ανάγκη επείγουσα να σας δηλώσω ότι:
εκεί, καθώς θα δίνετε τη συνταγή στην Μπρούνι,
προσέξατε πολύ καλά το χτύπο στο τακούνι·
επίμονα και νευρικα θα το χαλάει της ντάτσας
το πάτωμα και ύστερα προσέξτε και της φάτσας
αυτά που θα καμώνεται η Ιταλοελβετίδα
-πλείστάκις βγήκαμ’ για καφέ, μιλώ καθώς τα είδα.
Όλα αυτά θα οφείλονται εις σε, την αφεντιά σου:
η Κάρλα είν’ ξερακιανή, δεν πιάνει μια μπροστά σου.
Μα, ακόμα περισσότερο, φταίει που θα τη διώξεις
απ’ το Ηλύσιο Μέγαρο θα την καταδιώξεις,
εάν εφαρμοστεί αυτό που γράφεις παραπάνω
“Αν γίνει la revolution, θα τρέχω -δε θα φτάνω!”*
–
*ομιλεί η Κάρλα.
Απριλίου 7, 2008 στο 10:31 μμ
skupitsa
Ωιμέ
Για πε μου δεν το σκέφτηκες το ίδρυμα πως ρίχνεις
όταν την πρώτη του κυρά με δαύτη τη συγκρίνεις;
Μήπως αυτό ειν’ το γούστο σου κι είχα παρεξηγήσει
Τη στόφα την ποιητική, την επικούρεια κρίση;
Μ’ αυτήν δεν καταδέχομαι μπιρίμπα καν να παίξω
Κι εσύ τη θες στο πλάι μου σαν ίση να τη στέρξω;
Άδικα θα της εξηγώ πως φτιάχνουν το γιουβέτσι
Είναι γνωστό πως νοιάζεται μόνο για κοκορέτσι
Μα και αυτό για να δεχτεί στο τέλος να το φάει
Γαντάκια άσπρα πλαστικά στα χέρια της φοράει.
Τι θα πουν οι Σερβίδες μου μαζί της αν με δουν;
θέλεις σε κρίση να βρεθούν, θέλεις να συγχλιστούν;
Αν τούτο ειν’ αναβάθμιση μερσί μα την αρνούμαι
Εκτός αν για το ίδρυμα θυσία θες να γενούμε.
Απριλίου 7, 2008 στο 10:40 μμ
skupitsa
Αχ Ασμοδαίε μου σοφέ της μάνας σου καμάρι
Ο λόγος σου παρήγορος και μ’ έχει συνεπάρει
Μα δεν είναι révolution αυτό που θα φωνάζει
Άλλη είναι η λέξη που κι αυτή την Κάρλα την τρομάζει
Σαν κάμουμε κατάχρηση εις την révolution
Το μόνο που μας μένει πια ειν η masturbation.
Απριλίου 7, 2008 στο 11:08 μμ
Πάνος
Δεν ομιλώ την Γαλλικήν και έχω απορία:
σαν λέμε για masturbation λέμε για μαλ***α;
Απριλίου 7, 2008 στο 11:16 μμ
skupitsa
oui,
σου λέγω γαλλιστί
Του Μάη του 68
σύνθημα ήταν αυτό*
*une seule solution
la masturbation
(το επαναλαμβάνω να το θυμηθεί ο Άσμυ μας).
Απριλίου 7, 2008 στο 11:21 μμ
Πάνος
Α, τώρα το κατάλαβα, τι λέγαν* στο Παρίσι:
σαν πετύχει η μαλ***α, τύφλα νάχει το γαμ**ι!
—
*το Μάη του ‘68
Απριλίου 7, 2008 στο 11:22 μμ
ο θειος Ισιδωρος
Σκουπιτσα σου εξηγησα, εχω μεγαλα σχεδια
για να στα πω δεν θα ‘φτανε ουτε εγκυκλοπαιδεια,
δεν ειμαι εγκυκλοπαιδιστης ουτε σεναριογραφος,
θα σου εξηγησω απο κοντα κι οχι απ’ εδω εγραφως.
