Σε κοίταζα μ' όλο το φως και το σκοτάδι που έχω
…από το Σεπτέμβρη του 2005, όταν άρχισα να μπλογκάρω. Αλλά, εκείνα που δεν πρόλαβα να γράψω στο πληκτρολόγιο, παρ’ όλο που ήταν έτοιμα στο μυαλό μου, είναι πολύ περισσότερα.
Βυθισμένες βαρκούλες στο λιμάνι - δεν αξιώθηκαν να ταξιδέψουν στις θάλασσες του διαδικτύου.
 | Ermippos on Που πήγαν τα λεφτά; |
 | ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ on Η Ελλάδα δεν παίζεται σε … |
| ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ on Πώς τα πακέτα διάσωσης σώζουν … |
| ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ on Που πήγαν τα λεφτά; |
| ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ on Που πήγαν τα λεφτά; |
 | Αφώτιστος Φιλέλλην on Παίζοντας με τη φωτιά |
| Αφώτιστος Φιλέλλην on Παίζοντας με τη φωτιά |
 | Πάνος on Η Ελλάδα δεν παίζεται σε … |
 | σχολιαστης on Günter Grass “Η ντροπή τ… |
| ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ on Παίζοντας με τη φωτιά |
| Αφώτιστος Φιλέλλην on Günter Grass “Η ντροπή τ… |
 | ιερεμίας on Παίζοντας με τη φωτιά |
| ιερεμίας on Παίζοντας με τη φωτιά |
 | Άγγελος on Günter Grass “Η ντροπή τ… |
| Αφώτιστος Φιλέλλην on Αμφιβάλλει ακόμα κανείς ότι η … |
12 σχόλια
Ροή σχολίων γι' αυτό το άρθρο
Ιανουαρίου 27, 2010 στις 10:41 μμ
Sotiris Kanell.
Να φτάσεις εκατό, τις χιλιάδες….
Και τις βαρκούλες. Κι αυτές να βρεις καιρό να τις ταξιδέψεις..
Ιανουαρίου 27, 2010 στις 11:06 μμ
Δύστροπη Πραγματικότητα
Έτσι γίνεται ρε Πάνο, αυτά που λέμε είναι πάντα λιγότερα από αυτά που θα θέλαμε να πούμε και αυτά που κάνουμε λιγότερα από αυτά που θέλαμε να κάνουμε.
Αλλά, οσο και εαν υπάρχουν κάποιες βαρκούλες βυθισμένες στο λιμάνι, πάντα θα υπάρχουν και αυτές, έστω οι λιγότερες, που θα προσφέρουν απολαυστικά ταξίδια στους διαδικτυακούς ωκεανούς…
Ιανουαρίου 27, 2010 στις 11:20 μμ
Ενη Καπαζογλου
Πω πω, τι ποιητικη μελαγχολια ειναι αυτη που “αναδυεται” και απο το ποστ και απο το πιο πανω σχολιο!!!!
Oντως δεν προλαβαινουμε στο διαστημα μιας “ζωης” να κανουμε και να πουμε ο,τι θελαμε. Γι αυτο προλαβετε την ευκαιρια που δινει τουλαχιστον το διαδικτυο, σε ο,τι αφορα την …..ταχυτητα μεταδοσης των λογων.
Ιανουαρίου 28, 2010 στις 2:28 πμ
Rodia
Μ’ εκανες και το εψαξα το θεμα… και τι βρηκα;
Καταθετω τα στοιχεια εδω, για χαρη της ιστοριας!
taparaponasas stoNATO 293 Posts
taparaponasas stonOHE 317 Posts
taparaponasas stoMIXER 679 Posts
Andreas Latzko 20 Posts
Otikatsi 34 Posts
blogometro – Rodia’s stories 184 Posts
painting my soul 68 Posts
pictures3000 115 Posts
autox8on *διαβαζεται κατα μηνες* 105 Posts
Cloud without pants 286 Posts
η ροδια ουρλιαζει ψιθυριστα 377 Posts
Rodia Mixer 1,215 Posts
Rodia’s Music Galaxy 99 Posts
συνολο= 3,792 posts
(απο τις 21/11/2005, χωρια τα posts στα ομαδικα blogs) Τρομαξα!!!!!
