33 χρόνια από το θάνατο του Αλέκου Παναγούλη
Μαΐου 2, 2009 in Εμφύλιος | Tags: Αλέκος Παναγούλης | by Πάνος
Καλυβιστας
Τελευταια σχολια
 | Ermippos on Που πήγαν τα λεφτά; |
 | ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ on Η Ελλάδα δεν παίζεται σε … |
| ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ on Πώς τα πακέτα διάσωσης σώζουν … |
| ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ on Που πήγαν τα λεφτά; |
| ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ on Που πήγαν τα λεφτά; |
 | Αφώτιστος Φιλέλλην on Παίζοντας με τη φωτιά |
| Αφώτιστος Φιλέλλην on Παίζοντας με τη φωτιά |
 | Πάνος on Η Ελλάδα δεν παίζεται σε … |
 | σχολιαστης on Günter Grass “Η ντροπή τ… |
| ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ on Παίζοντας με τη φωτιά |
| Αφώτιστος Φιλέλλην on Günter Grass “Η ντροπή τ… |
 | ιερεμίας on Παίζοντας με τη φωτιά |
| ιερεμίας on Παίζοντας με τη φωτιά |
 | Άγγελος on Günter Grass “Η ντροπή τ… |
| Αφώτιστος Φιλέλλην on Αμφιβάλλει ακόμα κανείς ότι η … |
21 σχόλια
Ροή σχολίων γι' αυτό το άρθρο
Μαΐου 2, 2009 στις 8:32 πμ
Πάνος
Δεν είναι περίεργο που τον έχουμε ξεχάσει. Ο Παναγούλης ήταν άλλης τάξης παρουσία – και την εποχή που έδρασε και τώρα. Προκαλούσε και προκαλεί αμηχανία…
Μαΐου 2, 2009 στις 8:37 πμ
Πάνος
Οι νεώτεροι ας ξεκινήσουν από εδώ:
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BB%CE%AD%CE%BE%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%BF%CF%82_%CE%A0%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B7%CF%82
…αν και το συγκεκριμένο άρθρο αποδίδει πολύ αχνά το θέμα του.
Μαΐου 2, 2009 στις 9:02 πμ
Πάνος
Μια μικρή επιλογή από το δίκτυο
- Η Ελένη Μπίστικα, στην Καθημερινή
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_28/04/2007_225180
- Μακάριος Δρουζιώτης,
Ο Αλέκος Παναγούλης στα πλοκάμια της ΚΥΠ
http://www.makarios.ws/cgibin/hweb?-A=2784&-V=history
- Μια ακριβή ανάμνηση από τον Θανάση Γκαϊφύλλια http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&file=page&op=viewPost&pid=14631
- Το «Ποντίκι», από το βιβλίο του Κώστα Μαρδά
http://www.topontiki.gr/Pontiki/index.php?option=com_content&task=view&id=961&Itemid=53
Μαΐου 2, 2009 στις 9:44 πμ
Πάνος
Όσα αναφέρει ο Δρουσιώτης είναι πραγματικά απίστευτα: πίσω από την απόπειρα του Παναγούλη κατά του Παπαδόπουλου ήταν η αντίπαλη χουντική τριάδα Ασλανίδη- Λαδά- Ιωαννίδη! Ο Παπαδόπουλος (υποτίθεται ότι) δεν πήρε μυρωδιά – αφού τους είχε στενούς συνεργάτες για άλλα πέντε χρόνια, ως τα 1973…
*
Και μια λεπτομέρεια: μετά τη δολοφονία του Γιωρκάτζη, τη γυναίκα του πήρε ο μακαρίτης Τάσσος Παπαδόπουλος. Φυσικά κυκλοφόρησε και το σενάριο ότι τον Γιωρκάτζη “καθάρισε” ο Τάσσος, για να του φάει τη γυναίκα…
Μαΐου 2, 2009 στις 4:22 μμ
nikiplos