Το μονο που εχω να σου πω ειναι οτι, ντηλ μεγαλο
εχω Σκουπιτσα στα σκαρια, γιαυτο θα δω τον Γάλλο.
Παιζεται του Ιδρυματος, Σκουπιτσα, τωρα η τυχη
αφου εβαλα απο την αρχη πολυ ψηλα τον πήχη
Λογω του Βετο κοπηκαν του Σορος τα εμβασματα
γιαυτο και μεις στα Γαλλικα, θα το γυρισουμε- ασματα!
Απριλίου 7, 2008 στο 11:27 μμ
ο θειος Ισιδωρος
Και οσο αυτο δεν το λεγαν το μαη του Εξηντα οκτω
μα τογραψε ο πολυτροπος ποιητης, ο Ζαν Κοκτώ!
Απριλίου 7, 2008 στο 11:49 μμ
skupitsa
Και όμως ένα εμιγκρές που ζούσε στο Παρίσι
σε σένανε απέδωσε τη θεία τούτη ρήση*
όσο για τ’ άλλα σχέδια θέλω να το σκεφτώ
σε μια καλύβη ως γνωστόν καλύτερα ευτυχώ.
Μα αν θέλεις σώνει και καλά στη Μπρ…να με συστήσεις
με μοντελάκια οτ κουτύρ θέλω να μ’ εξοπλίσεις.
Να μην την πάθω η έρημη σαν κεινη την αγγλίδα
του Μπραουν λέω τη σύζυγο που στην εφημερίδα
την κράξανε ως παοκτσού στ΄ασπρόμαυρα ντυμένη
ενώ την Κάρλα ο Ντιόρ την έιχε στολισμένη.
(αν δε σού φτάνουν τα λεφτά πάμε και στον Τσεκλένη).
*όταν σε συνάντησε στα οδοφράγματα με τη Μαργκό Λαφονταίν
Απριλίου 7, 2008 στο 11:54 μμ
Ασμοδαίος
Θείε, πείσε το Νικολά να δώσει τ’ όνομά του
κι όχι μονάχα για οδό· prefecture να ‘χ’ δικιά του:
να ονομάσουμε αυτήν Σαρκο-Μακεδονία
δια να ξεμπερδέψωμεν μ΄αυτήν τη μαλ*κία.
Απριλίου 8, 2008 στο 12:01 πμ
π2
Μακεδονία της σαρκός, ιδού η μόνη λύση
Πόλεμο να μην κάνουμε, αλλά μόνο… Παρίσι.
Απριλίου 8, 2008 στο 12:04 πμ
Ασμοδαίος
ROFL!
…είπεν ο Ασμοδαίος
που είναι Λαρισσαίος!
—-
Συγγνώμη Ασμοδαίε, αλλά άνευ ρίμας ΔΕΝ μένει σχόλιο στις χελιδόνες!
Απριλίου 8, 2008 στο 12:58 πμ
ο θειος Ισιδωρος
Αυτο λοιπον το ονομα “Σαρκο-Μακεδονια”
θε να προτεινει το ΙΘΙ για την ονομασια
ειναι μια λυση λογικη, και ολους μας καλυπτει
(εδω τα βρηκαν μια χαρα οι εβραιοι με τις Αιγύπτοι).
Κι αφου ο προεδρος Σαρκοζι ειν’ σαρξ εκ της σαρκος μας
απο μητερα Ελληνις και ειναι κι αυτος δικος μας
Με τους Οστεο-Ελληνες και Σαρκο-Μακεδονες
θα παρουν σαρκα και οστα στου Αλεξανδρου οι αγωνες
κι ομού επεδειρομενοι -πλην των Λακαιμόνων-
(που ολοι ησαντο μαζυ, με τον ψωριαρη μόνον)
θα εκστρατευσουνε γοργα στου Αφγαγισταν τα ορη
που ΝΑΤΟ κι Αμερικανοί τραβανε πολυ ζορι
Σημαια με βσαστικα-σταυρο κι αστερι της Βεργινας
θα υψωσουνε μες το χωριο του του μπάτλερ του Μαγγίνα!
