Το έλεγε ο Βασίλης Τσιτσάνης:
Τον πρώτο χρόνο, ο καλόγερος φοβάται το Θεό.
Το δεύτερο, ο Θεός φοβάται τον καλόγερο.
Τελευταια σχολια
 | S G στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
 | alberich στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
 | j95 στο Η δημοκρατία μέσα στα Πράσινα… |
 | Πάρης στο Οι χριστιανοί κατηγορούν τον Ψ… |
| alberich στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
 | sissa ben dahir στο Ο δρόμος του μεταξιού δεν είνα… |
 | νηλεας στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
 | O Αιρετικός στο Οι χριστιανοί κατηγορούν τον Ψ… |
| S G στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
| alberich στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
 | Δύστροπη Πραγματικότ… στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
| alberich στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
| Δύστροπη Πραγματικότ… στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
| alberich στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
 | kapetanios στο Τακτοποίηση και όχι νομιμ… |
9 comments
Comments feed for this article
Ιανουαρίου 15, 2008 στο 2:19 πμ
Μαρίκα
Δεν ξέρω άμα το έλεγε αυτό ο Τσιτσάνης…
Αλλά, για λέγε…για λέγε…
Σε ποιο χρόνο είμαστε ;
Ιανουαρίου 15, 2008 στο 7:37 πμ
Πάνος
Στην Κατοχή. Το αναφέρει ο Σκαμπαρδώνης, στο “Ουζερί Τσιτσάνης”, σε αφήγηση του κουνιάδου του Τσιτσάνη, του Γιώργου.
Προφανώς πρόκειται για βλάχικη παροιμία…
Ιανουαρίου 16, 2008 στο 12:11 πμ
Νέαρχος Γαλανάκης
Ωραίο, αλλά ωραιότερη η αδέσποτη λαϊκή ρήση ” Ο Θεός να σε φυλάει από τα πισινά του μουλαριού και τα μπροστινά του Καλογέρου” Χωρίς βέβαια να σημαίνει ότι και οι δυό παροιμιές πρέπει να θεωρόύνται ως θέσφατα.
Ιανουαρίου 16, 2008 στο 1:36 πμ
Μαρίκα
Mάλιστα… Αφού είναι -λοιπόν- από τον Γιώργο Σκαμπαρδώνη, να υποθέσουμε πως είναι μέσα στο όλο πλαίσιο της μυθιστορίας. Το “Ουζερί Τσιτσάνης” (θαυμάσιο κατά τ’ άλλα) αυτό ακριβώς είναι και όχι βιογραφικά στοιχεία-ντοκουμέντα.
Εξού και η αλλαγή του ονόματος του Ανδρέα Σαμαρά -αδελφού τής Ζωής, γυναίκας τού Τσιτσάνη- σε Γιώργο.
Η αλλαγή τού ονόματος είναι ένα ευφυές τρυκ του συγγραφέα (όπως σημειώνει ο Γιώργος Κορδομενίδης-Εντευκτήριο τ.57, στην παρουσίαση του βιβλίου τού Σκαμπαρδώνη) για να πετύχει δυο στόχους :
[...]πρώτον, μας ξεκαθαρίζει ότι δεν πρόκειται για κάποιου είδους αυθεντική μαρτυρία-βιογραφία· δεύτερον, ότι αυτός ο ίδιος είναι που αφηγείται την ιστορία, κι ας το θυμάται ο αναγνώστης σε κάθε σελίδα του βιβλίου[...]
ΥΓ:
κ. Γαλανάκη, τελικά η ρήση είναι “αδέσποτη-λαϊκή”;
Διότι, πολλοί την αποδίδουν στη ρητορική δεινότητα του Νικόλαου Δημητρακόπουλου (Βουλευτού εξ Αρκαδίας, Υπουργού Δικαοσύνης Βενιζέλου και ιδρυτή του Προοδευτικού Κόμματος)…
Ιανουαρίου 16, 2008 στο 11:34 μμ
Νέαρχος Γαλανάκης
@Μαρίκα
Αληθινά δεν γνωρίζω, ίσως έχετε δίκιο. Στο χωριό μου την χρησιμοποιούν με έντονη κρητική προφορά λαϊκοί άνθρωποι που αγνοούν παντελώς την ύπαρξη του μεγάλου νομικού και αναμορφωτού Δημητρακόπουλου. Όπως και να έχει το πράγμα εκφράσεις-παροιμίες κλπ που υιοθετούνται από τα λαϊκά στρώματα χάνουν το λόγιο χαρακτήρα τους και την πατρότητα τους. Ευχαριστώ για την πληροφορία.
Φεβρουαρίου 29, 2008 στο 2:24 πμ
Νίκος Σαραντάκος
Πάνο, να σου αναστήσω το νήμα για να σου πω ότι ανέβασα σήμερα στα ΚΕΙΜΕΝΑ ΜΑΖΙ τρία του Καζαντζή, το ένα “η δροσούλα” όπου γίνεται λόγος για τον Τσιτσάνη, και η φίλη που το πληκτρολόγησε μού είπε να στ’ αφιερώσω:
http://www.sarantakos.com/kibwtos/mazi/kazantzhs_drosoula.html
Φεβρουαρίου 29, 2008 στο 10:22 πμ
Πάνος
Νίκο,
ευχαριστώ ιδιαίτερα τη φίλη που πληκτρολόγησε για την παραγγελιά της και εσένα για την αφιέρωση. Προς το παρόν (δεν ξέρω γιατί) δε μπορώ να ανοίξω (να ανακτήσω, όπως λέει ένας φίλος οφθαλμίατρος) το σύνδεσμο – ελπίζω να συμβεί κι αυτό, αργότερα!
Φεβρουαρίου 29, 2008 στο 2:09 μμ
Νίκος Σαραντάκος
Κιεγώ δεν ξέρω γιατί, τυχαίνει καμιά φορά -τώρα πάντως άνοιξε!
Φεβρουαρίου 29, 2008 στο 5:09 μμ
Πάνος
Άνοιξε…
Για το Δαλαμάγκα τα ήξερα (κι από τις αφηγήσεις του Παπαδόπουλου και από ‘να μπάρμπα μου, μετανάστη …εφοριακό, που τον είχε γνωρίσει) για το Σιδέρη όχι. Κι αν δεν ήμουνα σε “χαζάιν πιρούιτ” θα είχα ανεβάσει ένα (και δύο) ποστ για την ΥΦΑΝΕΤ – ένα τεράστιο, εκπληκτικό κτηριακό συγκρότημα, που έχει την πιο αναπάντεχη χρήση σήμερα… Και πάλι, ευχαριστώ!