Παρακολούθησα ραδιοφωνικά τη συνέντευξη που έδωσε πριν λίγο ο ΓΑΠ στις Βρυξέλες. Η παρακολούθηση γινόταν υπό δυσμενείς συνθήκες: τα ελληνικά του ΓΑΠ εξακολουθούν να κυμαίνονται από άθλια έως απίστευτα άθλια – και όταν μιλούσε αγγλικά έπεφταν «πάνω του» οι μεταφραστές, που σήμερα τουλάχιστον απέδιδαν…σαν τον ΓΑΠ.

Ωστόσο, προέκυψαν ορισμένα ασφαλή συμπεράσματα:

  1. Η ουσία βρίσκεται στην απόφαση του Τρισέ και της ΕΚΤ. Η οποία δεν είχε ΟΥΔΕΜΙΑ σχέση με τη σύνοδο των Βρυξελών, ούτε με τον αγχώδη μπιζιμπονιτισμό του ΓΑΠ και της ομάδας του. Σημειωτέον, ο Τρισέ ήταν που μας φόρεσε καπέλο στα επιτόκια, λίγους μήνες πριν (και με το δίκιο του). Αν αυτά είναι αληθή, αναρωτιέται  κανείς τι νόημα είχε (αν είχε) η μετάθεση του πραγματικού πεδίου και η ανάπτυξη της ελληνικής προσπάθειας εκεί όπου μόνο χυλόπιτα (με τη μεταφορική έννοια) θα μπορούσε να λάβει – όπερ και εγένετο.
  2. Η απόφαση για το δίχτυ προστασίας είναι η χειρότερη δυνατή για την Ελλάδα (και για οποιαδήποτε άλλη χώρα θελήσει να το χρησιμοποιήσει): τοκογλύφοι και κερδοσκόποι υπάρχουν έτσι κι αλλιώς στην αγορά. Εκείνο που θέλαμε εμείς είναι εξασφάλιση μη κερδοσκοπικού επιτοκίου – και σε αυτή τη βασική μας επιδίωξη λάβαμε εκ των τριών το πλέον επίμηκες. Συνεπώς, οι πανηγυρισμοί απλά επιτείνουν ένα συναίσθημα ματαιότητας και γελοιότητας, για τους Έλληνες ηγέτες, το οποίο πρέπει να καταπολεμηθεί επειγόντως, γιατί έχουμε πολύ δουλειά μπροστά μας.
  3. Η χώρα μας δεν έχει πλέον ΟΥΔΕΜΙΑ σημασία και βαρύτητα στη διαδικασία λήψης αποφάσεων εντός της ΕΕ ή της Ευρωζώνης. Επίσης, το άλλοτε υπαρκτό «μέτωπο του νότου» (που συμπτύχθηκε και με ελληνική πρωτοβουλία, για να επιβάλλει τα ΜΟΠ, αν θυμάστε) δεν διαθέτει περισσότερη ζωτικότητα από ένα ψόφιο κοκοβιό.
  4. Το τελικό συμπέρασμα είναι αυτό που γνωρίζαμε εξαρχής: η κυβέρνηση πρέπει να εγκαταλείψει πάραυτα τους μπιρμπιλισμούς, τις άσκοπες ενέργειες και την πολιτική αφασία του εμπράγματου ΓΑΠισμού και να ξεκινήσει χωρίς άλλη αναβολή την γιγάντια προσπάθεια για νοικοκύρεμα του δημόσιου τομέα, παράλληλα με στοχευμένες πρόνοιες για ανάπτυξη και κοινωνική δικαιοσύνη. Γιατί εδώ (και με τις δύο έννοιες) παίζεται όλο το παιγνίδι για την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό – και όχι έξω από εδώ!