Μόνιμοι και συμβασιούχοι στη δημόσια ραδιοτηλεόραση. Ποιοι πρέπει να φύγουν;

Κλασική περίπτωση που μια στρατιά μονίμων λουφάρει αγρίως και τη δουλειά τη βγάζουν οι συμβασιούχοι.

Για αλλαγή θα πρότεινα να γίνουν οι συμβασιούχοι που ξέρουν τη δουλειά μόνιμοι, και οι χιλιάδες μόνιμοι λουφαδόροι να σταλούν απο κει που ήρθαν. Αντε γιατί μας τα ‘χουν κάνει φιρίκια. Χρήματα μόνο για αυτούς που εργάζονται πραγματικά.

http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=15460&subid=2&pubid=40451148

Φτωχότερη η ΕΡΤ χωρίς τους συμβασιούχους

«Πρόβα τζενεράλε» η χθεσινή και σημερινή ημέρα για την ΕΡΤ, χωρίς τους 1.047 συμβασιούχους που αποχωρούν από το Ραδιομέγαρο το οποίο χθες αποκλείστηκε από τεχνικούς και διοικητικούς και στη συνέχεια και δημοσιογράφους που εργάζονταν  με σύμβαση εργασίας και αντιμετωπίζουν πλέον το πρόβλημα της ανεργίας.

Αποτέλεσμα του αποκλεισμού και των δύο εισόδων του κτιρίου της ΕΡΤ από νωρίς χθες το πρωί, ήταν να μην μεταδοθεί η πρωινή εκπομπή των Ρ.Μπιζόγλη ? Κ.Αρβανίτη αλλά και τα δελτία ειδήσεων. Αξιοσημείωτο είναι ότι οι συμβασιούχοι οι οποίοι το τελευταίο διάστημα πραγματοποιούν αλλεπάλληλες  24ωρες απεργίες, είχαν ενημερώσει με e-mail, αναρτήσεις στην ιστοσελίδα τους, αλλά και μηνύματα μεταξύ κινητών τηλεφώνων και ο αποκλεισμός ήταν σε γνώση των ιθυνόντων.

Τιμόκλη, φέτος να σμίγουμε ξανά

Με το Θωμά δουλεύουμε χρόνια μαζί. Κάθε χρόνο με καλεί στη γιορτή του, στο χωριό. Έλα, γιατρέ, θάχει και κεμετζέν. Φέτος ντράπηκα να ξαναπώ θα δούμε κι είπα θάρθω.

Φτάσαμε με τη γυναίκα μου στο χωριό, λίγα χιλιόμετρα έξω απ’ το Κιλκίς, αλλά στο σπίτι του Θωμά δεν ήταν κανένας. Θα ‘ναι στα μνήματα. Ωραία, πάμε.

Τα μνήματα είναι σ’ ένα όμορφο λοφάκι, αντίκρυ στο χωριό. Γεμάτα κόσμο. Δυο παπάδες έψελναν με τη σειρά, τρεις λύρες έπαιζαν εδώ κι εκεί. Οι γυναίκες κερνούσαν γλυκά, ψωμάκια και μεζέδες, οι άντρες τσίπουρο και κρασί. Εντόπισα το Θωμά και προχωρήσαμε προς το μέρος του. Μας καλοσώρισε, αλλά έμοιαζε ζεματισμένος. Ο πάππος. Ε, τι έπαθε ο πάππος; Ρεζίλ’ εγέντουνε, εκατό χρονών άνθρωπος…

Τον είδα τον πάππο- Θωμά, δυο μνήματα παρακεί. Ένα μνημείο του χρόνου. Φορούσε τραγιάσκα, μουρμούριζε λόγια ακατάληπτα σε μένα και έτρεχαν δάκρυα από τα μάτια του. Ο εγγονός Θωμάς τον πλησίασε και τον έπιασε με τα δυο του χέρια. Έλα παππού, να πηγαίνομε. Φτάνει τόσο… Ο παππούς υπάκουσε και ακολούθησε ειρηνικά. Τότε είδα δυο ονόματα στον τάφο που στεκόταν: Ανάργυρος, ετών 36, 4 Νοεμβρίου 1944. Τιμόκλεια, ετών 92, 8 Αυγούστου 2007. Τότε κατάλαβα τη φούρια του εγγονού Θωμά, αλλά και τα τελευταία λόγια του πάππου Θωμά. Τιμόκλη, φέτος να σμίγουμε ξανά.

Μια Παρτίδα Ουιστ

Του Άντον Τσέχωφ – το επιμελήθηκε η Ένη

Mια ΦΟΒΕΡΗ χινοπωριάτικη νύχτα, ο Αντρέι Περεσσόλιν γύριζε απο το θέατρο. Καθώς κυλούσε το αμάξι στο στενορύμι σκεφτόταν τι ωραία που θα ηταν για την κοινωνία αν ανέβαζαν στη σκηνή ηθικοπλαστικά εργα. Περνώντας κάτω απο το Διοικητήριο παράτησε αυτές τις σκέψεις και ανασήκωσε το βλέμμα προς τα παράθυρα του μεγάρου. Εκει μέσα αυτός κρατούσε το τιμόνι, οπως λένε οι ποιητάδες και οι φιλόσοφοι. Τα δυο παράθυρα του “γραφείου υπηρεσίας” ειταν ολοφώτιστα. Μπα! Παλεύουν ακόμα τετοια ωρα με κείνο τον απολογισμο, αναρωτήθηκε ο Περεσσόλιν. Τεσσερις γαιδάροι κι ακόμα να τελειώσουν. Και ο κόσμος θα λέει πως δεν τους αφήνω ουτε τη νύχτα να ανασάνουν. Θα ανέβω να τους βάλω στα στενα να ξεμπερδέψουν γρήγορα…..

Λαϊκό γιούχα σήμερα στην Πλατεία Αριστοτέλους

Βρέθηκα τυχαία εκεί, το μεσημέρι, και όσα είδα κι άκουσα νομίζω ότι αξίζουν ένα ποστ.

Όλα ξεκίνησαν όταν ένα απόσπασμα (καμιά δεκαριά κοπέλες και μαντράχαλοι) της Δημοτικής Αστυνομίας άρχισε να κατεβαίνει την Πλατεία Αριστοτέλους και να αφήνει κλήσεις για παράνομο παρκάρισμα στα παπάκια, με την σειρά.

50% έκπτωση στον καφέ

Το είδαμε κι αυτό, σήμερα στην Ικτίνου.  Αναρωτιέμαι για το επόμενο…

Classico

Του lifeable

Κατέβηκαν απ’ τον τρίτο όροφο που ήταν το δωμάτιο του ξενοδοχείου

που τους φιλοξενούσε τρεις μέρες τώρα, σαν τα μικρά παιδιά.

