Τι όνειρο παραδεισένιο ήταν αυτό! Κράτησα για πολλή ώρα τα μάτια μου κλειστά, για να χαρώ την επίγευση, όσο μπορούσα περισσότερο. Επέστρεψα, αλλά όχι ακριβώς.
Τελευταια σχολια
 | S G στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
 | alberich στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
 | j95 στο Η δημοκρατία μέσα στα Πράσινα… |
 | Πάρης στο Οι χριστιανοί κατηγορούν τον Ψ… |
| alberich στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
 | sissa ben dahir στο Ο δρόμος του μεταξιού δεν είνα… |
 | νηλεας στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
 | O Αιρετικός στο Οι χριστιανοί κατηγορούν τον Ψ… |
| S G στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
| alberich στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
 | Δύστροπη Πραγματικότ… στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
| alberich στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
| Δύστροπη Πραγματικότ… στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
| alberich στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
 | kapetanios στο Τακτοποίηση και όχι νομιμ… |
3 comments
Comments feed for this article
Ιανουαρίου 18, 2008 στο 8:22 πμ
nik-athenian
Το χάρηκα που βρέθηκες σε παραδεισένιο όνειρο.
Εγώ είχα όλη τη νύχτα την αίσθηση της ακαθόριστης αγωνίας.
Ευτυχώς όμως που υπάρχει και παράδεισος στα όνειρα. ίσως έρθει κάποια νύχτα που θα τον επισκεφτώ.
Ιανουαρίου 18, 2008 στο 6:07 μμ
manitaritoubounou
Πάνο, το κάνω συχνά με τους μαθητές μου στη ταξη στα πλαίσια του μαθήματος…
Βέβαια τέτοιοι παράδεισοι είναι ονειρικοί, όνομα και πράμα…
Ιανουαρίου 19, 2008 στο 5:22 μμ
Μαρίκα
Κάθε πρωί
Καταργούμε τα όνειρα
Χτίζουμε με περίσκεψη τα λόγια
Τα ρούχα μας είναι μια φωλιά από σίδερο
Κάθε πρωί
Χαιρετάμε τους χθεσινούς φίλους
Οι νύχτες μεγαλώνουν σαν αρμόνικες
-Ήχοι, καημοί, πεθαμένα φιλιά.
(Ασήμαντες απαριθμήσεις
-Τίποτα, λέξεις μόνο για τους άλλους.
Μα πού τελειώνει η μοναξιά;)
(Μαν. Αναγνωστάκης)
_______
Κι όμως…
Ακόμα, δε βλέπω ! Τυφλή για όλα …