Αυτό πια… ένας σκύλος δεμένος με σύρμα σε μια γωνιά της «έκθεσης» του “καλλιτέχνη”, αφήνεται για μέρες να πεθάνει της πείνας - αποτελώντας ζωντανό έκθεμα - «τέχνη».
Δεν πρόκειται να το σχολιάσω. Αλλά, αναρωτιέμαι, κανένας από τους κουλτουριάρηδες επισκέπτες δεν διαμαρτυρήθηκε; Κανένας δεν πήρε την πρωτοβουλία να ελευθερώσει το άμοιρο σκυλί;
Και σα να μην έφτανε αυτό, κάποιοι εξίσου ξεφτιλισμένοι με τον εν λόγω τον καλούν σε άλλη «εκδήλωση πολιτισμού» να το ξανακάνει!
*
Δείτε ένα βίντεο με την «τέχνη» του σαδιστή εις βάρος του ζώου, εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=O6vP8CgTonQ
*
14 comments
Comments feed for this article
Απρίλιος 10, 2008 στο 8:17 μ.μ
Πάνος
Για το θέμα έχει γράψει (και συμπεριλάβει φωτογραφίες) ο παράφωνος:
http://parafoniades.wordpress.com/2008/04/09/guillermo-vargas-habacuc/
Απρίλιος 10, 2008 στο 8:21 μ.μ
johnvellis
Είναι αισχρό στα πλαίσια της ελευθερίας έκφρασης της τέχνης να περιλαμβάνεται ο βασανισμός ενός ζώου.
Η ακρότητα δεν δίνει ζωή…σε ένα “έργο”.
Το είδα στην τηλεόραση νομίζω. Με την ευκαιρία η καλύβα μπορεί να ανεβάσει ένα θέμα για τα όρια της μη τέχνης και όχι της τέχνης.
Βέβαια θα μπορούσαμε να κάνουμε εδώ τον διάλογο αλλά υπάρχουν και άλλα είδη τέχνης που είναι εξίσου καταδικαστέα.
Απρίλιος 10, 2008 στο 8:46 μ.μ
Ο Αιρετικός
Το είχα σχολιάσει κι εγώ, όπως και ο polsemannen και η theoulini… Άσε, έχω φάει φρίκη με τέτοια εμέσματα. Και μ’αρέσει που σε συνέντευξή του το’παιζε ψαγμένος, με διφορούμενους όρους και αηδίες.
http://hereticrepublic-gr.blogspot.com/2008/04/blog-post_02.html
http://hereticrepublic-gr.blogspot.com/2008/04/blog-post_08.html
Απρίλιος 10, 2008 στο 9:03 μ.μ
σχολιαστής
Ρε το βρομόσκυλο
Απρίλιος 11, 2008 στο 12:35 π.μ.
Dralion
Βρ(ω)ομοσκυλο σιγουρα.
Αλλα νο. 1) το περιστατικο εγινε πολυυυυυυ παλια. Αναρωτιεμαι γιατι αντιδρουμε σημερα
Αλλα νο. 2) η Σπειρα (http://speira.blogspot.com/) εχει γραψει για το ιδιο θεμα και βρισκω τις αποψεις του “Π” στα σχολια πολυ ενδιαφερουσες και σωστες. Λεει ο Π (μεταφερω ενα μικρο αποσπασμα) “ο σκυλος ηταν δεμενος με ενα χαλαρο σκοινι. Εγινε για να τεσταριστουν οι αντιδρασεις του κοινου, οχι γιατι ο καλλιτεχνης ηταν σαδιστης”.
Αλλα νο. 3) Αυτοεπαναλαμβανομαι. Δεν μου αρεσει η επαναληψη, αλλα το θεμα ειναι αποτροπαιο. Λογω της ιδιαζουσας απεχθειας αντιγραφω το σχολιο μου απο τα αλλα μπλογκ με το ιδιο θεμα
***
Δεν εχω προβλημα να βρισω τον καθε ηλιθιο, το καθε καθικι που βασανιζει ζωα - ειτε αυτοαποκαλειται καλλιτεχνης ειτε οχι. Φυσικα και συνυπεγραψα την διαμαρτυρια.
Το μονο μου προβλημα ειναι οτι σκιζουμε τα καλσον μας μονο οταν το καθικι ονομαζεται Guillermo Vargas και ζει στο εξωτικο Περου.
