Σχετικά λίγος κόσμος. Εμφανής παρακμή. Πολλά όμορφα παλιά σπίτια της πόλης ασυντήρητα και θλιβερά. Γύρω από την πόλη, στα κοντινά, κυριαρχία της βίλα- μαρίκα: οι παραθαλάσσιοι οικισμοί ένα αίσχος – όπως παντού στην Ελλάδα. Οι Κερκυραίοι τσαντισμένοι (μπορεί να ήταν πάντα έτσι, δεν είμαι σίγουρος). Η πόλη τόπους τόπους μυρίζει σκατίλες. Η σύνδεση με Ηγουμενίτσα κάτι παραπάνω από άθλια: τριτοκοσμική. Κάθε φορά που είναι να απογειωθεί (δεν είδα προσγείωση) αεροπλάνο, ένας τροχονόμος …κόβει την κίνηση στο διπλανό δρόμο! (αυτό πρέπει να είναι ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ πρωτοτυπία). Τα καθίσματα στην πλατεία Λιστόν με σκισμένες τις (ακριβές, κάποτε) ταπετσαρίες τους.
Η Κέρκυρα μου φάνηκε εντελώς αφημένη στην τύχη της, να πορεύεται με την κεκτημένη ταχύτητα – και όσο πάει.
*
Αυτά τα έγραφα χθες, αλλά δεν ήρθε το σχόλιο γιατί μου κόπηκε το ίντερνετ! Ευτυχώς, γιατί η σημερινή βόλτα προς την Κασσιώπη (βόρεια) μας έδειξε ένα πρόσωπο ευγενικό και όμορφο. Οι Κερκυραίοι πάντως ΚΑΙ στο βορρά του νησιού είναι τσαντίλες!
Πανο
Φαινεται κανεις τουρισμο στην Κερκυρα και στελνεις “δησιογραφικες ανταποκρισεις” στην Καλυβα.
Πραγματικα προς το Βορα ειναι πολυ ωραιοτερη η Κερκυρα παρα η πολη. Υπαρχει και μια αποκρημνη ακτη, απο οσο μπορω να θυμηθω, που λεγεται Αγ. Γεωργιος και ειναι μια φανταστικη θεα.
Καλες διακοπες .
Πάνο, οι διαπιστώσεις σου γιά την Κέρκυρα είναι όλες ακριβείς. Η Κέρκυρα είχε τα καλά της χρόνια τις δεκαετίες του 60 και 70. Ακολούθησε η Ζάκυνθος τις δεκαετίες 70 και 80, και μετά Κεφαλονιά και Λευκάδα, που συνεχίζουν να είναι καλοί τόποι διακοπών.
Βόρεια Κέρκυρα, 20-25 λεπτά ποδαρόδρομο μετά την Κασσιώπη, σε μιά φοβερή παραλία, το μεγαλύτερο μέρος ωραία αμουδιά και μετά από μιά μικρή καμπή γιά απόκρυψη, η υπόλοιπη παραλία με μεγάλες λείες πλάκες και καταγάλανα νερά. Αύγουστος 1982. Ήμουν εκεί. Τα υπόλοιπα είναι γιά διήγημα…
@Μεσιε Πάνος
βλέπω ότι η παρέα με τον άλλο τον Πάνο της Κέρκυρας , τον Θεοδωρίδη σε επηρέασε
Πέρνα καλά( και μπες σε κανα καϊκι να δεις το νησί απο θάλασσα μεριά)
@Γιάννης-2
το 82 ήμανε κι εγώ στην ευρύτερη, αλλά καλά φυλαγμένη, περιοχή της Κέρκυρας και έχω μπόλικες θύμησες ….
————————————————————————————
Και μιας και μιλάμε για την, κατα τα άλλα ,αγαπημένη μου Κέρκυρα και για να κάνουμε την “καλύβα” λίγο πιο αλητόβια
Παρακάτω ένα απόσπασμα από τον «Χάρη Δεσμώτη» του Γ. Πετρόπουλου ο οποίος είχε συνδέσει την ζωή του με το νταχαου της Κέρκυρας στο οποίο μιλά για τον άγνωστο έρωτα όπως ο τυφλός μιλά για το φως το οποίο δεν είδε ποτέ του. «..Άγνωστο μου είναι το άρωμα της γυναίκας, το χάδι, το φιλί, το γέλιο, κι’
αν θέλεις η θλίψη της.
