Τι είναι αυτό που οδηγεί πολλούς ανθρώπους μαζί στην απόφαση / επιλογή του θανάτου, την ώρα που μπορεί να επιλέξουν την υποταγή / επιβίωση; Πολύ δύσκολα μπορούμε να το αντιληφθούμε αυτό.
Στο Μεσολόγγι, συνέβη κάτι ακόμα πιο ανεξήγητο: αυτοί που έκαναν αυτή την επιλογή δεν ήταν μονάχα ντόπιοι. Οι περισσότεροι ήταν πολεμιστές από άλλα μέρη, ελευθερωμένα ή όχι – υπήρχαν και πέντε Κύπριοι ανάμεσα στους υπερασπιστές της πόλης.
Αλλά το περισσότερο εντυπωσιακό ήταν η παρουσία εκεί 400 ευρωπαίων, που ήρθαν από τη Γαλλία, τη Σουηδία, τη Φινλανδία, τη Ρωσία, τη Γερμανία, την Πολωνία, την Ιταλία κλπ και έπαιξαν τη ζωή τους κορώνα γράμματα, για την επίτευξη ενός πολιτικού στόχου που δεν αφορούσε ούτε άμεσα ούτε έμμεσα τους ίδιους, τις οικογένειες ή τις πατρίδες τους.
Με την έννοια αυτή, το Μεσολόγγι του 1826 υπήρξε – και συνεχίζει να είναι – το κατ’ εξοχήν σύμβολο μιας κοινής ευρωπαϊκής αντίληψης και στάσης απέναντι στο δεσποτισμό και την απολυταρχία. Μειοψηφικής στον καιρό της, όπως και σε όλους τους καιρούς που ακολούθησαν.
Υπάρχουν κι άλλες κοινές ευρωπαϊκές περιπέτειες, όπως ο Ισπανικός Εμφύλιος. Αλλά, δεν είναι το ίδιο.
Αν βρεθείτε σ’ εκείνα τα μέρη, μπείτε στον «Κήπο», όπου υπάρχει η ενθύμηση των πιο ανήσυχων παιδιών της Ευρώπης, εκείνης της εποχής.
Στο μεταξύ, πάρτε μια φωτογραφική γεύση, με σύντομα επεξηγηματικά σχόλια – όπου είναι απαραίτητο.
Το μνημείο για τους Γάλλους. Μια στήλη από 19 οριζόντιες πλάκες, μια για κάθε έναν από τους Γάλλους που σκοτώθηκαν στο Μεσολόγγι.
Ήταν και πέντε Κύπριοι στην τρίτη πολιορκία. Οι τέσσερις σκοτώθηκαν, ο πέμπτος, 16 χρονών τότε, σώθηκε. Με τα πολλά έφτασε στην Κύπρο και έζησε ολόκληρο τον 19ο αιώνα, πεθαίνοντας σε βαθιά γεράματα.
Η Κύπρος παριστάνεται θλιμένη και με σκυμένο κεφάλι. Ο γλύπτης έχει υποσχεθεί ότι θα το αλλάξει, όταν λυθεί το Κυπριακό. Πιο ενδιαφέρουσα είναι η επιγραφή, στο πάνω μέρος της στήλης: ΣΗΜΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΤΡΙΣ ΚΥΠΡΟΥ, με ορισμένα από τα γράμματα στην κυριλική γραφή. Έτσι όπως υπήρχαν στη σημαία της Κυπριακής εξέγερης, στα 1821.
Πολωνοί
Γερμανοί
Η πιο λιτή παρουσία είναι των Ιταλών: μια κομμένη αρχαϊκή κολώνα.
Σουηδία
Το ανάθημα των Ρώσων. Είναι χαρακτηριστικό ότι κάθε χώρα παρουσιάζει ένα δείγμα της δικής της αισθητικής. Η οποία, όμως, έχει να κάνει και με το χρόνο (τη χρονολογία) της κάθε σύνθεσης.
Τι γύρευες εσύ, Γουσταύε Αδόλφε, ένας Φινλανδός στο Μεσολόγγι;
Τι λέγατε άραγε, εσείς οι Βόρειοι Ρομαντικοί, με τους συντρόφους της Επανάστασης που συναντήσατε εδώ και μοιραστήκατε τη μοίρα τους;












24 comments
Comments feed for this article
Σεπτεμβρίου 15, 2008 στο 12:21 πμ
nik-athenian
Ποτέ δεν είχα σκεφτεί αυτή την όψη της ιστορίας του Μεσολογγίου, ούτε τη γνώριζα.
