…ή μήπως ιδανικός και άξιος ποιητής;
Όπως και νάναι ο Νίκος Καββαδίας συμπληρώνει φέτος 100 χρόνια από τη γέννησή του και, σήμερα, 35 χρόνια από τότε που μας άφησε.
Καλυβιστας
Τελευταια σχολια
 | kimon on Πέτρος Κωστόπουλος: ανεμομαζώμ… |
 | Μιχάλης Μιχελής on Πέτρος Κωστόπουλος: ανεμομαζώμ… |
 | GB on Πέτρος Κωστόπουλος: ανεμομαζώμ… |
 | Πάνος on Το τσεκούρι λέγεται τώρα … |
 | Βασίλης on Το τσεκούρι λέγεται τώρα … |
| Πάνος on Πέτρος Κωστόπουλος: ανεμομαζώμ… |
| Πάνος on Πέτρος Κωστόπουλος: ανεμομαζώμ… |
| Μιχάλης Μιχελής on Πέτρος Κωστόπουλος: ανεμομαζώμ… |
| Μιχάλης Μιχελής on Πέτρος Κωστόπουλος: ανεμομαζώμ… |
 | ο δείμος του πολίτη on Πέτρος Κωστόπουλος: ανεμομαζώμ… |
 | σχολιαστης on «Σχέδιο Μάρσαλ» ζητάει το… |
| Μιχάλης Μιχελής on «Σχέδιο Μάρσαλ» ζητάει το… |
| σχολιαστης on «Σχέδιο Μάρσαλ» ζητάει το… |
| Μιχάλης Μιχελής on Ο Νίκος Μπελογιάννης για τη χρ… |
| Πάνος on Το τσεκούρι λέγεται τώρα … |
5 σχόλια
Ροή σχολίων γι' αυτό το άρθρο
Φεβρουαρίου 10, 2010 στις 11:24 πμ
Νίκος Κουμεντάκης
“Τίποτα στα χεράκια μου,μάνα μου δε φτουράει,
έρωτες μαλαματικά,ξόμπλια και φυλαχτά,
σιχαίνομαι το ναυτικό,που εμάζεψε λεφτά,
εμούτζωσε τη θάλασσα,και την εκατουράει”…
Φεβρουαρίου 10, 2010 στις 11:48 πμ
koyan
Τα 100 χρόνια από την γέννησή του συμπληρώθηκαν τον Ιανουάριο. Όχι “σήμερα” αλλά “φέτος” λοιπόν.
Τα 35 χρόνια από τον θάνατό του συμπληρώνονται σήμερα.
Φεβρουαρίου 10, 2010 στις 11:59 πμ
Αγγελής
…ιδανικος, αξιος και αξεπεραστος!!!
Ένα αγνωστο ποιημα του με απιστευτους στιχους ειναι αυτο που παραθετω…
Στίχοι: Νίκος Καββαδίας
Μουσική: Χάρης Παπαδόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Λέκκας
Ήτανε ντάλα μεσημέρι κι έδειξε μεσάνυχτα.
Έλεγε η μάνα του παιδιού: ‘Καμάρι μου κοιμήσου’.
Όμως τα μάτια μείνανε του καθενός ορθάνοιχτα
τότε που η ώρα ζύγιαζε με ατσάλι το κορμί σου.
Λεφούσι ο άσπρος μέρμηγκας, σύννεφο η μαύρη ακρίδα.
Όμοια με τις Μανιάτισσες μοιρολογούν οι Σχόλες.
Λάκισε ο φίλος, ο αδελφός. Που μ’ είδες και που σ’ είδα;
Φυλάει το αλώνι ο Σφακιανός κι ο Αρίδα την κορίδα.
Ποιος το ‘λεγε, ποιος το ‘λπιζε και ποιος να το βαστάξει.
Αλάργα φεύγουν τα πουλιά και χάσαν τη λαλιά τους.
Θερίζουν του προσώπου σου το εβένινο μετάξι,
νεράιδες και το υφαίνουνε να δέσουν τα μαλλιά τους.
Πάνθηρας ακουρμάζεται θωράει και κοντοστέκει.
Γλείφει τα ρόδα απ’ τις πληγές, μεθάει και δυναμώνει.
Ξέρασε η γη τα σπλάχνα της και πήδησαν δαιμόνοι.
Σφυρί βαράει με δύναμη, μένει βουβό τ’ αμόνι.
Πυγολαμπίδες παίζουνε στα μάτια τ’ ανοιχτά.
Στ’ ‘ομορφο στόμα σου κοιμήθηκε ένας γρύλος.
Πέφτει από τα χείλη σου που ακόμα είναι ζεστά,
ένα σβησμένο cigarillos.
Τ’ όνειρο πάει με τον καπνό στον ουρανό,
έσμιξε πια με το καράβι του συννέφου.
Το φως γεννιέται από παντού μα είναι αχαμνό
και τα σκοτάδια το ξεγνέθουν και σου γνέφουν.
Χοσέ Μαρτί (κόνδορας πάει και χαμηλώνει,
περηφανεύεται, ζυγιάζεται, θυμάται.
Με τα φτερά του θα σκοτείνιαζ’ ένα αλώνι).
Απόψε οι δυο συντροφιαστοί θα πιείτε μάτε.
Φτάνει ο Μπολίβαρ καβαλώντας σαϊτάρι.
Παραμονεύει ορθή κουλέμπρα γκαστρωμένη.
Βότανα τρίβει η Περουβάνα σε μορτάρι
και μασουλάει φαρμακωμένη μανιτάρι.
Του Λόρκα η κόκκινη φοράδα χλιμιντράει
μ’ αυτός μπλεγμένος στα μετάξινα δεσμά του
μακρύ κιβούρι με τον πέτρινο κασμά του
σενιάρει ο φίλος και στο μπόι σου το μετράει
Γέροντας ναύτης με τα μούτρα πισσωμένα
βάρκα φορτώνει με την πιο φτηνή πραμάτεια.
Έχει τα χέρια από καιρό ψηλά κομμένα
κι ήθελε τόσο να σου σφάλαγε τα μάτια
Καλημερα απο την Αθηνα… (με κοτοσουποκαιρο)…μπλιαχ
Φεβρουαρίου 10, 2010 στις 12:08 μμ
Πάνος
koyan,
θενξ- το διόρθωσα!
*
Αγγελή,
κοτοσουπόκαιρος κι εδώ… καλημέρα!
Φεβρουαρίου 10, 2010 στις 7:38 μμ
sissa ben dahir
Μπορούσε απ τη μυρωδιά σου, όταν στεκόσουν δίπλα του, να σου πει αν η γυναίκα με την οποία κοιμήθηκες ήταν Παριζιάνα, Κογκολέζα ή Γιαπωνέζα…βεβαιώνει Ο Τσίρκας.
Για δυο πράγματα δεν γελιέμαι στη θωριά τους και στη μυρωδιά τους: για το πιοτό και για τις γυναίκες, κόμπαζε ο ίδιος κι έβαζε στοιχήματα γι αυτά.