Μια λεπτομέρεια άγνωστη για τον Παναγούλη για όσους βέβαια ενδιαφέρονται… Είχα επισκεφθεί το μέρος εκείνο που σκοτώθηκε (πριν τα έργα του ΜΕΤΡΟ που άλλαξαν πολλά) πολλές φορές… Το αμάξι βρεθηκε στην κατηφορική είσοδο ενός γκαράζ. Ακόμη κι αν θέλεις επίμονα να μπεις εκεί δεν μπορείς να το κάνεις με μεγάλη ταχύτητα. Ειδάλλως το ύψος της Βουλιαγμένης και η ανωφέρεια του πεζοδρομίου, θα σε απογειώσει και θα σε στείλει στο βενζινάδικο…
Ο Παναγούλης βρέθηκε νεκρός μέσα στο αυτοκίνητό του σε εκείνη την είσοδο του γκαράζ… τραυματισμένος θανάσιμα…
Από τότε όσοι είχαν εποπτεύσει το σημείο, εκείνο θα είχαν υποπτευθεί την περίπτωση δολοφονίας… Ένας από όσους είχαν εμπλακεί στα σενάρια ήταν κάποιος κύριος Στέφας που φερόταν να τον είχε κλείσει με το αυτοκίνητό του και να βρέθηκε εκεί το αυτοκίνητο του Παναγούλη…
Μια οικογενειακή μας γνωστή τότε ήταν πολύ στενή φίλη με τον Στέφα. Όλη την εβδομάδα κανόνιζαν να παρευρεθούν σε ένα πάρτυ (η επόμενη ήταν Σάββατο…αργία). Το μεσημέρι της Παρασκευής δλδ την ημέρα που θα λάμβανε χώρα το Πάρτυ, ο Στέφας ακύρωσε το ραντεβού επικαλλούμενος ανηλλειμμένες υποχρεώσεις χωρίς να διευκρινήσει…
Η ζωή τά φερε και δεν τον παντρέυτηκε… Μετά από χρόνια όμως που κυκλοφόρησαν οι φήμες, η κυρία μας θύμισε το περιστατικό…
Ένα πιθανό σενάριο, ήταν να τον έκλεισαν εκεί (μάλλον ο Στέφας) και κάποιοι άλλοι λεβέντες να τον αποτελείωσαν. Έλειπε βέβαια ο “Τίγρης”…
Το ενδιαφέρον της ιστορίας, είναι ότι ο Παναγούλης, είχε πολύ καλές διασυνδέσεις με την Κύπρο και τον Γεωργάντζη. Λέγεται ότι είχε συλλέξει στοιχεία που αφορούσαν τον διάσημο “φάκελλο” της Κύπρου. Δεν ξέρω αν αυτό είναι μύθος ή αλήθεια, αλλά το βέβαιο, είναι ότι το 1976 πολλοί ήθελαν τον Παναγούλη νεκρό… Και κυρίως όχι Έλληνες μόνο…
Μαΐου 2, 2009 στις 6:57 μμ
Πάνος
nikiplos,
εικασίες και σενάρια όλα αυτά… Είναι λίγο δύσκολο να τα πιστέψει κανείς, γιατί αυτό σημαίνει ότι ο Παναγούλης διέθετε υλικό (το οποίο είχε σκοπό να δημοσιοποιήσει) εντελώς μόνος του. Όσο για τις σχέσιες με Γιωρκάτζη και Κύπρο, διάβασε το κείμενο του Δρουσιώτη. Είναι μακρινάρι, αλλά συναρπαστικό…
Μαΐου 22, 2009 στις 12:45 πμ
Μιχάλης
Ένα κεφάλαιο, χρονικά και ίσως και αιτιωδώς, άμεσα σχετιζόμενο με το χαμό του Παναγούλη είναι οι λογαριασμοί, που αυτός είχε ανοίξει με ευαίσθητα λειτουργικά κέντρα του συστήματος,
όπως οι “γεφυροποιοί” της μεταπολίτευσης.
Συγκεκριμένα, ο Παναγούλης είχε καταφέρει να αποσπάσει τα περιβόητα αρχεία της ΕΣΑ
(απ’ ό,τι λεγόταν, από τη γυναίκα του Χατζηζήση),
των οποίων οποίων είχε αρχίσει τη δημοσίευση (στα ΝΕΑ).
Από τη δημοσίευση των αρχείων αυτών έβγαινε στη φόρα η “γεφυροποιός” δράση σημαινόντων πολιτικών παραγόντων της εποχής
και, έτσι, εκτίθονταν σε κίνδυνο και τα πρόσωπα αυτά και η κατασκευή του το όλου σκηνικού της δοτής -και δόλιας- μεταπολιτευτικής “ομαλότητας”.
Υπενθυμίζω ότι κατά τη δεδομένη χρονική στιγμή κάθε υποψία συναλλαγής με τη χούντα σε προσωπικό και πολιτικό επίπεδο θεωρούνταν συμπεριφορά έσχατης ηθικής και κοινωνικής απαξίας.
