Οσοι δουλεύουμε στον ιδιωτικό τομέα χρόνια ξέραμε το …μυστικό. Δεν υπάρχει τρόπος να έχεις περισσότερες δαπάνες απο τα έσοδα και να μείνεις όρθιος για πολύ. Ετσι γνωρίζαμε ότι το κράτος κάποια στιγμή θα κλατάρει και απορούσαμε πως και δεν έχει συμβεί μέχρι τώρα.

Στη χώρα μας όταν ο θεός μοίραζε μυαλά είχαμε ανοιγμένες ομπρέλες. Πέρασε η αντίληψη ότι εκμεταλλευόμενοι και την ένταξη στην ΕΕ θα μπορούσαμε συνεχώς να τη βγάζουμε καθαρή. Μεγάλη κουταμάρα.

Απο τις αρχές της δεκαετίας του 80, άρχισε το πανηγύρι. (Βέβαια να μην ξεχάσουμε το υπόστρωμα της μετεμφυλιακής περιόδου, της χούντας, και της 7ετίας Καραμανλή). Μια απο τις πρώτες ενέργειες του Ανδρέα ήταν ο διπλασιασμός των μισθών των ΔΥ. Παράλληλα κάθε προβληματική επιχείρηση κρατικοποιούνταν και οι εργάτες μετατρέπονταν σε ΔΥ.

Εγιναν και άλλα θαύματα. Π.χ. όποιος δεν μπορούσε να πετύχει μπεκάτσα απο απόσταση έπαιρνε σύνταξη τυφλού. Οποιος είχε δεί Γερμανό το 40 μπορούσε να πάρει σύνταξη αντιστασιακού. Ετσι πήραν σύνταξη άνθρωποι πού ήταν τότε παιδιά, χίτες και λοιποί, η ψήφος δε μυρίζει. Τις έκοψε ο Δρακουμέλ το 90 και τις ξανάδωσε ο ΑΓΠ το 94 αναδρομικά.

Σιγά σιγά, χιλιάδες συμπολίτες μας έγιναν εκπρόσωποι της δημόσιας εξουσίας. Ας όψεται ο συμπατριώτης μου ο μπάρμπας στην Κορώνη. Πάτησαν την πατούσα τους στο δημόσιο και άραξαν. Αφου η μονιμότητα κυλάει μες τη φλέβα γι’ αυτό τα ξίνω μόνιμα, δημόσιο for ever.

Το σκηνικό είχε στηθεί. Είσαι αραχτός στο δημόσιο και έχεις πρόσβαση και εξουσία που σου δίνει τη δυνατότητα να παίρνεις το κατιτίς σου. Η παρέκκλιση απο αυτή την απλή αλήθεια θεωρήθηκε μεγάλη μαλακία.

Στήνονταν στο πιτς φιτύλι τριμελείς επιτροπές με πέντε έξι άτομα και δεκάδες υποεπιτροπές για να παρακολουθούν τις άλλες που παρακολουθούσαν τα δρώμενα. Η γραφειοκρατία, θέριεψε και έγινε θηλιά. Γραφειοκρατία, διαφθορά, ευτέλεια, όλα τα καλά.

Το τρομερό δημόσιο δεν μπόρεσε να ελέγξει τίποτα. Τα χρήματα της ΕΕ φαγώθηκαν σε μεγάλο βαθμό στο γάμο του καραγκιόζη. Τα δημόσια έργα κόστιζαν τελικά τριπλάσια απο το πραγματικό ποσό. Για να το πούμε απλά έτσι έγινε το ένα τρίτο των έργων που μπορούσαν να γίνουν.

Η παιδεία κακοφόρμισε, με το νόμο πλαίσιο τέρας και το υπόλοιπο μπάχαλο. Χωρίς παιδεία και εκπαίδευση πάπαλα.

Στην υγεία τα πράγματα είναι άρρωστα. Μόνο ντροπή μπορεί να αισθανεται ο πολίτης για το απίστευτο χάλι, την αναισθησία και το τζογάρισμα στην ανθρώπινη ζωή. Αίσχος.