Συναγωνίζονταν ποιος θα κατέβει πρώτος τις σκάλες.

Ο μπαμπάς με τη φανέλα της Inter, κι ο γιος με της Milan.

Προγραμματισμένο επαγγελματικό ταξίδι, μόνο που αυτή τη φορά

πήρε και τον μικρό μαζί, για να πάνε στον αγώνα.

Φτάνοντας στο ισόγειο σχεδόν αλαφιασμένοι, ρώτησαν τον receptionist

πως θα φτάσουν στο γήπεδο. Βγήκε έξω απ’ το πόστο του μαζί τους,

μέχρι την μεγάλη περιστροφική στρόγγυλη πόρτα, για να τους δείξει

από που θα πάρουν τον ηλεκτρικό, και μετά τους έδειξε στον χάρτη

την υπόλοιπη διαδρομή. Μπορεί τα Αγγλικά του να ήταν μέτρια, αλλά

η δίκη του σταυρού

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11381&subid=2&pubid=17920948

Διχάζει η δίκη του σταυρού

Ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων επανήλθε το θέμα της παρουσίας του σταυρού στα δημόσια σχολεία της Ιταλίας. Το ιταλικό κράτος άσκησε έφεση στην καταδικαστική απόφαση, ύστερα από θύελλα αντιδράσεων

Η παρουσία του σταυρού στα δημόσια σχολεία στην Ιταλία συζητήθηκε την Τετάρτη έντονα στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Η υπόθεση αυτή είχε προκαλέσει κατακραυγή στην Ιταλία, όπου η καταδίκη της τον περασμένο Νοέμβριο για το θέμα αυτό από το δικαστήριο του Στρασβούργου θεωρήθηκε προσβολή στην ελευθερία της σκέψης.

Costa Navarino από μέσα

Είμαστε για τα καλά στο καλοκαίρι. Παρά την επιδρομή στα πορτοφόλια μας, διακοπές ονειρευόμαστε. Κι επειδή τόσο ο καλυβοϊδιοκτήτης όσο και σημαντικός αριθμός καλυβιστών έχουν μια ευαισθησία ιδιαίτερη περί τα συμβαίνοντα στα resorts του καπετάν Βασίλη, κατά Πύλο μεριά, να τι λέει κι ένας επαγγελματίας των κατασκευών που τα είδε από μέσα. Το σπιτόσκυλο, μπήκε στα ενδότερα, τα φωτογράφισε και μας λέει τη γνώμη του σύμφωνα πάντα με την αισθητική του.
costa navarino dunes
Λέω τώρα που θα μου ρίξουν λίγο παρά οι οικονομικοί παράγοντες υπέρ των οποίων γράφω στα μπλόγκια (ναι αυτοί με τους οποίους με είδες προχτές καπετάνιε στη Grande Bretagne), να κλείσω δυο βδομαδούλες εκεί για τον Αύγουστο.

Αναζήτηση

Bernardina

(Είπες εδώ και χρόνια:

«Κατά βάθος είμαι ζήτημα φωτός».

Και τώρα ακόμη σαν ακουμπάς

στις φαρδιές ωμοπλάτες του ύπνου

ακόμη κι όταν σε ποντίζουν

στο ναρκωμένο στήθος του πελάγου

ψάχνεις γωνιές όπου το μαύρο

έχει τριφτεί και δεν αντέχει

αναζητάς ψηλαφητά τη λόγχη

την ορισμένη να τρυπήσει την καρδιά σου

για να την ανοίξει στο φως.)

Σταμάτησε μπροστά στο παραγκάκι που του είχε παραχωρήσει. Άφησε στο χώμα τη λάμπα θυέλλης που του είχε δώσει ο ψαράς, έβγαλε από την τσέπη του το παλιό, μισοσκουριασμένο γυφτόκλειδο, το έβαλε στην κλειδαριά, το γύρισε. Η χαμηλή ξεχαρβαλωμένη πόρτα άνοιξε με ένα παραπονεμένο τρίξιμο των μεντεσέδων. Την έσπρωξε κι άλλο, έπιασε από κάτω τη λάμπα και πέρασε μέσα σκύβοντας ελαφρά το κεφάλι για να μην χτυπήσει στο κάσωμα. Έκανε μερικά βήματα, ξεκρέμασε από τον ένα

Αδικαιολόγητες ενοχές

nick anestos

Tην ειδε στη σταση του λεωφορειου στη παλια γειτονια και την αναγνωρισε αμεσως.
Ειχε βεβαια αλλαξει.Τα μαλλια της ειχαν αρχισει να ασπριζουν και ειχε ρυτιδες,τα ματια της ηταν ξεθωριασμενα.Φαινεται οτι και αυτη κατι θυμηθηκε.
- Καπου σας ξερω ,ειπε.
- Μαιρη ειμαι ο Κωστας.Θυμασαι απο το σχολειο,απαντησε.
-Κωστα μου,αχ ναι,τι κανεις;Τελειωσες τις σπουδες σου;
- Ναι βεβαια.Εχω ανοιξει ενα γραφειο και παω καλα.Εσυ; ρωτησε.

Οι νέοι ΔΥ στο ΙΚΑ – ποιος θα χρηματοδοτεί τις συντάξεις των παλαιών;

Αξιοσημείωτη είναι η ρύθμιση σύμφωνα με την οποία από 1.1.2011 θα υπάγονται στην ασφάλιση του ΙΚΑ όλοι οι πρωτοδιοριζόμενοι δημόσιοι υπάλληλοι.

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4582133&ml=1

*

Έχω μια απλή απορία: αν οι νέοι ΔΥ δίνουν τις εισφορές τους στο ΙΚΑ, πως στην ευχή θα πληρώνονται οι συντάξεις των ΔΥ σε δέκα – δεκαπέντε χρόνια;

Ελπίζω ότι υπάρχει μια πειστική απάντηση. Αλλιώς έχουμε περάσει πλέον στο χώρο του παραλόγου, οπότε δεν έχει νόημα και να το συζητάμε…

Το τριετές πάγωμα των μισθών στον Ιδιωτικό Τομέα

Είναι προφανές και στον πλέον …πασόκο, ότι οι μισθοί στον Ιδιωτικό Τομέα ουδεμία σχέση έχουν με το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας.

Είναι καθαρά θέμα ανταγωνιστικότητας της οικονομίας – αν και έχει τονιστεί σχεδόν από όλους που μίλησαν για το θέμα (και τους συνδέσμους των εργοδοτών) ότι δεν είναι οι μισθοί που επηρεάζουν αρνητικά την ανταγωνιστικότητα στην Ελλάδα.