Με εισαγγελική παρέμβαση η δημοσίευση σύντομα διεκόπη
και με άγνωστο τίνος παρέμβαση μέσα σε εκείνη τη συνάφεια κόπηκε και το νήμα της ζωής του Παναγούλη.
Επομένως, η σταθερή αντισυστημική δράση του και η,
όπως αποδείχτηκε, εύστοχη βολή που έβαλλε κατά της εξουσίας,
οδήγησε τους βαλλόμενους στην απόφαση να απαλλαγούν απ’ αυτόν.
Θυμίζω ότι οι χουντικοί αντίπαλοι/στόχοι του είχαν αναγνωρίσει δημόσια αυτόν ως τον μόνο υπολογίσιμο αντιστασιακό.
Οι “δημοκράτες” αντίπαλοί του -η αστική δημοκρατία είναι πάντα πιο σιωπηρή και σεμνότυφη τυραννία- φαίνεται ότι έκαναν την ίδια ακριβώς εκτίμηση,
αλλά όχι τόσο μεγαλόφωνα.
Θα πρότεινα, αν μου επιτρέπεται, σε σχέση με τη δίωξη, τη δίκη, την κράτηση και γενικά την περιπέτειά του επί χούντας το βιβλίο του συνηγόρου στις δίκες εκείνες, Λ. Καραμφυλλίδη.
Και σε σχέση με τα μετέπειτα και την εν γένει ιστορία του το ντοκιμαντέρ της ΕΤ3 από την εκπομπή “Αρχείο”, που προβλήθηκε προ 4ετίας, αν δεν απατώμαι.
Εκεί, μάλιστα, φίλοι του και συνεργάτες του πήραν εμμέσως θέση και για το ποιος ήταν ο ιθύνων νους της δολοφονίας του.
Στην περίπτωση του Παναγούλη η προσυπογραφή της αισχρότητας εκ μέρους του λαού ήταν το περίπου μαύρισμα του Παναγούλη στις εκλογές του ’74
(ήταν υποψήφιος με την Ε.Κ.-Νέες Δυνάμεις),
ο οποίος εξελέγη τελικά τελευταίος βουλευτής της περιφέρειάς του
(και ακολούθως
-αντικειμενικά και χωρίς να είναι η πρόθεσή του αυτή-
απαξίωσε “τη χάρη” που του έκανε η απίθανη ελληνική κοινωνία, παραιτούμενος της βουλευτικής έδρας,
αποδεικνύοντας έτσι ότι δεν τον χώραγε ο τόπος, πόσο μάλλον το πανηγυράκι του κοινοβουλίου).
Αλλά, μήπως θα ήταν ποτέ δυνατόν να υπάρξει στα έδρανα της Βουλής ο Παναγούλης συνάδελφος πχ του Αβέρωφ,
ο οποίος συγκέντρωνε τις ιδιότητες και του γεφυροποιού και του χειριστή του κυπριακού κατά τις διαπραγματεύσεις της Ζυρίχης;
Μαΐου 22, 2009 στις 12:51 πμ
Πάνος
Μιχάλη,
σε καλωσορίζω στην καλύβα και σε ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σχόλιο.
Όλα όσα λες (για τους πιθανούς ηθικούς αυτουργούς του θανάτου του Παναγούλη) ειπώθηκαν τότε και ανακυκλώθηκαν άπειρες φορές έκτοτε. Εξακολουθεί όμως να λείπει ένα απαραίτητο στοιχείο: οι φυσικοί αυτουργοί.
Χωρίς αυτούς, όλα παραμένουν στη σφαίρα των υποθέσεων.
Λογικές μεν υποθέσεις, αλλά υποθέσεις.
Μαΐου 22, 2009 στις 4:19 μμ
Μιχάλης
Είχα μπει ήδη στην καλύβα απ’ την πόρτα του Όθρυ-Λιανόπουλου,
αλλά δέχομαι και το δεύτερο καλοσώρισμα (που προφανώς συνοδεύεται από δεύτερο περγαμόντο) ασμένως.
Λείπουν μεν οι φυσικοί αυτουργοί, αλλά, όταν οι υποθέσεις είναι σαφείς και όταν επώνυμοι και υποστατοί άνθρωποι, έστω έμμεσα, σηκώνουν δημοσίως τον δείχτη προς την κατεύθυνση συγκεκριμένων και πολύ μεγαλόσχημων προσώπων,
τότε δε μιλάμε για υποθέσεις, αλλά για κατηγορίες.
