prespes26august2009 005

Εξήντα χρόνια συμπληρώνονται αυτές της μέρες από το τέλος των μαχών σε Γράμμο- Βίτσι, το οποίο  θεωρείται, συμβολικά, ως το σημείο λήξης του Εμφυλίου πολέμου 1943-49. Χθες, έξω από το χωριό Πύλη των Πρεσπών, είδα και φωτογράφισα αυτό το μνημείο. Μάλλον δεν πρέπει να υπάρχει άλλο παρόμοιο σε ανοιχτό χώρο – τουλάχιστον δεν έχω δει εγώ.

Ούτε λόγος ότι και οι νεκροί του ΔΣΕ (υπολογίζονται μεταξύ 20 και 25 χιλιάδων) έχουν κι αυτοί το δικό τους δικαίωμα στη μνήμη. Το ερώτημα είναι για εμάς: όταν στήνουμε αγάλματα, γράφουμε ή συζητάμε το κάνουμε με τη λογική της ταύτισης ή με τη λογική της υπέρβασης; Το ερώτημα το είχε απαντήσει η νικηφόρος δεξιά, με τα μνημεία που έκαναν λόγο για κομμουνιστοσυμορίτες. Η (καθεστωτική) αριστερά δεν κάνει βέβαια λόγο, στη συγκεκριμένη περίπτωση, για μοναρχοφασίστες – αλλά το εννοεί. Και συντηρεί, με τον δικό της τρόπο και για τους δικούς της λόγους, μιαν ανομολόγητη παράταση του Εμφυλίου, στις συνειδήσεις.

*

Για την τελευταία ήττα του ΔΣΕ (από το ΚΚΕ) δείτε εδώ:

http://panosz.wordpress.com/2007/01/24/civil_war-20/