«Είκοσι χρόνια πέρασαν από την πτώση του «τείχους του αίσχους»», που χώριζε το Ανατολικό Βερολίνο και το Δυτικό για δεκαετίες …
Και επτά χρόνια μετά την ανέγερση του “τείχους της ντροπής” που χωρίζει την ιστορική Παλαιστίνη. Αν μπορούσε το Ισραήλ να γιορτάζει την επέτειο αυτή θα το έκανε αταλάντευτα, όπως κάνουν σήμερα οι Γερμανοί. Αυτό το “τείχος” που έχει ανεγερθεί με πρόσχημα την “ασφάλεια” έγινε ένα τείχος απομόνωσης του ξεριζωμένου λαού από τον “εκλεκτό λαό”. Δεν χώρισε μόνο την μητέρα γη και την κατεχόμενη, αλλά τη γη από τα παιδιά της, χώρισε τα παιδιά της γης από τα χωράφια τους (…)
Ο Αραβας πολίτης δεν μπορεί παρά να απογοητεύεται όταν βλέπει τους Γερμανούς να γιορτάζουν την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. (…) Απογοητεύεται τώρα που βλέπει νέους Γερμανούς που σκαρφάλωναν τότε, το 1989, κρατώντας τα σκεπάρνια και ενθουσιασμένοι να γκρεμίζουν το τείχος. Το ίδιο πήγαν επαναλάβουν νεαροί Παλαιστίνιοι, σκαρφάλωσαν στο “τείχος της ντροπής” προσπάθωντας με τα σκεπάρνια να το γκρεμίσουν, αλλά μάταια· ο ισραηλινός στρατός τούς ανέμενε (…). Η σκηνή αυτή είχε μέσα της τον ενθουσιασμό των Γερμανών και την απογοήτευση των Παλαιστίνων. Αυτό το μικρό όνειρο γρήγορα διαλύθηκε κάτω από τα πυρά Ισραηλινών στρατιωτών.
4 comments
Comments feed for this article
Νοεμβρίου 10, 2009 στο 11:26 μμ
sonafets
Μία από τις πιό αναγκαίες στιγμές της ιστορίας έλαβε χώρα πριν 20 χρόνια στο Βερολίνο.Η πτώση του τείχους συνόδευσε το τέλος του κομμουνιστικού ονείρου με την λενινιστική εκδοχή του καί την σταλινική εφαρμογή του.Πολλοί κήνσορες της συντήρησης με σπουδή καί έκδηλη χαιρεκακία βιάστηκαν να μιλήσουν γιά το τέλος της ιστορίας.Ενώ η Αριστερά σ’όλες εκφράσεις της, αμήχανη,ενοχική καί ανεπαρκής αναμασούσε τις αιτίες,γιατί αδυνατούσε να προδιαγράψει θετικούς βηματισμούς στον σύγχρονο κόσμο.Τώρα είκοσι χρόνια μετά,αφού περιπλανηθήκαμε σε δρόμους ευκαιριακούς,σε δρόμους τρίτων,σε δρόμους άγονων ελπίδων,όσοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι τα σκιρτίσματα της ιστορίας τελειωμό δεν έχουν καί τα όσα πιστέψαμε καί ονειρευθήκαμε αξίζουν μιάς δεύτερης ευκαιρίας,μήπως οφείλουν να στοιχηθούν σε νέες γόνιμες περιπέτειες?Μήπως αντί να “γιορτάζουμε” τις πτώσεις,αποπειραθούμε μια νέα Ανόρθωση? ΜΗΠΩΣ?