Απριλίου 8, 2008 στο 1:16 πμ
ο θειος Ισιδωρος
Θα ειναι δε αμεταφραστο: “Σαρκο-Μακεδονια”
διοτι shark στα Αμερικανικα λενε τον καρχαρια!
Κι αφου καμια μεταφραση το προβλημα δεν λυνει,
καλυτερα να ονομαστει απο τωρα “Καρχαρίνι”.
Απριλίου 8, 2008 στο 1:46 πμ
Παπούλης
Σε Κρίστιαν Ντιόρ κι αν ντύνεται με δυό οργιές τακούνι
εκείνη η ξερακιανή του Σαρκοζιού η Μπρούνι
μπροστά σου βρε Σκουπίτσα μου , φαντάζει σα μαμούνι
που θε να τόβρει άραγε το sharkινο μπαρμπούνι
μες το ταψί που ψένεται για να στο φέρει ο Θείο;
εκείνη ορέ Σκουπίτσα μου χωνεύει παραθείο.
Να μη σκανιάζεις , να μη κλαίς μονάχη στο γραφείο
θε να σε πάει ο Ισίδωρας στου Τσέλιου το ραφείο….
Απριλίου 8, 2008 στο 8:48 μμ
sfinaki
Για δες που ξύπνησε η χελιδόνα από νάρκη χειμερία
κι άπλωσε τα φτεράκια της με μεγάλη μαεστρία,
εκεί που τέντωνε να ντώσει το κορμάκι της
σε λιμνούλα από φίνα αρώματα βουτά το ποδαράκι της
Φτου σου βλαστημά σε (Νί)κολα και γ(Κ)ά(ρ)λα θα με πνίξουνε
με Σαρκομακεδόνικα θα με ρουφήξουνε…
Αχχχχ βαθιά ανάσα παίρνει, με περισσή τρέχει όλο χαρά
παλιούς γνωστούς να συναντήσει…. μα τι είναι αυτό που της μιλά;
Ενα καρχαρίνι κοκκινωπό…;
μα εγώ το shark(ακι) που γνωρίζω
είναι θαρρώ μαυριδερό
μ’ όρθια αυτιά και ένα κορμί πω-πω-πω!
Φτούσου ξανά βλαστημά, σε γάλλους με ξεπουλάνε
με θαλασσινά με ξεπετάνε…
Τι να τα κάνω τα φρουφρού και ράφτρες παινεμένες
από τις Πίνδου τα βουνά και αέρα να φωνάζω
στις Άλπεις τις Φραντσέζικες ουί μαντάμ, ουί παπά θα πρέπει να αφουγκράζω!
Μπας και καλύτερα στα Πυρηναία να ριχτώ
μαζί με Βάσκους να ανακατευτώ
σε αμπρί καινούργιο να βρεθώ
-σόι μας λεν πως είναι εκεί κοντά θαρρώ-
(αχρείαστο ελπίζω να ‘ναι)
Αχχχχ βαθιά ανάσα ξαναπαίρνει και κοντοστέκεται
στο χείλος του πιθαριού της ακουμπά και ξανασκέφτεται
Του ΙΘΙ τα γραφεία…
Στα Ηλύσια πεδία!
Μμμ… ωραίο της φαίνεται…
μα όχι είναι λίγο πάλι όπως λέγεται.
Και μια γαλλική Ριβιέρα ίσως …
και να συμβιβαζόταν μήπως!
Βαρύ της έκατσε το γαλλοκαρχαρνίνι,
πολλές μπορεί να ‘ρθουνε μ’ ένα μπουρίνι
νιες και κόρες οι πρώτες Σαρκομακεδόνισες
αχ γιολάντα παινεμένη
θα σε φάνε οι …δόνισες!
Όλο κοντοστέκεται
αυτή η χελιδόνα
τη θείτσα σκέφτεται
σ’ αυτή ρίχνει ελπίδες
να μην ξενιτευτεί ως άλλη …δόνα
Απριλίου 27, 2008 στο 12:02 πμ
ο θειος Ισιδωρος
Σκουπ,
τωρα που ειναι ανασταση θα κανω εγω τη “σταση”
εσυ θα κανεις την “ανα” και το κερι …θ΄αναψει
Απριλίου 27, 2008 στο 12:04 πμ
ο θειος Ισιδωρος
Ζητω το αγιο φως!