Δλδ, για κάτι νομικά μεν ατεκμηρίωτο, αλλά υπαρκτό ως ηθική και πολιτική ποσότητα.
Προς το παρόν, επισήμως απάντηση στις κατηγορίες δεν υπάρχει.
Ωστόσο, επειδή ακριβώς οι υποθέσεις – κατηγορίες είναι σοβαρές,
δεν έχουν μείνει και εντελώς ασχολίαστες: αντί άλλων τοποθετήσεων θα θυμίσω μια σχετικά πρόσφατη, του Φυντανίδη, ο οποίος έκανε λόγο ξεκάθαρα για απλό τροχαίο, σε αντίθεση με τις “θεωρίες συνομωσίας, που πάντα πιστεύει ο έλληνας”.
Ως φαίνεται, είναι τόσο δύσκολο να αγγίξεις τον σκληρό πηρύνα της εξουσίας,
την καρδιά του συστήματος,
ώστε, αν το επιχειρήσεις, η δράση σου και εν ζωή (βλ. άρθρο Δρουσιώτη) και μετά θάνατον διαμεσολαβείται από τις κρυφές υπόγειες συνδέσεις των κέντρων εξουσίας.
ΚΥΠάδες, πολιτικοί, παρακρατικοί, δημοσιογραφούντες, όλοι όσοι έχουν επίκαιρο πόστο ανακατεύονται και συσκοτίζουν τη διαδρομή σου.
Αν ο Παναγούλης δεν ήταν τόσο επικίνδυνος και αν δεν έκανε διάνα στο στόχο του, πολύ πιθανό να είχε βρεθεί η άκρη.
Πάντως, τα επίμαχα φύλλα των “ΝΕΩΝ” μπορούν να βρεθούν από όποιον θέλει να τα ψάξει.
Στο τρίτο καλωσόρισμα θα ‘ηθελα πιο καλοκαιρινό γλυκό.
Έρρωσθε!
Μαΐου 22, 2009 στις 4:44 μμ
nikiplos
Συμπαθείστε με για την επιμονή στο ζήτημα του τροχαίου…
άλλωστε πάνε 30 χρόνια, πέθανε ο κύριος Στέφας και σήμερα πολλά από αυτά δεν έχουν νόημα…
Το βέβαιο, είναι ότι αν έγινε, τροχαίο, είναι σχεδόν σίγουρο ότι δεν έγινε έτσι όπως αναφέρεται στην επίσημη έκθεση… Αυτό ήταν στα λόγια όλων όσων βρέθηκαν εκείνο το πρωΐ εκεί. Και δεν ήταν ούτε συνομωσιολόγοι, ούτε μέλη της …λέσχης Βίλντεμπεργκ. Ήταν απλά η θέση του αυτοκινήτου, σε σχέση με το δρόμο κλπ. Ακόμη και δεξιά φρονούντες χωροφύλακες που έκαναν αυτοψία τότε στην περιοχή κάτι δεν μπορούσαν με τίποτε να εξηγήσουν τη θέση αυτοκινήτου και κατεύθυνση του δρόμου.
Η κατάθεση Στέφα πολύ γενική και μάλλον πραγματική. Τον έκλεισε χτύπησαν τα αυτοκίνητα και το δικό του ξέφυγε, ενώ του Παναγούλη που ήταν και δεξιά σε δεξιά στροφή, έκανε οξεία γωνία με ελαφρά οπισθοπορεία αν λάβει κανείς και τις σχετικές ταχύτητες για να εισέλθει στην κατηφορική είσοδο του Γκαράζ. Είναι πρακτικά αδύνατον…
Για αυτό τότε ακριβώς είχε γίνει και σάλος με διάφορα σενάρια και στον τύπο. Δεν είναι ο Φυντανίδης ο γκουρού εκείνων των γεγονότων με το συμπάθειο, αλλά η οικογένεια Παναγούλη απλά (και σωστά) έχει αθωώσει τον Στέφα, ενώ οι συνθήκες θανάτου, από την πλευρά της ακόμη και σήμερα παραμένουν αδιευκρίνιστες. Δεν το καπηλεύτηκε όμως, πράγμα που προκύπτει από το χαρακτήρα του Στάθη.
Για μένα το βέβαιο, είναι ότι τον Παναγούλη τον ήθελαν νεκρό, μια μεγάλη γκάμα του πολιτικού τότε κόσμου.
