http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=32&artId=338700&dt=20/06/2010
ΧΡΟΝΗΣ ΜΙΣΣΙΟΣ “Ειλικρινά δεν ξέρω αν υπάρχει Αριστερά”
Εμβληματική μορφή της Αριστεράς, συγγραφέας, σήμερα, στα 80 του, εξακολουθεί να αναζητεί έναν καινούργιο δρόμο και μιλάει για την κρίση, το ΔΝΤ, τις διασπάσεις και τις επαναδιασπάσεις του αριστερού χώρου
ΑΡΓΥΡΗΣ ΠΑΠΑΣΤΑΘΗΣ | Κυριακή 20 Ιουνίου 2010
«Ο Μανόλης Αναγνωστάκης μου έμαθε γράμματα στη φυλακή, ήμασταν θανατοποινίτες στο Γεντί Κουλέ» λέει ο Χρόνης Μίσσιος στο «Βήμα», στο περιθώριο της συνέντευξης που παραχώρησε ένα καυτό μεσημέρι της περασμένης
εβδομάδας στο σπίτι του, στο Μικροχώρι Αττικής. Εμβληματική φυσιογνωμία της Αριστεράς, συγκλόνισε το πανελλήνιο το 1985,όταν αποκάλυψε τη διαδρομή της ζωής του,από τα 17 ως τα 43 του χρόνια σε φυλακές και εξορίες (1947-1973), στο αυτοβιογραφικό βιβλίο «Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς».Στα 80 του ζει πλέον αποτραβηγμένος
με τη σύζυγό του Ρηνιώ και τα τρία σκυλιά τους σε ένα αγροτόσπιτο, περιτριγυρισμένο από νεοελληνικές βίλες. Για να τον συναντήσει κανείςπρέπει να ακολουθήσει κανόνες… συνωμοτικότητας. Ενα ημιφορτηγό μάς περίμενε στην ταβέρνα «Μπάρμπα Βασίλης» για να μας οδηγήσει στο δρομάκι που καταλήγει στην πόρτα του.
- Τι σημαίνει για εσάς αυτή η κρίση;
«Πιστεύω ότι η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική, είναι καθολική και παγκόσμια. Ο πλανήτης μας είναι πλέον μια μικρή γειτονιά γεμάτη κινδύνους και εγκληματικές συμμορίες που δεν γνωρίζουν σύνορα. Πιστεύω πως κανένας λαός, καμία χώρα δεν μπορεί να ονειρευτεί μια κοινωνία ισόνομη, ελεύθερη και ειρηνική».
- Γιατί; «Πολλά θα μπορούσε να αναφέρει κανείς: για τον κίνδυνο του πυρηνικού ολέθρου, για την καταστροφή του περιβάλλοντος, για τον χρηματιστηριακό ιμπεριαλισμό κτλ. Πρόσφατο παράδειγμα έχουμε το έγκλημα της ΒΡ. Κι όμως κανένας δεν θα τιμωρηθεί, κανένας δεν ζητάει να σταματήσουν οι εξορύξεις στα βάθη του ωκεανού. Ολοι μιλούν για το πόσα σεντς έπεσε η μετοχή της. Η ανάγκη συνεργασίας των λαών είναι επιτακτική όσο ποτέ άλλοτε. Η ανάγκη μιας παγκόσμιας δράσης για να αλλάξουμε τους κοινωνικούς θεσμούς, τις αξίες μας και τη συμπεριφορά μας απέναντι στη φύση και στον συνάνθρωπό μας είναι στοιχειώδης προϋπόθεση».
- Τι μπορούμε να κάνουμε; «Σήμερα είναι εύλογο το ερώτημα αν το προνόμιο της λογικής του ανθρώπου είναι όντως προνόμιο ή κατάρα. Η οικολογική κρίση του πλανήτη και των ανθρωπίνων κοινωνιών δεν είναι ένα εφιαλτικό σενάριο για το μέλλον αλλά μια οδυνηρή πραγματικότητα. Ο κόσμος του Οργουελ επιβεβαιώθηκε. Ο κόσμος του Χάξλεϊ είναι παρών. Μόνο με αυτογνωσία της ύπαρξής μας και τη συμφιλίωσή μας με αυτόν τον υπέροχο αινιγματικό κόσμο που μας γέννησε μπορούμε να αλλάξουμε την πορεία μας. Χρειαζόμαστε άλλη ιεράρχηση των αξιών, άλλους κοινωνικούς θεσμούς, άλλη φιλοσοφία. Οσο η κυρίαρχη αξία των κοινωνιών μας παραμένει η κερδοσκοπία, τα βήματα της ανθρώπινης ιστορίας- όπως είπε κάποτε και ο Δαντόν- θα είναι οι ταφόπετρες των ρομαντικών».