Σεπτεμβρίου 15, 2008 στο 12:28 πμ
Πάνος
Oύτε κι εγώ τη γνώριζα* αυτή την όψη, νικ. Μέχρι που, περνώντας πριν ένα μήνα περίπου, μπήκα και …είδα.
—
*μάλλον: δεν την είχα συνειδητοποιήσει
Σεπτεμβρίου 15, 2008 στο 12:32 πμ
luciferidis
το Μεσολόγγι του 1826 υπήρξε – και συνεχίζει να είναι – το κατ’ εξοχήν σύμβολο μιας κοινής ευρωπαϊκής αντίληψης και στάσης απέναντι στο δεσποτισμό και την απολυταρχία. Μειοψηφικής στον καιρό της, όπως και σε όλους τους καιρούς που ακολούθησαν.
Υπάρχουν κι άλλες κοινές ευρωπαϊκές περιπέτειες, όπως ο Ισπανικός Εμφύλιος. Αλλά, δεν είναι το ίδιο.
… Το ενδιαφερον εδώ ειναι οτι ο Ερικ Χομπσμαουμ , στον ”αιωνα των επαναστασεων ” ευρισκε οτι το Ενδιαφερον και η συμμετοχή των πολιτικά φιλελευθερων Φιλλεληνων στην Ελληνική Επανασταση του 21 – στην δευτερη τοτε επανασταση στην Ευρωπη μετά την Γαλλική κατα της απολυταρχιας
, μπορει να συγκριθει ακριβώς με την διεθνή συμμετοχή
Δημοκρατων , αριστερών,αναρχικών κλπ που βρεθηκαν στο πλευρό της Δημοκρατικής Ισπανιας και κατα του Φασισμου…
Σεπτεμβρίου 15, 2008 στο 12:41 πμ
Πάνος
Εχμμ… τι να πω, μάλλον για σύμπτωση θα πρόκειται, το Χομπσμπάουμ που αναφέρεις δεν τον έχω διαβάσει…
…όπως και πολλά άλλα, εδώ που τα λέμε
ΥΓ. Σταθεροποιήσου σε ΕΝΑ ψευδώνυμο, πληζ!
Σεπτεμβρίου 15, 2008 στο 12:57 πμ
Αποσπερίτης
Μαλιστα !
Σεπτεμβρίου 15, 2008 στο 1:07 πμ
nikiplos
Καλησπέρα… Αναμφισβήτητα το Μεσολόγγι, υπήρξε φάρος της φιλελεύθερης Ευρώπης ενάντια στην Οθωμανική Βαρβαρότητα. Ανεξαρτήτως συμφερόντων (αυτά πάντοτε υπάρχουν), το Μεσολόγγι, η σφαγή της Χίου, είναι πυλώνες της απόφασης των Ευρωπαίων να λύσουν μια και έξω το θέμα… (Ναβαρίνο–ο σημαντικότερος ιστορικός τόπος μνήμης της σύγχρονης Ελλάδας αφημένος να χορταριάζει).
Αυτό απαιτεί δύο πράγματα… κάποιους “τρελλούς” που να σκοτώνονται για την αυτοδιάθεσή τους, και το λεγόμενο διεθνές δίκαιο, εκείνο που όπλισε τον Σανταρόζα να πέσει υπερ πίστεως και πατρίδος, τα εξαδέλφια του Γκαριμπάλντι να αυτοαποκαλούνται Έλληνες και πολλούς άλλους τους οποίους ανιστόρητα σήμερα καλούμε “φιλέλληνες”…
Πάνο μας, όλοι μας δεν έχουμε “συνειδητοποιήσει” τι εστί Μεσολόγγι… Φυσικό, αφού σχεδόν δεν το διδασκόμαστε στα σχολειά μας… ούτε καν την ιστορία την απλή, πόσο μάλλον την βαθειά σημειολογία της.
