Οι απανταχού μακεδονοφάγοι τα ξέρουν αυτά;

Είναι η δεύτερη φορά σήμερα που γέλασα αυθόρμητα…

(η πρώτη ήταν με το μετείκασμα του ΓΑΠ, υπό νικ-αθήνιαν)

Αξίζει νομίζω τον κόπο να ρωτήσεις κανένα γέρο στο Παλαιοχώρι για τη συνέχεια του τραγουδιού. Πάντως το πιο ήπιο ταμπού άθλημα στο οποίο επιδίδονταν απο αρχαιοτάτων χρόνων οι κτηνοτρόφοι- μηδέ των Σαρακατσάνων εξαιρουμένων- ήταν η κτηνοβασία. Μάρτυρες μου συμφοιτητές μου απο την πεδινή Βάλτα και Φούρκα, που δεν είχαν γίδες στη διάθεσή τους όπως στην ορεινή Χαλκιδική, αλλά άλλα συμπαθή τετράποδα.

Είπα, μάνι μ’, να μη στο πω,
να μη στο μαρτυρήσω,
μα τώρα που με ρώτησες,
θα σου το μαρτυρήσω:
Έναν καιρό στον πόλεμο,
στο έρημο σεφέρι,
ούλοι δέσαν τ’ αλόγατ’ τς
‘πού της μηλιάς κλωνάρι,
και ‘γω ‘δεσα το μαύρο μου
‘π’ της κόρης το κιβούρι.
Κι έσκαψε μι τα πέταλα
κι μι τα πεταλίτσια
και βγάζει κόρης πρόσωπο,
ματάκια αραχνιασμένα.
Ούλοι φιλούσαν το Χριστό
κι εγώ το μάγουλό της.
Αυτό το κρίμα έκαμα,
κι είμαι κριματισμένος.

Όπως σημειώνει ο Νίκος Διονυσόπουλος, που επιμελήθηκε την έκδοση των τραγουδιών, το θέμα της νεκροφιλίας εδώ παρουσιάζεται απο τη σκοπιά μιας χριστιανικής οπτικής. Έτσι στην ποικιλία των ποιητικών παραλλαγών ανά την Ελλάδα μπορεί κανείς να συναντήσει ρητή μνεία της φοβερής πράξης (π.χ. στην Απείρανθο της Νάξου: …εννιά βολές ευρέθηκα με την αποθαμένη) ή συμβολική αναφορά, όπως στην προκειμένη περίπτωση. Άλλοτε αντικαθίσταται το φοβερό έγκλημα απο άλλο πιο ήπιο, που δεν αποτελεί ταμπού (π.χ. εννια παπάδες σκότωσα και δέκα δεσποτάδες…)

Γι’ αυτό σε ρώτησα αν ξέρεις τι λένε οι Χαλκιδικιώτες, αν ξέρουν τι λένε δηλαδή, γιατί σπάνια πια αυτά τα τραγούδια τραγουδιούνται ολόκληρα

Πες όσα ξέρεις…

Στο Παλαιοχώρι τραγουδούν τη συνέχεια με την απάντηση του κριματισμένου;