Απριλίου 27, 2008 στο 12:10 μμ
Παπούλης
¨οχι στο σχέδιο Ανάν
Απριλίου 27, 2008 στο 6:36 μμ
nik-athenian
Κοκορέτσι ή σπληνάντερο παπούλη;
Με μας ή με τους απέναντι;-)
Απριλίου 27, 2008 στο 6:53 μμ
Alkibiades (??!)
Εκει που η σουβλα γυριζε,
κι ο τοπος μοσχομυριζε,
σα νυστα μουρθε αποτομα,
σα σβυσιμο, στο λιοκαμα
κι να, ο αμνος ομιλησε,
για μια στιγμη, μου σφυριξε…
Ημουνα ασπρο και παχυ,
της μανας μου καμαρι,
για δες καιρο που διαλεξε,
ο Χαρος να με παρει…
Χορταρι φρεσκο ετρωγα
και πηδαγα και γλενταγα
και τωρα τα πληρωνω,
με σουβλα μες στον κωλο;
Πρεπει ναλλαξεις διατροφη,
το δειχνουνε τα ουρα,
για τρεχα δες στην αγορα,
εχει καμμια τζιπουρα;
Φερε και τιποτις αν βρεις
να, λιγο μαρουλακι,
πως ειμαι γαλακτος θαρρεις,
μπα, ειμαι γεροντακι,
μου πετυχε η πλαστικη,
και δειχνω τζοβενακι.
Τις αμαρτιες μουπανε,
θα αρω και θα σβησω,
μα εγω ποθω την Μαριγω,
πουχει τον κωλο το σφιχτο.
Σφαχτο; Σιγα μην κατσω εγω εδω,
σαυτη τη συνοικια,
δεν ξερω, μα μια μυρουδια,
μουρχεται απο μακρια…
Φαε ψαρακι κι ασε με,
μακρια να τρεξω, νοιωσε με,
θα στο ανταποδωσω,
τη θλιψη θα σου διωξω.
Κι αφου το αφησα λοιπον
σαν ονειρο να φυγει….
…κατι βαρια μου μυρισε
και η αυλη φωτιστηκε.
Γιατι ο αμνος ο σουβλιστος,
ειχε απο ωρα αρπαξει
και καρβουνο γινοτανε
γιατι ειχε λαμπαδιασει.
Το οραμα της αναστασης
κριου με μιζ-αν-πλι
που ειχε την αποστολη
να αρει αμαρτιες,
μας αφησε διχως φαι,
και καποιες αποριες.
Απριλίου 27, 2008 στο 7:49 μμ
skupitsa
Το υπέροχο το πόνημα του Άλκη προσπερνώ
κι αφού του καλοευχηθώ, στο θείο απαντώ:
Αν βρεις τη στάση τη σωστή κι εγώ κάνω ανά
τότε μπορεί ν΄αναστηθεί το σχέδιο Ανανά.
Απριλίου 28, 2008 στο 2:03 μμ
ο θειος Ισιδωρος
Μη μου μιλας για ανανα γιατι μ’ανανα-στατωνεις
να ξεσκονισεις μη ζητας τον βασιλια της σκονης
Απριλίου 28, 2008 στο 3:15 μμ
Παπούλης
Ο Κύριος αναστήθηκε , ζωντάνεψεν η πλάση
και η Σκουπίτσα έπιασε σάρωθρο και φαράσι
ταχιά ανασκου(μ)πώθηκε , γέμισε τους κουβάδαι
ξοπίσω της μαζεύτηκαν Σερβίδαι με ανανάδαι
μάπες και ξεσκονόπανα και μπήκαν στο σαλόνι
το Θείο να σκουπίσουνε αντάμα με τη σκόνη
τις αίθουσες του Ιδρύματος να καθαρίσουν ούλες
στο τενεκέ πετάξανε τις κίτρινες φατσούλες
Απριλίου 28, 2008 στο 3:30 μμ
Alkibiades (??!)