Οταν το καθικι ονομαζεται Γιαννης Παπαδοπουλος και ζει στο διπλανο μας διαμερισμα κανουμε τουμπεκι ψιλοκομμενο.
Οταν ξερουμε απο χερι οτι ετσι κι αλλιως κανεις δεν θα μας δωσει σημασια, φωναζουμε δυνατα τα πιστευω μας. Οταν μπορουμε *πραγματικα* να αλλαξουμε κατι, σφυριζουμε αδιαφορα.
Για λεπτομερειες εδω
http://skipperandskipper.blogspot.com/2008/03/blog-post_10.html
Απρίλιος 11, 2008 στο 2:33 π.μ.
parafonos
Νομίζω ότι η είδηση είναι αληθινή τουλάχιστον κατά το 90%.
Αν και κάποιοι επιμένουν ότι είναι Hoax, κανείς δεν έχει διαψεύσει το γεγονός ότι χρησιμοποιήσανε ένα ζωντανό για να κάνουν “τέχνη”
Νομίζω ότι ο άνθρωπος για να τραβήξει την προσοχή και να ικανοποιήσει τον εγωισμό του κάνει πράγματα που δεν έχουν σχέση με ανθρωπιά. Στην δεν συγκεκριμένη περίπτωση δεν μπορούμε τον “καλλιτέχνη” να τον χαρακτηρίσουμε καν ζώο, εκτός και αν είχαμε την δυνατότητα να τον εκθέσουμε δεμένο και πεινασμένο σε ένα ζωολογικό κήπο…
σημ:Πάνο σε ευχαριστώ για την αναφορά.
Απρίλιος 11, 2008 στο 7:46 π.μ.
Πάνος
Dralion,
εγώ αντιδρώ τώρα, γιατί τώρα το έμαθα.
Σε κάθε περίπτωση, ένα ταλαίπωρημένο ζώο (όπως φαίνεται στις φωτο) δεν το “εκθέτεις” ως “τέχνη”. Θα δω την άποψη του “Π” (τον οποίο εκτιμώ) και αν χρειαστεί θα επανέλθω.
*
παράφωνε,
παρακαλώ. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά - κι όπως λένε οι Ρώσοι ότα πίνουν βότκες ο Θεός να δώσει να μην είναι η τελευταία!
Απρίλιος 11, 2008 στο 12:38 μ.μ
Π
Πρώτα να διορθώσω μιά απροσεξία του Dralion: η φράση που έβαλε σε εισαγωγικά δεν είναι δική μου, είναι δική του περίπου περίληψη μέρους της γνώμης μου.
Έπειτα: Με τα τόσα που διαβάζω εναντίον του καλλιτεχνίσκου από ανθρώπους που αποδέχονται χωρίς αμφιβολίες μιάν ανεπιβεβαίωτη φήμη, έχω πλέον αρχίσει να τον συμπαθώ. Η ιστορία κυκλοφορεί από blog σε blog και από mail σε mail (με παραλλαγές και διαστρεβλώσεις, ως συνήθως). Βρείτε ΜΙΑ σοβαρή πρωτογενή πηγή - εγώ δεν βρήκα. Αδιαμφισβήτητο γεγονός είναι μόνον ότι ο Guillermo Vargas ή Habacuc (από την Κόστα Ρίκα) τον Αύγουστο του 2007 είχε έκθεση στην γκαλερί Codice (στη Μανάγκουα της Νικαράγουα) με τίτλο ‘Exposición No. 1′ (κατηγορία conceptual art) που περιελάμβανε τον σκύλο και την επιγραφή “eres lo que lees” (είσαι αυτό που διαβάζεις) γραμμένη στον τοίχο με σκυλοκροκέτες. Λεπτομέρεια που αποσιωπάται από τους ωρυόμενους (και για την οποία δεν βλέπουμε αντίστοιχη συλλογή υπογραφών) είναι ότι το έργο είναι αφιερωμένο σε 24χρονο συμπατριώτη του κλεφτρόνι που πέθανε γιατί τον κατασπάραξαν δύο ροτβάιλερ. Γεγονός είναι επίσης ότι ο Habacuc είναι ένας από αυτούς που θα εκπροσωπήσουν την Κόστα Ρίκα στην 6η Biennale Κεντρικής Αμερικής που θα γίνει το χειμώνα του 2008 (πληροφορίες εδώ: http://www.bavh08.com), και η επιλογή του έγινε μέσω της ‘Bienarte’ της Κόστα Ρίκα το φθινόπωρο του 2007. Από κει και πέρα:
- Είναι ψεύδος ότι κλήθηκε να επαναλάβει το ίδιο έργο. Τα έργα που επελέγησαν είναι τα (άσχετα με την άλλη έκθεση) ‘Jony leyendo y explicando’ και ‘Pancartas díptico’. Εδώ η σχετική ανακοίνωση του Υπ. Πολιτισμού της Κόστα Ρίκα:
http://www.mcj.go.cr/boletines/once_son_suficientes.html
- Η εφημερίδα La Prensa της Νικαράγουα 5/10/2007 αναφέρεται σε δημοσίευμα της εφημερίδας La Nación της Κόστα Ρίκα, σύμφωνα με το οποίο ο σκύλος πέθανε το βράδυ μετά τα εγκαίνια της εκθέσεως. Γράφει ότι, κατά τον Habacuc, η ιδέα ήταν να δειχτεί η υποκρισία που κάνει έναν σκύλο επίκεντρο ενδιαφέροντος όταν βρίσκεται σε μιά γκαλερί αλλά όχι όταν βρίσκεται στο δρόμο. Γράφει επίσης ότι ο Habacuc αρνήθηκε να αποκαλύψει αν τάιζαν τον σκύλο ή όχι και να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει αν ο σκύλος πέθανε.
http://www.laprensa.com.ni/archivo/2007/octubre/05/noticias/revista/219438.shtml
- H Nación 4/10/07 γράφει ότι ο σκύλος πέθανε μετά την πρώτη μέρα της εκθέσεως σύμφωνα με την M.L.González, αρχισ. του πολιτιστικού ένθετου της …Prensa.* Αλλά 24/10/2007 γράφει για «υποτιθέμενο θάνατο» του σκύλου, θεωρεί άγνωστο το αν συνέβη αυτό και αναφέρει ότι έτσι λένε (μη κατονομαζόμενος πλέον) νικαραγουανός δημοσιογράφος και (κατονομαζόμενο) blog.
http://www.nacion.com/ln_ee/2007/octubre/04/aldea1263590.html
http://www.nacion.com/ln_ee/2007/octubre/24/aldea1288876.html
(* Το έψαξα: σχετικό δημοσίευμα δεν υπάρχει.)
- Η διευθύντρια της Codice γράφει σε ανακοίνωσή της ότι η γκαλερί διατηρεί το δικαίωμα να επιβλέπει την ποιότητα των εκθεμάτων, σεβόμενη πάντα τη δημιουργικότητα των καλλιτεχνών και χωρίς κανενός είδους λογοκρισία, με την προϋπόθεση βέβαια να μην αντίκεινται σε βασικές αρχές ηθικής, πολλώ μάλλον να μη θέτουν σε κίνδυνο οποιαδήποτε ζωή, ανθρώπου ή ζώου. Γράφει ότι ο σκύλος ήταν όλη τη μέρα ελεύθερος στην εσωτερική αυλή της γκαλερί εκτός από τις τρεις ώρες που διαρκούσε η έκθεση, τρεφόταν κανονικά με τροφή που του έφερνε ο ίδιος ο Habacuc, παρέμεινε τρεις μέρες και μετά το έσκασε.
http://soydondenopienso.wordpress.com/2007/10/27/guillermo-vargas-habacuc-declaraciones-de-la-galeria-codice/
Μεταφέρω από τα σχόλιά μου στη speira:
- Κατά τη γνώμη μου, έμπρακτη αντίδραση θα είχε νόημα μόνον αν είμασταν εκεί και αν επρόκειτο για γεγονός που συνέβαινε τώρα. Το γεγονός όμως είναι περσινό. Η εκ των υστέρων κινητοποίηση εναντίον του Habacuc μόνο προβολή του παρέχει: ακόμα και ως κατακραυγή, τον κάνει διάσημο, άρα παίζει το δικό του παιχνίδι.
