Για δες με πως κατάντησα μέσα εις τας Ευρώπας
Εγώ που κάπνιζα Παλ-Μαλ, τώρα να ψάχνω γόπας…
Μου πήραν όλο το τουπέ, μου πήρανε τις κάρτες
Και ψάχνω νέον προορισμό να εύρω εις τους χάρτες.
Ανάθεμά τον τον Τρισέ, κατάρα στον Αλμούνια
Που φέρθηκαν στους Έλληνες σα νάτανε κουμμούνια
Τους σπάσανε τον τσαμπουκά, τους έκοψαν τη φόρα
Και άσπλαχνα τους έσπρωξαν στη μαύρη κατηφόρα.
*
Τώρα τραβάμε στον βυθό και ψάχνουμε τον πάτο
Ξέρουμε: το ποτήρι μας είν’ άδειο, ουχί γεμάτο.
Ξέρουμε: η μυτούλα μας που ‘μαθε στον Αρμάνι
Θα συνηθίσει στ’ άπλυτο και στο σκατό, χαρμάνι.
*
Ανάθεμά σε Σαρκοζύ, Μέρκελ ανάθεμά σε
Εφιάλτες να σε κυνηγούν τη νύχτα που κοιμάσαι
Και σαν χαράζει η αυγή, μαγκούφα με τον ΓΑΠ
Ν’ ακούς το κεφαλάκι μας: πέφτει και κάνει γκαπ.
*
Να ξέρετε όμως σύμμαχοι και φίλοι στην Ευρώπη
Αυτό που ξέρει η Μαριορή και ξέρει και η Πόπη:
Η Ελλάδα είν’ κακό σκυλί και κωλοπετσωμένη
Κι αν όλοι σας ψοφήσετε, εκείνη δεν πεθαίνει!
*
(Σχόλια ΜΟΝΟ σε ρίμες, πληζ!)
42 σχόλια
Ροή σχολίων γι' αυτό το άρθρο
Φεβρουαρίου 28, 2010 στις 10:40 μμ
Πάνος
.
.
.
Σαν αύριο εις τα εφτά*
-διαβήκαν τόσα χρόνια-
μια χελιδόνα διάβηκε
κι έφερε χελιδόνια.
Ο θείος ο Ισίδωρος
την πήρε απ’ το χέρι
και να πετά την έμαθε
σα νάτανε ξεφτέρι.
Από κοντά ζυγώσαμε
όλοι οι χελιδονάδες
μικρά παιδιά, μεσόκοποι
και μεγαλοκυράδες.
Αυτή η χελιδόνα μας
έγραψεν ιστορία
- κάποτε θα διδάσκεται
σ’ ομίλους και σχολεία.
Μ’ απόψε που γεννήθηκε
μια νέα χελιδόνα
έχω βαθιά μεσ’ την καρδιά
του θείου την εικόνα.
Γειά σου ρε θείε μερακλή
με το χελιδονείο
χίλια κι ακόμα χίλια γειά
στον μερακλή το θείο!
—
* 1/3/2007
http://panosz.wordpress.com/2007/03/01/helidona-3/
Φεβρουαρίου 28, 2010 στις 11:05 μμ
Παπούλης
.
.
.
Πάνο καλομελέτα το κι έρχεται το τσουνάμι
μαύρο χουνέρι βάλθηκε η Μέρκελ να μας κάμει
θα φάει , λένε , ο κώλος μας αγγούρι με το πήχυ
τη τρύπα δεν τη κλείνουνε χίλιες αράδες στίχοι
Του Θείου του Ισίδωρα ακούω τα μπινελίκια
πού έσερνε ολημερίς σε κείνα τα καθήκια
μαζί και στους καλυβιστές κι όλους τους ποιητάδες
και στη σκουπίτσα έκανε ολονυχτίς καντάδες
Θυμάμαι κειές τις εποχές , των στίχων αφθονία
η έμπνευση περίσσευε και στα Χελιδονεία
η ποίηση έρρεε , χρυσός , η πίστωση στα ύψη
αναρωτιέμαι η Χελιδών ήρθε ώρα για να σκύψει ;
Φεβρουαρίου 28, 2010 στις 11:08 μμ
Παπούλης
Για τους νεώτερους εδώ το επαναλαμβάνω
αγαπητοί σχολιαστές ακούσατε το Πάνο
όποιος θελήσει σχόλια να δώσει και να πάρει
θα πρέπει οπωσδήποτε να ξέρει να ριμάρει
Φεβρουαρίου 28, 2010 στις 11:11 μμ
Πάνος
.
.
.
Κι αν σκύψει (τάχα) η χελιδών
μπορεί και να πετάξει
πριν του ανηλεούς καυλού
το άκρον την πειράξει.
Το θέλει όμως ή δεν θε-
για πάντα αγνή να μείνει
ή το γουσταρει αφειδώς
στην ψύχρα να το δίνει;
Φεβρουαρίου 28, 2010 στις 11:42 μμ
suigeneris
Μην ειν στραβή η μοίρα μας
μη φταίει το ριζικό μας .. (;)
που ο Πόλσον και ο Όλι Ρεν
ζητάνε το χαμό μας ..(!)
Κοινοτικοί οι έλεγχοι και πρόσθετα τα μέτρα
μας πνίξανε τα χρέγια μας-μας βγάλανε στη σέντρα
Παναθέμα σε κοπελιά, εσύ η κουλοχέρα
σου β(γ)άλαν κωλοδάχτυλο-μα εσύ κοιτάζεις πέρα..(!)
