Ένας από τους καλύτερούς μου φίλους - που ‘ναι κι από τους πιο μεγάλους σύγχρονους ποιητές - σέρνεται σωστό ερείπιο, αυτό τον καιρό στο Λονδίνο. Ήδη στους αρχαίους Έλληνες ήτανε γνωστό - μπορεί να σε πετύχει σ’ οποιαδήποτε ηλικία, αλλά φαίνεται η ηλικία που προσφέρεται περισσότερο γι’ αυτό είναι τα τελευταία χρόνια των σαράντα: εκδηλώνεται σαν μια εσωτερική σκλήρυνση, σαν κράτημα, ένα απόλυτο πάγωμα της ζωϊκής ενέργειας, ένα απόλυτο εσωτερικό πάγωμα - εγώ τ’ ονομάζω “σύνδρομο του παγωμένου άντρα”.

Νωρίς ή αργά μας πιάνει όλους μια φορά και υπαινίσσεται μέσα σε φράσεις όπως: “δεν πρόκειται να τα καταφέρω, δεν γίνεται…” ή “είναι πολύ αργά για οτιδήποτε” ή χαιρέτα μας τον πλάτανο”. Αλλά συνήθως περνάει απαρατήρητο, σαν μια αόρατη επιπόλαα δυσαρέσκεια κι ο περί ου ο λόγος ξαναεπιστρέφει γρήγορα στην προηγούμενη “φυσιολογική” του ζωή (… ) Με το φίλο μου όμως δεν ήτανε μια τέτοια προσωρινή αδυναμία, η κατάσταση αυτή δεν ήταν μεταβατική ούτε περαστική. Επρόκειτο φαίνεται για μια χρόνια ΟΡΓΑΝΙΚΗ πάθηση.

*

Αν θέλετε να διαβάσετε τη συνέχεια, αναζητείστε το κομμάτι στις “σημειώσεις ενός πορνόγερου” του Τσαρλς Μπουκόφσκι. Αυτή η μετάφραση είναι του Τεό Ρόμβου.