Άγνωστη μου είναι και η ίδια, γιατί ποτέ μου δεν την γνώρισα, ποτέ το χέρι μου δεν την έχει αγγίξει, ούτε γνωρίζω πως είναι όταν την αγγίζει, πώςόταν της μιλάς, ενώ το ζεστό κορμί της ποτέ δεν το κράτησα στην αγκαλιά μου.
Μου ’χει λείψει αυτή η ομορφιά. Αυτή που είναι η πιο ασύγκριτη απ’ όλες τις ομορφιές, γιατί εξαιτίας της στέρησής της μέσα στο κελί πέρασα τα πιο βουβά, τα πιο τρομερά των μαρτυρίων μαρτύρια, γιατί κάθε θύμησή της ήταν μία μαχαιριά που με έκοβε με την δύναμη της λαιμητόμου στη μέση. Μα το χειρότερο, αυτό που έπρεπε να είναι το καλύτερο, είναι ότι δεν έφευγε ποτέ από τη θύμησή μου, αντίθετα σφήνωνε μέσα εκεί και με βασάνιζε ανελέητα, μέρα νύχτα, προκαλώντας ρίγη εκεί όπου θα έπρεπε να λάμπει η ευχαρίστηση. Μ’ έθλιβε, με συνέτριβε καθώς μου απόκοβαν αυτό που η ίδια η φύση έχει επιβάλει με τους αδάμαστους νόμους της να μην αποκόβεται ποτέ, γιατί είναι η ίδια η έκφρασή της και το μεγάλο της επίτευγμα.
Χιλιάδες φορές άκουγα τη λέξη έρωτας κι αναρωτιόμουν τι, άραγε, είναι αυτός ο έρωτας που όλοι γι’αυτόν μιλούν κι’ εγώ δεν τον ξέρω, δεν τον έχω ποτέ μου νιώσει για να μάθω, επιτέλους, τι είδους πράγμα είναι αυτό.
Ποιος μπορεί να φανταστεί για τι ασύγκριτο, γιατι μοναδικό μαρτύριο του μιλάω και δίπλα στο οποίο κανένα άλλο, ούτε οι καθηλώσεις, ούτε οι χαλκάδες, ούτε οι σταυροί μπορούν να σταθούν για μια στιγμή δίπλα του και να συγκριθούν μαζί του.
Γιατί, ακόμη και στο μαρτύριο του σταυρού, τον έρωτα ποθούσες, κι’ ας έσταζες αίμα από παντού, γιατί πίστευες χωρίς να τον έχεις γνωρίσει, ότι αυτός γιατρεύει τα πάντα.
Και ότι ένα απλό του χάδι είναι σε θέση να θάψει βαθιά την πιο βαριά πληγή…
Που είναι πια αυτό το χάδι;
Που είναι αυτός ο έρωτας;
Ποιος νόμος, ποιος πολιτισμός, ποια δικαιοσύνη είναι αυτή που λέει: Ναι!
Ν’ αποκοπεί με το μαχαίρι το μοναδικό, όπως το φαντάζομαι, χάρισμα της ομορφιάς και στη θέση του να μπει…
Ω! Τι να μπει;
Αν υπάρχει κάτι που να μπορεί ν’ αντικαταστήσει αυτό το ασύγκριτο μεγαλείο, που μόνο το αντίθετό του έζησα…
Και που ομολογώ ξανά, ότι δεν υπάρχει άλλο μαρτύριο να συγκριθεί μαζί του κι’ ότι η επιβολή αυτού του τερατώδους μαρτυρίου είναι ό,τι χειρότερο και ό,τι στυγνότερο έχει εμφανιστεί στη γη.
Στη θέση της γυναίκας μου βάλανε τη μοναξιά…»
Η συνέχεια :http://www.black-tracker.gr/details.php?id=232
στον οποίο σύνδεσμο μπορείτε να κατεβάσετε σε pdf όλο το θεατρικό έργο
Καπετάνιε, σου μιλάω από το μέλλον (από την πρώτη Αυγούστου του 2010). Το κείμενο μ’ έφτιαξε.
