ΙΘΙ / ΕΝΕΠ / ΚΥ-φοΠ (Ελατοκ?) / ΣΠ:ΟΘΙ !

Ιδρυμα Θειος Ισιδωρος – Ι.Θ.Ι.

Εδρα Νευροφυσιολογιας Πεδίου – Ε.ΝΕ.Π.

Κεντρο ελεγχου Υπερ-φορτωσης Πληροφοριας-Κ.Ε.Υ-φο.Π

(Ελα, ακουει το κεντρο?) – (Ελ.α.το.κ.?)

* * *

Στο Πληκτρολογιο: Ο θειος Ισιδωρος! – Σ.Π:Ο.Θ.Ι. !

Ένα μοναδικο Υπερ-κειμενο που θα αφησει εποχη!!!

~ .~

Επί της (φαιάς) ουσίας

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΣYΜΠΟΣΙΟ

Μαζι με το σημερινο τευχος περνετε δωρεαν κι ένα DVD με τον «Φιλιππάκη»!

Μην το χασετε!

Φαιά (?) ουσια –>

Ένα μοναδικο αριστουργημα από συνωστισμενες ιδεες ενώ συσκεπτονται. (Τηράτε καλά, γιατί κάποιος έκανε μεγάλη πλάκα στην βικιπαίδεια!) [#] ;-)

.

.

.

.

…τα μυαλα των ηπαρξιστων.

«Όλα μεσα στο κεφαλι μας είναι!», «όλα ξεκινανε από το μυαλο!», «αμα σου μπει κατι στο μυαλο, σου …μπηκε!»:

Οσο είναι αληθεια ότι ολες αυτές οι κοινότοπες εκφρασεις -που παντα επιλεγει ο μεσος ηληθιος για να αποκαλυψει τη σοφια του στους συνανθρωπους του- είναι πραγματικα αηδείς, άλλο τοσο -κι ακομα περισσοτερο- είναι αληθές ότι …:

«ΟΛΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ»!

Δυστυχως!

Εχετε δει ασφαλως εγγεφαλο, προκειται για το πιο αηδιαστικο οργανο, τοσο που διπλα του ένα ταλαιπωρημένο κωλάντερο φανταζει σαν μια ομορφη ανεμώνη απιθωμένη πανω σε μια συκωταρια γεματη ηπατίτιδα (ιδετερα αν προκειται για …τα μυαλα των ηπαρξιστών) .

Σ΄αυτή τη γλοιωδη βιοχλαπάτσα, που μοιαζει με φρεσκια κουραδα από ξεπατωμενο Άλιεντ, η φυση ανεθεσε την πιο σοβαρη δουλεια του ανθρωπινου οργανισμου.

Όταν (πολύ-πολύ παλια) ο ανθρωπος επικοινωνει ακομα με το φυσικο περιβαλον μεσω των αισθησεων του, τα πραγματα ειναι πολύ πιο απλα: η επαφη του υποκειμενου με το αντικειμενο γινεται μεσω των αισθησεων, ο φυσικος κοσμος αμεσα και αδιαπραγματευτα από το λογο καθισταται αποκαλυψιμος στο υποκειμενο (ενβιο ον) και τα συναισθηματα που παραγονται από το ερεθισμα ειναι αμεσα αποκωδικοποιουμενα.

Μιλαμε για την παλια καλη εποχη που οι αισθησεις -ανεξαρτητες από τον λογο (λογικη)- υπερειχαν λογω της αμεσοτητας, της πληροτητας και της αυτονομιας τους εναντι του και αποτελουσαν εγγυηση για την ταυτοχρονη παρουσια και την άρρηκτη ενοτητα υποκειμενου και αντικειμενου εξασφαλιζοντας μια εστω και στιγμιαια ολοκληρωμενη σχεση αλληλεπιδρασης και συμφωνιας μεταξυ τους.