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, γιατί η κυβέρνηση δέχτηκε ως όρο στο μνημόνιο το τριετές πάγωμα των μισθών στον ιδιωτικό τομέα, ικανοποιώντας άνευ όρων την απαίτηση των φωστήρων του ΔΝΤ;

Ίσως γιατί είναι «κυβέρνηση»κατ’ ευφημισμόν και μόνο. Σε κάποιες παλαιότερες εποχές θα την έλεγαν και κυβέρνηση- ανδρείκελο.

Λεπτομέρειες:

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4582118&ml=1

Με εκπτώσεις μελέτες δε γίνονται!

Ημέρα απεργίας, ένα κείμενο από το τελευταίο Ενημερωτικό δελτίο του ΤΕΕ.

ΦΑΓΗΤΑ ΚΑΙ ΓΛΥΚΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΑΣΙΛΙΤΣΙ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ

http://syntagesapokatina.blogspot.com/

Ένα …νόστιμο blog με Μεσσηνιακές συνταγές

Όπως λέει

στο νοτιότερο άκρο της Μεσσηνίας, στο ακρωτήρι Ακρίτας…
οι συνταγές σαν κομμάτι ζωής όχι σαν δοσολογία υλικών
θα μας ψιθυρίσουνε πώς ζούσανε τα χωριά μας πριν γίνουμε
όλοι πρωτευουσιάνοι

Χωρίς σχέδιο

http://digital.tanea.gr/

ΜΑΤΙΕΣ
Χωρίς σχέδιο
Του Λευτέρη Π. Παπαδόπουλου

Περνούν οι µέρες, το καλοκαίρι τρέχει να µας συναντήσει γεµάτο θάλασσες και δροσερά φρούτα, αλλά εγώ δεν λέω να ξεκολλήσω από την Αθήνα, να πετάξω στον Μόλυβο, να συναντήσω φίλους και καφενεία, ταβέρνες και ηλιοβασιλέµατα. Τίποτα δεν µου αρέσει, τίποτα δεν µε συγκινεί. Το ίδιο συµβαίνει και µε τους γύρω µου. Εχουµε πέσει όλοι σε µια γούβα απελπισίας, πιανόµαστε από τα χείλη της για να βγούµε στην επιφάνεια, αλλά δεν τα καταφέρνουµε. Δεν έχουµε δυνάµεις για να σηκωθούµε λίγο πιο ψηλά.
Μιλούσα µε έναν καθηγητή πανεπιστηµίου, θερµό οπαδό του ΠΑΣΟΚ κι αυτά που έλεγε, µε σπρώχνανε ακόµη πιο βαθιά στη γούβα µου: «Δεν βλέπω κανένα φως στον ορίζοντα. Η Ελλάδα χάνεται. Πώς χαµηλώσαµε τόσο πολύ; Φοβάµαι, ακόµη και για τα προς το ζην. Και δεν είµαι άνθρωπος που ξοδεύει. Ποτέ δεν πήγα στα µπουζούκια, σε ακριβά εστιατόρια, ποτέ δεν αγόρασα ένα φιρµάτο κοστούµι. Σεµνά και ταπεινά, πάντοτε. Αλλά, τώρα, το µέλλον είναι σκοτεινό και αβέβαιο.
Και είναι κι αυτός ο Παπανδρέου, που δεν παίρνει δυο δραστικές πρωτοβουλίες, για ν’ αλλάξει τα πράγµατα. Δουλεύει πολύ, αλλά δεν φέρνει αποτέλεσµα. Δίνει την εντύπωση ότι δεν βρίσκεται στην απελπισµένη Ελλάδα, αλλά σ’ έναν κόσµο δικό του…».

Φτάνεις τελικά σε κάποια ηλικία και συµπεραίνεις ότι δεν είσαι πλασµένος για «µεγάλος»

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=4581959

Στα 74 του, ο Γούντι Αλεν δεν διστάζει να οµολογήσει πως φοβάται τον θάνατο

«Μου έγιναν εµµονή τα γηρατειά»

Του Τim Τeeman

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα 28 Ιουνίου 2010

Εχει πατήσει τα 74, αν και δεν του φαίνεται. Ωστόσο χρειάζεται ακουστικό για να ακούει τι του λες. Εξακολουθεί να παίζει κλαρινέτο και να κάνει όνειρα για τη µεγάλη οθόνη. Πίσω από την κάµερα όµως. Μπροστά δεν το συζητάει να ξαναβγεί. Διότι πλέον στη ζωή του έχει προστεθεί ακόµη ένας πρωταγωνιστής: ο φόβος για τα γηρατειά και τον θάνατο. Και ο Γούντι Αλεν δεν διστάζει να το οµολογήσει.

«Τα γηρατειά µού έχουν γίνει εµµονή.

Ταξίδια στο εσωτερικό

Ταξιδιώτης η Δύστροπη Πραγματικότητα

Ήταν στο λιμάνι, καθισμένος σε ένα παγκάκι, περιμένοντας το καράβι. Έφευγε για διακοπές.
Ο λαμπερός απογευματινός ήλιος ακτινοβολούσε ένα φώς γεμάτο χαρά. Ο ουρανός είχε βαφτεί σε ένα απέραντο, πεντακάθαρο γαλάζιο. Η θάλασσα ανέδιδε μία χαρούμενη ηρεμία και βαθιά στον ορίζοντα έπαιρνε μία αναζωογονητική χρυσογάλανη απόχρωση.

Έφευγε για διακοπές, και όλα ήταν μέρη μιάς ορχήστρας που συνωμοτούσε υπέρ της χαράς…

Όταν ήρθε το καράβι, χωρίς να χάσει χρόνο, πήγε κατευθείαν στο πάνω κατάστρωμα. Εκεί, αφου βρήκε ένα χώρο και άραξε, άρχισε να αναλογίζεται τις όμορφες στιγμές που έκρυβε το μέλλον. Θα ξανάβλεπε το νησί και τους φίλους που είχε εκεί πέρα. Το παρεάκι από την Αθήνα είχε ηδη πάει στο νησί, θα τους έβρισκε εκεί. Δεν τα είχε καταφέρει να φύγουνε μαζί λόγω της δουλειάς αλλά κομμάτια να γίνει, και τα μοναχικά ταξίδια είχαν την γοητεία τους…

Κοσμογονία δημοκρατίας ή τρικυμία στο φραπέ;

