Αυτό το μουσικό είδος που λέγεται “μη βάζεις γλώσσα μέσα” είναι αλήθεια ότι το βρίσκω ελαφρώς ανυπόφορο και αντιγραφή μιας αμερικανιάς. Αλλά εντάξει είναι η γλώσσα της εποχής.
Κλισέ, στερεότυπα, κοινοτυπίες, χάιδεμα αυτιών. Δεν με εκπλήσσει που διάλεξε την rap για να τις εκφράσει.
Επίσης, ακούγοντας για τους “προδότες του κατεστημένου” γέλασα πολύ με την καθόλου πρωτότυπη διαπίστωση ότι οι κάποιες αποχρώσεις της “αντισυμβατικής” (αριστερής? αδέσμευτης?) φάρας έχουν την ίδια ακριβώς εμμονή με τον “εσωτερικό εχθρό/προδότη” που έχει και η άκρα δεξιά. Ούνα φάτσα ούνα ράτσα τα γλυκά μου.
4 σχόλια
Ροή σχολίων γι' αυτό το άρθρο
Μαΐου 31, 2009 στις 12:24 μμ
σχολιαστης
Μπορεί τα στιχάκια να έχουν ενδιαφέρον, αλλά θα το άκουγες δεύτερη φορά; Δεν είναι μονότονο;
Μαΐου 31, 2009 στις 12:25 μμ
Πάνος
Όχι βέβαια…
Μαΐου 31, 2009 στις 12:38 μμ
σχολιαστης
Αυτό το μουσικό είδος που λέγεται “μη βάζεις γλώσσα μέσα” είναι αλήθεια ότι το βρίσκω ελαφρώς ανυπόφορο και αντιγραφή μιας αμερικανιάς. Αλλά εντάξει είναι η γλώσσα της εποχής.
Αυγούστου 18, 2010 στις 2:30 πμ
theotherone
Κλισέ, στερεότυπα, κοινοτυπίες, χάιδεμα αυτιών. Δεν με εκπλήσσει που διάλεξε την rap για να τις εκφράσει.
Επίσης, ακούγοντας για τους “προδότες του κατεστημένου” γέλασα πολύ με την καθόλου πρωτότυπη διαπίστωση ότι οι κάποιες αποχρώσεις της “αντισυμβατικής” (αριστερής? αδέσμευτης?) φάρας έχουν την ίδια ακριβώς εμμονή με τον “εσωτερικό εχθρό/προδότη” που έχει και η άκρα δεξιά. Ούνα φάτσα ούνα ράτσα τα γλυκά μου.