Ακόμη κι αν είναι προφανές ότι αυτός που τό ‘γραψε, ψεύδεται.
Bernardina
Εισαι απίθανη!!! Που τα ανακαλύπτεις αυτά τα “δείγματα” οπου οι αεροπορικές γραμμές λειτουργούν σαν το………σιδηρόδρομο. Πέφτουν οι μπάρες και περνουν τα… αεροπλάνα και μετά τα αυτοκίνητα, οι πεζοι, τα κάρα, τα γαιδούρια κλπ.κλπ.
Κι οτι απο μέρες σκεφτόμουνα, τι έγινε η Μπέρνυ και την χάσαμε απο τον…ορίζοντα;
Η απουσία σου πάντα γίνεται αντιληπτή οπως θα εχεις καταλάβει.
Καλό Αυγουστο σε ολους.
Υ.Γ. Το ποστ του Πάνου μου θύμισε οτι ειμαστε αρκετό καιρό γνωστοι στην Καλύβα. Φτου να μη ματιαστούμε!!!!
Γιαννη 2
Mόνο να μην περιοριστείς στις “ερωτικές σου συνευρέσεις” οπως μας εχεις πεί κάποτε, αν θυμάμαι καλά, για τις “περιπέτειές” σου στη Βόρειο Ελλάδα.
Γνωστα δηλαδή πράγματα σε άλλους γεωγραφικούς χώρους.
Καλημέρα σχο, γειά σου Ενάκι! Το αεροδρόμιο του Γιβραλτάρ πραγματικά takes the cake που λένε και οι αγγλοσάξωνες. Αλλά πού να δεις την αγορά της Μπανγκόκ και το τρένο της:
καλό; Αυτό πάει να πει συμβίωση και εκμετάλλευση του χώρου!
Η απουσία μου σήμαινε απλώς ότι λόγω θερινής ραστώνης έχω κατεβάσει ρυθμούς και κινούμαι γενικώς πιο χαλαρά χωρίς να κάνω τις κλασικές διακοπές. Όμως δεν ήταν δυνατόν να μην ευχηθώ καλό μήνα στους συγκαλυβίστες και ν’ αφήσω ασχολίαστο ένα τόσο… φρουτώδες ποστ!
19 σχόλια
Ροή σχολίων γι' αυτό το άρθρο
Αυγούστου 1, 2009 στις 4:00 πμ
Γιάννης-2
Πάνο,
Η εικόνα μου θύμισε ένα στίχο που έμαθα μικρός και τον δοκίμασα στην μητέρα μου, με αποτέλεσμα να κινδυνέψω να μείνω με ένα αυτί. Έλεγε,
……..Ο ήλιος εβασίλεψε και πάει κατά την Πύλο,
και της κοπέλλας το βχχχ κρέμεται σαν το μήλο……..
Αυγούστου 1, 2009 στις 6:52 πμ
Πάνος
Χα χα… ωραίο!
Γιάννη και λοιποί φίλοι, για λίγες μέρες θα λείπω από την καλύβα. Να περνάτε καλά – και τα ξαναλέμε σύντομα!
Αυγούστου 1, 2009 στις 11:15 πμ
Ενη Καπαζογλου
Πανο
ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ!!! Καλα να περνας και καλη ανταμωση στην Καλυβα η και στην Μπουγατσαδουπολη
Αυγούστου 1, 2009 στις 12:29 μμ
zeppos
Ώρα καλή στη πρύμνη σου κ’αέρα στα πανιά σου!!
Πάρε και το λαπ-τοπ…καλού-κακού..
Αυγούστου 1, 2009 στις 1:31 μμ
Ενη Καπαζογλου
@zeppos
Με σκαφος παει διακοπες ο Καλυβαρχης???
Αυγούστου 1, 2009 στις 1:36 μμ
papousk
…και απο Αύγουστο…… Χειμώνα!!!
Καλες Διακοπες !!!
img429.imageshack.us/img429/9673/st8ud4.jpg
Αυγούστου 1, 2009 στις 6:41 μμ
zeppos
Που να ξέρω Αγαπητή Ενη…. Μπορεί!
Γι’αυτό η ευχή …. για πάν ενδεχόμενο..