Το προβατο επεστρεψε αποψε στ’ονειρο μου,
και μου φερε μια χοντρη μπανανα το χρυσο μου.
Ρε, τι ‘ν ‘αυτο; Το ερωτω, για την μπανανα ανεστεις;
-”Το σχεδιο Του ειναι ειν’ αυτο, μην βλασφημεις και πεφτεις”,
μου απαντα και το χρυσο, το μυρωδατο φρουτο,
για μιας αρχιζει να λαλα, σαν νατανε φλαούτο…
Απεθαντο το προβατο, απεθαντο και τουτο…
Απριλίου 28, 2008 στο 6:44 μμ
ο θειος Ισιδωρος
Ω, Αλκηβιαδη τα’γραψες ολα πολυ σωστα
ακομα και στον υπνο σου ονειρευεσαι σοφά.
Φαινεται το ξεπατωσες το αρνακι το χρυσο σου
κι αυτο να σε σ’εκδικηθει εβελαζε εντος σου
Και καθως γυριζες πλευρο στον υπνο σου επανω
τα κοκαλα του τριζανε κι εδικηση ζητουσαν
ζητουσε πισω τη ζωη, θυμοταν τον τσοπάνο
οπως τον Ερωτοκριτο τον ζηταε η Αρετουσα
Αλκη αυτο ηταν τ’ονειρο που ειδες εψες το βραδυ
με το γλυκο το φλάουτο (που λεει κι ο Νοσφέρατος)
πληρες μεστων συμβολισμων κι ερινυών σημαδι
συνοδευε τους βελασμους του χρυσομάλου δερατος!
Απριλίου 28, 2008 στο 7:25 μμ
ο θειος Ισιδωρος
Παπουλη,
εκει οπου ξεσκονισε το εντος μου η Σκουπιτσα
(γιατι ετσι κι επινα νερο θε να γινοταν γλίτσα)
τι ηθελε, λεει, καθαρο τον βαλιλια της σκονης
και αναδες μου΄δεινε για να μ’ανανα-στατωνει
και οπως ειπα κι αλλαχου (σε μια χελιδονιάδα)*
γιναμε ολοκαυτωμα και καιαμε σα λαμπαδα!
*Τωρα σωπαινει ο ποιητης(!!!), και στρεφεται εντος του,
τηραει δεξια, τηραει ζερβα, ψαχνει τον εαυτο του
βλεπει το εντος του ανακατο και μια σκουπα αρπαζει
κι οσο σκουπιζει, πιο πολυ το μεσα του σπαραζει!
και τοτε βγαζει την ποδια, τη σκουπα καβαλαει,
δινει βιτσιά στη σκουπα του κι αρχιζει να πεταει!
κι υψηπετής κι απροσβλητος πεταει προς τη Σκουπιτσα
σαν νατανε ντελιβεράς και να της παει πιτσα!!!
Και του χρονου!
Απριλίου 28, 2008 στο 9:00 μμ
Πάνος
Στίχοι γραφτήκανε πολλοί για του αρνιού τη χάρη
που πριν ‘ποθάνει βόσκαγε σε πράσινο χορτάρι,
κι άλλοι για ξεσκονόπανα, άλλοι για το φλαούτο
- μα άλλον δεν αντίκρυσα καλύτερο από τούτο:
“εκει οπου ξεσκονισε το εντος μου η Σκουπιτσα
(γιατι ετσι κι επινα νερο θε να γινοταν γλίτσα)”
Απριλίου 29, 2008 στο 2:06 πμ
Μαρίκα
….εκει οπου ξεσκονισε το εντος μου η Σκουπιτσα
(γιατι ετσι κι επινα νερο θε να γινοταν γλίτσα)….
Και το βαριοσκουπόξυλο εκράταγα σα γκλίτσα
μήπως και ζύγωνε σιμά καμια… κοπροσκυλίτσα !!!
ΥΓ:
Για να ‘χει μια βουκολική σημειολογική γραφή…
Να βρίσκεται και ο τσέλιγκας κι ο κόπρος και τ’ αρνί !
Και του…παραχρόνου !!!