εσύ ως άγαλμα θωρείς, λες κι είσαι σε βαφτίσα
μα οι λούστροι που σε κυνηγούν πλακώσαν τα γ@μη$@..
Δεν είδες μαύρους κόρακες που στήνουν τα μαντάτα
βγήκαν στη ρούγα και οιμωγούν πως πάλι κάν’ς ‘πατάτα’
στα fora πάλι τα διεθνή και στα μεγάλα πάλκα
στάθηκαν πάνω οι τσατσές μπλοκάροντας τα μάρκα..
και δεν μιλώ για τον Φερέ-μήτε για τον Ντ. & Καμπάνα
οι Γερμανοί ξανάρχονται μα φέρνουνε μπανάνα
και εις την Ψωροκώσταινα ζητούν τα οφειλόμενα
στη Μέρκελ δε την πέφτουμε σαν να ΄ναι καμιά γκόμενα..
Μας ζώσανε οι ύαινες σαν άκουσαν το ‘κραχ’
και τώρα εσύ μανίτσα μου πιάσε το αχ-και βαχ..
τούτοι είναι ανελέητοι, τσακάλια λυσσασμένα
και συ αθώα κορασίς που τρέχεις στα χαμένα
Πιάσανε να σε κυνηγούν
και ως το Βερολίνο
τα ουρλιαχτά ακούγονται
αλλά και εις το Πεκίνο .. 8)
το λέγω και το εννοώ
‘λιτεραλυ’ το εκφράζω,
εις του ντουνιά στα πέρατα
σημεία, ακούς, και τέρατα
Βγήκε κι άλλη η τρελλή η καλντεριμιτζού
μαινόμενη κι ουρλιάζοντας-να ψάχνει για τσαπού
και μες στην υστερία τους να κρώζουν οι Βρυξέλλες
πως τρωμε πεντοχίλιαρα σαν να ‘ναι καραμέλες
δραχμές, ναι καλά ακούσατε.. ακόμα μας προσγράφουν
πως τρώγαμε αλόγιστα-χρόνια πολλά και άκοπα
μα τώρα που ματώσαμε> στο στόμα μας το(ν) δίνουνε αδιάκοπα..
καθώς μας ‘απογράφουν’ ..
ΚΑΙ, άμα τους κεράσουμε κανένα κοκινέλλι
εκείνοι μας κατηγορούν πως πάμε στον Πετρέλλη
τα κλαμπ πως είναι φίσκα ντε, τα μπαρ και τα κουτούκια
στη χώρα που για έμβλημα ανάγει τα μπουζούκια
όσο να πεις-όσο να δεις> έχουνε κάποια δίκια
τόσο καιρό τους γκώσαμε με με ‘φίδια’ και με ‘φύκια’
πότε με τις απογραφές-και πότε με τα μούσια
το ψέμμα που τους χώσαμε αγγίζει τα Βαρδούσια
και κει που ήμασταν καλά και στήναμε κορδέλα
φτάκανε οι λογαριασμοί με τα ψηλά καπέλα
πάει και η λογιστική-μας κόψανε τα νούμερα
που στέλναμε εις την Κομισιόν> γιατί ‘ναι, λέει, φούμαρα..
εντέλει,
λέγεται πως στη χώρα μας δοξάζουμε τα ούζα
μα εκείνοι το γυρίσανε στεγνά εις την παρτούζα ..
και πάει το κοκκινέλι …
υγ. Πάνο μου, ναι αμάρτησα σαν είδα ετσά την ‘culpa’
άλλοι τραβάνε το σχοινί και άλλοι τρων την πούλπα ..
Φεβρουαρίου 28, 2010 στις 11:49 μμ
suigeneris
Παπούλη και Πανούλη μου
ενταύθα έσκασα μύτη
εστέ αμφοίν σε επαφήν..
η σύνδεση είναι δύσκολη σε τούτο εδώ το σπίτι
Μαρτίου 1, 2010 στις 12:29 πμ
Vita
Ω!βλέπω καλλιτεχνικά
Απόψε μας τα λέτε
και πως τις μαύρες ώρες μας
δεν κάθεστε να κλαίτε
«ο κουζουλός τον πόνο του
παρηγοριά τον έχει»
λέμε εμείς στα μέρη μας
χιονίζει ,λιάζει ή βρέχει
Μαρτίου 1, 2010 στις 12:45 πμ
Ενη Καπαζογλου
Xελιδονοκοριτσο επρεπε να φανει
για να μπορεσουμε του Sui μας
ν’ ακουμε τη φωνη
Ομως κακον καιρο εδιαλεξε
γιατι η χελιδονου
κοντευει απο τις culpes της
να γινει του “φτωχου”
Ομως ο σβερκος της, ως γνωστον,
ζυγον δεν υποφερει
Μαρτίου 1, 2010 στις 2:35 πμ
suigeneris
‘χελιδονοκόριτσο’-ω ναι κυρία Ένη (!)
μπορεί να έσυρα απ’ εδώ μα η αγάπη μένει .. 8)
Μαρτίου 1, 2010 στις 3:26 πμ
Γιάννης -2
Δεν είναι ο περσινός καιρός κι ο φετεινός χειμώνας
που οι Γερμανοί μας έβγαναν μέχρι και απαταιώνας
τώρα η Μέρκελ τους θα δει και που πονεί και φτάνει
γιατί εμάς ο Γιώργος πολλά απίδια πιάνει
Έτσι θα της τα πάρουμε όλα τα Ευρά της
και η κυρία μας θα μπει στα υποβρύχιά της……….