Προσωπική μου άποψη είναι ότι πρόκειται για το δεύτερο, αλλά μπορεί εγώ να είμαι απλά γκρινιάρης. Θα δείξει. Πρόκειται για τη διαδικασία ανάδειξης κοινού υποψηφίου δημάρχου (και κοινού προγράμματος) της «Κεντροαριστεράς» (sic!) στη Θεσσαλονίκη. Προς το παρόν θέλω να επισημάνω ότι δεν πρόκειται για καμιά κίνηση πολιτών «από τα κάτω», αλλά για προσπάθεια οριζόντιας συνεννόησης των ήδη υφιστάμενων (πλην ΚΚΕ) αντιπολιτευτικών / αυτοδιοικητικών δομών της πόλης – όπου το ΠΑΣΟΚ είδε φως και μπήκε και αντιμετωπίζεται μάλιστα ως προνομιακός εταίρος, προφανώς γιατί έχει πίσω του τη στήριξη του ΔΝΤ.  Η κίνηση των πολιτών «από τα κάτω» αναζητείται ακόμα – ίσως την ξεβράσει ο Βαρδάρης με τα πρώτα κρύα του φθινοπώρου…

Πηγή του κειμένου που ακολουθεί:

http://takalanta.blogspot.com/2010/06/blog-post_758.html

Ευκαιρία να αναδειχθεί υποψήφιος της κεντροαριστεράς μέσα από εναλλακτικές συμμετοχικές διαδικασίες ή παιχνίδι εντυπώσεων και ελιγμών μεταξύ δημοτικών παρατάξεων, κομματικών στελεχών και φιλόδοξων αυτοδιοικητικών που δεν θέλουν να μείνουν εκτός εξελίξεων; Ο λόγος για τη “Συμμαχία Δημοτικών Παρατάξεων, Κινήσεων και Δικτύων”, που εντός της εβδομάδας δοκιμάζει τις αντοχές της επιχειρώντας να ορίσει διαδικασία εκλογής κοινού υποψήφιου δημάρχου Θεσσαλονίκης μέσω… εκλεκτόρων.

… Άνευ τίτλου

[ το τρίτο κεφάλαιο από άτιτλη και μη εισέτι περατωθείσα απόπειρα μυθιστορήματος  από τη περίοδο 2001 - 2002 .  Μονόλογος υποθετικός του αγανακτισμένου αναγνώστη των 2 προηγουμένων κεφαλαίων υπό μορφήν κατακεφαλιάς προς το κεντρικό ήρωα Ντίνο... ]

Κεφάλαιο Τρίτο

Και δεν μας λές ρε φίλε εσύ που το χταπόδι σε έχει πάρει στο καταπόδι, έτσι τη βγάζεις κάθε βράδυ;…..δουλειά και πιοτό,περιπλάνηση και πιοτό,πιοτό και πιοτό;…το πνίγεις κάθε βράδυ το χταπόδι στο κρασί ,τις μπύρες ,το ουίσκυ και μετά κοιμάσαι και το βλέπεις στον ύπνο σου;….Και το ρολόϊ σου τόκανες κάδρο εκείνης της ξέρεις εσύ ποιάς και θυμητάρι των παιδιών σου που τα παράτησες και τη κοπάνησες με τα πρώτα ζόρια;….και τι ζόρια δηλαδή;..ψιλοπράγματα…

Η Δια Βίου έτοιμη να σώσει τα ελληνικά ΑΕΙ (όχι θ’ άφηνε…)

Τις λεπτομέρειες μπορείτε να τις βρείτε εδώ – παρακαλώ μη σας θαμπώνουν οι πομπώδεις εξαγγελίες, δείτε την ουσία:

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artid=4581908&ml=1

Λογοτεχνική Εβδομάδα – απολογισμός

Πρώτα να ευχαριστήσω αυτούς που πήραν μέρος: sissa ben dahir, Ροδιά, παπούλης, Θανάσημος, Dana Semitecolo, ζέπος, καπετάνιος, nikiplos, Αναγνώστης ο αθηναίος, Bernardina, Drallion, Batsic, Σοφία Γκιούσου, Αννα- Σίλια , Δύστροπη Πραγματικότητα, δεξιός, lifeable – και (εν αγνοία του) ο Λαμπρούκος. Ευχαριστώ και την Ένη, που μας έστειλε ένα διήγημα του Τσέχωφ.

Να ευχαριστήσω και τους φίλους που τα κείμενά τους, όλα δημοσιευμένα στην καλύβα, εναλλάχτηκαν στις 7 διαδοχικές πεντάδες της πρώτης σελίδας: θείος Ισίδωρος, σκουπίτσα, cirut, παπούλης, Μιχάλης Μιχελής, Ασμοδαίος, Athanassios, Θανάσημος, Ιχνηλάτης, Αλκιβιάδης (στο «νυχτερινό επισκέπτη») και Φραγκίσκος.

Αποκαραμανλοποίηση; Μπα, συμβιβασμός με ό,τι πιο σαθρό υπάρχει

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=28/06/2010&s=en-staseis

Εν-στάσεις

Του ΠΑΝΟΥ ΣΩΚΟΥ

Επί εφτά μήνες ο Αντώνης Σαμαράς προετοίμαζε ένα συνέδριο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του, για να αναδειχτεί πιο ισχυρός και να βάλει στη Ν.Δ. την προσωπική σφραγίδα του.

Για να το πετύχει, δεν δίστασε να θέσει εκτός κόμματος την υπ’ αριθμόν ένα απειλή γι’ αυτόν, την Ντόρα Μπακογιάννη. Από το συνέδριο βγήκε σίγουρα πιο ισχυρός. Δεν υπάρχει σήμερα κανένας που να τον απειλεί. Ακόμη κι αν χάσει στις επόμενες εκλογές, δεν υπάρχει στέλεχος που θα ορθώσει απέναντί του αρχηγικό ανάστημα.

Αυτή όμως είναι η μία, η καλή πλευρά. Η άλλη, η άσχημη πλευρά, δείχνει ότι ο κ. Σαμαράς αδυνατεί, για την ώρα, να κάνει στη Ν.Δ. πραγματικότητα την υπέρβαση, που ήταν το σύνθημά του στην Πολιτική Ανοιξη, και επιλέγει τον… εναγκαλισμό! Ο εναγκαλισμός του με τον Κ. Καραμανλή την πρώτη μέρα του συνεδρίου δεν ήταν απλώς μια κίνηση ευγένειας. Ηταν πολιτική κίνηση που συμβόλιζε τον αναγκαστικό εναγκαλισμό του με το σύστημα, την κυβέρνηση, με το κόμμα του Καραμανλή. Η Ν.Δ. είναι ένα κόμμα άρρηκτα συνδεδεμένο με το όνομα «Καραμανλής» και ανεξάρτητα από το γεγονός ότι ο τελευταίος… αχθοφόρος του ονόματος έδωσε στη χώρα μία από τις χειρότερες κυβερνήσεις που είχε ποτέ, δυστυχώς δεν έχει βρεθεί ακόμη εκείνος που θα διαταράξει αυτή τη σχέση.