- Λέτε ότι η ζωή μετριέται μονάχα με τις συγκινήσεις που επιβεβαιώνουν την ανθρώπινη ουσία μας.Πιστεύετε ότι χάσαμε την ουσία τα τελευταία χρόνια;
«Νομίζω πως ναι. Η σημερινή κοινωνία δείχνει να έχει πέσει σε κώμα. Ο άνθρωπος από μια συμπαντική οντότητα με όνειρα, επιθυμίες, έρωτες και αισθήσεις μετατρέπεται σε ένα αντικείμενο παραγωγής και κατανάλωσης προϊόντων. Εχει χάσει τον προσανατολισμό του, έχει χάσει τις αξίες τού ευ ζην».
- Πώς βιώνετε την κρίση στην Ελλάδα;
«Αισθάνομαι ταπεινωμένος και περιφρονημένος. Νομίζω ότι ξαναζώ την εποχή του Πιουριφόι, τότε που η χώρα μας ήταν απόλυτα εξαρτημένη από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Δεν πίστευα πως θα ζήσω μια νέα υποτέλεια της πατρίδας μου. Λέει ο Πρωθυπουργός ότι ήμασταν ο αδύναμος κρίκος και γι΄ αυτό μας χτύπησε τόσο καίρια ο τοκογλυφικός καπιταλισμός. Γιατί όμως είμαστε ο αδύναμος κρίκος; Είναι ένα ερώτημα στο οποίο οφείλει να απαντήσει το πολιτικό μας σύστημα και άλλοι κοινωνικοί φορείς που υποτίθεται ότι διακονούν τα συμφέροντα του λαού».
- Ωστόσο ο λαός, όλοι εμείς, δεν έχουμε ευθύνη γι΄ αυτό που μας συνέβη;
«Αναμφίβολα ναι. Αυτό όμως δεν είναι το κυρίως πρόβλημα. Οπως και το σύνθημα “φέρτε πίσω τα κλεμμένα”. Είναι σωστό αλλά ταυτόχρονα παραπλανητικό. Διότι το πρόβλημα είναι το σύστημα και οι θεσμοί που καθιερώσαμε. Θεσμοί που παράγουν βία, βαρβαρότητα και ψυχασθένεια, διότι πώς να κατανοήσει κανείς διαφορετικά την αφύσικη ζωή που μας υποχρέωσαν να βιώνουμε. Για να γυρίσουμε στα δικά μας: το εξοργιστικό είναι ότι μας εγκαλούν για έλλειψη πατριωτισμού όσους διαφωνούμε και αντιστεκόμαστε σε αυτά τα κατοχικά μέτρα. Είναι αυτοί που εκλέχθηκαν και ορκίστηκαν- οι περισσότεροι αλλεπάλληλες φορές- να υπερασπισθούν την πατρίδα και τα συμφέροντα του λαού της και μας οδήγησαν σε μια νέα εθνική υποτέλεια. Αιδώς, Αργείοι…».
- Είστε πολύ σκληρός. «Στα 80 μου χρόνια δεν έχω το δικαίωμα της συγγνωστής πλάνης ούτε καμία δέσμευση για να μη λέω αυτό που σκέφτομαι και πιστεύω. Είναι τουλάχιστον ανόητο να υποστηρίζει κανείς ότι μια χώρα οικονομικά υποδουλωμένη μπορεί να είναι εθνικά και πολιτικά ελεύθερη και ανεξάρτητη. Ισως αυτή η νέα υποτέλεια γεννήσει μια νέα εθνική αντίσταση».
- Εθνική αντίσταση;Με ποια μορφή και πότε;
«Οταν ο λαός βγει επιτέλους από τις κομματικές μάντρες. Τι όραμα θα έχει αυτή η αντίσταση; Τι μορφές θα πάρει; Δεν ξέρω. Εγώ είμαι ήδη παρελθόν και δυσκολεύομαι ήδη να κατανοήσω το παρόν. Ελπίζω οι μορφές που θα πάρει να μην είναι βίαιες και εξουσιαστικές. Είναι ιστορικά βεβαιωμένο πως η βία και η εξουσία πρόδωσαν τα ωραιότερα όνειρα των επαναστατών».
- Πιστεύετε ότι υπάρχει ανάγκη τιμωρίας των ενόχων που μας οδήγησαν εδώ;
«Δεν πιστεύω στην καταστολή. Πιστεύω στην πρόληψη. Δυστυχώς όλες οι ανθρώπινες κοινωνίες στην εποχή μας έχουν εγκαταλείψει την πρόληψη, την αναζήτηση και αντιμετώπιση των αιτίων που γεννούν τα κοινωνικά φαινόμενα και επαφίενταιστην καταστολή σε ολόκληρο το φάσμα του κοινωνικού γίγνεσθαι».
Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΟΥΡΑ ΤΗΣ ΑΘΕΡΙΝΑΣ
- Είστε ένας από τους πρωταγωνιστές της ιστορίας της Αριστεράς στην Ελλάδα τον αιώνα που πέρασε. Αναγνωρίζετε κάποιο «ιστορικό λάθος» στη διαδρομή της από το 1974 ως σήμερα;
«Κατ΄ αρχάς θέλω να σου πω ότι η διαδρομή μου στην Αριστερά ήταν, παρά τις αντιξοότητες, από τις πιο ευτυχισμένες και πλούσιες περιόδους της ζωής μου. Εί χαμε όνειρο, είχαμε όραμα, είχαμε μύθους και ψευδαισθήσεις. Η Αριστερά είχε βαθιές ρίζες μέσα στην ελληνική κοινωνία. Παρ΄ ότι ηττήθηκε στρατιωτικά, γρήγορα ξαναγεννήθηκε και στις δεκαετίες του ΄50 και του ΄60 ήταν ο μόνος παραγωγός πολιτισμού στη χώρα μας. Η Αριστερά ήταν επαναστατική, όχι με τη συνωμοτική έννοια αλλά με τον πολιτισμό της, μια πορεία που ήρθε να διακόψει η δικτατορία. Ούτε όμως η χούντα τη νίκησε. Η Αριστερά ηττήθηκε στη Μεταπολίτευση. Διασπασμένη για άλλη μία φορά πολεμούσε με τα “ευαγγέλια” προσπαθώντας να στρατολογήσει η κάθε πλευρά με το μέρος της περισσότερους κομμουνιστές. Να τους κάνει τι, αλήθεια; Να τους βάλει στο μπαούλο; Δεν αντιλήφθηκε τη νέα εποχή στην οποία εισερχόταν η ελληνική κοινωνία, τις προσδοκίες και τα προβλήματά της. Ετσι ήρθε το ΠαΣοΚ, πήρε όλο το πακέτο των συνθημάτων και των αιτημάτων της Αριστεράς και το απαξίωσε. Εκτοτε η Αριστερά ψάχνει την προίκα της σε λάθος μέρος. Σήμερα ειλικρινά δεν ξέρω αν υπάρχει Αριστερά. Αυτό που ισχυρίζεται ότι είναι Αριστερά δεν παράγει τίποτα, ούτε καν πολιτικό πολιτισμό».
- Τι εντύπωση σας προκάλεσε η νέα διάσπαση του Συνασπισμού;
«Επιβεβαιώνει αυτό που είπαμε προηγουμένως. Είναι ένα πείραμα που χρόνια τώρα παλεύει χωρίς να κατορθώνει να συνθέσει απόψεις. Οι διασπάσεις και οι επαναδιασπάσεις αυτού του χώρου μου φέρνουν στο μυαλό την επίδραση που έχει η ουρά της αθερίνας στον τρικυμισμένο ωκεανό».
- Αρα τι προτείνετε; «Πιστεύω ότι ο μόνος δρόμος, η τελευταία έξοδος προς την ελευθερία του ανθρώπου και του πλανήτη είναι η ολιστική οικολογική φιλοσοφία, σκέψη, πράξη και συμπεριφορά. Η οικολογία ούτε φέρει ούτε εδραιώνει καμία εξουσία, αντίθετα την καθιστά άχρηστη. Είναι μια επανάσταση αυτογνωσίας, μια επανάσταση ανθρώπινης συνείδησης. Δεν είναι μια “πίστη” σε μια ιδεολογία αλλά μια καθημερινή πρακτική για να επανασυνδέσουμε τη λογική με τις αισθήσεις, να απελευθερώσουμε τη συμπαντική μας ιδιαιτερότητα. Να αναγνωρίσουμε τη διαφορετικότητα, την αυταξία και την αναγκαιότητα του συνόλου της ζωής. Είναι ένας δρόμος επαναπροσέγγισης του κόσμου που μας περιβάλλει, ένας δρόμος στην αναζήτηση της χαράς αντί της αγωνίας. Εχουμε ανάγκη να ξαναβρούμε την προσωπική μας αισθητική, τα προσωπικά μας μονοπάτια, του έρωτα, της αγάπης και της τρυφερότητας, το άρωμα του κόσμου και της ύπαρξής μας».
14 σχόλια
Ροή σχολίων γι' αυτό το άρθρο
Ιουνίου 20, 2010 στις 11:13 μμ
lifeable
“Οι διασπάσεις και οι επαναδιασπάσεις
αυτού του χώρου μου φέρνουν στο
μυαλό την επίδραση που έχει η ουρά
της αθερίνας στον τρικυμισμένο ωκεανό”………..!!!!! respect
Σαν απόγονος της παλαιοκομματικής αριστεράς, οφείλω να δηλώσω
γοητευμένος με την πραγματικά φανταστική απεικόνιση της πραγματικότητας (ο υπερρεαλισμός σε όλο του το μεγαλείο)
Αλλά απ’ την άλλη, μεγάλη αβάντα στους νεο-αναπτυσόμενους πράσινους
φίλους μας (οι οποίοι από μόνοι τους δεν ισχυρίζονται ότι διαθέτουν κάποια ολιστική θεώρηση)
Ναι η αριστερά έχει προβλήματα, και όχι μόνο στα μέρη μας.