Το’χουμε κανει αυτό το μαθημα:

http://panosz.wordpress.com/2007/10/03/isidoros-23/

Οι αισθησεις ηταν πολύ …ευαισθητες(!) και βρισκοντονταν/αι παντου: στα ματια, στο στομα, στη μυτη, στ΄αυτια στην επιδερμιδα, και η κάθε μια εκανε σωστα και ευσυνειδητα τη δουλεια της μεταφεροντας τα μαντατα κατ΄ευθειαν στην ψυχη, ενώ ο εγγεφαλος καθοταν αραχτος στην πιο απομακρη γωνια -σαν Μεξικανος τελωνειακος στα συνορα με το ΤΕΧΑS- ξυνοντας τα΄αρχιδια του και διεκπεραιονοντας μονο τα εντελως απαραιτητα.

Οι αισθησεις εβγαιναν εκει εξω … «γυριζαν και μυριζαν», συνελεγαν τα ερεθισματα κι έπλεκαν μονες τους τα συναισθηματα.

Η χαρα και η ηδονη ηταν τα’αγαπημενα τους!

Ο εγκεφαλος ηταν -κι εξακολουθει να είναι- κλεισμενος στον εαυτο του σαν τυφλοποντικας, χωρις αμεση επαφη με τον εξω κοσμο και η όποια επικοινωνια του μ΄αυτόν γινεται μεσω των αισθησεων.

Μεσω των αισθησεων ο φυσικος κοσμος αμεσα, αδιαπραγματευτα από το λογο, καθισταται αποκαλυψιμος στο υποκειμενο (ενβιο ον).

Κι όλα αυτά τα ωραια μεχρι τη στιγμη που οι αισθησεις αποφασισαν να συνεργαστουν με το νου προκειμενου να επιτυχουν μια …«θεμελιωδη συμφωνια» η οποια προεβλεπε ότι: «Οι αισθησεις θα δεχονται τα μυνηματα του κοσμου των φαινομενων ενώ ο νους θ’αναλαμβανει να τους δωσει μορφη και νοημα».

(Κι αυτά ταχουμε πει)

Από τη στιγμη όμως που ο εγγεφαλος μπηκε στο κολπο αναπτυχθηκε και πηρε το …πανω χερι, επεβαλε το απολυταρχικο του καθεστως, τη νοησιαρχια, κι εγινε ο μεγαλυτερος διχτατορας αποφασιζοντας για τα παντα.

Η νοσιαρχια δημιουργησε το δικο της επαναστατικο δικαιο.

Το πανηγυρι των αισθησεων σχολασε κι ο ρολος τους υποβαθμιστηκε αφου ο εγγεφαλος τις μετετρεψε σε φιλιπινεζες του που το μονο που εκαναν ηταν να του παραδιδουν τις πληροφοριες και αυτος μονος του πλεον να κανει τις εκτιμησεις, να να παιρνει αποφασεις και να δινει εντολες.

Ολοκληρος ο βιοχημικος τομεας -αυτό το απιθανο εργαστηριο- στο οποιο παραγονται τα συναισθηματα περασε στον ελεγχο του και εκει αρχισε να κανει τα τρελα του πειραματα με αυτά.

Κι ενώ οι αισθησεις, στην προσπαθεια τους να ευχαριστησουν τον ανθρωπο, επελεγαν τα πιο ομορφα, ευχαριστα και φιλικα στη φυση του συναισθηματα, ο εγγεφαλος ξαμολισε τα τσογλανια του να σπανε τ΄αρχιδια του ανθρωπου.

Και σαν να μην εφτανε αυτό δημιουργησε κι αλλα τετοια και χειροτερα νεα τερατα: οι εγνοιες, τα αγχη, η καταθλιψη, ο φθονος, η ζηλεια και τα υπαρξιακα αδιεξοδα μετακομισανε στα μπροστινα δωματια, κυριευσανε τον ανθρωπινο και γινανε …πρωτες φιρμες.

