Ο κόσμος της νεότητάς μου δεν υπάρχει πια, έσβησε οριστικά μαζί με την ίδια τη νεότητα. Τώρα τον εξερευνώ στο μόνο μέρος που διατηρήθηκε: στη μνήμη μου.
Τελευταια σχολια
 | S G στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
 | alberich στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
 | j95 στο Η δημοκρατία μέσα στα Πράσινα… |
 | Πάρης στο Οι χριστιανοί κατηγορούν τον Ψ… |
| alberich στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
 | sissa ben dahir στο Ο δρόμος του μεταξιού δεν είνα… |
 | νηλεας στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
 | O Αιρετικός στο Οι χριστιανοί κατηγορούν τον Ψ… |
| S G στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
| alberich στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
 | Δύστροπη Πραγματικότ… στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
| alberich στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
| Δύστροπη Πραγματικότ… στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
| alberich στο Σκέψεις για την ΠΟΤΑ Μεσσ… |
 | kapetanios στο Τακτοποίηση και όχι νομιμ… |
19 comments
Comments feed for this article
Απριλίου 13, 2008 στο 1:37 πμ
coolplatanos
Χμ… Μία από τα ίδια
Απριλίου 13, 2008 στο 2:12 πμ
bioannis
Έλα ρε Πάνο … μην μας αποκαρδιώνεις τώρα. Ηλικιακά είμαστε όσο αισθανόμαστε …εγώ είμαι στα 28 π.χ (τρομάρα… του)
Απριλίου 13, 2008 στο 10:18 πμ
kapetanios
Οι θύμησες ( καλές κακές μαζί)
το μοναδικό βιος μας
Και δικαίως
Απριλίου 13, 2008 στο 10:24 πμ
kapetanios
Πάνο
μπας και έχεις γενέθλια ?
Απριλίου 13, 2008 στο 10:55 πμ
σχολιαστής
Είχε ο αδερφός του χθές γενέθλια και έκανε τις …αναγωγές.
Απριλίου 13, 2008 στο 11:43 πμ
bioannis
Χρόνια πολλά (στον αδεφό του) … και προπαντώς πολύχρωμα !!
Τα πρώτα 100 χρόνια είναι δύσκολα. Μετά … ξάαααπλα, με θέα τα ραδίκια ανάποδα.
Απριλίου 13, 2008 στο 2:07 μμ
johnvellis
Χρόνια πολλά στο αδελφό του Πάνου. Τα άλλα …γερή μνήμη και …
Απριλίου 13, 2008 στο 7:46 μμ
Ερατώ
Έλα, δεν είναι τίποτα.
Όλοι το παθαίνουμε που και που.
Σύντομα θα σου περάσει!
Απριλίου 13, 2008 στο 9:30 μμ
Πάνος
παίδες και κόρες,
χαλαρώστε!
Μετά την εκδήλωση της Καβάλας, ο Κώστας Δ, που μας φιλοφενούσε, μου χάρισε ένα βιβλίο – το οποίο διαβάζω τώρα. Αφορμή ήταν η έντονη συζήτηση που κάναμε μαζί και με την οικογένεια Καλτσόβρακου για τους …ζωολογικούς κήπους (τους οποίους αδυνατώ να …συμπαθήσω)
Είναι το “η ζωή του Πι”, του Γιαν Μαρτέλ.
Εκεί, λοιπόν, διάβασα την ακόλουθη φράση:
Αμάν!
αναφώνησε ο παλαιός μπλόγκερ μέσα μου (παρά το χαζάιν πιρούιτ, διατηρεί μέρος από τα αντανακλαστικά του) και συμπλήρωσε: τι ωραίο, για σφηνάκι!
Δατς όλ!
Απριλίου 13, 2008 στο 9:38 μμ
Ασμοδαίος
Έχω την υποψία πώς περισσότερο οδυνηρό από το ότι περνάν και γρήγορα χάνονται τα νιάτα είναι ότι μόνο αφότου έχουν φύγει οριστικά καταλαβαίνει κανείς πώς έπρεπε να έχει διαθέσει το χρόνο του.
ΥΓ: Χρόνια πολλά στον αδερφό του καλυβοκύρη.