Μην ξεχνούμε ότι ο Μπάϋρον το Μεσολόγγι προτίμησε για να πεθάνει… την ύστατη στιγμή αναγνώρισε ως τόπο του το Μεσολόγγι…
και κάτι σημαντικό: Εκείνο το “Πίσω, πίσω μωρέ παιδιά!!!” ήταν που σκότωσε τους περισσότερους στην έξοδο… και αυτό επίσης το γνωρίζουν λίγοι… αν δεν γύριζαν πίσω θα την γλύτωναν οι περισσότεροι…
Σεπτεμβρίου 15, 2008 στο 1:17 πμ
Αποσπερίτης
Λοιπόν ,τι λεγαμε ; Α ναι ! ξερεις αυτό το ποστ εχει πολύ ψωμια ..Απο πολλές πλευρές ..
Η πρωτη: Πραγματι η ελληνική επανασταση συγκεντρωσε ολο το πληθος των ηττημενων επαναστατων της Ευρώπης -αυτών που ειχαν ελπίσει με την γαλλική επανασταση, ειχαν ηττηθει , ησαν πολλοι απο αυτους φυγάδες και ειδαν στην ελληνική επανασταση την δευτερη ευκαιρια …
η Δευτερη : Αυτη η διεθνιστικη φαση του Εθνικισμου-ακριβώς επειδή ”πονώ για την δική μου καταπιεσμενη πατριδα-συμπονώ και ι αλλα καταπιεσμενα εθνη στην Ευρωπη ”συνεχισε σε ολο το πρωτο μισο του 19ου αιωνα ..Δεν αφορουσε μονο στην Ελλάδα αλλά ας πουμε και στην Επανασταση στην Λατινική αμερική κλπ
Μετα το δευτερο μισο του 19ου αιωνα ο εθνικισμός αρχιζει να γινεται ολοκληρωτικός -κυριως στηνΓερμανια και Γαλλια (και μυστηριωδως αντισημιτιος -Υποθεση Ντρευφους”)
Η Τριτη .
Το οτι ο Δημοκρατικός φιλελληνισμός συνεπεσε να ειναι και ρομαντικός συνεβαλε και στην ρομαντική Εικονα που εχουν ακομα οι Ελληνες για τον Εαυτό τους (στοιχειο της εθνικής μας Ιδεολογιας) ..
Γιατί ; Γιατί πολύ απλά -εκεινη την εποχή της εθνοδομησης το κυριαρχο ηταν η εικονα που επρεπε να δωσουν οι Ελλνες προς τα εξω -προς τους Φιλλεληνες της Δυσης
..Μιας και η εποχή χρωματιζοταν απο τον Ρομαντισμό εδωσαν οι τοτε Ελληνες μια Εικονα ρομαντική -που αργοτερα την ενσωματωσαμε στην εθνική μας Ιδεολογια : Ετσι και σημερα ακομα λεμε : Εμεις οι εληνες ”ειμαστε των ακρων”-”κανουμε θαυματα οταν θελουμε και αλλα τετοια ρομαντικά
ενώ μαλλον εμαστε ”του μεσου ΄΄και του ”λιγο απόλα΄” και καθολου των ακρων,
υ.γ (καθε φορα που μπαινω ως Luciferidis μενω με μαυρα γραμματα αφωτιστα ενώ ειμαι με log ..γιαυτό και ο Αποσπεριτης ..αλλά ετσι μενω εξω απο το blog μου )
μυστηρια πραματα
Σεπτεμβρίου 15, 2008 στο 1:18 πμ
Πάνος
1300 μαχητές γλίτωσαν, 1700 σκοτώθηκαν στην Έξοδο. Μαζί με τους πρώτους σώθηκαν και ελάχιστα γυναικόπαιδα. Οι πολιορκητές ήξεραν για την επιχείρηση πριν αυτή αρχίσει και τους περίμεναν, με καταιγισμό πυρών. Το “πίσω στις ντάπιες” ίσως είναι μύθος. Πόσοι το άκουσαν (αν ειπώθηκε) μέσα στο μακελειό;
Ο αριθμός αυτών που σώθηκαν μοιάζει με θαύμα, έτσι κι αλλιώς. Και εξηγεί γιατί το Μεσολόγγι δεν έπεφτε, ένα χρόνο σχεδόν.
Όσο για την Ιστορία στα σχολειά, ουδέν σχόλιον.
Σεπτεμβρίου 15, 2008 στο 1:22 πμ
Πάνος
Ο “Αποσπερίτης” βγάζει στο μπλογκ του …Λουσιφερίδη. Μην έχεις άγχος με τα ψευδώνυμα, μεταξύ μας είμαστε! (περί τους 5.500 νοματαίους, σε μηνιαία βάση)
Σεπτεμβρίου 15, 2008 στο 1:31 πμ
luciferidis
o.k τοτε.