- Στις φωτογραφίες φαίνεται καθαρά ότι ο σκύλος είναι δεμένος σε ένα καλώδιο πρόχειρα στερεωμένο στην πρίζα του τοίχου: κατ’ εμέ καθαρή πρόκληση να το ξεκολλήσεις.
- Αν ο σκύλος πέθανε (πράγμα που δεν πιστοποιείται), ποιός τον σκότωσε, αυτός που τον έδεσε (σε δημόσιο χώρο) ή αυτοί που δεν έκαναν ένα χραπ να ξηλώσουν το καλώδιο και να τον πάρουν να τον περιθάλψουν;
- Πόσοι άραγε από όσους κόπτονται για αυτήν την περίπτωση (γιατί προβλήθηκε και γιατί το να βάλεις μιά ηλ. υπογραφή είναι εύκολο και ανέξοδο) θα είχαν νοιαστεί αν το ίδιο σκυλί αργοπέθαινε στο δρόμο; Πόσοι κάνουν κάτι για πληγωμένα, άρρωστα ή πεινασμένα ζώα που υπάρχουν γύρω τους;
- Στόχος του έργου ακριβώς το ποιά θα ήταν η αντίδραση του κόσμου: των θεατών, που θα μπορούσαν να επέμβουν αλλά δεν το έκαναν, καθώς και αυτών που ευαισθητοποιούνται για το συγκεκριμένο αλλά καθημερινά αδιαφορούν.
- Δεν πιστεύω ότι υπήρξε θάνατος ή κακοποίηση ζώου. Πιστεύω μόνον ότι ο Habacuc θα τρίβει τα χέρια του για το σάλο που κατάφερε να προκαλέσει. Όσοι υπογράφετε γίνεστε μέρος του έργου του.
Απρίλιος 11, 2008 στο 6:00 μ.μ
σχολιαστής
******************copy-paste************************
Μακάρι να μην είναι αλήθεια…
Από τον ΧΡΗΣΤΟ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ mich@enet.gr,www.bavzer.blogspot.com
Η ιστορία μοιάζει τόσο εξωφρενική που, μαθαίνοντάς την, κυρίως από τα ιντερνετικά blogs, συνεχώς αναρωτιέσαι εάν είναι πραγματική ή όχι. Ο Γκιγιέρμο Βάργκας Χιμένεθ, καλλιτεχνικό όνομα «Χάμπακουκ», γεννημένος το 1975 στο Σαν Χοσέ, στην Κόστα Ρίκα, χρησιμοποίησε σε έκθεση που έγινε τον περασμένο Αύγουστο στη Νικαράγουα, ως «καλλιτεχνικό δρώμενο», ένα αδέσποτο, ετοιμοθάνατο σκυλί, που κάτι παιδιά, όπως φέρεται να λέει ο ίδιος, βρήκαν, γι’ αυτόν, στους δρόμους της Μανάγκουα. Το «έργο», εμφανίζει το κακόμοιρο, σκελετωμένο και πεινασμένο σκυλί, που του δόθηκε, λέει, το όνομα «Nativity» (που χρησιμοποιείται ως καλλιτεχνική απόδοση σκηνών της γέννησης του Χριστού!), να είναι δεμένο σε μία γωνιά του εκθεσιακού χώρου, «κανονικά», ως έκθεμα και αυτό.
ΧΩΡΙΣ να διευκρινίζεται απ’ οποιοδήποτε δημοσίευμα πώς και γιατί, ο Κοσταρικανός καλλιτέχνης φέρεται να άφησε το σκυλί εκεί, δεμένο στον εκθεσιακό χώρο, επί αρκετές ημέρες, χωρίς, επίτηδες, να του χορηγήσει οποιαδήποτε τροφή. Φέρεται, μάλιστα, να έδωσε εντολή στους υπεύθυνους της έκθεσης να μην ταΐσει κανένας το σκυλί. Το οποίο, φυσικά, ύστερα από λίγα 24ωρα ξεψύχησε μπροστά στα μάτια όσων επισκεπτών βρέθηκαν εκείνη την ώρα εκεί. Σε κάποια sites ο «Χάμπακουκ» εμφανίζεται να δηλώνει πως το σκυλί ήταν «έτσι κι αλλιώς καταδικασμένο να πεθάνει» και δεν θεωρεί ότι έκανε κάτι κακό χρησιμοποιώντας το «ως ζωντανή τέχνη» σε εκθεσιακό χώρο. Ο καλλιτέχνης βραβεύτηκε πολλές φορές για τις «ζωντανές εικαστικές του παρεμβάσεις». Σε πρόσφατη έκθεση στο Καλλιτεχνικό-Πνευματικό Κέντρο της Ουάσιγκτον, το έργο του ήταν μια μικρή στίβα από «κανονικά σκουπίδια», αφημένη σε μια γωνιά του χώρου, όπως θα τη βλέπαμε ίσως στη γωνία ενός δρόμου εάν οι άνθρωποι δεν πετούσαν τα απορρίμματα στους κάδους.