Μαρτίου 1, 2010 στις 10:10 πμ
Dralion
Η χαλιδόνα κλαίγεται, με δάκρυα που καίνε
της είπαν γιά τα χάλια της, οι γερμανοί πως φταίνε.
Αλλά δεν είναι οι γερμανοί, που κλέψαν τα ταμεία
ειν’ η ΓΑΠοκυβέρνηση, που δεν άφησε μία.
Οι ανίκανοι που κυβερνάν, της έκλεισαν το σπίτι
θεώρησαν κι οι γερμανοί, πως μοιάζει μ’ Αφροδίτη.
Ποιός μίλησε γι’ αγάλματα, ποιός είπε γιά κουλτούρα;
αν η Αφροδίτη ήταν εδώ, θα ήταν γιά σαβούρα.
Την χελιδόνα ξεγελάν, πως είν’ πολλοί οι τόκοι
την τρέλαναν, την φλόμωσαν, στα ψέμματα οι πασόκοι.
Τώρα λεν γιά ξεκάρφωμα, χρωστάνε κι άλλα οι ξένοι
γιατί τα προηγούμενα, τα ‘φαγαν διεφθαρμένοι.
Αν θέλεις χελιδόνα μου, φουστάνι να φορέσεις
μην τους ανέχεσαι άλλο πιά, θα πρέπει να τους χέσεις.
Να πάρεις άντρα δυνατό, τίμιο, με ψαρονέφρι
όχι άλλους ανίκανους, όχι άλλους σαν τον τζέφρυ.
* *
Όχι δεν ανάρρωσα, ακόμα είμαι στο στρώμα
αλλά μ’ αυτά που είδα εδώ, θα έπεφτα σε κώμα.
Με έσωσε ο Θανάσημος, που είπε σε μία στήλη
πως η ΓΑΠοκυβέρνηση, σας έκανε ρεζίλι.
Φεύγω απ το ίντερνετ καφέ, δεν ειμ’ καλά φοβάμαι
πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι κοντά σας θάμαι.
Μαρτίου 1, 2010 στις 12:47 μμ
Ενη Καπαζογλου
Παει καιρος που σ’ αφησα
αγαπητε μας Sui
στο μπλογκ σου μηνυμα “θερμο”
μ’ απαντηση δεν πηρα
Οπως και ναχει, φιλε μου,
με Τσαβες η χωρις,
η αγαπη μενει εσαει
δεν την αμφισβητει κανεις
Μαρτίου 1, 2010 στις 12:54 μμ
Ενη Καπαζογλου
(ασχετο – παρ’ολη την “αυστηρη” προειδοποιηση περι ριμας του Παπουλη)
Πανο
Δεν πηγες χθες βραδυ στην θεατρικη παρασταση στην Περαια, ομως καποια “συναδελφος” (μελος παρομοιας θεατρικης ομαδας) σε αναζητησε και σου διαμηνυσε τους θερμους χαιρετιμους της).
Ένη,
για να μη το σβήσω,
αναγκάζομαι να το στοιχίσω:
Εχθές δεν ήσουνα εκεί
που παίζαν θεατρίνοι
- σ’ έψαχνε μια ηθοποιός,
το χαίρε της σου δίνει!
ΥΓ. Ευχαριστώ κι αυτή και σε
δεν ήμουν ψές, ήμουν προψέ(ς)
Μαρτίου 1, 2010 στις 4:08 μμ
κικη
Tα μάθατε, τα μάθατε
Τα νέα, τα μαντάτα?
Ο Γιώργης κάνει πόλεμο
Με κόρες, παλικάρια.
Στήνει εμπρός τα στήθη του,
Βροντάει τα σπαθιά του.
Μα τι ΄ναι αυτός ο θόρυβος?
Μήπως να κάνω λάθος?
Μην τα σπαθιά είναι ξύλινα?
Μην τα σπαθιά είναι σκάρτα?
Την χελιδόνα άρπαξε
στα στιβαρά του χέρια.
Την χελιδόνα άρπαξε
και την παρακαλάει.
«Χελιδονίτσα μου μικρή,
Χελιδονίτσα μαύρη,
που απ΄ το ξεπουπούλισμα
μου άλλαξες το χρώμα.
Βοήθα με στην πάλη μου,
Βόηθα για το καλό μας.
Γίνε ηρωικό πουλί,
Άσε με να σε κάψω.»
Και η χελιδόνα φώναξε
Και η χελιδόνα είπε
«Γιώργη, ας΄ τις μαλαγανιές,
Γιώργη μου, ας΄ τα σκάρτα.
Πολλές φορές με κάψατε,
Μα τώρα λέω …..ΦΤΑΝΕΙ»
Μαρτίου 1, 2010 στις 4:43 μμ
Ενη Καπαζογλου
Της τοπανε βρε Πανο μου
οτι ησουνα προψες
εκεινη ομως ηλπιζε
να σ’ εβλεπε εψες
Τα χαιρετισματα ,σου ταστειλε
με φιλους σου εκει
κι ελπιζει οτι θα τη δεις
κι εκεινη στη σκηνη
Μαρτίου 1, 2010 στις 6:09 μμ
κικη
Την χελιδόνα ανέβασε
σαν νάναι ο εαυτός σου,
μαζί μ΄αυτήν προχώρησε
αν θέλεις το καλό σου.
Και τις σειρήνες μην ακούς,
γιατί άμα θα σε πιάσουν,
πάλι θα προσπαθήσουνε,
μ΄εσένα να χορτάσουν.
Μαρτίου 1, 2010 στις 9:31 μμ
Θανάσημος
.