Λόγια φτερά

Ομολογώ ότι τον Χωμενίδη δεν τον έχω περί πολλού ως συγγραφέα. Σήμερα το πρωί έπρεπε να συνοδέψω τα παιδιά στη θάλασσα και – την τελευταία στιγμή – ανακάλυψα πως δεν είχα μαζί μου το βιβλίο που διαβάζω αυτές τις μέρες. Έτσι δεν είχα παρά να διαλέξω ανάμεσα στα δυο που είχε μαζί της η γυναίκα μου. Ένα της Ζατέλη και το λόγια φτερά. Διάλεξα το δεύτερο για λόγους όγκου: το βιβλίο της Ζατέλη (που προτιμώ) είναι κουρσούμι, του Χωμενίδη συμμαζεμένο.

Για να μη σας ζαλίζω εγώ με την «υπόθεση», δείτε την εδώ:

http://www.critique.gr/index.php?&page=article&id=382

Περιέργως πως, το διάβασα απνευστί, θυσιάζοντας κάτι ιερό – την απογευματινή μου σιέστα. Κάτι για το οποίο  μονάχα ένα εξαιρετικά διαβαστερό βιβλίο μπορεί να με πείσει.

Για να τιμήσω λοιπόν το συγγραφέα, είπα να το κάνω και ποστ.

Σκόρδο

Προτείνω να ζώσουν με πλεξούδες σκόρδο το Καραισκάκη.

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=340171&ct=1&dt=27/06/2010

Η σχέση της κυρίας Μπακογιάννη και του συζύγου της με το νέο αφεντικό της πειραϊκής ομάδας κ. Μαρινάκη δίνει τροφή σε πολιτικά σενάρια

Μαρκ Μαζάουερ: Η Ευρώπη δεν λειτουργεί αν δεν το θέλουν οι Γερμανοί

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=34&artId=340207&dt=27/06/2010

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Η Ευρώπη δεν λειτουργεί αν δεν το θέλουν οι Γερμανοί

Ο κορυφαίος ιστορικός Μαρκ Μαζάουερ μιλάει στο «Βήμα» για την οικονομική κρίση και τα στερεότυπα στα διεθνή ΜΜΕ που αδικούν την Ελλάδα

ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΒΙΣΤΩΝΙΤΗΣ | Κυριακή 27 Ιουνίου 2010

O 52χρονος Μαρκ Μαζάουερ είναι κατά πάσα πιθανότητα ο κορυφαίος ιστορικός της γενιάς του. Δεν είναι τυχαίο που ο πρύτανης της σύγχρονης ιστοριογραφίας Ερικ Χομπσμπάουμ τον θεωρεί διάδοχό του. Το έργο που τον επέβαλε διεθνώς ήταν η Σκοτεινή ήπειρος. Ο 20ός αιώνας της Ευρώπης που εξεδόθη το 1998 (στα ελληνικά από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια). Εξι χρόνια αργότερα εξέδωσε το Θεσσαλονίκη. Πόλη των φαντασμάτων , που προκάλεσε τεράστια αίσθηση παγκοσμίως, όπως και στη χώρα μας. Ηταν το βιβλίο το οποίο ανέδειξε διεθνώς το ζήτημα της εξόντωσης του εβραϊκού πληθυσμού της Θεσσαλονίκης που ως τότε δεν είχε απασχολήσει τους επιστήμονες και τους ιστορικούς οι οποίοι μελετούν την υπόθεση του Ολοκαυτώματος. Προέβαλε όμως ταυτόχρονα και την ιστορία και τη σημασία της Θεσσαλονίκης, με την οποία ο Μαζάουερ έχει πολλούς δεσμούς, όπως και με την Ελλάδα γενικότερα.

“Για όλους όλα, για εμάς τίποτα” το ρητό των Ζαπατίστας

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=340176&dt=27/06/2010

Η Γκαλίνα Ξανθοπούλου που δούλεψε ως εθελόντρια γιατρός για τις αυτόνομες (και «παράνομες» σύμφωνα με το μεξικανικό κράτος) κοινότητες στην Πολιτεία Τσιάπας αφηγείται

«Εζησα έξι μήνες με τους Ζαπατίστας»

Ετοίμασε έναν σάκο μόνο με τα απαραίτητα: λίγα ρούχα, κάποια φάρμακα, τη φωτογραφική της μηχανή και ένα αντίγραφο του πτυχίου Ιατρικής που μόλις είχε λάβει από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Ολα τα υπόλοιπα απλώς θα προσέθεταν βάρος στο δύσβατο ταξίδι που την περίμενε μέσα στη ζούγκλα του Νοτίου Μεξικού. Η οικογένειά της δεν είχε ιδέα για τα ριψοκίνδυνα σχέδια της, ωστόσο η Γκαλίνα Ξανθοπούλου, 26 ετών, ήταν αποφασισμένη: θα δούλευε ως γιατρός για τις αυτόνομες κοινότητες των Ζαπατίστας στην Τσιάπας, την πιο πλούσια σε φυσικούς πόρους (βλάστηση, μέταλλα, πετρέλαιο) Πολιτεία του Μεξικού, όπου ζουν… οι φτωχότεροι πολίτες όλης της χώρας!

Τουρκική εξωτερική πολιτική: οι ψευδαισθήσεις και η πραγματικότητα

Για μένα τουλάχιστον δεν αποτελούν έκπληξη όσα αναγράφονται στο άρθρο που φιλοξενεί το tvxs. Ποτέ δεν με έπεισε η Τουρκία ως πραγματική περιφερειακή δύναμη, που να μπορεί να παρεμβαίνει και να καθορίζει εξελίξεις στις διακρατικές σχέσεις ή στις υφιστάμενες αντιθέσεις της ευρύτερης περιοχής. Και να που τώρα το περίφημο δόγμα Νταβούτογλου γίνεται, με μια έννοια, περίγελος από τους ίδιους τους Τούρκους…

http://tvxs.gr/node/61083

Ποιος χρειάζεται την Αριστερά;

Μονόπλευρος (και προφανώς άδικος) προβληματισμός, καθώς απουσιάζουν από αυτόν η σοσιαλδημοκρατία, το κέντρο, ο φιλελευθερισμός. Δείχνει, έμμεσα, ότι ο μύθος της Αριστεράς είναι ακόμα (!) εξαιρετικά  ισχυρός. Το σημαντικότερο: δίνει έναυσμα για ενδιαφέροντες  προβληματισμούς, κυρίως για το αν το καινούριο που γεννιέται θα καταφέρει να μεγαλώσει και να κατακτήσει δεσπόζουσα θέση, στην πολιτική, την κοινωνία και την ιδεολογία. Ακαταλαβίστικα όλα αυτά; Συγγνώμη – διαβάστε το άρθρο του Καμπύλη και τα ξαναλέμε.