Προβλήματα έχουμε κι εμείς οι αριστεροί, επαναπροσδιορισμού θέσεων και
ιδεολογικού προσανατολισμού. Ο Χρόνης ξεκαθάρισε ότι δεν μπορεί να
βοηθήσει (“εγώ είμαι πλέον ήδη παρελθόν, και δυσκολεύομαι ήδη να κατανοήσω το παρόν”). Περιμένω από αυτούς που αυτοαποκαλούνται
προοδευτικοί, και έχουν προβλήματα κατανόησης των νέων δεδομένων,
μια ανάλογη στάση.
Ιουνίου 20, 2010 στις 11:42 μμ
Σπίθας
- ” η τελευταία έξοδος προς την ελευθερία του ανθρώπου και του πλανήτη είναι η ολιστική οικολογική φιλοσοφία, σκέψη, πράξη και συμπεριφορά. Η οικολογία ούτε φέρει ούτε εδραιώνει καμία εξουσία, αντίθετα την καθιστά άχρηστη. Είναι μια επανάσταση αυτογνωσίας, μια επανάσταση ανθρώπινης συνείδησης. Δεν είναι μια “πίστη” σε μια ιδεολογία αλλά μια καθημερινή πρακτική για να επανασυνδέσουμε τη λογική με τις αισθήσεις, να απελευθερώσουμε τη συμπαντική μας ιδιαιτερότητα.
- Να αναγνωρίσουμε τη διαφορετικότητα, την αυταξία και την αναγκαιότητα του συνόλου της ζωής. Είναι ένας δρόμος επαναπροσέγγισης του κόσμου που μας περιβάλλει, ένας δρόμος στην αναζήτηση της χαράς αντί της αγωνίας.
- Εχουμε ανάγκη να ξαναβρούμε την προσωπική μας αισθητική, τα προσωπικά μας μονοπάτια, του έρωτα, της αγάπης και της τρυφερότητας, το άρωμα του κόσμου και της ύπαρξής μας».
Σπίθας
Μιλάει και αποπνέει αγάπη και καλοσύνη, ο Χρόνης ο Μίσσιος.
Και αυτά μας λείπουν πολύ, σήμερα, στην “σύγχρονη” εποχή μας.
Πρό πάντων, αυτά…
Ιουνίου 21, 2010 στις 4:55 πμ
Γιάννης -2
“- Πώς βιώνετε την κρίση στην Ελλάδα;
«Αισθάνομαι ταπεινωμένος και περιφρονημένος. Νομίζω ότι ξαναζώ την εποχή του Πιουριφόι, τότε που η χώρα μας ήταν απόλυτα εξαρτημένη από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Δεν πίστευα πως θα ζήσω μια νέα υποτέλεια της πατρίδας μου….”
Αυτό που δεν αντιλαμβάνεται όμως είναι ότι ΤΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΥΘΥΝΗ γιά την εποχή του Πιουριφόι, όπως την ονομάζει, την έχει η παράταξή του, η Αριστερά.
Η Ελλάδα ζήτησε βοήθεια από τη Δύση γιά …”να μην έρθουν τα χειρότερα, ο Σταλινισμός”.
Ελπίζω να το αντιληφθεί πριν πεθάνει.
Όσο γιά τη νέα υποτέλεια, τα έχουμε πεί, και εκεί δεν είναι αμέτοχη η Αριστερά. δεν είναι δημιούργημα μόνο του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Έχουν βάλει και αυτοί το χεράκι τους.
Ιουνίου 21, 2010 στις 6:34 πμ
Vita
Επειδή περνώ μια φάση πνευματικής ύφεσης λόγω υπερκόπωσης, μπορείς να μου αναλύσεις λίγο με πιο συλλογισμό καταλήγουμε σ’ αυτό το συμπέρασμα;
Ιουνίου 21, 2010 στις 8:21 πμ
Πάνος
lifeable,
κατά διαβολική σύμπτωση υπάρχει ένα παλαιό ποστ στην καλύβα με τίτλο
” η δόνηση της ουράς της γαρίδας και η επίδρασή της στον παφλασμό των κυμάτων του Ιονίου”
http://panosz.wordpress.com/2007/01/16/vibration/
Ιουνίου 21, 2010 στις 8:29 πμ
Πάνος
Χρόνης Μίσσσιος: λόγος μεστός, ακέραιος, άμεσος. Ένα δροσερό αεράκι, μια ανάσα πολύτιμη, στην πνιγηρή κατάσταση που βιώνουμε…
Ιουνίου 21, 2010 στις 9:09 πμ
OMADEON
Καλημέρα Πάνο κ.ά.
Συμπαθέστατος κι εκφραστικός ο Χρόνης, αλλά… για την ΟΥΣΙΑ του θέματος ΔΕΝ ΕΙΠΕ ΤΙΠΟΤΑ.
