Ο ΓΑΠ επικαλείται τις έκτακτες συνθήκες για να πάρει τα επώδυνα μέτρα. Φτάνει να λέει “είμαστε σε πόλεμο”.  Παραβλέπει (διάβαζε, αδιαφορεί) όμως ένα μέτρο που θα μείωνε σημαντικά τις επιπτώσεις της σκληρής και τύπου ΔΝΤ πολιτικής. Το μέτρο αυτό (δηλ. ένα πλέγμα μέτρων) είναι η πάταξη της ακρίβειας.

Οπως έγραφα και σε πρόσφατο σχόλιο στην καλύβα, “Θα άξιζε να σχολιαστεί η πλήρης αποτυχία να συγκρατηθούν οι τιμές κατά τη μετάβαση απο τη δραχμή στο ευρώ. Ενω η καμπάνια του κράτους ήταν να προσέχουμε τις στρογγυλοποιήσεις, δηλ. κάτι που στοίχιζε 500 δραχμές να στοιχίζει 1.47 ευρώ, σεβάστηκαν το 47 μόνο που βρέθηκε να κοστίζει 3.47 ευρώ. Πλήρης αποτυχία που στη συνέχεια στη δαμαλοκυβέρνηση …βελτιώθηκε. Δε φτάνει η επίκληση της ελευθερης οικονομίας να δικαιολογήσει τις υπέρογκες αυξήσεις. “Ελεύθερη” ήταν η οικονομία και επι δραχμής.”

Η αλήθεια είναι απλή και …ζοφερή. Με την αλλαγή του νομίσματος απο δραχμές σε ευρώ, έγινε πλήρης ανατροπή στην τιμολόγηση των προιόντων. Αυτό στηρίχθηκε στην παντελή αδυναμία του κράτους να παρέμβει και στην χωρίς μέτρο πολιτική δανεισμού των τραπεζών που έδωσε το μήνυμα ότι “λεφτά υπάρχουν”.

Ετσι, για παράδειγμα απογειώθηκαν οι τιμές αγοράς κατοικίας, με δάνεια για 20 έως 40 χρόνια. Ετσι ένα διαμέρισμα που το 1999 στοίχιζε 120 χιλιάδες ευρώ, βρέθηκε να κοστίζει 200 χιλιάδες. Με την ίδια λογική εκτοξεύτηκαν και οι τιμές των ενοικίων και των οικοπέδων.

Τα αγροτικά και κτηνοτροφικά προιόντα απογειώθηκαν με αποτέλεσμα να απορροφούν σημαντικό τμήμα του εισοδήματος. Το ότι τις απίστευτες τιμές τις καρπώνονται οι ενδιάμεσοι και οι σουπερμαρκετάδες φαίνεται απο την ελεεινή κατάσταση που βρίσκονται οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι. Μάλιστα σε αγροτικά προιόντα, με τις ληστρικές τιμές πωλήσεως φτάσαμε να εισπράττει και το κράτος απο το ΦΠΑ πολλαπλό ποσό απο τον παραγωγό αγρότη.

Απογειώθηκαν και οι τιμές των υπηρεσιών, με τη συνεπαγόμενη αφαίμαξη. Ρούχα, ποτά, αναλώσιμα, δίδακτρα, …, χαμός. Στήθηκε χορός αυξήσεων και στις μικροαπολαύσεις του Ελληνα, όπως τον καφέ.

Αυτά και άλλα πολλά, έγιναν στην περίοδο των παχιών αγελάδων. Τώρα που φαίνεται ότι ήρθαν τα 7 χρόνια των ισχνών αγελάδων, πρέπει να ληφθούν έκτακτα μέτρα.

Να γίνει υπουργείο ή υπηρεσία τιμολόγησης προιόντων και ελέγχου τιμών. Να το διευθύνει προσωπικότητα κοινής αποδοχής που να μην έχει το άγχος του πολιτικού κόστους.

Σε σύντομο χρονικό διάστημα να γίνει κοστολόγηση των προιόντων και με τη βοήθεια της μηχανοργάνωσης τα προιόντα να αποκτήσουν ταυτότητα. Ετσι σε κάθε προιόν να αναγράφεται το κόστος απόκτησης απο τον αρχικό παραγωγό, το κόστος τυποποίησης και μεταφοράς και το τελικό κόστος. Θα είχε για παράδειγμα ενδιαφέρον να διαβάζει ο καταναλωτής ότι το τάδε προιόν, αγοράστηκε απο τον παραγωγό 1 ευρώ και τελικά πωλείται 5 ευρώ.

Η λογική είναι απλή. Ακόμα και αν συνεχίσει να εφαρμόζεται ο ιερός νόμος της προσφοράς και της ζήτησης, η ταυτότητα των προιόντων με πλήρη ποιοτικά και οικονομικά στοιχεία θα φέρει αποτέλεσμα. Ο καταναλωτής θα γυρίζει την πλάτη στα προιόντα που έχουν εξόφθαλμες και αδικαιολόγητες αποκλίσεις τιμών και οι προσαρμογές θα γίνουν σιγά σιγά.

Η ταυτότητα θα λύσει και διάφορα κωμικά προβλήματα. Να δώσω ένα παράδειγμα. Ξέρουμε ότι έρχονται κολώνες μούστου απο την Κίνα. Ποιός όμως έχει δει κρασί που να λέει είναι απο την Κίνα; Εστω λοιπόν ότι εκτελωνίζονται 1000 τόνοι μούστου απο την Κίνα. Το κράτος εκτός απο την είσπραξη των δασμών θα πρέπει να ελέγχει τι γίνεται το προιόν στη συνέχεια. Στο τέλος να ξέρει που μπήκαν οι χίλιοι τόνοι για να μπορεί να πιστοποιήσει ότι κυκλοφόρησαν στην αγορά με συγκεκριμένο τρόπο. Ετσι θα αποφεύγεται να ξεφορτώνονται στο Ναυπλιο και στη συνέχεια να πωλούνται ως κρασιά Νεμέας.

Είναι τόσα πολλά που μπορεί να γραφτούν. Ελπίζω να μας δοθεί η ευκαιρία στα σχόλια.

Το σίγουρο είναι ότι πρέπει να δοθεί η μάχη της ακρίβειας, έτσι ώστε η μείωση των εισοδημάτων να μη δημιουργήσει τραγικές καταστάσεις για τους πολίτες.

Εκτός αν θέλουμε απο την κοινωνία των 2/3 να πάμε στην κοινωνία του 1/5. Το αντέχουμε;

Και μια πρόβλεψη: Δε θα γίνει απολύτως τίποτα.