Το ασφαλιστικό σύστημα αφέθηκε να φτάσει στα σημερινά χάλια. Και που ‘σαι ακόμα.

Στο χώρο των ενόπλων δυνάμεων σφάζονται παλικάρια. Μίζες, αρπαχτές, εθνικό φρόνημα, Ιμια και Αιγαίο. Καμιά εμπιστοσύνη σε αυτό το οικοδόμημα. Κρίμα τα λεφτά.

Ο τουρισμός, το περιβάλλον, οι νέες τεχνολογίες, τα αυθαίρετα παντού, η βιολογική γεωργία, οι επενδύσεις σε ήπιες μορφές ενέργειας, η εφορία, οι πολεοδομίες, οι τιμές που ξέφυγαν, οι μεγαλουπόλεις κόλαση, κάτι τέλος πάντων να πήγε πραγματικά καλά, για το συμφέρον των πολλών …δεν. Μαγκιά κλανιά και εξάτμιση και να η Ελλάδα στα κάρβουνα ή ανάσκελα, …διαλιέχτε.

Το ΠΑΣΟΚ διαδέχθηκε η ΝουΔούλα του Μητσοτάκη (απόδειξη ότι δεν πάμε καθόλου καλά), και την περίοδο Σημίτη ο χοντρούλης ανηψιός του θείου. Πέρασαν απο μπροστά μας ΑΓΕΤ, μίζενς, δομημένα, ολυμπιακά έργα, Χρηματιστήριο, Ιμια, σχέδιο Ανάν. Εμειναν δυο επιτυχίες της περιόδου Σημίτη, η είσοδος στην ΟΝΕ και η είσοδος της Κύπρου στην ΕΕ. Κατά τ’ άλλα μηδέν εις το πηλίκιον που λέει και ο έρμος ο ΓΑΠ. Ο οποίος ΓΑΠ θα μείνει στην ιστορία ως ο ηγέτης που στα χέρια του έσκασε η βόμβα και δεν ξέρει τι να κάνει. Δεν το λέει αυτο το manual, οπότε βράστα.

Τα 30 τελευταία χρόνια τα τρένα πέρασαν και ξαναπέρασαν αλλά δεν τα περιμέναμε στο σταθμό, κάναμε ότι μπορούσαμε να ξυλώσουμε και τις ράγες. Εχουμε φτάσει στο τέλος ενός κύκλου που βρίσκει τη χώρα χρεοκοπημένη, τις γέφυρες με το μέλλον κομμένες, την κοινωνία μας όλο και πιο ταξική, με μεγάλες αντιθέσεις, χωρίς ρόλο για τη νεολαία. Τι ωραία τι καλά, τραλαλά τραλαλά.

Χρειάζεται να σοβαρευτούμε. Να επενδύσουμε στις υγιείς δυνάμεις. Να στηριχτούμε στη νεολαία που έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να μην τα κάνει σκατά. Να φέρουμε στο προσκήνιο τους ικανούς, αυτούς που έχουν μαγκιά και ήθος. Να σταματήσουμε να ανεχόμαστε τους χαραμοφάιδες. Να απαιτήσουμε να ισχύσει δίκαιη ανακατανομή εισοδήματος. Να απαιτήσουμε λογοδοσία για κάθε ευρώ που ξοδεύει το κράτος.

Να επενδύσουμε στις νέες τεχνολογίες, στις ήπιες μορφές ενέργειας, στον τουρισμό του πολιτισμού και όχι του φραπέ, στην αναμόρφωση της γεωργίας με σκοπό τη σωστή εκμετάλλευση των φυσικών πόρων.

Χίλια δυο πράγματα μπορούμε να κάνουμε για να …ανατάξουμε τη χώρα. Δεν μπορούμε όμως να ξοδεύουμε τους πόρους της χώρας σε κάθε τι και κάθε έναν που δεν αξίζει. Η ανοχή είναι συνενοχή.