Απριλίου 13, 2008 στο 10:45 μμ
Πάνος
Ασμοδαίε,
έχεις δίκιο …εν μέρει. Περαιτέρω στοχασμός επί του θέματος οδηγεί στην συνειδητοποίηση ότι όπως και να διαθέσει κανείς το χρόνο του, στο τέλος θα είναι, σε κάθε περίπτωση, …παραπονούμενος.
Απριλίου 13, 2008 στο 11:11 μμ
π2
Πάνο, πρέπει να το διαβάσω κι εγώ το βιβλίο ή αναφέρεται μόνο στους σκέτους Πι;
Απριλίου 13, 2008 στο 11:14 μμ
Πάνος
π2,
δεν ξέρω ακόμα, είμαι στην αρχή. Αν υπάρχει λόγος, θα σε ειδοποιήσω!
Πάντως ο συγγραφεύς φαίνεται αρκούντως σαλταρισμένος – και αυτό είναι καλό, για τον αναγνώστη…
Απριλίου 14, 2008 στο 12:05 πμ
skupitsa
Χρόνια πολλά και καλά. Σοκολατάκια φάγατε;
Απριλίου 14, 2008 στο 12:26 πμ
bioannis
Το Ποντισέρι πάντως βρίσκεται νότια του Μαντράς, 150 χιλιόμετρα δρόμο μέσα από πυκνό δάσος. 2-3 ώρες το πολύ με αμάξι ή με το τρένο. Είναι ακόμα Γαλλική επικράτεια (ένα μέρος του) και η μπάντα του στρατού (μια συμβολική φρουρά) παιανίζει στους δρόμους κάθε απόγευμα. (Το δε Μαντράς είναι στη νότιο Ινδία, στην ανατολική ακτή).
Ένα γαλλικό Ινστιτούτο στο Ποντισέρι είναι ιδιαίτερα δραστήριο και υπάρχουν πολλοί γάλοι εκεί με υποτροφίες. Μια υπέροχη πόλη που κοιτάει τον ωκεανό και στολίζει την Νότια Ινδία με κάτι εντελώς διαφορετικό. Λίγο πιο νότια του Ποντισέρι είναι η διεθνής «αυτόνομη κοινότητα της Αουροβίλ». Με ποδήλατο από το Ποντισέρι στην Αουροβίλ, μόλις 6-7 χιλιόμετρα δρόμος μέσα σε πυκνή βλάστηση, είναι ένα υπέροχο ταξίδι… οι νέες εμπειρίες που λέει και ο θείος.
Δεν έχω ξαναδεί τέτοιο μαγευτικό τόπο.
http://www.galenfrysinger.com/pondicherry_india.htm
http://wikitravel.org/en/Auroville
Απριλίου 14, 2008 στο 12:31 πμ
Πάνος
σκουπίτσα,
μέχρι τούρτα με κεράκι υπήρχε…
*
βιογιάννη,
πήγες ρε συ – ή το έχεις στα υπόψιν;
Απριλίου 14, 2008 στο 12:41 πμ
bioannis
Πήγα φίλτατε και κάθησα 2 μήνες.
Πήγα στο (άκου!!) Σαλίμ αλή σκουλ οφ εκολοτζυ…. αλλά δεν τους έκανα και με έστειλαν από εκεί που ήρθα.
Να δούμε τις φωτογραφίες κάποια μέρα με κανένα σκωτσέζο παρέα… ας είναι και ζωνιανίτης, δεν λέμε όχι. Και άμα τις σκανάρω θα κάνουμε και προβολή… Χωμένες μνήμες σε ένα χαρτόκουτο που το έχω “ξεχασμένο” στην αποθήκη και στη μνήμη μου.
Απριλίου 15, 2008 στο 7:25 μμ
Πάνος
Σαλήμ αλή σκούλ οφ εκόλοτζυ…
Έλα Χριστέ και μπούκωνε!
Απριλίου 22, 2008 στο 7:46 μμ
σχολιαστής
http://agrinio-news.blogspot.com/2008/03/4-5.html
http://www.enet.gr/online/online_text/c=114,dt=14.07.2006,id=5206732
http://www.epoxi.gr/themata17.htm
http://www.e-ecology.gr/DiscView.asp?mid=902&forum_id=20&
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=589478