Όμως ο ούριος άνεμος, ας θεωρηθεί καλότυχος και στα εν ξηρά ταξίδια!
Είθε!
Αυγούστου 3, 2009 στις 7:10 μμ
Πάνος
Κέρκυρα.
Σχετικά λίγος κόσμος. Εμφανής παρακμή. Πολλά όμορφα παλιά σπίτια της πόλης ασυντήρητα και θλιβερά. Γύρω από την πόλη, στα κοντινά, κυριαρχία της βίλα- μαρίκα: οι παραθαλάσσιοι οικισμοί ένα αίσχος – όπως παντού στην Ελλάδα. Οι Κερκυραίοι τσαντισμένοι (μπορεί να ήταν πάντα έτσι, δεν είμαι σίγουρος). Η πόλη τόπους τόπους μυρίζει σκατίλες. Η σύνδεση με Ηγουμενίτσα κάτι παραπάνω από άθλια: τριτοκοσμική. Κάθε φορά που είναι να απογειωθεί (δεν είδα προσγείωση) αεροπλάνο, ένας τροχονόμος …κόβει την κίνηση στο διπλανό δρόμο! (αυτό πρέπει να είναι ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ πρωτοτυπία). Τα καθίσματα στην πλατεία Λιστόν με σκισμένες τις (ακριβές, κάποτε) ταπετσαρίες τους.
Η Κέρκυρα μου φάνηκε εντελώς αφημένη στην τύχη της, να πορεύεται με την κεκτημένη ταχύτητα – και όσο πάει.
*
Αυτά τα έγραφα χθες, αλλά δεν ήρθε το σχόλιο γιατί μου κόπηκε το ίντερνετ! Ευτυχώς, γιατί η σημερινή βόλτα προς την Κασσιώπη (βόρεια) μας έδειξε ένα πρόσωπο ευγενικό και όμορφο. Οι Κερκυραίοι πάντως ΚΑΙ στο βορρά του νησιού είναι τσαντίλες!
Αυγούστου 3, 2009 στις 8:14 μμ
Ενη Καπαζογλου
Πανο
Φαινεται κανεις τουρισμο στην Κερκυρα και στελνεις “δησιογραφικες ανταποκρισεις” στην Καλυβα.
Πραγματικα προς το Βορα ειναι πολυ ωραιοτερη η Κερκυρα παρα η πολη. Υπαρχει και μια αποκρημνη ακτη, απο οσο μπορω να θυμηθω, που λεγεται Αγ. Γεωργιος και ειναι μια φανταστικη θεα.
Καλες διακοπες .
Αυγούστου 3, 2009 στις 8:23 μμ
Γιάννης-2
Πάνο, οι διαπιστώσεις σου γιά την Κέρκυρα είναι όλες ακριβείς. Η Κέρκυρα είχε τα καλά της χρόνια τις δεκαετίες του 60 και 70. Ακολούθησε η Ζάκυνθος τις δεκαετίες 70 και 80, και μετά Κεφαλονιά και Λευκάδα, που συνεχίζουν να είναι καλοί τόποι διακοπών.
Βόρεια Κέρκυρα, 20-25 λεπτά ποδαρόδρομο μετά την Κασσιώπη, σε μιά φοβερή παραλία, το μεγαλύτερο μέρος ωραία αμουδιά και μετά από μιά μικρή καμπή γιά απόκρυψη, η υπόλοιπη παραλία με μεγάλες λείες πλάκες και καταγάλανα νερά. Αύγουστος 1982. Ήμουν εκεί. Τα υπόλοιπα είναι γιά διήγημα…
Εύχομαι καλή συνέχεια στις διακοπές σου!
Αυγούστου 4, 2009 στις 5:44 μμ
kapetanios
@Μεσιε Πάνος
βλέπω ότι η παρέα με τον άλλο τον Πάνο της Κέρκυρας , τον Θεοδωρίδη σε επηρέασε
Πέρνα καλά( και μπες σε κανα καϊκι να δεις το νησί απο θάλασσα μεριά)
@Γιάννης-2
το 82 ήμανε κι εγώ στην ευρύτερη, αλλά καλά φυλαγμένη, περιοχή της Κέρκυρας και έχω μπόλικες θύμησες ….