Ιανουαρίου 28, 2010 στις 4:04 μμ
Παπούλης
τετράκλωνη και εις ανώτερα……
Πάνο
σήμερα αυτό το ελάχιστο με συγκίνησε πργματικά , γιατί θα εκκρεμούν πάντα αυτά που δεν είπαμε ή δεν γράψαμε……. νάστε καλά όλοι εκεί πάνω
Ιανουαρίου 28, 2010 στις 6:35 μμ
cirut
Τα λόγια που θάρθουν, έχουν προσάναμμα τα λόγια που δε λέχθηκαν, μα γεννήθηκαν.
Ιανουαρίου 29, 2010 στις 12:08 πμ
robin
Ακόμα να συνέλθω από το χθεσινό (27-01-2010) σοκ. Που να το πεις και να σε πιστέψουν;
Σε διαβάζω εδώ και καιρό. Συνάντησα το blog σου για πρώτη φορά όταν έβαλα στην μηχανή του google την λέξη ‘Μελιγαλάς’. Από τότε σε επισκέπτομαι τακτικά. Το συγκεκριμένο post ήταν διαφωτιστικό και κρατούσε αποστάσεις από τα άκρα. Πράγμα πολύ δύσκολο όταν καταπιάνεται κανείς με ένα τόσο ευαίσθητο θέμα. Είπα: ‘Επιτέλους μια φωνή που δεν μοιάζει με τις άλλες’.
Μου είχε δημιουργηθεί η περιέργεια πως (και όχι ποιος) θα μπορούσε να ήταν ο καλυβάρχης. Σε τι πιστεύει, ποιες οι καταβολές του, από ποιο πολιτιστικό/πολιτικό background προέρχεται κ.α. Φυσικά δεν περίμενα ποτέ ότι θα σε συναντούσα. Όμως, ο ‘καλός θεούλης’….
Φίλτατε Πάνο καλό κουράγιο και ένα μεγάλο ευχαριστώ!
Άλλωστε, τα 3000 post είναι μόνο η αρχή
ΥΓ. Ο κ. Ανέστης και η κ. Γαλήνη είναι καλά!
Ιανουαρίου 29, 2010 στις 8:54 πμ
Πάνος
robin,
καλημέρα!
Το πιο σημαντικό από τα παράπλευρα οφέλη του μπλόγκιν είναι η γνωριμία / επαφή με πρόσωπα που αλλιώς δεν θα τα συναντούσε κανείς ποτέ. Προσωπικά ήμουν εξαιρετικά τυχερός σε αυτό το επίπεδο – κάποιες από αυτές τις επαφές έχουν εξελιχθεί σε πραγματικές φιλίες, της πραγματικής ζωής.
Ιανουαρίου 29, 2010 στις 9:59 πμ
sarant
Συγχαρητήρια! 3000 ποστ…
Παναπεί, Πάνο, σχεδόν 2 την ημέρα, κατά μέσο όρο (και παρά τα χαζάν πιρούιτ) -μωρέ μπράβο!
Ιανουαρίου 29, 2010 στις 10:07 πμ
σχολιαστης
Πάνο, μετράς και αυτά των συνεργαζόμενων με την καλύβα;
Ιανουαρίου 29, 2010 στις 10:22 πμ
Πάνος
Όχι.
Ιανουαρίου 29, 2010 στις 11:42 πμ
sissa ben dahir
Τα πιο ωραία παραμύθια απ’ όσα έχεις διηγηθεί. αχ είν’ εκείνα που μιλούσαν για τα παιδιά που ‘χουν χαθεί.
Μακάρι νά συμπληρώνεις δύναμη γραφής απ’ όλους όσους σαν εμένα την χάνουν βαθμιαία.