Tου Τακη Καμπυλη

Την περασμένη εβδομάδα, μπορούσε να δει κανείς την Αθήνα διαφορετικά. Οπως και την προπερασμένη, όπως και αρκετές εβδομάδες τους τελευταίους μήνες.

Για παράδειγμα, μια μέρα της προηγούμενης εβδομάδας, το βράδυ, περίπου 70 – 80 κάτοικοι της περιοχής Φιλοπάππου αλλά και από αλλού συγκεντρώθηκαν σε παρκάκι της περιοχής. Είχε οργανωθεί με πρωτοβουλία της Ραλλούς –ηθοποιός που διατηρεί κατάστημα βιολογικών τροφών– παράσταση Καραγκιόζη, έναντι περίπου 4 ευρώ η οικογένεια. Πολλοί δεν πλήρωσαν, αφού από νωρίς είχε καλυφθεί το απαιτούμενο ποσό των 200 – 250 ευρώ. Ολοι απόλαυσαν τη βραδιά, τα πευκάκια και μερικές ρεφενέ μπιρίτσες. Οι περίοικοι είχαν κι άλλη επιλογή, αφού στην κοντινή πλατεία Μερκούρη στα Πετράλωνα, η επιτροπή κατοίκων (γύρω από το βιβλιοπωλείο «Αμόνι») διοργάνωνε στην πλατεία «ρεφενέ» προβολή κινηματογραφικής ταινίας. Λίγο

Ο Στάθης Καλύβας για το νέο βιβλίο του Νίκου Μαραντζίδη

Παρακαλούνται οι ασπαζόμενοι την κλασσική αριστερή θεώρηση των πραγμάτων να μη διαβάσουν το παρόν, διότι θα συγχιστούν αδίκως.

«Σήμερα, μια σχεδόν ξεχασμένη αμερικανική αποστολή καλείται να επιτελέσει ένα θαύμα», έγραφε στις 20 Σεπτεμβρίου 1947 στο περιοδικό Collier’s, ο επικεφαλής της Πολ Πόρτερ, προσθέτοντας πως «το θαύμα είναι η σωτηρία της Ελλάδας από την οικονομική διάλυση και την κομμουνιστική επιβουλή». Ο ίδιος κατέγραφε την τεράστια απαισιοδοξία που κάλυπτε ολόκληρη την κοινωνία, από την κορυφή ώς τη βάση: «Γιατί να ξαναχτίσω το σπίτι μου;», τον ρωτούσε ένας αγρότης, καθώς το είχε δει να καίγεται πρώτα από τους Τούρκους και μετά από τους Βούλγαρους, τους ναζί και τους αντάρτες. Με αρκετή δόση πικρής ειρωνείας, ο Πόρτερ τόνιζε πως το μόνο που είχε να πετύχει η αμερικανική αποστολή ήταν «να θέσει τέλος σ’ έναν εμφύλιο πόλεμο, να εξαλείψει τη διαφθορά της δημόσιας διοίκησης, να ξαναχτίσει την εθνική οικονομία και να ξαναζωντανέψει την ελπίδα ενός απελπισμένου λαού». Και όμως, κατέληγε, «υπάρχει μια πιθανότητα να τα καταφέρουμε». Κόντρα στις προβλέψεις, το θαύμα έγινε. Η Ιστορία δικαίωσε τον Πόρτερ.

Η έκβαση αυτή υπήρξε συνάρτηση τριών, κυρίως, παραγόντων: των προσαρμογών της πολιτικής τάξης, της αναδιοργάνωσης του κράτους και της οικονομίας μέσω του σχεδίου Μάρσαλ και της μνημειώδους ανεπάρκειας του ΚΚΕ.

Ζήτω(σαν) τα γρήγορα πιστόλια

Το σεξ που κρατάει πάνω από 13 λεπτά αξιολογήθηκε ως πολύ μεγάλο σε διάρκεια, κουραστικό ή και βαρετό. Οι περισσότεροι συμφώνησαν πάντως ότι το σεξ του ενός ή των δύο λεπτών είναι «πολύ σύντομο» για να προσφέρει ικανοποίηση. Οι ερευνητές δήλωσαν ότι με τη μελέτη τους αυτή θέλησαν να βοηθήσουν τα ζευγάρια να μην απογοητεύονται όταν βλέπουν στην τηλεόραση σίριαλ όπως το «Sex and the City» και «Νοικοκυρές σε απόγνωση», στα οποία οι ήρωες (και κυρίως οι ηρωίδες) αναφέρονται συχνά σε νύχτες ατελείωτου σεξ που κρατάει ώρες. «Ελπίζουμε ότι η έρευνά μας θα καταρρίψει τους μύθους και θα ενθαρρύνει άνδρες και γυναίκες με ρεαλιστικά στοιχεία» δήλωσαν οι δύο επιστήμονες με αφορμή τη δημοσίευση της δουλειάς τους στο «Journal of Sexual Μedicine»
Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artId=339998&dt=26/06/2010#ixzz0rzGv6lO6

*

(λίγο παρακάτω – μια πιθανή ερμηνεία)

Από πρόσφατη έρευνα προκύπτει επίσης ότι οι περισσότερες παντρεμένες γυναίκες προτιμούν να κοιμηθούν, να διαβάσουν ένα βιβλίο ή να παρακολουθήσουν τηλεόραση αντί να κάνουν σεξ.

Αντισυνταγματικές τέσσερις ρυθμίσεις του ασφαλιστικού

Της Φωτεινης Kαλλιρη, από την «Κ»

Tέσσερις βασικές ρυθμίσεις του ασφαλιστικού νομοσχεδίου θεωρεί απολύτως προβληματικές η Ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίου, θέτοντας ευθέως υπό αμφισβήτηση τη συνταγματικότητά τους. Η υπαγωγή στο ΙΚΑ όλων των δημοσίων υπαλλήλων από το 2011, η ολοσχερής αναστολή της σύνταξης για συνταξιούχους που συνεχίζουν να εργάζονται και η επιβολή εισφορών υπέρ ΛΑΦΚΑ σε μόνιμη βάση για συντάξεις άνω των 1.400 ευρώ κρίθηκαν αντισυνταγματικές. Την επιβολή ΛΑΦΚΑ (Λογαριασμός Αλληλεγγύης Φορέων Κοινωνικής Ασφάλισης) ως παροδικό μέτρο, αναγκαίο για τη διάσωση των ασφαλιστικών ταμείων, έκρινε η Ολομέλεια νόμιμη (έτσι κι αλλιώς προβλέπεται μέχρι το 2015).

Στρατηγική της ΝΔ η απαλλαγή από το Μνημόνιο

Αυτό διακήρυξε στο συνέδριο της ΝΔ ο Αντώνης Σαμαράς:

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_100054_26/06/2010_406037

Η καλύβα χαιρετίζει το γεγονός ότι εξαγγέλλεται μια εναλλακτική πολιτική για την έξοδο της χώρας από την κρίση, απέναντι στο μονόδρομο του ΔΝΤ, από ένα κόμμα εξουσίας.