Κύκλοι που δεν περιορίζονταν εντός των ελληνικών συνόρων.
Διαισθητικά πιστεύω πως εκείνη την περίοδο εκείνοι που ενδεχομένως ενδιαφερόντουσαν λιγότερο, ήταν οι καθαρόαιμοι χουντικοί.
Μαΐου 22, 2009 στις 6:02 μμ
Πάνος
Αν ήταν πράγματι δολοφονία, έγινε από επαγγελματίες. Που σημαίνει μάλλον όχι από Έλληνες – αν ήτανΈλληνες θα τα είχαμε μάθει όλα χαρτί και καλαμάρι, εδώ και χρόνια.
ΥΓ. Μιχάλη, τόσος κόσμος μπαινοβγαίνει, δεν είναι εύκολο να θυμάμαι πάντα ποιός (ξανα)κεράστηκε και ποιός όχι…
Μαΐου 22, 2009 στις 8:12 μμ
nikiplos
Εδώ αγαπητέ Πάνο με οδήγησες άθελά σου σε ένα ερώτημα που εκπίπτει φυσικά του θέματος άσχετα αν προκύπτει και σχετίζεται στην ίδια ιστορικά περίοδο της πρώϊμης μεταπολίτευσης.
Παραδόξως η 17Ν διήρκεσε μυστική (έτσι τουλάχιστον ήταν για όλους εμάς τους πολλούς) για περίπου το ίδιο διάστημα. Ανεξάρτητα το τι ήταν τα ιδρυτικά μέλη και οι “αρχηγοί” αν κρίνω από τους συλληφθέντες δεν μου γέμιζαν και πολύ το μάτι για τόσο πειθαρχημένους. Κι όμως κατορθώθηκε να μην μαθευτεί τίποτα ως το ατύχημα της Ζέας το οποίο αν δεν γινόταν μάλλον δεν θα μαθαίναμε ποτέ τίποτε. Δλδ θα μπορούσαν από αντίστοιχη πλευρά κάποιοι ανεξάρτητοι πυρήνες οι οποίοι στο παρελθόν να είχαν διατελέσει ή συνεργαστεί με το οργανωμένο και καλοπληρωμένο παρακράτος, να διεκπεραιώσουν ένα οποιοδήποτε τέτοιο έγκλημα εκείνη την εποχή και να είναι και αποτελεσματικοί, ουχί με την βοήθεια, αλλά απλά με την ανικανότητα της τότε Αστυνομίας Πόλεων να διαχειριστεί τέτοια περιστατικά.
Μαΐου 2, 2010 στις 12:22 πμ
Πάνος
Η Ροδιά:
http://rodiat7.blogspot.com/2010/05/blog-post.html
Μαΐου 2, 2010 στις 1:09 πμ
Κωστής Γκορτζής
Για την ιστορική ακρίβεια, στο απομαγνητοφωνημένο κείμενο που παραθέτει η Ροδιά υπάρχει ένα λάθος εκ μέρους του συνεντευξιαζόμενου. Τον αείμνηστο Μουστακλή τον συνέλαβαν και τον βασάνισαν άγρια το 1973 για τη συμμετοχή του στο κίνημα του Ναυτικού. Δεν είχε σχέση με τα γεγονότα που περιγράφονται.