.
.
Ήτανε έμορφη πολύ σαν γάργαρο νεράκι
είχε τα μάτια καθαρά, δαντέλα σωματάκι
κι έστεκε δίπλα στην ακτή κι έκλαιγε σιωπηλά
γιατί ‘χε ζήσει από μικρή, βάσανα πολλά
Πέρασε τότ’ ένας καλός κι άγιος ευρωπαίος
με κουστουμάκι και γυαλιά σαν λογιστής ωραίος
και την ερωτεύτηκε όπως την είδε αιθέρια
αγνή μικρή και τρυφερή από καλή ‘κογένεια
επήρε λοιπον την μικρή και την ενημφεύθει
την πήγε στα Παρίσια, στη Βιέννη και στη Δρέσδη
και ζήσαν’ έτσι οι δυό μαζί για κάμποσα χρονάκια
αυτός ταξίδευε πολύ κι αυτή έκανε παρτάκια
ναύτες, τουρίστες και τεκνά όλα τα κυνηγούσε
κάθε βράδυ τα έτσουζε, χόρευε, ξενυχτούσε
Κι όσο της έδεινε αυτός τόσο τα σπαταλούσε
ήταν μια τρύπα μαγική που όλα τα χωρούσε
κι άμα τη ρώταγε ποτέ που παν τα χρήματα του
του ‘λεγε πως τα επένδυε για να ‘χουν τα παιδιά του.
Έτσι μ’ εκείνα και μ’ αυτά περάσανε τα χρόνια
αυτός έγινε πλούσιος κι εκείνη έγινε φώκια
πάχυνε, ασχήμηνε της πέσαν τα βυζιά της
τα χέρια της εζάρωσαν μεγάλωσαν τ’ αυτιά της
πάχος και κυτταρίτιδα και πούδρα σαν ασβέστη
βαμμένο κίτρινο μαλλί και ντεκολτέ ως τη μέση
κι όσο αυτή ασχήμαινε τόσο και ξοδευόταν
καθώς ήταν πιο δύσκολο τώρα να ψωνιζόταν
έβγαζε την κιλότα της κι επάνω στο τραπέζι
με μουσική ζεμπέκικο χόρευε τσιφτετέλι
μέχρι που ένα πρωινό, πήρ’ ο άντρας της χαμπάρι
(μετά 30 χρόνια, ήταν κι αυτός ταγάρι)
και μόλις διαπίστωσε πως του ‘χε φάει τα πάντα
χρήμα, χρυσό και μετοχές, ‘πενδύσεις και διαμάντια
άνοιξαν τα ρουθούνια του, γουρλώσανε τα μάτια
σηκώθηκαν οι τρίχες του κι έβγαλε αγκάθια:
“μωρή σκρόφα μου έφαγες όλη την ‘κονομία
και τώρα πάμε σούμπητοι για χρεοκοπία!”
“αχ μη φωνάζεις καλέ ‘συ!” τ΄απάντησε εκείνη
“έχω ‘ναν πονοκέφαλο, δε λέει να μ’ αφήνει!”
“τι λες μωρή ξετσίπωτη, μωρή παλιοκαργιόλα!
δώσε μου τα κοσμήματα, θα στα πουλήσω όλα!”
“ΑΣ’ ΚΑΤΩ ΤΑ ΚΟΣΜΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΦΟΡΕΜΑΤΑ ΜΟΥ!
ΕΙΝΑΙ Τ΄ ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΟΥ”
είπε κι έβγαλε κραυγές, τον φώναζε αλήτη
καθώς οι αστυνομικοί της άδειαζαν το σπίτι
Κι έτσι έμεινε μόνη της, μέσα σε άδειους τοίχους
να κάθεται στο πάτωμα μονάχη με τους μύθους
θυμούμενη την ομορφιά και τα παλιά τα νιάτα της
και βρίζοντας την ώρα που γνώρισε τον άντρα της
Μαρτίου 1, 2010 στις 9:42 μμ
Πάνος
Θανάσημε γιου κουφτ ας (αόριστος)
κι η κουφαμάρα είναι αφόρητος…
Μαρτίου 1, 2010 στις 9:55 μμ
Θανάσημος
Άμα σε κούφανα εγώ, φίλε μου καλυβάρχη
περίμενε ν’ ακούσεις τα μέτρα του Γιωργάκη!
Μαρτίου 1, 2010 στις 9:58 μμ
κικη
Θανάσημε
θα μου επιτρέψεις να συμπληρώσω:
…….
“Κι όσο της έδεινε αυτός τόσο τα σπαταλούσε
ήταν μια τρύπα μαγική που όλα τα χωρούσε
κι άμα τη ρώταγε ποτέ που παν τα χρήματα του
του ‘λεγε πως τα επένδυε για να ‘χουν τα παιδιά του”.
Και τα παιδιά πεινούσανε, τραβώντας το ζωνάρι
ενώ αυτή συνέχιζε καβάλα στο κλωνάρι.
…….
“τι λες μωρή ξετσίπωτη, μωρή παλιοκαργιόλα!
δώσε μου τα κοσμήματα, θα στα πουλήσω όλα!”
Μην παίρνεις τα κοσμήματα και τα φορέματά μου
πάρε την μπούκα το ψωμί, που τρώνε τα παιδιά μου.