————————————————————————————
Και μιας και μιλάμε για την, κατα τα άλλα ,αγαπημένη μου Κέρκυρα και για να κάνουμε την “καλύβα” λίγο πιο αλητόβια
Παρακάτω ένα απόσπασμα από τον «Χάρη Δεσμώτη» του Γ. Πετρόπουλου ο οποίος είχε συνδέσει την ζωή του με το νταχαου της Κέρκυρας στο οποίο μιλά για τον άγνωστο έρωτα όπως ο τυφλός μιλά για το φως το οποίο δεν είδε ποτέ του.
«..Άγνωστο μου είναι το άρωμα της γυναίκας, το χάδι, το φιλί, το γέλιο, κι’
αν θέλεις η θλίψη της.
Άγνωστη μου είναι και η ίδια, γιατί ποτέ μου δεν την γνώρισα, ποτέ το χέρι μου δεν την έχει αγγίξει, ούτε γνωρίζω πως είναι όταν την αγγίζει, πώςόταν της μιλάς, ενώ το ζεστό κορμί της ποτέ δεν το κράτησα στην αγκαλιά μου.
Μου ’χει λείψει αυτή η ομορφιά. Αυτή που είναι η πιο ασύγκριτη απ’ όλες τις ομορφιές, γιατί εξαιτίας της στέρησής της μέσα στο κελί πέρασα τα πιο βουβά, τα πιο τρομερά των μαρτυρίων μαρτύρια, γιατί κάθε θύμησή της ήταν μία μαχαιριά που με έκοβε με την δύναμη της λαιμητόμου στη μέση. Μα το χειρότερο, αυτό που έπρεπε να είναι το καλύτερο, είναι ότι δεν έφευγε ποτέ από τη θύμησή μου, αντίθετα σφήνωνε μέσα εκεί και με βασάνιζε ανελέητα, μέρα νύχτα, προκαλώντας ρίγη εκεί όπου θα έπρεπε να λάμπει η ευχαρίστηση. Μ’ έθλιβε, με συνέτριβε καθώς μου απόκοβαν αυτό που η ίδια η φύση έχει επιβάλει με τους αδάμαστους νόμους της να μην αποκόβεται ποτέ, γιατί είναι η ίδια η έκφρασή της και το μεγάλο της επίτευγμα.
Χιλιάδες φορές άκουγα τη λέξη έρωτας κι αναρωτιόμουν τι, άραγε, είναι αυτός ο έρωτας που όλοι γι’αυτόν μιλούν κι’ εγώ δεν τον ξέρω, δεν τον έχω ποτέ μου νιώσει για να μάθω, επιτέλους, τι είδους πράγμα είναι αυτό.
Ποιος μπορεί να φανταστεί για τι ασύγκριτο, γιατι μοναδικό μαρτύριο του μιλάω και δίπλα στο οποίο κανένα άλλο, ούτε οι καθηλώσεις, ούτε οι χαλκάδες, ούτε οι σταυροί μπορούν να σταθούν για μια στιγμή δίπλα του και να συγκριθούν μαζί του.
Γιατί, ακόμη και στο μαρτύριο του σταυρού, τον έρωτα ποθούσες, κι’ ας έσταζες αίμα από παντού, γιατί πίστευες χωρίς να τον έχεις γνωρίσει, ότι αυτός γιατρεύει τα πάντα.
Και ότι ένα απλό του χάδι είναι σε θέση να θάψει βαθιά την πιο βαριά πληγή…
Που είναι πια αυτό το χάδι;
Που είναι αυτός ο έρωτας;
Ποιος νόμος, ποιος πολιτισμός, ποια δικαιοσύνη είναι αυτή που λέει: Ναι!
Ν’ αποκοπεί με το μαχαίρι το μοναδικό, όπως το φαντάζομαι, χάρισμα της ομορφιάς και στη θέση του να μπει…
Ω! Τι να μπει;
Αν υπάρχει κάτι που να μπορεί ν’ αντικαταστήσει αυτό το ασύγκριτο μεγαλείο, που μόνο το αντίθετό του έζησα…
Και που ομολογώ ξανά, ότι δεν υπάρχει άλλο μαρτύριο να συγκριθεί μαζί του κι’ ότι η επιβολή αυτού του τερατώδους μαρτυρίου είναι ό,τι χειρότερο και ό,τι στυγνότερο έχει εμφανιστεί στη γη.