Νοεμβρίου 12, 2009 στο 11:01 πμ
nikiplos
Άλλο τείχος το ένα, άλλο το άλλο…
Το τείχος του Βερολίνου φτιάχτηκε τάχα, για να προστατέψει τον σοσιαλισμό μην τον κλέψουν οι ΔυτικοΓερμανοί…
Φυσικά, φτιάχτηκε για να μαντρώσει τους Ανατολικογερμανούς…
Το τείχος της Παλαιστίνης, είναι τείχος αποκλεισμού. Είναι τείχος ντροπής που σύντομα φυσικά θα αποδειχτεί τείχος Ιεριχού…
Δεν βλέπω το λόγο της καζαντζίδειας περιγραφής του άρθρου αλλά και από το αντίστοιχο του κου Σταυρόπουλου ναυτίλου… Δλδ όταν σε κάποιο μέρος του κόσμου το τείχος πέφτει, δεν είναι θετικό? Δεν μπορεί να εμπνεύσει να πέσουν και τα δικά μας τείχη (Λευκωσίας – Ισραήλ?)
Το μήνυμα του τείχους του Βερολίνου είναι “όχι άλλα τείχη”. Σε έναν κόσμο που ήδη υψώνει το ένα τείχος μετά το άλλο. Ο εύπορος κόσμος (ΗΠΑ, Δυτική Ευρώπη), στήνει νέα τείχη ανάσχεσης των παρίων του τρίτου κόσμου… Αύριο οι εύποροι θα έχουν συγκροτήματα κατοικιών – κάστρα προστατευμένα από τους “χαχώλους” και τους λογής τυχαίους τιποτένιους. Με οπλισμένους σαν αστακούς φουσκωτούς που θα τους φυλάνε…
Όμοια με τον 18ο αιώνα του laissez faire, που οι αριστοκράτες πετούσαν απέξω τους αβράκωτους…
Νοεμβρίου 12, 2009 στο 11:40 πμ
δεξιος
Το τειχος που επεσε χωριζε το ιδιο εθνος ενω το αλλο διαφορετικα και αλληλομισουμενα εθνη.
Βεβαιως εσχατως κυκλοφορει στην Ελλαδα η φημη οτι τα εθνη καταργουνται.Ας στειλουν τους καθηγητες των πανεπιστημιων μας σε Ισραήλ και Παλαιστινη για να τους διαφωτισουν επι των εξελιξεων αυτων γιατι εχουν μεινει πισω.
Νοεμβρίου 12, 2009 στο 11:51 πμ
nikiplos
Δεν νομίζω ότι καταργούνται. Απλά η παγκοσμιοποίηση επιβάλει πλέον για επιχειρηματικούς κυρίως λόγους πολυεθνικά κράτη και κοινότητες…
Τα Εθνικά κράτη αποτελούν ήδη παρελθόν. Την ομοψυχία ενός λαού και τον πατριωτισμό του τον επιβάλει η οργάνωση ενός κράτους, ο δημιουργικός πολιτισμός του, οι ίσες ευκαιρίες κλπ Αυτός ο Λαός μπορεί κάλλιστα να είναι πολυεθνικός, όπως οι Ρωμαίοι κάποτε…
Αντίθετα το εθνικό κράτος και ο πολιτισμός που εξαντλείται στη γλώσσα και τη θρησκεία δεν εγγυάται απολύτως τίποτε… [Καλά θα κάνουν οι Παλαιστίνιοι και Ισραηλινοί να έρθουν στην Ελλάδα να διδαχθούν τι ομοψυχία παρέχει το "ένα κράτος μια θρησκεία" απο τους δικούς μας αλλεπάλληλους εμφύλιους σπαραγμούς ενός μόλις 150 χρόνια εθνικού κράτους]
Και καλό είναι να σταματήσουμε να ισχυριζόμαστε ότι “η ΕΥΑ μας παρέσυρε κλπ”
Ο καλύτερος εγγυητής των συνόρων δεν είναι παρά ένα οργανωμένο ουμανιστικό κράτος βαθιά δημοκρατικό. Η σταθερότητα της Γαλλίας, και των ΗΠΑ διδάσκει κάτι. Ακόμη και οι απολίτιστοι Αγγλέτεροι, που αν δεν είχαν το νησί, αλλιώς θα ήταν σήμερα.