Μαρτίου 1, 2010 στις 11:44 μμ
Παπούλης
Είναι γνωστό στη μπλογκοσφέρ κοντά στα πέντε χρόνια
ότι του Πάνου το ένστικτο δε λειώνει σαν τα χιόνια
την έμπνευση έχει ζωντανή την αίσθηση ξουράφι
για τούτο και κατέβασε εχτές από το ράφι
τη Χελιδόνα τη παληά , της άλλαξε φουστάνι
της έκανε ένα ρεκτιφιέ στη ρούγα να τη βγάνει
της άλλαξε το επίθετο , κόρη κατακαημένη
και να μπροστά μας στέκεται η χρεωκοπημένη.
Όταν τα κόζα σφίγγουνε , σύγνεφα μας κυκλώνουν
και νοιώθουμε πως φάρμακα και μέτρα δε μας σώνουν
τότε τους φίλους ψάχνουμε και μια καλή παρέα
τους στίχους θεραπεύουμε , για να περναμ’ ορέα
στη ποίηση το ρίχνουμε , σκαλίζουμε τη φλέβα
τα κύματα παλεύουμε με σάπια σακολέβα.
Και γίνεται η Χελιδών απάγκιο και λιμάνι
σε τούτο το λειτούργημα κανένας δε μας φτάνει.
Είδα απόψε μπαίνωντας μεγάλη επιτυχία
φυντάνια που φιλοδοξούν να μπούνε στα αρχεία
του ένδοξου Ιδρύματος που έφτιαξεν ο Θείος
και το κοσμούσαν κάποτες λόγιοι τρανοί , ιδίως
η Σκουπίτσα μας , ο Άλκης κι άλλοι τόσοι ,
γνωρίζουν οι παλιότεροι , μια ρίμα ένα γρόσι.
Αλλά περιδιαβάζωντας είδα καλό μου φίλο
ξανά να εμφανίζεται , νομίζω του οφείλω….
Στα ξένα όπου βρίσκεται συχνά τονε θυμάμαι
πυκνά τονε φαντάζομαι , νομίζω πώς μιλάμε
σ’ ένα τραπέζι καθιστοί με ούζα , μεζεδάκια
με συζητήσεις όμορφες κι ωραία νταλκαδάκια.
( Εδώ επίσης θά θελα στο Δράλιο εκ Γερμανίας
να πώ κουράγιο αγαπητέ γιατ’ είσαι αισθηματίας. )
Μαρτίου 2, 2010 στις 12:07 πμ
Πάνος
.
.
.
Η χρεοκοπημένη μας είναι καινούρια φάση
στις χελιδόνες τις παλιές δε δύναται να φτάσει.
Τι λείπει; Μα ο Ισίδωρος, ο θείος είν που λείπει.
Έφυγε και μας λύπησε – μας γέμισε με λίπη.
Αυλό κρατούσε μαγικό στα χέρια του ο θείος
και γρήγορα ζεσταίνονταν ακόμη και ο κρύος΄
να γράψει ήθελε ευθύς, με στίχους να μιλήσει
κι ας ήταν φάλτσος ήθελε κι αυτός να τραγουδήσει…
Τώρα ο θείος τριγυρνά μακριά απ’ την καλύβα
(στα μέρη της Καπερναούμ, στην όαση της Σίβα;)
μα η ζωή γοργά κυλά (ως τη χρεοκοπία)
και στιχουργούμε μοναχοί, χωρίς θείο και …θεία.
Παπούλη, μη μελαγχολείς, θα σου το πω και πάλι
ξύσε την πένα στο φτερό, ξύσε και το κεφάλι
ιδέες για να κατεβούν, στα πλήκτρα να διαβούνε
χελιδονάκια να γενούν, γλυκά να κελαηδούνε.
Μαρτίου 2, 2010 στις 1:05 πμ
Θανάσημος
.
.
.
Παπούλη μου νοσταλγικό σε βλέπω αυτό το βράδυ
για δεν κοιτάς το μέλλον; σου φαίνεται σκοτάδι;
Κι όμως Παπς μας έρχεται κύμα σαδιστικόν
πολλοί θα ασελγήσουν εις το Χελιδόνιον
καθ’ ότι τώρα πιάστηκε η μικρούλα μες την φάκα
και έπεσε στα χέρια του κάθε ενός μαλάκα
τι θα της κάνουνε εδώ πρέπει ν’ αφηγηθούμε
με κάθε λεπτομέρεια να το διηγηθούμε.
Γυμνή πάνω στο μάρμαρο, μέσα στο κελί
πόδια και χέρια ανοιχτά, δεμένα με σχοινί
με μάσκες ξένοι σκύβουνε απάνω της πολλοί
ο φόβος μες το βλέμμα της τους ικανοποιεί
και το γυμνό το σώμα της αργά το βασανίζουν
με όργανα μυστήρια που μόνο αυτοί γνωρίζουν
μέχρι που αυτή πια χάνει τον προσανατολισμό
δεν ξέρει αν της αρέσει ή αν της κάνουνε κακό
και έτσι θα ουρλιάζει και θα σπαρταρά
βδομάδες, μήνες, χρόνια, μέρες, ώρες και λεπτά
μέχρι οι μασκοφόροι να ικανοποιηθούν
και αλλού ν’ αναζητήσουν νέο θύμα για να βρουν
τότε η Χελιδόνα μας μια μέρα θα ξυπνήσει
χέρια και πόδια θα ‘ν λυτά κι ας μην το ‘χει ζητήσει
κουτσαίνοντας αργά – αργά θα βγει από το κελί
ο ήλιος θα χαϊδέψει το γυμνό της το κορμί
Μαρτίου 2, 2010 στις 2:03 πμ
Πάνος
“…κουτσαίνοντας αργά – αργά θα βγει από το κελί
ο ήλιος θα χαϊδέψει το γυμνό της το κορμί”
Φτάνοντας σ’ αυτούς τους στίχοι, ανατρίχιασα
μα θυμήθηκα ήταν φίξιον – και ησύχασα…
Μαρτίου 2, 2010 στις 2:08 πμ
Πάνος
.