Ετσι, ο ανθρωπος -στην προσπαθεια του να απαλλαγει από αυτόν το μπουστη με τον οποιο ειχε μπλεξει- δεν ηταν λιγες οι φορες που εφτασε στο σημειο να τιναξει τα μυαλα του στον αερα!

Η Αισθησιαρχια κατελυθη σαν καθεστώς και οι αισθησεις από τρανες βασιλοπουλες μετατραπηκαν σε φτωχες και κουρελιαρικες Σταχτομπούτες, σκλαβες του μεγαλου αφεντικου !

Επικουρος ηταν αυτος που πρωτος καταλαβε πως εχει το θεμα, γιαυτο στην ταμπελα του οντογνωσιολογικου του μαγαζιου εβαλε «πρωτο ονομα» τις αισθησεις κι από κατω τον εγκεφαλο και την πραμάτεια του, τη νοηση.)

Ετσι ο ανθρωπος βρεθηκε μπροστα σε μεγαλους μπελαδες, όμως όταν το …καταλαβε ηταν πια αργα και δεν μπορουσε να κανει πισω, ομως το μονο που του εμενε να κανει να αντιμετωπισει τα νεα δεδομενα.

Προσπαθησε να το βαλει σε μια σειρα αυτό το συχαμερο οργανο ώστε τουλαχιστον να λειτουργησει σωστα και με ταξη: καταπιαστηκε να δομισει τον …ορθο λογο και στη συνεχεια την επιστημονικη σκεψη.

Αρχιδια χαρτοπολεμος: «Ολημερις το χτιζανε το βραδυ εγκρεμιζοταν»

Ο νους -σαν τον σκυλο- ειχε προλαβει να κατουρισει την ψυχη για να την κανει δικη του. [*]

Το κακο με αυτόν τον γλοιωδη αυτόν τυπο (Εγκεφαλο) είναι ότι εχει την ταση να διαμορφωνεται από τις χεροτερες εμπειριες μας: καθως αυτές επαναλαμβανονται χαρασουν μονοπατια αναμεσα στους νευρωνες και οι πιο βλαμένες από αυτές γενανε τα αυγα τους μεσα σ’αυτές τις εγχαραξεις και δημιουργουν εγραφές πανω του που παραμενουν για παντα ανεξίτηλες.

Εκατο ευχαριστες εμπειριες να τρεξουνε μετα για να σβησουνε τη φωτια που αναψε μια βλαμενη, είναι σα να κουβαλουνε …νερο με το καλαθι: ο εγκεφαλος εχει προλαβει και την εχει στειλει πακετο στην ψυχη.

Κι οσο πιο μικρος είναι ο ανθρωπος τοσο πιο μεγαλη είναι η ζημια μας, λεει ο Φροϊδ.

Ετσι τα μπινελικια που καποιος ακουσε όταν ηταν μικρος από τον πατερα του γιατι … λαμπαδιασε τη γατα ή το γεγονος ότι η μαμα του -όταν σερβιριζε το φαγητο- τού εβαλε στο δικο του πιατο περισσοτερο ξυγκι απ΄ότι στους αλλους, δημιουργουν ψυχικα τραυματα που καλουνται να τα πληρωνουνε για παντα ολοι οι αλλοι.

Τι να σου κανει και η ψυχη?

Η ψυχη είναι …ψυχη, και μονο και μονο το γεγονος ότι -σε αντιθεση με όλα τ’αλλα οργανα και ιδιετερα με τον εγκεφαλο που’ναι χοντρος και πλαδαρος- «αποτελειται απο πολύ λεπτη υλη» όπως λεει ο Επικουρος, οδηγησε στο σημειο να αμφισβητηθει ακομα και …η υπαρξη της.

Αυτό από μονο του ηταν αρκετο για να της δημιουργησει ανασφαλεια και να την γεμισει με αβεβαιοτητες, υπαρξιακα αγχη και αγωνιες.