Μαΐου 1, 2008 στο 3:37 μμ
bioannis
Στιχιές ανάποδου δεκαπεντασύλλαβου,
συνοπτικού και απέριττου,
προσφορά της επελαύνουσας,
εξ αποστάσεως,
νέας άνοιξης.
Τίτλος: Η Αισθησιαρχία είναι ταλε κουάλε με την Εγκεφαλαρχία
Ωραία θείε μου καλέ δεν είν’ εδώ το Σούλι,
σου λέω λοιπόν, εγώ, δεν παίζω το κρυφτούλι
Από παιδί μου άρεσαν και ήθελα ηδονές
τη σκέψη εδυνάμωσα, και όχι τις εμμονές
Τι είναι μιας στιγμής η έκρηξη, τι είναι το φευγάτο ;
Στην μνήμη όταν φυλάσσεται, εκεί είν΄ το μαντολάτο
Για να μπορείς θειούλη μου νάσαι χαρές γεμάτος
Τη σκέψη ακόνισε πολύ για βρεθείς βαρβάτος
Από το μυαλό όλα περνούν, από το μυαλό όλα φεύγουν
Στο μυαλό όλα έρχονται, και στο μυαλό όλα μένουν
Το κάνεις πρώτα μια φορά, το κάνεις και άλλη μία
Αν τις ξεχάσεις και τις δυό, πάρτο σαν μεγα-μαλακία (κυριολεκτικώς)
Θα ‘ρθώ αμέσως τρέχοντας σ’ αυτή που λες αισθησιαρχία
αν το παραδεχτείς, πως ίδια μ’ αυτή που λέω εγκεφαλαρχία
τ’ όνομα αλλάζει μοναχά, αλλά ίδια ακριβώς των δυό τους η ουσία:
Από το μυαλό όλα περνούν, απ’ το μυαλό όλα φεύγουν
Στο μυαλό όλα έρχονται, και στο μυαλό όλα μένουν (τρίς)
Μαΐου 1, 2008 στο 7:52 μμ
ο θειος Ισιδωρος
Γιαννο με αυτα που τσαμπουνας για εγκεφαλαρχια
ειναι οτι λεει η σεπτη και αγία Ιεραρχια:
“οτι ο λογος ειν θεος και ειναι ο θεος ο λογος”
κι ετσι με κεινα και μ΄αυτα στηνεται μεγας τζογος
κι αφου ο λογος φορεσε το τιμημενο ρασο,
ριχνει τα ζαρια η λογικη και φερνει δυο κι ασσο.
Μονο τα μαθηματικα ειναι ο λογος Γιαννη
ομως μοναχα με αριθμους τι προκοπης να καμεις?
Κι αφου μες το κεφαλι μας ειναι συνωτισμενοι
αϋλοι κοσμοι, αυθυπαρκτοι ατακτως ερριμενοι
ως λιθοι, πληνθοι, κεραμοι της φαντασιας κοτρωνες
κι οχι αυτες που η οραση λαμβανει τις εικονες
οτι ακουει το αυτι, οτι τη γλωσσα τερπει
καθως το χερι ψηλαφει θωπευον την Ευτερπη.
Τι αλλο απο φυλακη ειν’ ταχα η νοηση μας,
απο νησι που ναυαγος βγηκε η συνειδηση μας?
Και ενω οι αισθησεις σαν πουλια μπορουνε να πετανε
στον ουρανο της υπαρξης κι οπου και αν θελουν πανε
βρισκονται μεσα στο κλουβι του του νου φυλακισμενες
εχουν παθει καταθλιψη και ειναι σαν δαρμενες.
Μαΐου 1, 2008 στο 8:43 μμ
skupitsa
Μ΄ αυτήν σας τη διένεξη περί …….αρχίας
Θα μείνει το πολύτιμον μακράν της εργασίας
Εις σύγχλισιν θα βρίσκεται, μονίμως θα απορεί
Πόθεν θα λάβει σύνθημα και από ποια αρχή.