Σεπτεμβρίου 15, 2008 στο 1:51 πμ
Αποσπερίτης
Τωρα πανω στο θεμα της συναντησης ρομαντικου φιλελληνισμου και ελληνων επανατατων
Ο Keegan στη ”Ιστορια του πολεμου ” περιγραφει μερικές παραξενες διαψευσεις απο τις συναντησεις των δυο αντιλήψεων
..Γιατί οι μεν ρομαντικοι ειχαν μια συγκεκριμενη φαντασιακή εικονα για την Ελλαδα (αυτή των Αρχαιων ελληνων , του Λεωνιδα και των 300 κλπ )
αλλά και της τεχνης του πολεμου
-Πως πολεμουσαν τοτε στην Ευρωπη , κυριως στους Ναπολεοντιους πολεμους ;.Σαν στρατιωτακια .
Οι στρατιωτες επρεπε
να βαδιζουν σταθερά και Ηρωικά , αλυγιστοι , ακαλυπτοι , αδιαφορώνας αν
ο διπλανός τους διαμελιζονταν κλπ ..
-περιμεναν λοιπόν απο τους Ελληνες -που τους φαντασιωναν σαν τους αρχαιους(ουτε φυσικά οι αρχαιοι πολεμουσαν ετσι) να συμπεριφερονταν αναλογα ..
Ομως οι ελληνες ” κλεφτες” πολεμουσαν κλεφτικα..
Δηλαδή καναν ”κλεφτοπολεμο ”κυριολεκτικά .
Ηταν και το πιο λογικό …
Και κατ’ιδιαν γελουσαν με τις πολεμικές απαιτησεις που ειχαν γιαυτους οι ”Φραγκοι ”
..Αυτό αργοτερα γεννησε διαψευσεις και απογοητευσεις στους Ευρωπαιους ..Και αντιστοιχα απογοητευσεις στους ελληνες ..
Ισως πολλες απο τις μετεπειτα περιπετειες στη σχεση Ελλαδας Δυσης να εξηγουνται απο αυτες τις πρωτες φαντασιωσεις και διαψευσεις .
Σεπτεμβρίου 15, 2008 στο 2:26 πμ
Παπούλης
Μόνο που τις απογοητεύσεις τους τις πλήρωσαν ακριβά οι Έλληνες πχ στον Ανάλατο …. κατακαημένε γιέ της καλογριάς.
Σεπτεμβρίου 15, 2008 στο 2:46 πμ
Γιώργος Ασημακόπουλος
Ωραία ματιά ένα φορτωμένο μέρος.
Το κακό είναι ότι σήμερα το Μεσολόγγι χάνεται ανάμεσα στην Ευρωπαϊκή του κληρονομιά και την μιζέρια που του επιβάλλει να επιβιώνει οικονομικά επειδή είναι η πρωτεύουσα του Νομού.
Είναι η μόνη πόλη που η σημαία σε δημόσιο κτίριο είναι και η κύρια ταυτότητα της πόλης! Την ώρα που έχει τρομερά συγκριτικά πλεονεκτήματα. Ενδεικτικά αναφέρω την λιμνοθάλασσα με το τρομερό της οικοσύστημα, την εγγύτητα με την Αθήνα, την εκτεταμένη χρήση ποδηλάτου για καθημερινές μετακινήσεις, την ποιοτική αγροτική παραγωγή και πάει λέγοντας.
Μόνο στην Έλλάδα μια ευρωπαϊκή πόλη με τόσα πλεονεκτήματα μπορεί να ξεπέσει τόσο!
Σεπτεμβρίου 15, 2008 στο 7:13 μμ
Prespensis
Πάνο (αλήθεια γιατί έχεις γίνει γκρινιάρης;)
Για το ερώτημά σου (γιατί πήραν το ρίσκο της εξόδου οι έγκλειστοι αντί να επιδιώξουν μια καλή συμφωνία παράδοσης) φαντάζομαι ότι η μοναδική βάσιμη απάντηση έχει να κάνει με τα βασικά της εξελικτικής ψυχολογίας που θα παραθέσω αν και δεν κατέχω αρκετά (παρακαλώ το biojohn να βοηθήσει αν χρειαστεί).