Οσο η ψυχη νταλαβεριζοτανε μονο με τις αισθησεις ηταν χαρουμενη κι ευτυχισμενη, από τη στιγμη που ο νους της ειπε τα κακα μαντατα -ότι καποια στιγμη θα πρεπει να …«παραδωσει πινακιδες» και να περασει στην διπλανη αιθουσα, της ανυπαρξιας- η κατασταση της χειροτερεψε.

Μολις την ειδε σε μαυρο χάλι, για να την «ηρεμισει» αρχισε να τις λεει μαλακιες για θεους, για μετεμψυχωση και …τριτο γυρο, γενικα για τη μεγαλη βολτα στο …επέκεινα!

Βλεποντας οτι παρ΄ολαυτα το κάρο στο οποιο εκανε τον καπετανιο τον «παιρνει δεξια» και παει ολοσουμπητο για το χαντακι, σε μια προσπαθεια να …εκλογικευσει τους φοβους και τις αγωνιες της εβαλε μπροστα την αριστερη μηχανη πατησε το γκαζι. Κι εξηγουμαι: Αυτή η μαλακισμενη βιοχλαπατσα (Εγκεφαλος) εχει δυο ημισφαιρια, το αριστερο κανει κουμαντο στη σκεψη και στη γλωσσα ενώ το δεξιο την «εχει δει» με το συναισθημα και με τη δημιουργικοτητα. Τα ημισφαιρια αυτα υποτιθεται ότι επικοινωνουν μεσω του μεσολόβιου και συνεργαζονται αρμονικα κι απροσκοπτα μεταξυ τους, αλλα που – στην τελική- είναι τσακωμενα και το καθενα …ξηγιεται για παρτυ του (εχετε δει εσεις πολλους ανθρωπους που τα συνασθηματα και η λογικη τους να είναι σε μια σωστη ισοροπια?)

Κι εδώ αρχιζει η κολαση του ανθρωπου. Η επιστημονικην ερευνα αναφερει ότι οσοι εχουνε περασει προβληματικά παιδικα χρονια γεματα με τραυματικες εμπειριες, στην καθημερινη τους λειτουργια -όταν όλα είναι ομορφα και χαλαρα- χρησιμοποιουνε το αριστερο κοματι αυτης της χλαπατσας (λογικη), όταν όμως κατι στραβωσει και θυμηθουνε …τα παλια τοτε βανουνε μπροστα τη δεξια κουραδα και η κατασταση γινεται ανεξελεχτη: τα παθη και οι συγκινησεις σβουριζουνε σα θυμωμενοι σκούρκοι, το αριστερο κοματι λουφαζει ανημπορο, η λογικη παει για βρουβες και ολα τα λεφτα τα παιρνει ο διαολος!

Μπροστα σ΄αυτή την κατασταση -κι επειδη μια ζωη μας κυβερναει …η δεξιά- (και …«μας εχει γαμησει», που λεει κι ο Νοσφερατος), αποδεικνυεται περιτρανα ότι…..:

Η ελευθερια της βουλησης είναι μια μεγαλη ψευδαισθηση !

Παρε να’χεις!

Και τα δυο ημισφαιρια μαζι διαθετουνε πανω από 100 δισεκατομμύρια νευρικά κύτταρα τα οποια είναι γνωστα και ως «νευρώνες» και λειτουργουν σαν διαβιβαστες μυνηματων μέσω κενών που ονομάζονται «συνάψεις», ενώ ο καθενας από αυτους τους νευρωνες μπορει να δημιουργησει περιπου 15 χιλιαδες τετοιες συναπτικες συνδεσεις.

Κάθε φορα που ο ανθρωπος βηχει, κλανει ή σκεφτεται -οτιδηποτε-, εκατομυρια νευρωνες στηνουν ένα απιστευτο επικοινωνιακο παρτυ μεταξυ τους: προκειται για απιστευτο νουμερο απο ηλεκτροχημικες αντιδρασεις.