Μαΐου 2, 2010 στις 2:42 πμ
Servitoros
Από Ιο (10/04/2010):
Για να έχει κανείς μια εικόνα του αυτοβιογραφικού βιβλίου του Κώστα Πλεύρη, το οποίο παρουσιάζουν ανά την Ελλάδα στελέχη του ΛΑΟΣ (βλ. τις παραπάνω στήλες) περιοριζόμαστε στην αναφορά που κάνει για τον Αλέξανδρο Παναγούλη, τον οποίο αποκαλεί “πληρωμένο δολοφόνο” και την ομολογία του ότι ο ίδιος ως στέλεχος της χούντας είχε εισηγηθεί την εν ψυχρώ δολοφονία του Παναγούλη μετά τη σύλληψή του, ώστε να αποφευχθεί η δίκη του. Αντιγράφουμε από το σχετικό κεφάλαιο: “Οι νομικισταί επέμεναν να διεξαχθή δίκη και να τιμωρηθούν οι αποτυχόντες δολοφόνοι. Τούτο απετέλει πολιτικόν σφάλμα. Κάποιος είχε την ιδέα να γίνη μία σύσκεψις, την οποίαν ο Παπαδόπουλος απεδέχθη. Ετσι εκάλεσαν στην προεδρία έναν Εισαγγελέα, έναν από υπουργείον Δικαιοσύνης κι έναν από το υπουργείον Δημοσίας Τάξεως. Ο Λαδάς έστειλε εμένα”. Θυμίζουμε εδώ ότι ο Πλεύρης υπήρξε δεξί χέρι και κουμπάρος του αρχιπραξικοπηματία Λαδά, ενώ χρημάτισε και ειδικός σύμβουλος του Παπαδόπουλου.Ο Πλεύρης συνεχίζει: “Οταν ήλθε η σειρά μου να ομιλήσω, στην αρχήν εισηγήθην να ζητήσωμεν από έναν καθηγητήν της ψυχιατρικής να βγάλη τον Παναγούλη ανισόρροπο και να τον αφήσουν ελεύθερο. Η πρότασις απερρίφθη. Είπα κατόπιν να τον πετάξωμεν από το παράθυρον και να ανακοινώσωμεν ότι ηυτοκτόνησε. Ο Παπαδόπουλος διέταξε να φύγω από την σύσκεψι. Τελικώς απεφάσισαν να παραπεμφθή εις δίκην, που ως συνέπεια είχε την ηρωοποίησι ενός πολιτικώς ασημάντου ανθρώπου”.Δεν γνωρίζουμε αν η ανατριχιαστική περιγραφή ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Μπορεί να είναι μόνο η προκλητική φαντασίωση ενός ηλικιωμένου εθνικοσοσιαλιστή. Αλλά δεν παύει να μας ξαφνιάζει το γεγονός ότι αυτές τις απόψεις διακινούν και προβάλλουν ως “ιστορικές μελέτες” τα στελέχη κοινοβουλευτικού (κατά τα άλλα) κόμματος.
Μαΐου 3, 2010 στις 1:14 πμ
neotera
Ο Παναγούλης ήταν πατριώτης όπως όλοι οι πραγματικοί “αγωνιστές της δημοκρατίας”. Αν ζούσε σήμερα, κι είχε τον ίδιο χαρακτήρα, στο Λάος δεν θα πήγαινε γιατί ο Καρατζαφύρερ “ακούει” όπου υπακούει κι ο γιώργαρος. Pasok λοιπόν αποκλείεται, στη ΝΔ πολύ χλωμό, στην επιδοτούμενη “αριστερά” γενικώς ούτε με σφαίρες, ΚΚΕ πολύ στενος ο κορσές, ειλικρινά δεν μπορώ να φανταστώ… Τώρα ίσως θα τον χρειαζόμασταν νέο, αν κρίνω απ’ το κλίμα.
Αυγούστου 17, 2010 στις 9:27 πμ
Nikolaos Nikolaidis
Πάνο πριν μερικές ημέρες ανέβασα το άρθρο του Δρουσιώτη στο facebook (εννοώ τη διεύθυνση). Ακολούθησαν διάφορα κωμικοτραγικά ως γελοία. Το ενδιαφέρον είναι ότι ο Σταθης Παναγούλης με ποστ διέψευσε τον Δρουσιώτη και αν θυμάμαι καλά είπε ότι ο Δρουσιώτης ανακάλεσε αυτά που γράφει στο άρθρο του.
Ξέρεις κάτι εσύ; Εννοώ αν ο Δρουσιώτης έχει παραδεχθεί ότι το άρθρο είναι λάθος.
Αυγούστου 17, 2010 στις 9:30 πμ
Πάνος
Δεν ξέρω τίποτα σχετικό. Έχω μιαν (αναπόδεικτη) επιφύλαξη για τη σοβαρότητα του Δρουσιώτη.
Αυγούστου 17, 2010 στις 9:34 πμ
Nikolaos Nikolaidis
Ευχαριστώ
Καλή σου μέρα. Καλές διακοπές!
Μαΐου 1, 2011 στις 8:45 μμ
sissa ben dahir
Ένα ενδεικτικό φοίτησης, όχι σαν τόσα άλλα. Λέει ο φίλος Μίλτος.
Κλικ πάνω στο ενδεικτικό.
http://mikrokellari.blogspot.com/2011/05/blog-post.html
Μαΐου 1, 2011 στις 9:08 μμ
Πάνος
Αυστηροί βαθμοί …αλλά 20 στη Ιστορία!