Στη θέση της γυναίκας μου βάλανε τη μοναξιά…»
Η συνέχεια :http://www.black-tracker.gr/details.php?id=232
στον οποίο σύνδεσμο μπορείτε να κατεβάσετε σε pdf όλο το θεατρικό έργο
Αυγούστου 1, 2010 στις 4:52 πμ
delta-kapa
Καπετάνιε, σου μιλάω από το μέλλον (από την πρώτη Αυγούστου του 2010). Το κείμενο μ’ έφτιαξε.
Ακόμη κι αν είναι προφανές ότι αυτός που τό ‘γραψε, ψεύδεται.
Αυγούστου 1, 2010 στις 6:13 πμ
Γιάννης -2
Κάποια στιγμή που θα αισθάνομαι καλύτερα θα γράψω εδώ κάποιες από τις ωραίες “περιπέτειες” και “θύμισες” που έχω από την Κέρκυρα του 70 και του 80.
Αυγούστου 1, 2010 στις 10:58 πμ
bernardina
http://www.myinterestingfiles.com/images/2009/07/gibraltar_airport_4.jpg
http://izismile.com/img/img2/20090123/gibraltar_airport_00.jpg
όποιος λέει κακά λόγια για το αεροδρόμιο της Κέρκυρας μάλλον δεν έχει δει το αεροδρόμιο του Γιβραλτάρ!!!
Καλό Αύγουστο σε όλους και… η Παναγιά μαζί μας!
Αυγούστου 1, 2010 στις 11:06 πμ
σχολιαστης
Οι ταυτότητες στο στόμα!
Καλό Αυγουστο.
Αυγούστου 1, 2010 στις 11:28 πμ
Ενη
Bernardina
Εισαι απίθανη!!! Που τα ανακαλύπτεις αυτά τα “δείγματα” οπου οι αεροπορικές γραμμές λειτουργούν σαν το………σιδηρόδρομο. Πέφτουν οι μπάρες και περνουν τα… αεροπλάνα και μετά τα αυτοκίνητα, οι πεζοι, τα κάρα, τα γαιδούρια κλπ.κλπ.
Κι οτι απο μέρες σκεφτόμουνα, τι έγινε η Μπέρνυ και την χάσαμε απο τον…ορίζοντα;
Η απουσία σου πάντα γίνεται αντιληπτή οπως θα εχεις καταλάβει.
Καλό Αυγουστο σε ολους.
Υ.Γ. Το ποστ του Πάνου μου θύμισε οτι ειμαστε αρκετό καιρό γνωστοι στην Καλύβα. Φτου να μη ματιαστούμε!!!!
Αυγούστου 1, 2010 στις 11:35 πμ
Ενη
Γιαννη 2
Mόνο να μην περιοριστείς στις “ερωτικές σου συνευρέσεις” οπως μας εχεις πεί κάποτε, αν θυμάμαι καλά, για τις “περιπέτειές” σου στη Βόρειο Ελλάδα.
Γνωστα δηλαδή πράγματα σε άλλους γεωγραφικούς χώρους.
Αυγούστου 1, 2010 στις 12:03 μμ
bernardina
Καλημέρα σχο, γειά σου Ενάκι!
Το αεροδρόμιο του Γιβραλτάρ πραγματικά takes the cake που λένε και οι αγγλοσάξωνες. Αλλά πού να δεις την αγορά της Μπανγκόκ και το τρένο της:
καλό; Αυτό πάει να πει συμβίωση και εκμετάλλευση του χώρου!
Η απουσία μου σήμαινε απλώς ότι λόγω θερινής ραστώνης έχω κατεβάσει ρυθμούς και κινούμαι γενικώς πιο χαλαρά χωρίς να κάνω τις κλασικές διακοπές. Όμως δεν ήταν δυνατόν να μην ευχηθώ καλό μήνα στους συγκαλυβίστες και ν’ αφήσω ασχολίαστο ένα τόσο… φρουτώδες ποστ!
Αυγούστου 1, 2010 στις 12:17 μμ
papousk
…πάλι του χρόνου να μας βρεις, ΕΔΏ να??……….. Καλό Μήνα λέμε !!!