Προβληματα με την Υπερ-φορτωση πληροφοριας? ;-)

Σε κάθε νεα πληροφορια που κομιζουν οι αισθησεις νεοι οδοι -ένα ειδος διακλαδωσεων που ονομαζονται «δενδρίτες»- αναπτυσονται αναμεσα στα νευρικα κυταρα. Κι οσοι περισσοτεροι δενδριτες αναπτυσονται τοσο περισσοτερες δυνατοτητες δημιουργουνται για αποθηκευση, καλυτερη επεξεργασια και πληρεστερη κατανοηση καθε νεας πληροφοριας.

Και οσο περισοτερες παραστασεις δεχεται ο εγκεφαλος και προσπαθει νατις επεξεργαστει, τοσο περισσοτεροι δενδριτες αναπτυσονται καθ” ολη τη διαρκεια της ζωης του ανθρωπου!

Οι μεγαλες και καινοτομες ιδεες παντα φτιαχνουν τη φωλια τους σε μυαλα που διαθετουν τις πιο πυκνες ζουγκλες απο δενδρίτες!

Τα δύο ημισφαίρια περιβαλονται από μια μπόλια σαν βρεγμενη πατσαβουρα η οποια ονομαζεται εγκεφαλικος φλοιος.

Κι ενώ συνηθως στα περισσοτερα πραγματα η φλουδα υπαρχει μονο για …να την φτυνεις, στον εγκεφαλο αυτη παιρνει όλα τα λεφτα αφου: αποτελει το κεντρο της αυτοκατανοούμενης σκεψης (συνειδητής) και κοντρολαρει την οραση, την ακοη και την ομιλια, γενικα αποτελει το στεκι της υψιλης ευφυιας!

Ο μετωπιαιος λοβος του εγκεφαλου είναι το απαρτο καστρο της ισχυρης σκεψης, οποιαδηποτε ιδεα οχυρωνεται εκει μεσα δεν …ξεθαλαμώνει αν δεν χειροκροτησει πρωτα τον εαυτο της βλεπωντας τον να φτανει στην πραγματωση!

Η ανατομια σε ανθρωπους με ισχυρη θεληση, σε πραγματικους ηγετες, μας αποκαλυπτει ότι αυτοι στην πραγματικοτητα δεν ειναι τιποτε παραπανω απο …αχθοφοροι (μετα-φορεις) ενός τεραστιου μετωπιαίου λοβου!

Οι νευροφυσιοδίφες λοιδορούν οσους διακατεχονται από την αφελη ιδεοληψια ότι η ισχυρη θεληση κρυβεται στο τετραγωνο πιγούνι και στην προσπαθεια τους να επιβληθουν κανουν το ολεθριο λαθος και …«αφηνουν σαγονι» ;-)

Όμως παρ’όλα αυτα τα φοβερα και τρομερα που συμβαινουν στον εγκεφαλο ο ιδιος εξακολουθει να παραμενει τετοιος μαλακας που αδυνατει να αυτοκατανοηθεί δηλαδη να εχει ιδια αντιληψη του εαυτου του και των λειτουργιων του. Με λιγα λογια: δεν ξερει ουτε και ο ιδιος ..τι του γινεται! Ετσι οι πληροφοριες που αφορουν τον ιδιον, παλι φτανουν σ΄αυτόν …«απ΄εξω», με το ταχυδρομειο των αισθησεων!!!

Ολοι αυτή η φασαρια ισως ν’αξιζε τον κοπο αν από τη στιγμη που ο εγκεφαλος ανελαβε να κανει τα κουμάντα, ο ανθρωπος βιωνε μια ευτυχεστερη ζωη.

