Ο Εμφύλιος δημιούργησε σημαντική ποιητική ύλη. Στην αρχή, οι ποιητές προσπαθούσαν να «συνεχίσουν» τον αγώνα (Ρίτσος, Βρεττάκος, πρώιμος Τίτος Πατρίκιος). Μετά, από το 1956 και ως τη χούντα, κυριάρχησε η «ποίηση της ήττας». Μια ποίηση που εκτός από τον Μανόλη Αναγνωστάκη υπηρετήθηκε από πολλούς ακόμα. Τέλος, ποιητές όπως ο Άρης Αλεξάνδρου και ο Μιχάλης Κατσαρός έδωσαν και μια τρίτη ματιά, κάνοντας ποίηση την εσωτερική τραγωδία των αριστερών, μέσα στους μηχανισμούς του σταλινισμού.

Δεν θα επιχειρήσω να «γράψω» ένα νέο κείμενο για το θέμα. Θέλω απλά να σας γνωρίσω ή να σας θυμίσω έναν ολόκληρο ποιητικό κόσμο, που γεννήθηκε μέσα από την τραγωδία του Εμφυλίου. Τα κείμενα που εντόπισα στο δίκτυο νομίζω ότι είναι χαρακτηριστικά και πλούσια – εννοείται ότι και οι δικές σας προτάσεις είναι ευπρόσδεκτες.

Χρήστος Μέμος: Για μια ολότητα του ποιητικού και φιλοσοφικού λόγου

http://www.ardin.gr/node/1226

Γιώργος Καραμπελιάς, Κλείτος Κύρου: η άλλη εκδοχή της ποίησης της ήττας

http://www.ardin.gr/node/1224

Αγγελική Κωσταβάρα: Η ποίηση της ήττας ως επώδυνη διαδικασία αυτογνωσίας

http://www.lexima.gr/lxm/read-602.html

Οι ποιητές της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς στη Θεσσαλονίκη (κατάλογος & παραπομπές)

http://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=44363.0

Όλγα Σελλά: «Εμφύλιος» με όπλο τη λογοτεχνία

http://www.eyploia.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=257:lr—-&catid=76

*

Ο πίνακας είναι του Γιάννη Μώραλη, ζωγραφισμένος στα 1946. Έχει τίτλο «δυο φίλες»