Τα εγκλήματα πολέμου των Τούρκων στρατιωτών και των παραστρατιωτικών ομάδων το 1974

…καλό είναι να τα θυμόμαστε. Ας τα μαθαίνουν κι εκείνοι που συμψηφίζουν την εισβολή του Αττίλα με τα «κατορθώματα» των Ε/Κ εις βάρος των Τ/Κ και θεωρούν την εισβολή και την κατοχή ως «νόμιμη απάντηση».

http://www.enet.gr/online/online_text/c=110,id=50224540

Όχι για άλλο λόγο, αλλά γιατί λύση του Κυπριακού (με την έννοια της ενιαίας Κύπρου) δε νοείται χωρίς την πλήρη αποχώρηση των στρατευμάτων κατοχής.

Τα σενάρια που «παίζουν» στο διάλογο(;) για την εκπαίδευση

…τα συγκέντρωσε ο Δημήτρης Νανούρης:

http://www.enet.gr/online/online_text/c=112

Όλα (εκτός, ίσως, από εκείνο της ΟΛΜΕ, το οποίο δεν πείθει πως είναι σοβαρό) έχουν πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα.

Το βασικό μειονέκτημα όλων είναι ότι προσπαθούν να χτίσουν ξεκινώντας από τη σκεπή.

Η απόβαση των τρακτέρ στον Πειραιά από τους Κρητικούς

…και η απελπισμένη επιμονή στον Προμαχώνα, από τους Σερραίους

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=981859&lngDtrID=244

δείχνουν ότι θα ακολουθήσουν μεγάλα γεγονότα.

Η ελληνική κοινωνία χρειάζεται επιτακτικά ένα νέο συμβόλαιο συνύπαρξης, το ισχύον έχει γίνει κουρέλι.

Η θλίψη να είσαι καθηγητής του Πανεπιστημίου

Ο καθηγητής της Ιατρικής Αθηνών Χαράλαμπος Μουτσόπουλος γράφει τον πόνο του στο ΒΗΜΑ:

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=6&artid=253315

…και καταλήγει ρωτώντας τους υπόλοιπους, πλην καταληψιών, φοιτητές γιατί δεν διαμαρτύρονται.

Μα, γιατί κοστίζει κ. καθηγητά. Όπως κοστίζει και η παραίτηση ενός καθηγητή (ενός, έστω) από το μπουρδέλο πανεπιστήμιο, εις ένδειξη διαμαρτυρίας. Όλοι παραμένουν στις θέσεις τους, ακλόνητοι βράχοι.

Τα λόγια είναι τζάμπα- και βαρεθήκαμε να τ’ ακούμε. Οι πράξεις, κοστίζουν – αλλά δε βλέπουμε τίποτα, από κανέναν. Ούτε από τους καθηγητές, φυσικά.