.
.
Αλλά πιο πρίν δυο δάκρυα άφησα να κυλήσουν
καθώς μπαινόβγαιναν αυτοί για να τη βασανίσουν…
(Ο θείος μας εδίδαξε πως τρέχουνε γαλόνι*
τραβώντας τις κωλ*τριχες, μέσα απ’το παντελόνι)
—
* τα δάκρυα
Μαρτίου 2, 2010 στις 2:32 πμ
Παπούλης
Φταίω εγώ ορέ παιδιά που μ’ έπιασε το ντέρτι ;
ωσάν εκείνου του Θιακού , το σπόρο του Λαέρτη
είναι τα χρόνια τάχατες που φόρτωσα στη πλάτη
ή φράξαν οι αρτηρίες μου απ το πολύ αλάτι ;
Πάνο μου ομολόγα το , στο ίδιο λούκι μπήκες
δε δάκρυσες αναίτια και στων ματιών τις θήκες
δεν έρρευσε το δάκρυ σου , λόγο εσύ θα είχες
μηπως με βία τράβηξες δύο κατσαρές σου τρίχες ;
Μαρτίου 3, 2010 στις 8:46 πμ
Dralion
Γιά την Ελλάδα διάβασα, πολλές τις αναλύσεις
όλοι έχουν κάτι να μας πουν, όλοι προσφέρουν λύσεις.
Τόσα και τόσα κείμενα, τόσες και τόσες φήμες
μόνο η Καλύβα εμπνεύστηκε, ανάλυση με ρίμες.
Να ζήσει ο καλυβάρχης μας, να ζήσει η χελιδόνα
να μας ευφραίνει η όψη της, γυμνή κατά κανόνα.
Η χρεωκοπημένη μας είναι καινούγια φάση
ίσως μιά μέρα θα γενεί, κι αυτή σαν τον Ωνάση.
Ηταν εκείνη στο νερό, κι οι άλλες στο πιθάρι
μα ηταν πολυ απολιτίκ, είχαν μιά άλλη χάρη.
Ετούτη προτιμότερη, συνειδητοποιημένη
δεν έχει μόνο ομορφιά, είναι και μορφωμένη.
* * * *
ΦΙΛΕ Παπούλη, είμ’ εγώ εκείνος που οφείλει
έμαθα πράγματα πολλά, απ’ τα δικά σου χείλη.
Είθε μιά μέρα να σε βρω, σ’ ωραία παραλία
με ήλιο και με θάλασσα, κι ουζάκι ποικιλία.
Μαΐου 16, 2010 στις 1:41 πμ
Έζρα Πάουντ
USURA (Το γιουρούσι της τοκογλυφίας).
σε μετάφραση Χρίστου Γούδη.
Με την τοκογλυφία κανείς δεν έχει σπίτι πέτρινο
με κάθε πέτρα να σμιλεύεται σωστά και τέλεια να δένει
έτσι ώστε ένα σχέδιο να είναι δυνατό να περαστεί πάνω στην πρόσοψή του,
με την τοκογλυφία
κανείς δεν έχει έναν παράδεισο ζωγραφιστό
στους τοίχους του ναού του
άρπες και φλάουτα
ή την παρθένο εκεί που δέχεται το μήνυματακι
η άλως να προβάλλεται απ΄ τη χαραγματιά,
με την τοκογλυφία
κανείς δεν βλέπει τον Γκοντσάγκα
με τους διαδόχους και τις παλλακίδες του
καμιά ζωγραφική δεν γίνεται να διαρκέσει ή να ζήσει,
γίνεται μόνο για να πουληθεί,
και μάλιστα στο άψε-σβήσε,
με την τοκογλυφία, αμάρτημα κατά της φύσης,
είν΄ το ψωμί σου ακόμα πιο μπαγιάτικο
ειν’ το ψωμί ξερό σαν να ΄ταν χάρτινο,
χωρίς πληθώρα από σιτάρι, χωρίς αλεύρι δυνατό
με την τοκογλυφία γίνεται η γραμμή τραχιά
με την τοκογλυφία δεν υπάρχει σύνορο καθάριο
κανείς δεν βρίσκει μέρος για να κατοικήσει.
Ο λιθοξόος κρατιέται μακριά απ΄ την πέτρα του
κι ο υφαντής μακριά από τον αργαλειό του
ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΑ
δεν έρχεται μαλλί στην αγορά
τα πρόβατα δεν φέρνουν κέρδος.
Είναι πανούκλα η τοκογλυφία,
αμβλύνει τη βελόνα στης κοπελιάς το χέρι
βάζει φραγμό στού υφαντή την τέχνη.
Ένας Πιέτρο Λομπάρδο δεν μας προέκυψε ποτέ από τοκογλυφία
και ένας Ντούτσιο δεν έγινε ποτέ από τοκογλυφία
ούτε Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα,
ούτε Μπελλίνι γίνανε ποτέ απ΄ την τοκογλυφία
ούτε και ζωγραφίστηκε ποτέ “Η Συκοφαντία”.
Ένας Αντζέλικο δεν μας προέκυψε από τοκογλυφία,
ουτ’ ο Αμπρότζιο ντε Πρέντις.
Ουτ΄ εκκλησιά με λαξευμένο λίθο
με χαραγμένο το “Αδάμ εποίει”.