ΠΟΙΑ ουσία? Μα… η ουσία είναι μία:
- ΤΙ πολιτικό ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ θα έχει μια Αριστεράς του 21ου Αιώνα.
Για τον προβληματισμό περί Αριστεράς, έγραψε κι ο Dennis-the-terrible, (ένας από 6 μέλη του ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥ πλέον blog “Omadeon”):
http://omadeon.wordpress.com/2010/05/26/left-or-left/
Την αριστερά κριτίκαραν πολλοί, το αριστερό ΟΡΑΜΑ ή σχέδιο, σχεδόν κανείς.
Και ΔΕΝ μπορεί πια να θεωρηθεί ΣΟΒΑΡΟ αριστερό όραμα ή σχέδιο, η παλιά πανουκλιασμένη… πανάκεια της Εθνικοποίησης των πάντων και η “επίλυση” _όλων_ των προβλημάτων μέσω Κεντρικού Σχεδιασμού, κλπ.
Γενικά, δεν λειτουργεί η ίδια συνταγή, χρειάζεται ΡΙΖΙΚΕΣ αναβαθμίσεις… ΟΧΙ προς την κατεύθυνση του νεοφιλελευθερισμού, αλλά προς την ΝΕΑ κατεύθυνση ορισμένων σύγχρονων μαρξιστών (Richard Wolff, Naomi Klein κ.ά.) – τη συλλογική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής.
Ιδού η διάλεξη του Γουλφ, που παρακολούθησα ο ΙΔΙΟΣ προ ημερών:
http://omadeon.wordpress.com/2010/05/28/rick-wolff-in-athens1/
Ε, όχι ότι είναι πάντα λάθος οι εθνικοποιήσεις. Κάθε άλλο, σε ορισμένα είδη αγαθών και υπηρεσιών ΕΠΙΒΑΛΛΟΝΤΑΙ, π.χ. Υπηρεσία Υδρευσης…
…όμως σαν ΓΕΝΙΚΟΣ κανόνας ΔΕΝ αποτελούν πανάκεια. Ας αφήσουμε ότι η Κεντρικός Σχεδιασμός είναι από Μαθηματική άποψη ΞΟΦΛΗΜΕΝΟΣ. Δεν λειτουργεί έτσι το μανατζάρισμα τεράστιων συστημάτων. Δεν λειτουργεί ΚΑΜΜΙΑ μορφή κεντρικού σχεδιασμού αν δεν δοθεί σε ΟΛΑ τα μέρη του συστήματος (ή κοινωνίας) αυτονομία. αποκέντρωση, και η ικανότητα για “Τοπικές Βελτιστοποιήσεις” (όπως λέμε εμείς οι πληροφορικοί του θέματος)
http://delicious.com/omadeon/ants
…αυτό ήταν ένα λινκ στον ΦΥΣΙΚΟ τρόπο Βελτιστοποίήσης Συστήματος που υλοποιούν τα… ταπεινά μυρμηγκάκια και οι μέλισσες. Ε, ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ “Κεντρική Επιτροπή” φυσικά. Απλά… ψάχνοντας να φέρουν τροφή στο… κομμουνιστικό τους σπίτι, αφήνουν στο διάβα τους ΙΧΝΗ από… φερομόνες. Και… όπου υπήρχε πολλή τροφή υπάρχουν και ΠΟΛΛΑ τέτοια ίχνη, με αποτέλεσμα τα ΕΠΟΜΕΝΑ μυρμηγκάκια να τη βρίσκουν ΠΙΟ εύκολα !!!
…Με αποτέλεσμα ΣΥΝΟΛΙΚΗ συλλογική βελτιστοποίηση συστήματος !
(Ανακαλύψαμε αυτή τη μέθοδο και την εφαρμόζουμε ΜΙΜΟΥΜΕΝΟΙ τη Φύση για να βελτιστοποιήσουμε τα δικά μας συστήματα…)
Ιουνίου 21, 2010 στις 9:16 πμ
OMADEON
Πάνο καλημέρα, ΠΟΛΥ λίγα είναι τα 2 λινκ όριο σε κάθε σχόλιο νομίζω… (χεχε)
Εμείς οι πολυλογάδες, άμα αφήνουμε πιο πολλα λίνκ, μιλάμε και ΛΙΓΟΤΕΡΟ…
(δεν ανεβάζεις το όριο του “τελωνείου”?)
…ξεχάστηκα κι έβαλα 3 στο προηγούμενο σχόλιο κι έγινε μοδερεησόμενο.
(+Ελευθέρωσον+ το προηγούμενον σχόλιον, το ευλογημένον, το μοδερεησόμενον… )
και… μια που ΞΑΝΑ-σχολίασα, να κι ένα ακόμη παρόμοιο θέμα αλλού
http://youpayyourcrisis.blogspot.com/2010/06/o_19.html
Ιουνίου 21, 2010 στις 9:28 πμ
lifeable
Τρομερή η ανταπόκριση απ’ το
μέλλον, που συνεντάχθει το ’07.!
