Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο για εκείνη την ιστορική περίοδο είναι το να έχεις τη δυνατότητα να αλλάξεις τον κόσμο και να καταλήγεις στην πιο μαύρη χούντα. Οι αναφορές για τα πρώτα χρόνια μετά την επανάσταση μιλάνε για πρωτοφανή ενθουσιασμό του κόσμου να αλλάξει τη χώρα, να την πάει μπροστά, άνθρωποι να δουλεύουν εθελοντικά κτλ. Η δε καλλιτεχνική δημιουργία ήταν απλά συγκλονιστική (Αϊζενστάιν, Σοστακόβιτς, ίσως οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες του 20ου αιώνα κατά τη γνώμη μου, τι να πει κανείς;), μια πραγματική αναγέννηση μετά το ντεκαντάνς της τσαρικής Ρωσίας. Να έχεις όλα αυτά στα χέρια σου, τον κόσμο μαζί σου, και να καταλήγεις στη χειρότερη χούντα του 20ου αιώνα με 20,000,000 νεκρούς χρειάζεται πραγματικά προσπάθεια. Θα μπορούσε να είναι θέμα προσώπων, αλλά γιατί όλα δεν άλλαξαν επί Χτουτσώφ; δεν είμαι σίγουρος, φιλικά,
Δεν ξερω ποσο ειχαν τον κοσμο μαζι τους αλλα παντως κανονικες εκλογες δεν κερδισαν ποτε.Αμεσως μολις κατελαβαν την εξουσια to 1917 προκηρυξαν εκλογες και πηραν 25% (λιγοτερο και απο τη Νεα Δημοκρατια τωρα να φαντασθεις) και οταν τους καταψηφισε η Βουλη τη διελυσαν.
Καλησπέρα… μόνο ιστορικό ενδιαφέρον έχουν τα ανωτέρω, αφού η πραγματική πολιτική ιστορία δεν γράφεται από πρόσωπα, αλλά από τις μάζες και τις δυναμικές που κατά καιρούς τις χειραγωγούν για το συμφέρον…
Θυμάμαι στα φοιτητικά χρόνια τις “πολιτικές ομάδες” που αυτοαποκαλούνταν Μαοϊκοί ή Τροτσκιστές και παπαγάλιζαν θλιβερά τσιτάτα, χωρίς βέβαια να έχουν ιδέα για τα πρόσωπα ή τα έργα τους…
Ευτυχώς από την εποχή μου και μετά τούτα όλα έχουν ξεθωριάσει, ούτε είναι και ελκυστικά… Δεν έχουν καμιά σημασία δλδ…
“Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο για εκείνη την ιστορική περίοδο είναι το να έχεις τη δυνατότητα να αλλάξεις τον κόσμο και να καταλήγεις στην πιο μαύρη χούντα.”
Αναμφισβήτητα, δεν υπήρξε ποτέ η δυνατότητα… Το στοίχημα πάντοτε παιζόταν… Όσο για τον Λένιν με τα 25 μισθολογικά κλιμάκια, σήμερα θα έκανε και τους συνδικάλιστές της… ΔΑΚΕ να τον κατηγορήσουν για … νεοφιλελευθερισμό… Ενώ σαφώς πίσω από το σαρδόνιο χαμόγελο και γυαλάκι του Λέοντα και τις μουστάκες του Σήφη, παιζόταν ο αγώνας για την κατοχή και εδραίωση μιας εξουσίας με πήλινα πόδια…
Δεξιέ, έχεις δίκιο στα ποσοστά, αλλά μην ξεχνάς ότι ακόμη κι αν δεν υποστηρίζεις κάτι πολλές φορές έχεις προσδοκίες πίσω από αυτό (πολλά τα παραδείγματα).
nikiplos, υπάρχει και η άλλη θεωρία ότι η Ρωσία μπορεί να διοικηθεί μόνο με έναν τσάρο (οποιουδήποτε χρώματος), αλλά σε κάθε περίπτωση κρίμα που δεν ευδοκίμησε μια τόσο πολλά-υποσχόμενη ιστορία.
5 σχόλια
Ροή σχολίων γι' αυτό το άρθρο
Οκτωβρίου 31, 2009 στις 9:57 μμ
Δύστροπη Πραγματικότητα
Εξίσου ωμός δυστυχώς. Η βαρβαρη καταστολή της εξέγερσης της Κροστάνδης ήταν δικό του έργο, όντας αρχηγός του κόκκινου στρατού.