Ούτε ο Σαιντ Τροφίμ από τοκογλυφία.
Ούτε ο Σαιντ Ιλαίρ από τοκογλυφία.
Διάβρωσε την σμίλη η τοκογλυφία.
Διάβρωσε και τέχνη και τεχνίτη.
Ροκάνισε το νήμα τ΄αργαλειού
Καμιά δεν έμαθε να πλέκει το χρυσόνημα
με το πατρόν της
Το γαλανό πιάνει μελίγκρα απ΄ την τοκογλυφία,
και η πορφύρα μένει ακέντητη.
Και το σμαράγδι δεν συναντά κανέναν Μέμλινκ
Σκοτώνει το παιδί στη μήτρα η τοκογλυφία
Του νέου το φλερτάρισμα το σταματά
Έφερε την παραλυσία στο κρεβάτι, ξαπλώνει
ανάμεσα στη νεαρή τη νύφη και τον άντρα της
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΦΥΣΗ
Φέρανε πόρνες για την Ελευσίνα
Πτώματα στήθηκαν στο δείπνο
κατ΄ εντολήν της τοκογλυφίας.
Σημείωση του ποιητή : Usura (Τοκογλυφία) = επιβάρυνση για την χρήση αγοραστικής ισχύος, επιβαλλόμενη αδιαφορώντας για την παραγωγή, συχνά αδιαφορώντας για τις δυνατότητες παραγωγής. (εξού η αποτυχία της Τράπεζας των Μεδίκων).
Μαΐου 16, 2010 στις 10:28 πμ
Πάνος
“Έφερε την παραλυσία στο κρεβάτι, ξαπλώνει
ανάμεσα στη νεαρή τη νύφη και τον άντρα της”
Φοβάμαι ότι, αγαπητέ, το ίδιο θα συμβεί
και αν η νύφη μέστωσε κι’ ειν’ κάπως χαλαρή…
Εκεί όπου κανονικά θ’ ανθίζαν οι δουλειές
(λόγω της κρίσης κόβονται οι έξω κοπελιές)
στέκει ο άντρας κεχηνώς – χαζεύει τον Στρως-Κάν.
Ούτε για να το θυμηθεί το σεξ- όχι για να το καν’ !
*
Έζρα, θενξ! Το ποίημα εξαιρετικό (και η μετάφραση) -κι ας μην είχε ρίμα!
Μαΐου 16, 2010 στις 10:36 πμ
vel
Γεώργιος Σουρής (1853-1919)
Ποιός είδε κράτος λιγοστό
σ’ όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;
Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά ‘χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;
Νά ‘χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;
*******
Κλέφτες φτωχοί και άρχοντες με άμαξες και άτια,
κλέφτες χωρίς μια πήχυ γη και κλέφτες με παλάτια,
ο ένας κλέβει όρνιθες και σκάφες για ψωμί
ο άλλος το έθνος σύσσωμο για πλούτη και τιμή.
*******
Όλα σ’αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.
*******
Ο Έλληνας δυό δίκαια ασκεί πανελευθέρως,
συνέρχεσθαί τε και ουρείν εις όποιο θέλει μέρος.
*******
Χαρά στους χασομέρηδες! χαρά στους αρλεκίνους!
σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.
*******
Γι’ αυτό το κράτος, που τιμά τα ξέστρωτα γαϊδούρια,
σικτίρ στα χρόνια τα παλιά, σικτίρ και στα καινούργια!
*******
Και των σοφών οι λόγοι θαρρώ πως είναι ψώρα,
πιστός εις ό,τι λέγει κανένας δεν εφάνη…
αυτός ο πλάνος κόσμος και πάντοτε και τώρα,
δεν κάνει ό,τι λέγει, δεν λέγει ό,τι κάνει.
*******
Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.
Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.
Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγας.
Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυό φορώντας τα πόδια που ‘χει
στο ‘να λουστρίνι, στ’ άλλο τσαρούχι.
Μαΐου 16, 2010 στις 11:19 πμ
Β.Δ. Καργούδης
Για να μην ξεχνιόμαστε, η εναντίωσή του στην τοκογλυφία -και όχι μόνο φυσικά, είναι γνωστές οι ραδ. του εκπομπές προς ΗΠΑ υπέρ του Άξονα από την Μουσσολινική Ιταλία όπου ζούσε -(και δι αυτής η απαξίωση στο χρήμα ως ενάντιο στη φυσική τάξη, γνωστό χαρακτητιστικό φασιστικών επιλογών)ήταν ένα από τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στο αμερικάνικο ειδικό δικαστήριο για Κουίσλιγκς, ενώπιον του οποίου οδηγήθηκε και από το οποίο καταδικάστηκε ο Εζ. Π. (η απόφαση ακόμα συζητιέται νομικά-πολιτικά).
Μαΐου 16, 2010 στις 11:23 πμ
Πάνος
.
.
.
Όχι- Βαγγέλη – θα το ξαναπώ:
Μονάχα ρίμες γράφουμε εδώ!
Γράψε λοιπόν το σχόλιο σωστά
- έστω χωρίς παρά, κατά, διά, μετά…
ΥΓ. Αν δυσκολεύσαι με τις ρίμες, μπορώ να στο μεταγράψω εγώ.