Tnx Panos
Γιάννης-2 : ΝΤΡΟΠΙ(Σ)
Ιουνίου 21, 2010 στις 10:08 πμ
lifeable
Ρε δες που όλοι μπήκαμε στη πρίζα
και ψάχνουμε διαγώνιο ιδεολόγημα!
και το ερώτημα παραμένει επίμονο :
που μας πάνε 10.000.000 μόνους μας…? Καλημέρα και καλή βδομάδα σας..!
Ιουνίου 21, 2010 στις 12:16 μμ
Σπίθας
Φταίει, η αριστερά. Ναι..
Αλλά έχει αποτύχει η ιδεολογία του φιλελευθερισμού, ενώ προηγήθηκε η αποτυχία του κομμουνισμού και της σοσιαλδημοκρατίας.
Οι πολιτικές ιδεολογίες, είχαν δύο στρατηγικές κινήσεις και επιχειρήματα, ταυτόχρονα.
“Καταλαμβάνουμε την εξουσία και μετά ΘΑ αλλάξουμε τα κακώς κείμενα και τον κόσμο..”
- Ο Μαρξισμός εκεί είχε υπερισχύσει του αναρχισμού, που ηττήθηκε στον στρατηγικό του στόχο.
Το πρώτο βήμα, το έκαναν, ταυτόχρονα: οι φιλελεύθεροι και οι κομμουνιστές, πριν χρόνια και μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο. Οι κυβερνήσεις ,ανά τον κόσμο ήταν : 1/3 κομμουνιστικά καθεστώτα και 1/3 φιλελεύθερα ή σοσιαλδημοκρατικά, (εναλλάξ..)
Αυτήν την στιγμή, υπάρχει πολλαπλότητα κινημάτων που αμφισβητούν τα πολιτειακά συστήματα, ένθεν κακείθεν. Και όχι, ‘άδικα., αφού όποιος ανέβαινε στηνεξουσία, τότε το μόνο που ζητούσε ήταν “υπομονή και θα τα φτιάξουμε” . Αμ. δε..!!!
Τουλάχιστον, ο Χρόνης ο Μίσσιος, δεν παραμυθιάζεται με φανφάρες ούτε επεδίωξε να εξαργυρώσει τα 20 χρόνια που ήταν φυλακή για τις ανθρώπινες και αριστερές ιδέες του.
Μετά απ’αυτά, το πρώτο που διαπιστώνουμε, είναι ότι δεν ακολουθεί ένα δρόμο “αγκιτάτορα” (όπως κάνουν, άλλοι..) και παραμένει ειλικρινής..
Δεν είναι λίγο μετά από τόση λάσπη που του έχουν ρίξει οι στρούκτορες και οι επαναστάτες της δογματικής αριστεράς..( κτο Κ.Κ.Ε. ιδιάιτερα)
Πρέπει να αποδεχτούμε, ότι βρισκόμαστε, κατά γενική ομολογία, μπροστά σε αδιέξοδες καταστάσεις και δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις.
Όποιος ζητάει το “δια ταύτα”, από τον Χρόνη, τότε δεν πρόκειται να λάβει απάντηση και αυτό είναι αυτονόητο. Δεν έταξε σε κανένα τίποτα…
Στο δια ταύτα: Αναζήτηση χωρίς δογματισμούς και παρλαπίπες.
Διάλογος, υπευθυνότητα και βλέπουμε..μέχρι να έρθουν, κάποιοι “σωτήρες”..
Ιουνίου 21, 2010 στις 12:38 μμ
vasileros
s efxaristoyme poy eisai akoma konta mas…se xreiazomaste pragmatika!!
Ιουνίου 22, 2010 στις 6:55 μμ
σχολιαστης
Ιδου τι λέει ο Βαγγέλης Καργούδης για το συνεντευξιαζόμενο
http://admin.athina984.gr/node/104754
Για τον Χρόνη τον Μίσιο, άρχισα -θυμάμαι- να ακούω, από το 1971-72.
Πιτσιρικάδες παραμυθιασμένοι, μανιακοί της δράσης τότε, είχαμε ήδη εισπράξει τις πρώτες «αγωνιστικές» μας χαστούκες (πρβλ: ήττες) από τους χουντικούς τραμπούκους (τη διαβόητη ομάδα των «οπλαρχηγών» Μπρόζου-Παπαλαγάρα, σε αυτών την αρμοδιότητα μας είχαν παραπέμψει οι…χουντοεγκέφαλοι).
Απέκλειαν, θυμάμαι, (δια της γνωστής μεθόδου της «αυταρχικής σωματικής….πειθούς»!), ακόμα και τη φυσική μας παρουσία, σε χώρους του Αριστοτέλειου στη Θες/νίκη, και άρα και την όποια δράση μας στους κλαδικούς μας συλλόγους, στις παν/κές μας Σχολές.
