Αρκεί ένα άτομο σε μια ομάδα να αισθανθεί μοναξιά, για να αρχίσει το ίδιο συναίσθημα να εξαπλώνεται σταδιακά και στους άλλους σαν κολλητικός ιός, και μάλιστα ο «ιός» αυτός πλήττει ευκολότερα τις γυναίκες.  Τα παραπάνω, είναι το συμπέρασμα μιας έρευνας που έγινε από επιστήμονες με επικεφαλής τον ψυχολόγο Τζον Κατσιόπο του πανεπιστημίου του Σικάγο, σε συνεργασία με ερευνητές από την Ιατρική Σχολή του πανεπιστημίου Χάρβαρντ και του πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας-Σαν Ντιέγκο, και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Journal of Personality and Social Psychology.
Οι ερευνητές πήραν τις πληροφορίες τους από ένα πλήθος ανθρώπων που βίωναν τη μοναξιά, από φίλους και συγγενείς τους, (συνολικά κάπου 5100 ανθρώπους), και οι πληροφορίες αυτές αφορούσαν τη σχέση μεταξύ των συναισθημάτων που ένιωθαν και τη διαχρονική εξέλιξη των φιλικών και άλλων κοινωνικών σχέσεων τους.
Με βάση της πληροφορίες αυτές, οι ερευνητές έφτιαξαν μια εικόνα για τις κοινωνικές διασυνδέσεις των επιμέρους ατόμων και τον μέσο αριθμό των μοναχικών ημερών στη ζωή τους. Έτσι, ανακάλυψαν ότι οι μοναχικοί άνθρωποι καταφέρνουν να μολύνουν τους γύρω τους με αρνητικά συναισθήματα, με συνέπεια όλο και περισσότεροι άνθρωποι να μετακινούνται προς το περιθώριο της κοινωνικότητας. Εάν ο γείτονας ενός μοναχικού ατόμου νιώθει κι αυτός μεγαλύτερη μοναξιά, θα το μεταδώσει στο δικό του γείτονα ή φίλο κ.ο.κ, με συνέπεια σιγά-σιγά  να μεγαλώνει η αλυσίδα των μοναχικών ανθρώπων, οι οποίοι δεν εμπιστεύονται τους άλλους και δεν ανοίγονται σε αυτούς, κάτι που δυσκολεύει τη δημιουργία ή τη συνέχιση μιας φιλίας.
«Ολα αυτά σημαίνουν ότι το κοινωνικό μας σύστημα μπορεί να ξεφτίσει στα άκρα του, σαν πλεχτό που ξηλώνεται», όπως το έθεσε ο Αμερικανός καθηγητής Τζον Κατσιόπο.
Η μοναξιά γίνεται λιγότερο κολλητική, όσο πιο μακρινός είναι ο βαθμός της σχέσης μεταξύ των ανθρώπων. Οι ερευνητές υπολόγισαν ότι ένα άτομο αυξάνει την πιθανότητά του να νιώσει μοναξιά κατά  52%  αν ο στενός φίλος του νιώθει το ίδιο (πρώτος βαθμός). Το ποσοστό πέφτει στο 25%, αν μοναχικός είναι ο φίλος του φίλου (δεύτερος βαθμός) και στο 15% αν μοναχικός είναι ο φίλος του φίλου του φίλου (τρίτος βαθμός). Ο αριθμός των μελών της οικογένειας κάποιου δεν φαίνεται να επηρεάζει ιδιαίτερα το βαθμό της μοναξιάς.
Η μοναξιά με τη σειρά της, όπως έχουν δείξει άλλες μελέτες, σχετίζεται με διάφορες ψυχικές (κατάθλιψη κ.α.), αλλά και σωματικές παθήσεις λόγω της εξασθένησης του ανοσοποιητικού συστήματος. Γι’ αυτό οι σύγχρονες κοινωνίες πρέπει να φροντίσουν πιο ενεργά για την καταπολέμηση της μοναξιάς και την επανακοινωνικοποίηση των ατόμων που ζουν κυριολεκτικά και ψυχολογικά στο περιθώριο. Οι φίλοι έχουν να παίξουν εδώ ένα ουσιαστικό ρόλο. Πρέπει να αναγνωρίζουν τα συμπτώματα και να βοηθούν τους μοναχικούς προτού φθάσουν στα άκρα.  Αν φτάσουν σε ακραίες καταστάσεις μοναξιάς, οι κοινωνίες τους τείνουν να αποβάλλουν τους μοναχικούς ανθρώπους, και το ντόμινο της κατάρρευσης αρχίζει.