Κατέβαινα τη Γούναρη φορτωμένος χρόνια και έγνοιες. Το μάτι μου σκάλωσε δεξιά, σε μια πολύ νόστιμη μαυροφόρα μελαχροινούλα, με το απαραίτητο σκουλαρίκι στη μύτη, καθισμένη οκλαδόν στο πεζούλι. Πρόσεξε ότι την πρόσεξα και μου χάρισε ένα μεγάλο καλοκαιρινό χαμόγελο, Γενάρη μήνα.
Τελευταια σχολια
 | S G στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
 | alberich στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
 | j95 στο Η δημοκρατία μέσα στα Πράσινα… |
 | Πάρης στο Οι χριστιανοί κατηγορούν τον Ψ… |
| alberich στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
 | sissa ben dahir στο Ο δρόμος του μεταξιού δεν είνα… |
 | νηλεας στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
 | O Αιρετικός στο Οι χριστιανοί κατηγορούν τον Ψ… |
| S G στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
| alberich στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
 | Δύστροπη Πραγματικότ… στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
| alberich στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
| Δύστροπη Πραγματικότ… στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
| alberich στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
 | kapetanios στο Τακτοποίηση και όχι νομιμ… |
7 comments
Comments feed for this article
Ιανουαρίου 11, 2008 στο 2:27 μμ
nik-athenian
Πάνε καλό απόγευμα.
Τα σφηνάκια που εγκαινίασες, πολύ καλή ιδέα. Για σκέψου να τα έβαζες κάπου πιο πάνω ή δίπλα από το κυρίως σώμα των ποστς.
Αρκεί να έχουν ένα κλίμα αισιοδοξίας όπως αυτά τα πρώτα σου και να ανεβαίνουν (ίσως με αυτόματο uploaad) πρωινές ώρες.
Τα χρειαζόμαστε πολλοί. Δεν είναι ανάγκη να παίρνουν σχόλια.
Ιανουαρίου 11, 2008 στο 5:21 μμ
Πάνος
νικ,
να είσαι καλά. Μακάρι να μπορούσα να διαμόρφωνα εγώ τη σελίδα – αλλά ΔΕΝ, προς το παρόν και …επ’ αόριστον.
Ιανουαρίου 11, 2008 στο 7:43 μμ
ο δείμος του πολίτη
Ένα χαμόγελο κατακτά κάθε σκέψη μας.
Ιανουαρίου 11, 2008 στο 7:55 μμ
Μαρίκα
Απολαυστικότατα… Άσπρο πάτο Πάνο!
Εις υγείαν.
(στα πόσα στανιάρουμε; )
Ιανουαρίου 11, 2008 στο 8:10 μμ
silia
Ξέρεις ποιο είναι αυτό το “κάτι” που κάνει ένα χαμόγελο να είναι ένα ανεπανάληπτο , υπέροχο δώρο ; …
Δεν μπορείς ποτέ να πεις σε κανέναν :
- Δώσε μου πίσω το χαμόγελό μου .
—————————-
Θαρρώ , ότι θα με κάνεις να ξαναρχίσω τα … ποτάκια , που εδώ και λίγο καιρό τα έκοψα …. εεε , δηλαδή τα … περιόρισα .
Καλή χρονιά .
Ιανουαρίου 11, 2008 στο 8:12 μμ
Πάνος
δείμε, Μαρίκα, silia,
φεύγω για σφηνάκια (ρακές).
Να είστε καλά!
Ιανουαρίου 14, 2008 στο 9:14 μμ
Αλλότριος
Πριν είκοσι τόσα χρόνια είχα συναντήσει και εγώ μια νόστιμη μελαχροινούλα στη Γούναρη, κατεβαίνοντας δεξιά, νομίζω κόντά στο Ναυαρίνο. Πώς γίνεται οι εικοσάχρονες μελαχροινούλες να μη μεγαλώνουν ποτέ;