Αναγκάζοντάς μας όμως, να κινητοποιήσουμε τις…αυτοσχεδιαστικές μας δεξιότητες, και να «εφεύρουμε» τους «Τοπικούς Συλλόγους», λειτουργικό υποκατάστατο των Κλαδικών, για να υπάρχει ένας χώρος «εισαγωγής» στη ζύμωση και τη δράση, αποκλειστικά για φοιτητές & σπουδαστές.
Μέσα από τις γραμμές ομάδων του ΡΗΓΑ ΦΕΡΑΙΟΥ ή της ΑΝΤΙ-ΕΦΕΕ (ΚΝΕ), ή και τελείως ακόμα ανένταχτοι οι περισσότεροι από μας, ψάχναμε με αγωνία, «επαφές» με «τους παλιούς», πρόσωπα μυθικά στα δικά μας μάτια, που επέστρεφαν τότε από εξορίες & φυλακές.
Και με το που υπήρχε ακόμα και η παραμικρή αποκατάσταση…επικοινωνίας & επαφής με κάποιους απ’ αυτούς, σοκαριζόμασταν, θυμάμαι, από την άμεση, την ομόφωνη αποστροφή τους, για τον κίνδυνο, άμαθοι όπως ήμασταν & ακαθοδήγητοι, να πέσουμε στην πρώτη παγίδα που παραμόνευε:
Να θεοποιήσουμε τη «δράση για τη δράση», που σε οποιαδήποτε εκδοχή της, τόσο λυτρωτική θα φάνταζε στα «νεοσύλλεκτα» βιαστικά μάτια μας, μπροστά στη διαλυτική για ξεπεταρούδια σαν και μας ακινησία & τη βασανιστική περίσκεψη.
«…Σκέψη, σκέψη, σκέψη. Κι’ αν, και όταν -με το καλό- καταλήγετε σε κάποια απόφαση, και λίγη σκέψη ακόμα «καπάκι», με συνοδεία περίσκεψη πολλή, για ό,τι μόλις αποφασίσατε, ποτέ και κανέναν δεν έβλαψε…», θυμάμαι σαν τώρα, τα λόγια ενός απ’ αυτούς τους «βετεράνους», (αείμνηστος πια), που τόσο από τότε με είχαν σημαδέψει.
Προσωπικά, τον ίδιο τον Χ. τον Μ., δεν ευτύχησα να τον γνωρίσω.
Τραβήχτηκε από νωρίς στο Λεκανοπέδιο, -θυμάμαι-, κι’ όσο κι’ αν Καβαλιώτης αυτός, και η Θεσσαλονίκη υπήρξε σίγουρα εντός του, σκηνή για πολλά και σημαντικά επεισόδια της ταραγμένης του ζωής, εν τούτοις οι επισκέψεις του «επάνω», μετά το 74, όλο και αραίωναν…
Θυμάμαι ακόμα όμως, πόσο με είχαν από τότε σημαδέψει, κάποιες απόψεις του. Απόψεις, που σίγουρα δεν θα τις έλεγες πλειοψηφικές μέσα στην Αριστερά, ούτε καν στα πιο «προκεχωρημένα» της φυλάκια σκέψης & δράσης.
Αλλά που -πέρα από κάθε αμφισβήτηση-, αναδείκνυαν τη διανοητική του αθωότητα, (όσο τρελό κι΄ αν ακούγεται αυτό, για κάποιον που ήταν προσωπικά επιφορτισμένος, μαζί με μια πενταμελή γραμματεία, με τα οργανωτικά της Νεολαίας Λαμπράκη, σε καιρούς που οι Λαμπράκηδες σχολιάζονταν στον διεθνή Τύπο σαν νεωτερικό πολιτικό φαινόμενο, και προχώρησε με τους άλλους 4 στη δημιουργία του ΠΑΜ, αμέσως με την επιβολή της Δικτατορίας) στον τρόπο που προσέγγιζε τα πάντα!
Μαζί με μια ορισμένη καθαρότητα στη σκέψη σκληρή αλλά και τρυφερή την ίδια ώρα, και μια άπλα σε ορίζοντες ανοιχτούς του μυαλού & της καρδιάς, που τη συνόδευαν. Και που σε έπειθαν, πως συμπύκνωναν την Ηθική του στάση, που κι’ αυτή με τη σειρά της, φάνταζε τόσο πρωτεϊκή και τόσο γήϊνη στις ρίζες της, που ένοιωθες πως δεν θα ήταν κάτι επίκτητο, αλλά πως σίγουρα θα τον συνόδευε από τη γέννησή του, με τον ίδιο τρόπο που μας συνοδεύει η αναπνοή!