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ του «Nativity» (Θεία Γέννηση), στην γκαλερί της Νικαράγουας, εγείρει και ερωτήματα και για τους επισκέπτες που φέρονται να στάθηκαν εκεί επί αρκετή ώρα, ως απαθείς μάρτυρες του τέλους του. Στο Διαδίκτυο, όπου η ιστορία έχει πάρει μεγάλη διάσταση, σε αντίθεση με τα μεγάλα ειδησεογραφικά sites που δεν την έχουν «πιάσει», χιλιάδες χρήστες (ίσως και πολύ περισσότεροι), υπογράφουν σχετική διαμαρτυρία (www.petitionon line.com/1303/1953) στην οποία ζητείται να μποϊκοταριστεί η δουλειά του Βάργκας, ο οποίος, μάλιστα, φέρεται να ετοιμάζεται, σε Μπιενάλε που θα γίνει στην Ονδούρα, να επαναλάβει «το έργο του αργοπεθαίνοντος αδέσποτου». Ηδη μαζεύτηκαν περισσότερες από 400.000 υπογραφές, ενώ οι επισκέπτες που μπαίνουν στο YouTube για να δουν βιντεάκι από την επίμαχη έκθεση, ξεπερνούν και αυτόν ακόμα τον αριθμό.
ΣΤΗΝ έκθεση της Μανάγκουα, τον περασμένο Αύγουστο, εκτός από το αδέσποτο που αφέθηκε να αργοπεθάνει, υπήρχαν και άλλες εικαστικές παρεμβάσεις, όπως: μία κατσαρόλα στην οποία σιγοκαίγονταν κομμάτια από κοκαΐνη, ένα στερεοφωνικό που έπαιζε εθνικούς ύμνους ανάποδα και σαπισμένα σταφύλια που έσταζαν αίμα. Στο κείμενο, πάντως, που συνοδεύει τις υπογραφές διαμαρτυρίας στο Ιντερνετ, επισημαίνεται πως «παραμένει αδιευκρίνιστο εάν τελικά το σκυλί πράγματι πέθανε μέσα στον χώρο της έκθεσης, εάν όντως αφέθηκε εκεί επίτηδες ατάιστο ή εάν κατάφερε να διαφύγει και να πεθάνει κάπου αλλού». Το γεγονός, όμως, γράφει, ότι χρησιμοποιήθηκε το ζώο αυτό, ευρισκόμενο σε άθλια κατάσταση, «για δήθεν καλλιτεχνικούς λόγους», αποτελεί «ύβρι στον πολιτισμό του ανθρώπου».
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 11/04/2008***********************
http://www.enet.gr/online/online_fpage_text/id=90434432
Απρίλιος 11, 2008 στο 10:34 μ.μ
Π
Το blog και το επίμαχο ποστ στο οποίο παραπέμπει η Nación είναι αυτό:
http://www.marcaacme.com/blogs/analog/index.php/2007/08/22/5_piezas_de_habacuc
Πρόκειται για blog που παρακολουθεί την καλλιτεχνική κίνηση της Νικαράγουας. Αλλά ούτε κι αυτός είναι αυτόπτης μάρτυρας. Παραπέμπει με link σε blog άλλης νικαραγουανής, η οποία παρουσιάζει την έκθεση του Habacuc - και το θάνατο του σκύλου ως γεγονός, χωρίς όμως να λέει ότι τον είδε η ίδια ή ποιός τον είδε:
http://elperritovive.blogspot.com/2007/10/el-perrito-vive.html
Από αυτό το blog φαίνεται να ξεκίνησε η ιστορία. Αλλά ακόμα και εκεί γίνεται λόγος για θάνατο του σκύλου την επομένη των εγκαινίων, όχι για πολυήμερο βασανισμό του (που θέλει η εμπλουτισμένη εκδοχή). Ο Μιχαηλίδης παραβλέπει επίσης -παρότι δίνει τη σωστή χρονολογία γεννήσεως του Habacuc- ότι οι υποτιθέμενες δηλώσεις του τον εμφανίζουν να αυτοσυστήνεται ως 50χρονος. Και δεν ξέρει τι του γίνεται για το “Nativity”: Natividad Canda λεγόταν ο 24χρονος που έφαγαν τα ροτβάιλερ.