Απλοποιώντας τα πράγματα υπήρχαν 2 κατηγορίες ανθρώπων στο Μεσσολόγγι
Πιτσιρικάδες (δεν φαντάζομαι να ήταν κανείς άνω των 40) από διάφορα μέρη της Ελλάδας και της Ευρώπης που είχαν έρθει στο Μεσολόγγι να πολεμήσουν για την ελευθερία . Αυτοί είναι μανιώδεις αλτρουιστικοί τύποι που παίρνουν μεγάλα ρίσκα για καλό σκοπό (ή και άσκοπα ακόμα, όπως έδειξε ο James Dean στον επαναστάτη χωρίς αιτία). Φαντάζομαι ότι οι φυσικοί τους διάδοχοι σήμερα πέφτουν στά ποτάμια να σώσουν παιδάκια που πνίγονται, μπαίνουν στη μέση ενός καυγά για να χωρίσουν τους τσακωμένους κλπ. Η λογική είναι ότι με αυτό το τρόπο δηλ. να πάνε σε μια ξένη χώρα να δοξαστούν πολεμώντας για ένα ‘ανώτερο’ σκοπό αποδείκνυαν τον αλτρουισμό που είναι ένα ελκυστικό χαρακτηριστικό για ένα αρσενικό διότι έτσι πιστοποιεί ότι θα δείξει αντιστοίχως χρήσιμη αλτρουιστική συμπεριφορά στο μέλλον απέναντι στη γυναίκα και τα παιδιά του (δεν είναι δηλ γάιδαρος ξεσαμάρωτος όπως νομίζει η γυναίκα μου και πολύ περισσότερο η πεθερά μου για μένα).
Ολόκληρες διευρυμένες οικογένειες Μεσολογγιτών η κάθε μια ξεχωριστά και όλες μαζί αποφάσισαν, οργάνωσαν και συμμετείχαν την έξοδο. Δηλ. προτίμησαν το ρίσκο του να βγουν, με δεδομένη την μεγάλη πιθανότητα να χαθούν πολλοί από αυτούς από το να μείνουν και να πέσει το Μεσολόγγι με αυτούς μέσα. Φαντάζομαι ότι το ρίσκο που πήρανε έχει να κάνει με το κόστος της παράδοσης. Η έξοδος μπορεί να είχε κόστος αλλά οι εναπομείναντες θα είχαν τη δυνατότητα να νικήσουν και έτσι να διαμορφώσουν καλές προϋποθέσεις για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους και τα παιδιά των παιδιών τους. Αντίθετα η παράδοση και η υποταγή σημαίνει διατήρηση της προηγούμενης ιεραρχίας (στην οποία ήταν στον πάτο), γενετική επιμόλυνση (που είναι ως γνωστόν χειρότερη από θάνατο όπως έδειξε και το Ζάλογγο) και άλα τρομαχτικά γενετικά δεινά. Άρα ο πιθανότερος λόγος ήταν η πίστη στην τελική νίκη και εκτίμηση ότι ακόμα και αν αυτοί θα πεθαίνανε, αρκετοί συγγενείς τους θα ζούσαν πολύ καλύτερα και το συνολικό αποτέλεσμα θα ήταν θετικό για τη γενιά και τα γονίδιά τους.
Σεπτεμβρίου 15, 2008 στο 7:22 μμ
Πάνος
Prespensis,
;!
Σεπτεμβρίου 15, 2008 στο 8:27 μμ
nikiplos
prespensis, καλή η ανάλυσή σου αλλά για την απόφασή τους να βγούν πέρα απο όλες αυτές τις αλτρουϊστικές σκέψεις μάλλον η αυτοσυντήρηση ήταν η σωστή απόφαση…
Περί παράδοσης αυτήν θα έπρεπε να την πάρουν νωρίς, τουτέστιν να μην κουραστούν (και εξαγριωθούν) οι πολιορκητές…
Κατόπιν εορτής, δεν έχει αξία, γιατί οι πολιορκητές είναι μάζα εξαγριωμένη, και οι τότε στρατηγοί ήξεραν πολύ καλά τι θέλει η μάζα για να ξεχαρμανιάσει, χρυσάφι, αίμα βιασμούς… α ξέχασα και αίμα…
Φαντάζομαι ελπίζοντας σε μια διεθνή παρέμβαση, οι πολιορκημένοι κράτησαν χαρακτήρα κι αντιστάθηκαν… Άσε που η πρώτη πολιορκεία του Μεσολογγίου ήταν ανοησία του Μαυροκορδάτου με την εκστρατεία στο Πέτα…
Μετά όμως το νερό είχε μπει στο αυλάκι, και άλλο δεν είχαν παρά μόνο να αντισταθούν…
Αν παραδίδονταν την πεδίοδο της εξόδου, θα πέθαιναν μάλλον περισσότεροι, και οι υπόλοιποι θα εξανδραποδίζονταν… (κάτι για “συμφωνίες”, οι τούρκοι είχαν αποδείξει πόσο τις σέβονταν ιδίως με τη Χίο… )
Σεπτεμβρίου 16, 2008 στο 3:30 πμ
Abravanel
Και μια αιρετική ιδέα που δείχνει την πανευρωπαική αίγλη της Επανάστασης τότε:
Εβραϊκός Φιλελληνισμός στα χρόνια του ‘21 (courtesy of τουκιθεμπλομ)
(προφανέστατα καμμία σχέση με τους εβραίους της Οθωμανικής Αυτοκρ. και προφανώς με καμμια πρόθεση να αναστήσω την ιστορική ανάρτηση της Τριπολιτσάς
).
