ecogreens

Γιατί φέρνουν μια νέα, απροσδόκητη ατζέντα στο πολιτικό σκηνικό: Προτάσσουν τα θέματα του περιβάλλοντος, της κοινωνικής αλληλεγγύης, των δημοκρατικών ελευθεριών. Όχι με μια στείρα καταγγελτική ρητορική, αλλά με μια κουλτούρα διαλόγου και συνεργασίας, με στόχο την άμεση βελτίωση παραμέτρων της ζωής μας. Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, η προστασία του φυσικού πλούτου, η διαχείριση των απορριμμάτων και η ανακύκλωση, οι συνθήκες ζωής και κοινωνικοποίησης στις πόλεις, η βιολογική γεωργία και μια σειρά από άλλα θέματα δεν είναι για τους Οικολόγους – Πράσινους ζητήματα που θα βρουν μεταφυσικές λύσεις, πχ όταν καταρρεύσει ο καπιταλισμός ή όταν ανατείλει ο ήλιος από τη Δύση. Μιλάμε για το εδώ και το τώρα. Μικρές ή μεγαλύτερες αλλαγές, που μπορούν να κάνουν τη ζωή μας και τη ζωή των παιδιών μας καλύτερη.

Εδώ, νομίζω, βρίσκεται η διαφορά από τους άλλους: το πρωτεύον για τους Ο-Π δεν είναι η ευθύνη διαχείρησης ή ανατροπής του καπιταλισμού. Ούτε οι μεγαλεπίβολες κοσμοδιορθωτικές διακηρύξεις, που η εμπειρία των πολιτών τις θεωρεί κούφια λόγια, αλλά αυτό που μπορούμε να κάνουμε εδώ και τώρα στη γειτονιά μας, στην πόλη μας, στη χώρα μας, στην Ευρώπη. Σε κάθε επίπεδο που αφορά την πολιτική, την οικονομική  και την κοινωνική δραστηριότητα. Με την έννοια αυτή οι Οικολόγοι – Πράσινοι είναι το κόμμα που εκφράζει καλύτερα από τα άλλα το συμφέρον της κοινωνίας. Που πιάνει το σφυγμό της, που μπορεί να την εκπροσωπήσει χωρίς διαμεσολαβήσεις άκαμπτων ιδεολογιών και  συμφεροντολογικών κομματικών μηχανισμών.

Ως τώρα, στην προεκλογική περίοδο, έγινε πολύς λόγος για θέματα που δεν είχαν να κάνουν με τον πυρήνα της πολιτικής παρουσίας των Οικολόγων – Πράσινων. Η συζήτηση κρατήθηκε σε δυσανάλογο βαθμό στο όνομα της FYROM, στον Κεμάλ και σε παραπλήσια θέματα. Με μεγάλη ευθύνη των δικών μας ανθρώπων, οι οποίοι ενώ μπορούσαν να τα «κλείσουν» όλα αυτά εύκολα και σύντομα, επέλεξαν (για λόγους που θα πρέπει να προβληματίσουν και τους ίδιους) μια αδιέξοδη τακτική εγωιστικής εμμονής, με στόχο την αυτοδικαίωση, χωρίς καν να διευκρινίζουν ότι εκφράζουν προσωπικές τους απόψεις και όχι επεξεργασμένες (και νομιμοποιημένες δημοκρατικά) απόψεις του φορέα. Δεν ξέρω αν και πόσο θα κοστίσει αυτό στις εκλογές της 7ης Ιουνίου. Το σίγουρο είναι ότι μετά, και ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, θα πρέπει να διορθωθούν κάποια πράγματα. Και αυτά που φάνηκαν και άλλα, περισσότερα, που δεν φάνηκαν. Γιατί αν τα λάθη μπορεί να συγχωρούνται την πρώτη φορά, δεν υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να ισχύσει κάτι τέτοιο και τη δεύτερη, δηλαδή στις εθνικές εκλογές που θα γίνουν σε λίγους μήνες.

Σε κάθε περίπτωση, υπεύθυνοι και συμμέτοχοι είμαστε όλοι όσοι προσπαθήσαμε και προσπαθούμε, καθένας με τον τρόπο του, για τους Οικολόγους – Πράσινους. Και για το καλό, δηλαδή για τον απίστευτα γενναιόδωρο τρόπο που η ελληνική κοινωνία υποδέχεται τους Ο-Π, και για το κακό, δηλαδή για τη συλλογική μας πολιτική αφέλεια και απειρία, που μπορεί να συρρικνώσουν αυτή τη δυναμική της εγκάρδιας υποδοχής.

Όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά, στις συνθήκες που διαμορφώνονται τώρα στην ελληνική κοινωνία. Και ο καλύτερος τρόπος για να παραμείνουν ανοιχτά προς μια θετική κατεύθυνση είναι η Οικολογική – Πράσινη ψήφος στις 7 Ιουνίου. Κριτικά – και με την εύλογη προοπτική και απαίτηση ότι οι Ο-Π θα ωριμάσουν. Από κάθε άποψη.