Προβλέπω δε συντόμως πως να λέτε εις τα θείας
«Καλή μου η πρωτομαγιά ειν΄ μέρα απεργίας»
Μαΐου 1, 2008 στο 10:58 μμ
bioannis
Είναι αυθαίρετο θαρρώ να εξηγάς τον λόγο
λαλιά, σκέψη, διαίρεση, αιτία, να σημαίνει ;
από παλιά μπερδεύανε αυτό για να υποβάλλουν άλλο
υποταγή, και φόβο θέλανε καθείς να υπομένει
΄Έτσι είναι όπως τα λες αυτά με τις αισθήσεις
πουλιά είναι που πετούν και άντε να τα κρατήσεις
Πουλιά που όμως πετούν, πέρα μακριά στα ύψη
και δεν γυρνούν ξανά ευθύς θα τα μισήσεις
Οι αισθήσεις είν’ φθαρτές, ξερές, χαμένες χωρίς αέρα νόησης
πουλιά χωρίς επιστροφή, μαύρα πουλιά της παρανόησης
Γιατί αυτό που βρίσκεις όμορφο, ηδονικό, με της ψυχής τις στύσεις
αγκομαχάς, θολώνεις, σκέπτεσαι πως γίνεται να ξαναζήσεις.
Έτσι κάθε φορά που λούζεσαι σε ηδονικά πελάγη
Η σκέψη είναι αυτή που οδηγεί, το πλοίο μη μπατάρει
Χωρίς πυξίδα η θάλασσα δεν σε κερνάει ταξίδια
μόνο σε χώνει πιο βαθιά στο λάκκο με τα φίδια
Η αίσθηση από μόνη της ανέκαθεν σε λαβυρίνθους βάζει
Ειν’ ο εγκέφαλος, αυτός αληθινά, που ηδονή σταλάζει
Η ηδονή θέλει επανάληψη και σκέψη παραδίπλα
Για να ξεφύγει ο θνητός, του θάνατου την ντρίπλα !
Μαΐου 1, 2008 στο 11:17 μμ
Πάνος
σκουπίτσα μην ταράζεσαι σκουπίτσα μην τρομάζεις
και για τις θείες έγνοιες παράξενες μη βάζεις.
Εάν οι θείοι μελετούν ποιά είναι η …αρχία,
υπάρχουνε κι οι ανεψιοί που σκέφτονται τη θεία!
(Κι η θεία λέει στον ανεψιό – το σκηνικό φαντάσου:
κάνε γυιέ μου τη δουλειά σου – κι ύστερα είμαι πάλι θειά σου!)
Μαΐου 20, 2008 στο 10:44 πμ
antonis
Παρατηρώ πως, τελικά ,εδώ στην Χελιδόνα
γκρεμιστηκαν τα όνειρα ,δεν εμεινε κοτρώνα
Αχός βαρύς την πλάκωσε και μια μαύρη σκόνη
και το χελιδονάκι της ,ωσάν γατί , κρυώνει
και τουρτουρίζει σιωπηλό, χωρίς να βγάνει Ηχο
βαθειά εκει στά σκοτεινά , μες τον μεγάλο Πίθο
και οι Κυρίες οι όρθιες ,που δείχνουν κωλομέρια
στέκονται εκεί και απορούν μ’ αυτή του τη Μιζέρια
….
ειναι βαρύς ο στεναγμός κι ειναι μεγάλο Κρίμα
Στην Χελιδόνα δεν μπορεί -πια- να σταθεί ουτε ποίημα
έπεσε μαύρη απελπισιά και πάψανε τα λόγια
μονάχα οι Κώλοι μείνανε να πλέκουν Μοιρολόγια….
Αραγες θ’ αναγεννηθείς ξανά Χελιδονάκι
που τουρτουρίζεις- σαν γατί-μες το καλοκαιράκι;
Νοεμβρίου 29, 2008 στο 8:40 μμ
vloutis
Αχ, …χελιδόνα μου /
πώς να πετάξεις /
στου Βατοπέδι τον ουρανό… /
Ο Εφραίμ σε σκιάζει /
και σε τρομάζει /
μη δεις τη βρώμα /
τον οχετό… /
Αχ, χελιδόνα μου.
vloutis.wordpress.com
vloutis.blogspot.com