Σεπτεμβρίου 18, 2008 στο 6:18 μμ
π2
Για όσους ενδιαφέρονται, Αρτεμίου Ν. Μίχου αντιστρατήγου, Απομνημονεύματα της δευτέρας πολιορκίας του Μεσολογγίου (1825-1826) καί τινες άλλαι σημειώσεις εις την ιστορίαν του μεγάλου Αγώνος (link για το pdf στο κάτω μέρος της σελίδας, ανοίγει όμως μόνο σελίδα σελίδα).
Σεπτεμβρίου 30, 2008 στο 11:40 πμ
Ο Σεπτέμβρης της καλύβας « Η καλύβα ψηλά στο βουνό
[...] Το ποστ για τους ρομαντικούς ευρωπαίους επαναστάτες των αρχών του 19ου αιώνα, που βρέθηκαν στο Μεσολόγγι: http://panosz.wordpress.com/2008/09/15/mesologi/ [...]
Ιανουαρίου 6, 2009 στο 4:14 μμ
Σύντομος απολογισμός για το 2008 « Η καλύβα ψηλά στο βουνό
[...] Μια πόλη της Ευρώπης http://panosz.wordpress.com/2008/09/15/mesologi/ [...]
Μαρτίου 20, 2009 στο 4:37 μμ
Χρήστος
Πολύ ωραίο άρθρο, μια οπτική που φυσικά δεν διδαχθήκαμε στο σχολείο (πλην του “νεφελώματος” των φιλελλήνων, όπου μας τόνιζαν ότι αυτοί ήρθαν στα μέρη μας επειδή θέλανα να ζήσουν με τον “περιούσιο λαό”, τους κληρονόμους του αρχαίου πνεύματος κ.λπ.), αλλά που δεν συνάντησα ούτε στην κατά καιρούς αρθρογραφία (”δεξιά” κι “αριστερή”) για την επανάσταση.
Μαρτίου 20, 2009 στο 6:04 μμ
Μιχαλιός
Και όσοι επέζησαν είναι το ίδιο ήρωες. Γι αυτούς τίποτα?
Μαρτίου 20, 2009 στο 8:00 μμ
Πάνος
Χρήστο,
θενξ. Εκείνο που αξίζει να ανακαλύψουμε είναι ότι τότε η καρδιά της Ευρώπης χτυπούσε στο Μεσολόγγι. Η “οπτική” προέκυψε από μόνη της, όταν περπάτησα μέσα στον Κήπο και συνειδητοποίησα τι υπάρχει εκεί.
*
Μιχαλιό,
είπε κανείς το αντίθετο; Μάλιστα, μέσα στο ποστ γίνεται λόγος για έναν από αυτούς που επέζησαν, το νεότερο από τους πέντε Κύπριους της πολιορκίας. Έχει και μια συναρπαστική ιστορία, αλλά ξεφεύγει από το θέμα του ποστ.
Μαρτίου 20, 2009 στο 8:53 μμ
Μιχαλιός
Έκανα αυτή την επισήμανση επειδή δεν πρόσεξα να αναφέρονται οι επιζήσαντες κάπου….αν και το ανέφερες. Αυτοί είναι και οι μόνοι στο κάτω κάτω που μπορούν να νιώσουν την αναγνώριση των πράξεων τους.