Οι βασικοι κατηγοροι του εγκεφαλου επιμενουν ότι «οσο πιο ανεπτυγμενος είναι αυτος (και ιδιετερα το αριστερο του ημισφαιριο) τοσο πιο δυστυχισμενο είναι το αφεντικο του» και για παραδειγμα επικαλουνται τον Νιτσε, τον Ντοστογιευσκυ, τον Μαρσελ Προυστ κλπ.:

«Καλυτερα ναχεις μεγαλη πουτσα ή -ακομα και- μεγαλη μυτη, παρα ανεπτυγμενο εγκεφαλο» …ισχυριζονται ;-) για να καταληξουν -μετα από πολύ …«σκεψη»- στο: «μακαριοι οι πτωχοι τω πνευματι», με τους απεναντι όμως ν’απαντουν μ’ενα στιχο του Μαγιακοφσκυ:

«Τη σκεψη σας που νείρεται

πανω στο πλαδαρό μυαλο σας

σάμπως ξυγκόθρεφτος λεκές

σ΄ένα ντιβανι λιγδιασμένο

εγω θα την τσιγκλάω

επανω στο ματόβρεχτο κοματι της καρδιας μου

φαρμακερος κι αγροίκος παντα,

ως να χορτασω χλευασμο»!


~ . ~

Ο Φιλιππακης ο κουλουροφαγος (Ντοκιμαντερ)

[*] Ο Φιλιππάκης δεν ητανε σκυλος, ητανε ενας μικρος κι αδυναμος ανθρωπακος που πηγαινε στην 1η του δημοτικου -όταν ο θειος πηγαινε στην 3η (και τελευταια του) ταξη.

Ο Φιλιππακης δεν στηνόταν στην ουρα για να παρει κουλουρι α) γιατι δεν ειχε λεφτα και β) γιατι όταν καμια φορα τυχαινε ναχει (πραγμα σπανιο), τα μεγαλυτερα παιδια τον πεταγαν από την σειρα κι επαιρναν την θεση του.

Τα διαλειματα τοτε ητανε μικρα γιατι ο δασκαλος βιαζοτανε να σχολασει για να παει να βγαλει τα γιδια (ταχουμε πει αυτά) κι ετσι ο Φιλιππακης εμπαινε παντα στην ταξη νηστικος!

Η ξενηστικομαρα δεν αρεσει σε κανεναν ενώ η αδελφη της … «η πενία, τεχνας κατεργαζεται»!

Ετσι ο Φιλιπακης παραμονευε το θυμα του κρυμενος πισω από αλλα, μεγαλοσωμα παιδια ή προσποιουμενος τον αμεριμνο και ξαφνικα ορμαγε, αρπαζε το κουλουρι από καποιον αλλον (μεγαλυτερο του) και αρχιζε αμεσως να το φτυνει και να το γλυφει. Στο τελος το πεταγε κατω και αρχισε να το παταει μεσα στις λασπες.

Η διαφορα του με τον Ασβό ηταν ότι ο ασβός δεν ειχε συνεπειες σε αντιθεση με τον Φιλιππακη που τον εκαναν μαυρο στο ξυλο.

Μπορει το τιμημα να ηταν βαρυ αλλα ο Φιλιππακης ηταν στο τελος ο νικητης και το κουλουρι ηταν το μεγαλο του τροπαιο!!!

Κανενας δεν ηθελε μετα να το φαει κι ετσι ο Φιλιππακης εξελιχθηκε στον μεγαλυτερο κουλουροφαγοοοοοοο…….!!!

Μεγαλο μυαλο ο Φιλιππακης!

Το εργο «Ο Φιλιππακης», αποσπασμα του οποιου μολις ειδατε, ανηκει στη σειρα «Οι μικροι Ζογκλερ» που θα προβληθει προσεχως στις οθονες σας και είναι μια υπερπαραγωγη της δανειστικής βιβλιοθηκης του ΙΘΙ !

*

[#]:

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%B3%CE%BA%CE%AD%CF%86%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CF%82

About these ads