Μαΐου 16, 2010 στις 12:01 μμ
Β.Δ. Καργούδης
Μήπως κάπως έτσι Καλυβάρχα μας;
Κι αν τα σονέτα του ήταν, όντως, φως
το σκότος στην ψυχή του
- με τί τεχνάσματα άραγε-
σκόρπισε τη ζωή του…
Μαΐου 16, 2010 στις 12:04 μμ
Β.Δ. Καργούδης
Πάντως πρόκειται για μια ζωή-αφήγημα τόσο σπαραχτικό, που δεν μπορείς να το “παρακολουθήσεις”, πιστεύω, χωρίς και η δική σου η ψυχή να ανταριάσει.
Μια ζωή διαρκής αναμέτρηση με την τριάδα των εννοιών Ωραίο/Δίκαιο/Τραγικό
Μαΐου 17, 2010 στις 10:14 πμ
The Temp
Τα έ-ρημα ποθούν τις ρίμες,
το ρημα-διό της ψυχής τους να ξορκίσουν…και το κ-ρίμα
μα στο βυθό των φονικών τους, καράβι π-ρίμα η ενοχή τους πουτσοσέρνει
θαρρούν οβίδα ρίξανε… μα μάλλον β-λήμμα.
Μαΐου 17, 2010 στις 11:48 μμ
Πάνος
.
.
.
Δεν ήτανε Τρίτη πρωί, που ακούστηκε το γκάπ
και χάσαμε την Άντελα (του Τόλη και) του ΓΑΠ
Δευτέρα ήταν φαρμακερή, μην είχε ξημερώσει
κι η Εφορία η άπλαχνη αχ να μην είχε σώσει…
Τι στίχους τώρα Δράλιε να γράψουμε στο κύμα;
Εχάσαμε την Άντζελα κι είναι μεγάλο κρίμα!
Ποτέ καμία υπουργός, απ’ τις παλιές τις μέρες
δεν εφορούσε σαν κι αυτήν με χάρη τις ζαρτιέρες…
Μαΐου 18, 2010 στις 12:19 πμ
Dralion
Την χασαμε την Αντζελα, πανε και οι ζαρτιερες
ξερω ομως μια καλυτερη, που ειναι απο τις Σερρες
Αυτην να κανουμε υπουργο, τιμια και με κάλλη
μονο ετσι θα σηκωσουμε, καποτε το κεφαλι.
Δεν θελει μιζες και φρουρους, δεν θελει Μερσεντες
δεν εχει σπιτια, μετρητα, δεν εχει CDS.
Για κυβερνητη θελουμε, μια τιμια χελιδονα
κι ο Πανος, ο καλογουστος, να δωσει την εικονα.
Μαΐου 20, 2010 στις 11:47 πμ
lifeable
………………………………………………..
………………………………………………..
………………………………………………..
ανέραστες και άσχημες, προχειρο-κυβερνήσεις
τον Δράλιο δεν άκουσαν, που ‘χει στη ρίμα λύσεις
να λάμψει μεσ’ το τουρισμού, όλη η “γυμνή” αλήθεια
που μια Σερραία κουβαλά , βαθιά μέσα στα στήθια…
Ιουνίου 2, 2010 στις 11:30 πμ
Δύ-στιχος
Φίλος καλός με έστειλε,
μες στον δικό σας τόπο,
να πω την καλημέρα μου,
κι εδώ με άλλον τρόπο.
Για Σέρρες εμιλήσατε
και πήγε το μυαλό μου,
στον Κώστα, που τις εκλογές,
έχασε γιά καλό μου.
Άνεργος εκατάντησε,
να κάνει μπαγατέλες,
και τρώει από τη λύπη του
με δώδεκα μασέλες.
Παρέα με τον Λαναρά,
(φτωχούλη εργοδότη),
που είναι πρωτοξάδελφος
του Μίλτου Βαρβιτσιώτη.
Παρ’ όλο που δεν έφταιξα,
μες στο ζουμί μου βράζω,
με μόνη μου διασκέδαση,
στιχάκια ν’ αραδιάζω.
Δύ-στιχος
Ιουνίου 2, 2010 στις 12:13 μμ
Πάνος
.
.
.
Δύ-στιχε καλωσόρισες στη χρεοκοπημένη
- τώρα εδώ που φτάσαμε, η ποίηση μας μένει.
Ιουνίου 2, 2010 στις 12:24 μμ
Παπούλης
Καλώστονε το Δύ-στιχο απ τας ενδόξους Shέρρρρρας
το Κώτσο δεν απασχολεί της ύφεσης το τέρας
στας εκδρομάς τον βρίσκετε , σ’ εξοχική ταβέρνα
να χλαπακιάζει τα ψητά , είναι γεμάτη η στέρνα
του κάθε μπαρμπα Λάζαρου , προς τι η στεναχώρια ;
στα λόγια είμαστε μαζί αλλά στη μάσα χώρια.
Στο τέλος μ’ ένα ρέψιμο και μια κλανιά βαρβάτη
της δόξας του καβάλησε το 4wheeldrive του άτι…
Ιουνίου 3, 2010 στις 7:58 πμ
Δύ-στιχος
Παπούλη καλημέρα σου,
μέρα καλή σε όλους,
σ’ αγγέλους, ιεραπόστολους,
τριβόλους και διαβόλους.
Με Σέρρες και Καραμανλή,
καμμιά δεν έχω σχέση,
στη Ζάκυνθο ο πελαργός
με έστειλε πεσκέσι.
Στη Ζάκυνθο το σόι μου,
μετρά κάτι αιώνες,
έχω γυναίκα, δυό παιδιά,
σπίτι και ελαιώνες.
Και θα τα λέμε που και που,
σκαρώνοντας στιχάκια,
μήπως και πιούμε εύκολα,
της κρίσης τα φαρμάκια.
Δύ-στιχος