Πρόκειται για μια επιλογή στρατηγικής σημασίας.

Αλλά, δεν αρκεί η εξαγγελία – απαιτείται και πειστική τεκμηρίωση για το πώς αυτό μπορεί να υλοποιηθεί.

Απαιτείται και πρόσθετη απόδειξη ότι αυτός που εξαγγέλλει την απαλλαγή από το Μνημόνιο διαθέτει την απαραίτητη πολιτική αξιοπιστία για να φέρει σε πέρας το δύσκολο έργο.

Και εδώ είναι που η ΝΔ (κυρίως) και ο Αντώνης Σαμαράς υστερούν δραματικά.

το Αφγανιστάν εξελίχθηκε σε νεκροταφείο υπερδυνάμεων

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_26/06/2010_1292018

Ο στρατηγός Ομπάμα στον λαβύρινθό του

Του Πετρου Παπακωσταντινου

Δύο φορές, σε δύο διαδοχικούς αιώνες, το Αφγανιστάν εξελίχθηκε σε νεκροταφείο υπερδυνάμεων – την πρώτη φορά της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και τη δεύτερη της Σοβιετικής Ενωσης. Σήμερα, απειλεί να επιβεβαιώσει τη φήμη του και πάλι, με θύμα αυτή τη φορά την Αμερική. Την αίσθηση αυτή ενισχύει η καθαίρεση του στρατηγού Μακρίσταλ, διοικητή των αμερικανικών δυνάμεων στο Αφγανιστάν, από τον Μπαράκ Ομπάμα, εν μέσω εκνευρισμού και φατριατικών αντιπαραθέσεων για τις δυσοίωνες εξελίξεις σ’ ένα πόλεμο ο οποίος σε λίγο θα μπει στον δέκατο χρόνο του.

Ο Αμερικανός πρόεδρος δεν είχε άλλο δρόμο από το να «καρατομήσει» τον στρατηγό του, ο οποίος, παραβιάζοντας κάθε έννοια συνταγματικής τάξης, περιέλουσε με προσβλητικούς χαρακτηρισμούς κορυφαίους συνεργάτες του Ομπάμα, συμπεριλαμβανομένου του αντιπροέδρου Τζο Μπάιντεν. Ο Μακρίσταλ ασφαλώς ήξερε ότι θα αποπεμφθεί από τη στιγμή που αποφάσιζε να μιλήσει στον Τύπο. Το γεγονός ότι μίλησε, με τον τρόπο που μίλησε, σημαίνει απλούστατα ότι εκβίασε την έξωσή του για να μη χρεωθεί τα αποτελέσματα μιας πολεμικής εκστρατείας την οποία ο ίδιος είχε σχεδιάσει.

«μαθητευόμενοι μάγοι»

Δυστυχώς αυτά που λέει στο άρθρο του ο Σταύρος Λυγερός είναι η ωμή πραγματικότητα:

Η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε πειραματόζωο. Το Μνημόνιο λειτουργεί σαν προκρούστια κλίνη και εγκλωβίζει την οικονομία σε ανατροφοδοτούμενη ύφεση. Το πραγματικό δίλημμα είναι παραγωγικά ή αντιπαραγωγικά μέτρα, ενώ η κυβέρνηση έχει αφεθεί στον αυτόματο πιλότο του Μνημονίου. Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι λειτουργώντας ως εντολοδόχος της «τρόικας», κρύβει την ανικανότητά της να αντιμετωπίσει δραστικά την κρίση.

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_25/06/2010_1292014

Κυβέρνηση «μαθητευόμενων μάγων»

Του Σταυρου Λυγερου

Η πιο σοβαρή κουβέντα του πρωθυπουργού είναι ότι η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε πειραματόζωο. Απέφυγε επιμελώς, όμως, να μιλήσει και για το είδος του συντελούμενου πειράματος και για τον δικό του ρόλο. Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν ευθύνεται για τη δημοσιονομική βόμβα που κληρονόμησε, αλλά έχει καταλυτικές ευθύνες για τον τρόπο που τη διαχειρίσθηκε, προκαλώντας την έκρηξή της με τις γνωστές συνέπειες.

Ναι στον «κοινωνικό φιλελευθερισμό», όχι στο «μεσαίο χώρο», το 20% στις επόμενες εκλογές εξασφαλισμένο.

Ο Αντώνης Σαμαράς, έχει παραλάβει ένα μισογκρεμισμένο σπίτι. Προσπαθεί με τα φθαρμένα (δεξιά και λερωμένα) υλικά να το ξαναχτίσει. Εκτός από μισογκρεμισμένο είναι και βουρκολακιασμένο από το Μητσοτακόσογο. Το τι βουντού πέφτουν δε λέγεται.

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=4581681

Με σύνθημα την «καθαρότητα»

Η αποσαφήνιση του ιδεολογικού στίγματος πρώτος στόχος του Σαμαρά

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

Με στροφή στον «κοινωνικό φιλελευθερισμό» και αποκήρυξη της πολιτικής του λεγόμενου «μεσαίου χώρου» και πολύ περισσότερο του «νεοφιλελευθερισμού», ο Αντώνης Σαμαράς επιχειρεί να αλλάξει σελίδα στη Ν.Δ. και να μετατρέψει το 8ο Συνέδριο του κόμματος, που άρχισε χθες το βράδυ στο κλειστό γυμναστήριο του Τάε Κβον Ντο, σε αφετηρία για την πολιτική ανάκαμψη του κόμματος, μετά τη συντριπτική ήττα του περασμένου Οκτωβρίου.

Ποδόσφαιρο και πολιτική: μια σχέση κολασμένη

Στη Γαλλία έχουν σαλτάρει και μάλιστα χωρίς καύσωνα. Αιτία, η αποτυχία της «πολυφυλετικής» εθνικής τους ομάδας στο Μουντιάλ. Οι Γαλλαράδες (κατά το ελληναράδες) ξέχασαν κιόλας το Ζινεντίν Ζιντάν…

http://tvxs.gr/node/60980

*

Στην Ιταλία, τα ίδια – ίσως και χειρότερα. Ο Νότος κλαίει για τον αποκλεισμό, ο Βορράς (όχι ολόκληρος, υποθέτω) γελάει. Πριν λίγες μέρες ο Φίνι είχε δηλώσει ξεκάθαρα ότι αυτή η εθνική ομάδα δεν εκπροσωπεί την Παδανία. Τώρα που η ομάδα την πάτησε και επιστρέφει με άδεια χέρια, οι Ιταλοί θα ακούνε δυναμωμένες τις αποσχιστικές παραρδέλες. Λεπτομέρεια: οι παίχτες είχαν δηλώσει ότι θα έδιναν το 20% του πριμ (κατάκτησης του Κυπέλου) για τους εορτασμούς …ενοποίησης της Ιταλίας. Αλλά…