Εκείνο όμως που πιο πολύ με σημάδεψε, ήταν τότε, ήδη από τα μέσα των 80ς, -θαρρείς και την είχε ήδη «φερμάρει» την καταιγίδα που πλησίαζε-, οι προσπάθειές του να απεμπλακεί από τον άγονο, μελαγχολικό (αφού δεν μπορούσε ούτε τραγικός να είναι) και εν τέλει απολιτικό Θρήνο των πολλών, για έναν απωλεσθέντα «Παράδεισο», που όμως ο ίδιος τον αμφισβητούσε στο βαθύτερο πυρήνα του, στο κέντρο της Επαγγελίας του, ακόμα και όταν υποτίθεται πως έδινε τους καρπούς του!
Το πώς σπαρταρούσε να απεμπλακεί, ίδιο θεριό στο δίχτυ, διαλέγοντας για όπλο μια σε δεύτερο προσωπικό χρόνο, Επανάσταση των Αισθήσεων.
Να δεις, να αγγίξεις, να μυρίσεις, με αισθητήρια άλλα, καινούργια. Αισθητήρια, που τα ερεθίσματα, τα προσλαμβάνουν επώδυνα, πολεμικά, αλλά με πληρότητα! Αισθητήρια καινούργια, ενός εαυτού άλλου, καινούργιου κι’ αυτού. «Συνουσιάζομαι, άρα υπάρχω», ή «ονειρεύομαι, άρα υπάρχω», ή «φαντάζομαι, άρα υπάρχω», είχε φτάσει να προτείνει…
Κομμάτι απ’ αυτόν τον ίδιο τον αγώνα του, υπήρξαν και οι απόπειρές του, και να γράψει, και να εκτεθεί, δημόσια μιλώντας.
Και η επιτυχία με την απρόσμενη για τους περισσότερους έκτασή της, σ’ αυτές του τις πρώτες απόπειρες, ξέρω καλά, πως ποτέ δεν θα τον έκαναν να δει τη δουλειά του αυτή, σαν κάτι άλλο από Μαρτυρίες απλές. Όσο απλές, βέβαια, μπορούν να είναι οι μαρτυρίες για τους καιρούς και τις μέρες μας, από κάποιον που γράφει στο δικό του «κοντέρ» ζωής, τα «χιλιόμετρα» -πολλά απ’ αυτά σε μονοπάτια κακοτράχαλα- που έχει διανύσει ο Χρόνης Μίσιος….
Μαρτυρίες κάποιου, που πήγε, είδε, έπαθε, έμαθε, και τώρα αγωνιά να μιλήσει.
Να υμνήσει παθήματα επώδυνα, μόνο και μόνο για τα ίχνη που μπορούν κι’ αφήνουν. Να προειδοποιήσει για πλευρές άγριες του ταξιδιού, να προφυλάξει -άμα & όσο το μπορεί με τη δική του τη μαρτυρία-, από παγίδες & Σειρήνες που καραδοκούν.
Ακόμα και όταν φτάνει σε προτάσεις που μοιάζουν πολιτικές, την ίδια μαρτυρία συνεχίζει να μας εμπιστεύεται, στην πραγματικότητα…
—————————————-
*: Με την ευκαιρία της δημοσίευσης συνέντευξής του στο χτεσινό (20/6) ΒΗΜΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Ιουνίου 22, 2010 στις 8:58 μμ
nikiplos
Μια καθαρή φωνή στ’ αλήθεια που θα πάρει αρκετό καιρό να αποκωδικοποιήσουμε τα μηνύματα που κομίζει μέσα από τις εμπειρίες.
Γιάννη-2, δεν μπορεί να χρεωθεί στο άτομο η ευθύνη ενός ρεύματος. Σε ότι αφορά ιδιαίτερα το αριστερό ρεύμα, ας του δώσουμε κάποια ελαφρυντικά στα χρόνια που ακολούθησαν τον εμφύλιο αλληλοσπαραγμό: Ήταν ένα κακοοργανωμένο, χωρίς ουσιαστική ενιαία πολιτική σκέψη, αποσπασματικό και κυρίως έντονα καχύποπτο κίνημα. Εντούτοις έφερε την “χαμένη άνοιξη” της δεκαετίας του 60.
Όσο για τις ευθύνες καθεαυτές, δεν νομίζω πως είναι παραταξιακές. Δεν χρεώνεται δλδ στα άτομα οι ενέργειες τύπου quisling της δικτατορίας, ούτε και σώνει και καλά η νέα δουλική χώρα που προέκυψε και ουσιαστικά διαλύθηκε από τον εμφύλιο και μετά ήταν ο πόθος της μεγάλης μάζας των θιασωτών της δεξιάς παράταξης.
Κρίνοντας εκ των υστέρων και με την ασφάλεια του μετά Χριστόν προφήτου, ο ΧΜ είναι από τους ελάχιστους πρωτοπόρους της εποχής του που “δεν μάσησε τα λόγια του” τότε που δεν ήταν προς συμφέρον του…