Νοεμβρίου 1, 2009 στις 12:18 μμ
Belbo
Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο για εκείνη την ιστορική περίοδο είναι το να έχεις τη δυνατότητα να αλλάξεις τον κόσμο και να καταλήγεις στην πιο μαύρη χούντα. Οι αναφορές για τα πρώτα χρόνια μετά την επανάσταση μιλάνε για πρωτοφανή ενθουσιασμό του κόσμου να αλλάξει τη χώρα, να την πάει μπροστά, άνθρωποι να δουλεύουν εθελοντικά κτλ. Η δε καλλιτεχνική δημιουργία ήταν απλά συγκλονιστική (Αϊζενστάιν, Σοστακόβιτς, ίσως οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες του 20ου αιώνα κατά τη γνώμη μου, τι να πει κανείς;), μια πραγματική αναγέννηση μετά το ντεκαντάνς της τσαρικής Ρωσίας. Να έχεις όλα αυτά στα χέρια σου, τον κόσμο μαζί σου, και να καταλήγεις στη χειρότερη χούντα του 20ου αιώνα με 20,000,000 νεκρούς χρειάζεται πραγματικά προσπάθεια. Θα μπορούσε να είναι θέμα προσώπων, αλλά γιατί όλα δεν άλλαξαν επί Χτουτσώφ; δεν είμαι σίγουρος, φιλικά,
Νοεμβρίου 1, 2009 στις 12:53 μμ
δεξιος
Δεν ξερω ποσο ειχαν τον κοσμο μαζι τους αλλα παντως κανονικες εκλογες δεν κερδισαν ποτε.Αμεσως μολις κατελαβαν την εξουσια to 1917 προκηρυξαν εκλογες και πηραν 25% (λιγοτερο και απο τη Νεα Δημοκρατια τωρα να φαντασθεις) και οταν τους καταψηφισε η Βουλη τη διελυσαν.
Νοεμβρίου 2, 2009 στις 1:58 πμ
nikiplos
Καλησπέρα… μόνο ιστορικό ενδιαφέρον έχουν τα ανωτέρω, αφού η πραγματική πολιτική ιστορία δεν γράφεται από πρόσωπα, αλλά από τις μάζες και τις δυναμικές που κατά καιρούς τις χειραγωγούν για το συμφέρον…
Θυμάμαι στα φοιτητικά χρόνια τις “πολιτικές ομάδες” που αυτοαποκαλούνταν Μαοϊκοί ή Τροτσκιστές και παπαγάλιζαν θλιβερά τσιτάτα, χωρίς βέβαια να έχουν ιδέα για τα πρόσωπα ή τα έργα τους…
Ευτυχώς από την εποχή μου και μετά τούτα όλα έχουν ξεθωριάσει, ούτε είναι και ελκυστικά… Δεν έχουν καμιά σημασία δλδ…
“Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο για εκείνη την ιστορική περίοδο είναι το να έχεις τη δυνατότητα να αλλάξεις τον κόσμο και να καταλήγεις στην πιο μαύρη χούντα.”
Αναμφισβήτητα, δεν υπήρξε ποτέ η δυνατότητα… Το στοίχημα πάντοτε παιζόταν… Όσο για τον Λένιν με τα 25 μισθολογικά κλιμάκια, σήμερα θα έκανε και τους συνδικάλιστές της… ΔΑΚΕ να τον κατηγορήσουν για … νεοφιλελευθερισμό… Ενώ σαφώς πίσω από το σαρδόνιο χαμόγελο και γυαλάκι του Λέοντα και τις μουστάκες του Σήφη, παιζόταν ο αγώνας για την κατοχή και εδραίωση μιας εξουσίας με πήλινα πόδια…
Νοεμβρίου 2, 2009 στις 10:42 πμ
Belbo
Δεξιέ, έχεις δίκιο στα ποσοστά, αλλά μην ξεχνάς ότι ακόμη κι αν δεν υποστηρίζεις κάτι πολλές φορές έχεις προσδοκίες πίσω από αυτό (πολλά τα παραδείγματα).
nikiplos, υπάρχει και η άλλη θεωρία ότι η Ρωσία μπορεί να διοικηθεί μόνο με έναν τσάρο (οποιουδήποτε χρώματος), αλλά σε κάθε περίπτωση κρίμα που δεν ευδοκίμησε μια τόσο πολλά-υποσχόμενη ιστορία.