*

Στην Ελλάδα, άλλες φουρτούνες. Η ΕΠΟ είχε στήσει συμπαιγνία με τον Σάντος, εις βάρος του Ρεχάγκελ: αυτός παραιτήθηκε από τον ΠΑΟΚ για να είναι διαθέσιμος και όλοι περίμεναν να την πατήσει (= να ξευτιλιστεί) η Ελλάδα στο Μουντιάλ για να διώξουν το Γερμανό. Η Ελλάδα όμως δεν ξεφτιλίστηκε, έκανε μια αξιοπρεπή παρουσία, και ο Ρεχάγκελ τους την έφερε, δηλώνοντας ο ίδιος την αποχώρησή του. Καλά έκανε, για τον ίδιο και την επαγγελματική του αξιοπρέπεια. Το ότι η εθνική μας ομάδα θα επιστρέψει με μαθηματική βεβαιότητα στην ανυποληψία, είναι παρεμπίπτον. Και είναι και καθαρόαιμη εθνική, από βέρους Έλληνες, γμτ!

Παράταση της Λογοτεχνικής Εβδομάδας

Κανονικά τελειώνει σήμερα, αλλά επειδή οι συμμετοχές συνεχίζονται με εντατικούς ρυθμούς, ας το πάμε λίγες μέρες ακόμα. Ως την Τετάρτη, που τελειώνει ο Ιούνιος. Να προλάβω κι εγώ να ολοκληρώσω το καινούριο κομμάτι που ξεκίνησα…

ΥΓ. Χωρίς την καθημερινή πεντάδα των “παλαιών”. Κάθε μέρα θα μπαίνουν μπροστά  κάποια από τα φρέσκα, που στάλθηκαν ειδικά για την περίσταση.

ερωτισμός με σμόκιν

Της Ροδιάς

Η ωραία μαρκησία Εψη Εψιλον εκάθητο αραχτή επί τινος ανακλίντρου, επενδεδυμένου δια βαρυτίμου υφάσματος μπροκάρ, χρώματος κυανού, κεκοσμημένου δια χρυσών αστερίσκων λιλιπουτείου μεγέθους, έμπροσθεν του υπερμεγέθους καθρέπτου της σάλας Τελετών του βρυξελλώδους Μεγάρου και ηυνανίζετο. Πέριξ αυτής, πλήθος ψωλώνων εντός σκελεών παντός τύπου και χρωματισμού -από του ευγενούς σμόκιν μέχρι του τετριμμένου μπλουτζίν- ανέμενον υπομονετικώς το πέρας του αυνανισμού της μαρκησίας Εψης, ίνα λάβωσιν την τιμήν να εισέλθουν εντός του κόλπου αυτής, όσον το δυνατόν βαθύτερον, και εκβάλλουν εν αυτώ το κολλώδες υγρόν των. Η ωραιοτάτη μαρκησία Εψη, ουδεμίαν σημασίαν δίδουσα εις το περιβάλλον αυτής, εμάλαζε τους βύζους εναλλάξ, τουτέστιν μία τον εκ δεξιών και μία τον εξ ευωνύμων, και κατόπιν έτριπτε μανιωδώς το αυτής αιδοίον εκβάλλουσα μικράς διεγερτικάς κραυγάς ωσάν παραδείσιον πτηνόν και ωσάν μικρός μόσχος. Ενίοτε, αι κραυγαί αυταί

ΤΟ “ΠΟΔΗΛΑΤΟ” ΣΤΟ … ΜΠΑΛΚΟΝΙ

Γράφει η Άννα- Σίλια
=====================================

Τον ξαναείδα στην Βενιζέλου , μέσα Φλεβάρη , την ώρα που έβγαινα από το καινούριο καπνοπωλείο όπου είχα μπει ψάχνοντας για παλιά “ΚΙΡΕΤΣΙΛΕΡ” . Είχα να τον δω πάνω από 5 χρόνια … Ψηλός κι ευθυτενής πάντα (δεν θα τον έλεγες … “μάγκα” με την πρώτη … ήταν όμως μεγάλο μαγκάκι) ….. Και … όμορφάντρας … Εντάξει , είχε “γεμίσει” αρκετά , …. ήταν και εκείνα τα σπασμένα μπροστινά του δόντια από παλιά “ξεκαθαρίσματα” (ποτέ δεν παραδέχτηκε το … ξυλοφόρτωμα) , αλλά … ομορφάντρας …. Πενηντάρης … εκεί γύρω … αλλά ομορφάντρας .
Τον γνώρισα με το που πάτησα το πόδι μου σ’ αυτή την πόλη αρχές του ’80 ….. 25άρης τότε , μικροπαντρεμένος , με δυό μικρά και μια ανθούσα επιχείρηση . Συνεργείο αυτοκινήτων … είχα πάει το αυτοκίνητο για σέρβις … Θετική η …χημεία μας , γίναμε φιλαράκια από τότε . Με εκτιμούσε και με εμπιστευόταν πολύ , και μένα μου άρεζε η καλή δουλειά που έκανε στο αυτοκίνητο … Τον … ψιλοχάζευα και λίγο … Κούκλος … και από τους λεφτάδες της εποχής … Τι τα θες όμως … Τα λεφτά και η ματαιοδοξία από την επίγνωση της ομορφιάς του , του γυρίσαν τα μυαλά .

Τα γαμημένα

Ο Αυγουστής ήταν γύρω στα 45 σε χρόνια και στα 100 σε κιλά. Ξανθός με μεσαίο ύψος έτσι ώστε τα κιλά του σε συνδυασμό με το ύψος του, τον έκαναν να φαίνεται χοντρός. Το σκαρί του δεν ήταν δα και τυπικό δείγμα κρητικού. Άσε που ούτε καν μουστάκι δεν είχε, και είχε και φακίδες στο πρόσωπο. Έμενε πια στα Χανιά αλλά καταγόταν από ένα ορεινό χωριό στη μέση του νομού..
Όσοι τον ρωτούσαν με τι ασχολείται, έπαιρναν την τυπική του απάντηση:
” Γαμησέ τα φίλε, ασφάλειες πουλάω και στις μέρες μας κανείς δεν θέλει τις γαμημένες τις ασφάλειες. Νομίζουν οι άνθρωποι ότι θα είναι πάντα καλά και θα ζήσουνε αιώνια”.
Εκείνο το απόγευμα του Μαρτίου, ψυχοσάββατο ήταν, είχε ανέβει με το αυτοκίνητό του στο χωριό.