Απρίλιος 12, 2008 στο 10:34 π.μ.
σχολιαστής
Π, και μόνο για φωτογράφηση να είχε δέσει το σκυλί σε αυτή την κατάσταση θέλει γιαούρτωμα. Αν θέλει να κάνει “τέχνη” ας μείνει ένα μήνα νηστικός, και ας στηθεί για έκθεση.
Απρίλιος 12, 2008 στο 5:55 μ.μ
Dralion
Αγαπητε σχολιαστη, το μεγαλυτερο προβλημα παραμενει.
Οταν προκειται για ηλεκτρονικες υπογραφουλες και για μπλογκ, ειμαστε ολοι οι τεραστιες ψυχαρες που θλιβονται στην κακοποιηση ενος σκυλου.
Οταν ομως υπαρχουν 15000 αδεσποτα μονο στην Αθηνα, οταν οι κυνηγοι ΚΡΕΜΑΝΕ τα ιδια τους τα σκυλια “για παραδειγματισμο” στην Κω, οταν καθημερινα βρισκουμε (εμεις που εχουμε καποια δραση σε ζωοφιλικα σωματεια) κουταβια και γατακια πεταμενα σε σκουπιδοντενεκεδες, οταν, οταν, οταν [*]… γινονται ολα διπλα μας, ΕΚΕΙ σφυριζουμε αδιαφορα.
Δεν ξερω αν προσεξες την “συμπτωση” αλλα για τα αδεσποτα που βρισκονται κυριολεκτικα στα ποδια μας, πραγματι μπορουμε να κανουμε κατι. Για τον ατυχο σκυλο στην λατινικη Αμερικη, ειτε υπογραψουμε ηλεκτρονικες διαμαρτυριες ειτε δεν τις υπογραψουμε, δεν βλεπω μεγαλη διαφορα.
Αν θελετε να αγανακτησετε με ιστοριες κακοποιησης ζωων, εχω γυρω στις 20 φρικιαστικες ιστοριες να σας παρουσιασω. Πολυ πιο φρικιαστικες απο το να δεσεις εναν σκυλο στο συρμα και να τον αφησεις να πεθανει απο πεινα. Ολες οι δικες μου ιστοριες ειναι απο τους τελευταιους 6 μηνες και ολες τους απο την Ελλαδα.
Αν επενδυσω τον κοπο / χρονο για να τις γραψω, θα κανετε κατι για να σταματησει αυτη η φρικη;
[*] Υπαρχουν μπλογκ που ειναι γεματα με τετοια περιστατικα
Απρίλιος 12, 2008 στο 8:14 μ.μ
Μαραμένα Σύκα
Άντε και την επόμενη φορά να δέσει τον εαυτό του στην γωνία και να τον αφήσει να ψοφίσει..έτσι,για να κάνει μια μέγαλη χάρη στην τέχνη μην χέσω.
Απρίλιος 12, 2008 στο 8:19 μ.μ
Μαραμένα Σύκα
Πάντως έχει δίκιο ο/η Dralion,υπάρχουν πολύ χειρότερα και μάλιστα συμβαίνουν στην πολιτισμένη θεωρητικά στην πολιτισμένη Ευρώπη.Συγκεκριμένα στην Ισπανία ήταν πάγια τακτική να δένουν τους σκύλους με σύρμα απο τον λαιμό σε ένα ψηλό σημείο και να τον εγκαταλείπουν.Το ζωό αφού στεκόταν με τις ώρες όρθιο και εξαντλούνταν από την πείνα έπεφτε κάτω και στραγγαλίζονταν.
Δεν υπάρχει πιο δολοφονικό και σαδιστικό πλάσμα από τον άνθρωπο