Μια εξαιρετική διαδρομή μέσα από καταπράσινα βουνά, αφήνεις τη Μακεδονία, μπαίνεις στη Θεσσαλία και φτάνεις σε μια όμορφη μικρή πόλη. Με τα ωραία της.  Τα πάντα σε ανθρώπινη κλίμακα – σχεδόν τα πάντα με γούστο. Την κατοικεί ένα πολυπολιτισμικό αμάλγαμα (Σαρακατσάνοι, Πόντιοι, ποικιλίες Βλάχων κλπ) πλήρως ομογενοποιημένο, πλέον. “Παλιά σκουτουνόντανι ου ένας μη τουν άλλουν” δήλωσε η κυρία Σοφία. “Τώρα κι παντρεύουντι μηταξύ τ’ς κι ούτε πειράζ’ κανιέναν. Ηφτυχώς!”.

Μετά, η χαρά της χοληστερίνης: ντόπια πρόβεια παϊδάκια. Καλή παρέα, κρασάκι, αναμνήσεις και αφηγήσεις του (όχι ακριβώς) απόμαχου τσέλιγγα – και η βροχή ολόγυρα, άλλοτε σιγανή και άλλοτε δυνατή, να μας καθαρίζει την ψυχή από τη σκόνη.

Θα ξαναπάμε, αν είμαστε καλά, με την πρώτη ευκαιρία. Και θα συμπεριλάβουμε στο πρόγραμμα το γειτονικό Τύρναβο και την Τσαριτσάνη – περί των οποίων ακούγονται τα καλύτερα, αλλά δεν έτυχε να  περάσουμε ως τώρα.