***Προσοχή στην ημερομηνία!***

Στην αρχή φοβόμαστε μήπως η ΕΕ μας βάλει σε επιτήρηση. Μετά, μήπως (η ΕΕ) μας κόψει τον 14ο μισθό και επιβάλλει απολύσεις. Κατόπιν, μήπως ανέβουν κι άλλο τα σπρεντ. Πιο μετά, μη τυχόν και πάμε στο ΔΝΤ.

Ε, όλα αυτά μας συνέβησαν ήδη (συν, η δραματική μείωση των εισοδημάτων, συν η αύξηση της ανεργίας). Θα μας συμβεί και αυτό που βγήκε τις τελευταίες μέρες και το οποίο ο ένας μετά τον άλλον οι σχολιογράφοι αρχίζουν να το υποστηρίζουν, ετοιμάζοντας την κοινή γνώμη για την ώρα που θα το πουν και οι πολιτικοί: η χώρα επτώχευσε, πρέπει να κηρύξουμε στάση πληρωμών.

Η εκστρατεία που ξεκίνησε  θα μεταβάλλει την πτώχευση από φόβητρο σε στόχο – ώστε να χαρούμε κι όλας όταν την πετύχουμε… επισήμως.

Όχι, δεν πρόκειται να μας σώσει η ΕΕ, ακόμα κι αν η δική μας πτώχευση σημαίνει την αρχή του τέλους της: επιστρέφουμε ήδη ολοταχώς στις εθνικές πολιτικές, εις βάρος της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης. Γιατί οι εθνικές πολιτικές είναι που εξασφαλίζουν άμεσα (βραχυπρόθεσμα) κέρδη στον καπιταλισμό-καζίνο, που έχει γίνει το ταμπού της ΕΕ (και θεσμικά και στις συνθήκες και στις πολιτικές) και το οποίο δεν επιτρέπεται να θίξει κανένας.

Πόσο μακρινές μοιάζουν τώρα εκείνες οι εποχές που μας διαβεβαίωναν ότι λεφτά, υπάρχουν!

About these ads