Χαμένος επί μέρες τώρα στη δουλειά έμπαινα περιστασιακά  στο Καλυβόσπιτο και δεν είχα την ώρα και το κουράγιο να ανατρέξω σε όλα τα τεκταινόμενα.

Έτσι μόλις χθές και μετά από τηλεφώνημα Φίλου πήρα πρέφα τι πραγματικά συνέβη στα δύο ποστ :  περί Cove και περί ΑΓΡΟΓΗΣ.  Η συνδυαστική ανάγνωση όλων των σχολίων που επιχείρησα χθές το βράδυ μου χάλασε , όπως ήταν επόμενο , τη διάθεση και αποφάσισα να μη παρέμβω προς στιγμήν αφού , του Καλυβάρχου απόντος σε άδεια μετ’ αποδοχών , ο αγαπητός μας Σχολιαστής ανέλαβε δικαιωματικά να διευθετήσει κατά το δυνατόν το ζήτημα.

Είναι όμως προφανές ότι τα πράγματα στη καλύβα σήμερα δεν είναι τα ίδια όπως προχτές . Η όψιμη παρουσία ορισμένων “ανωνύμων” και “ακύρων”  που ήρθαν να υπενθυμίσουν ( καλοπροαίρετα ή κακόβουλα , δεν έχει σημασία ) στους εναπομείναντες εν ευωχία την απουσία του Δρακολέοντα , με έπεισαν ότι θα πρέπει , έστω εκ των υστέρων , να εκφέρω δημοσία και το δική μου άποψη.

Έχωντας κυριολεκτικά “επιβιώσει” στο διαδίκτυο εδώ και σχεδόν μια δεκαετία , έχωντας  βιώσει  ( και αντέξει σε )  διαμάχες και εμπόλεμες καταστάσεις αλλού , αλλά και ( προπάντων ) στη Καλύβα  , κατέληξα στο συμπέρασμα ότι οι εντάσεις και “αερομαχίες” είναι γραμμένες στο DNA αυτού του ιδιότυπου μέσου. Είναι , ας το ορίσουμε έτσι , το Kismet μας τέτοια φαινόμενα να επαναλαμβάνωνται χωρίς σταθερή περίοδο και με μεταβαλλόμενο πλάτος ( βλέπε ένταση )  των αναταράξεων .

Αποκτά κανείς  , συν τω χρόνω , μια στάλα σοφίας , ένα περιθώριο ανοχής , μεταθέτει στο παραπέρα κάθε φορά το όριο θραύσεως . Θέλω να σας διαβεβαιώσω αγαπητοί / ες συνΚαλυβίτες ότι μια τέτοια στάση , που κατακτάται πρώτιστα με αυτοκριτική και στη συνέχεια με αυτοπειθαρχία , έχει μεγάλο προσωπικό κόστος. Δεν αποτελεί δηλαδή μια συμπεριφορά αδιαφορίας , ιδιοτέλειας ή ωχαδελφισμού όπου είναι κανείς έτοιμος να συμβιβαστεί με οτιδήποτε , αρκεί να έχει εξασφαλισμένη την ησυχία του.

Κοντολογίς τα όρια θραύσεως μετατίθενται αλλά δεν παύουν ποτέ να υπάρχουν . Οι αιχμές εξακολουθούν να  πονούν το ίδιο αφόρητα , οι απουσίες να αιμάσσουν το ίδιο τραγικά ,  οι επεξηγήσεις και εκ των υστέρων συγγνώμες να έχουν την ίδια πικρή γεύση . Και όλο αυτό το σκηνικό να εκφεύγει μονίμως και πεισματικά από κάθε απόπειρα εκλογίκευσης , από κάθε επεξηγηματική διαδικασία και από οιαδήποτε αλγοριθμική προσέγγιση. Μόνιμο κατάλοιπο το άλγος ( …εκ του αλγορίθμου ) .

Μια τέτοια συμπεριφορά , όπως τη περιγράφω παραπάνω , έχει ένα επιπρόσθετο κόστος : την έλλειψη της δυνατότητας ενός ξεσπάσματος  και επομένως την αδυναμία να “εκμεταλλευτεί”  κανείς τις εντάσεις – ευκαιρίες για να εκτονώσει μέρος της πίεσης στην οποία υποβάλλεται από ενδογενείς αλλά και εξωγενείς παράγοντες . Ιδιαίτερα οι τελευταίοι αποτελούν στις μέρες μας μια μόνιμη αιτία για την εμφάνιση , αύξηση και διόγκωση εντάσεων ακόμα και εκ του μη όντος.

Η μπλογκόσφαιρα είναι ένα μέσον ανοικτό αλλά  και ύπουλο , μπορεί να εμπεριέχει τα πάντα : κάθε είδους θεματικές , περσόνες ανώνυμες ή επώνυμες ( αλλά πάντα περσόνες ) , επικοινωνία και μοναξιά , κατανόηση αλλά και Βαβέλ , υποκρισία και ειλικρίνεια , διαμάχες αλλά και σύμπνοια…

Προπάντων όμως , και εκτός εξαιρέσεων , προϋποθέτει μια εξ αποστάσεως σχέση ανθρώπων , μια ορφανή πραγματικότητα χωρίς βλέμμα , χαμόγελο , δάκρυ , γροθιά ή χάδι ( όπως έγραψε κάποιος σχολιαστής στα επίμαχα ποστ για το κοινό τραπέζι , τα ποτήρια και τη μπουκάλα πχ. ) . Λόγω της φυσικής απουσίας η μπλογκόσφαιρα αποκτά μια αυτονομία πρωτόγνωρη , μία μεταβλητικότητα αδιανόητη και μια δυναμική ανεξέλεγκτη και απρόβλεπτη . Υπό αυτή την έννοια αποτελεί ένα μέσο έκφρασης και επικοινωνίας στον ίδιο βαθμό που είναι το πεδίο άσκησης του μονολόγου και το ασκηταριό μιας “δημόσιας” μοναξιάς . Υπό την άνωθεν έννοια επίσης αποτελεί ένα δυναμικό σύστημα  διασταύρωσης  και συνάμα διαμόρφωσης συμπεριφορών με πολυπλοκότητα τάξης μεγέθους κατά πολύ ανώτερης από το περιορισμένο πεδίο των δια ζώσης ανθρωπίνων σχέσεων.

Σε αυτό το Σύμπαν νέας κοπής κολυμπάμε και πνιγόμαστε καλοί μου αναγνώστες στα τυφλά . Η αυτονομία που έχει ως  γενετικό χαρακτηριστικό εξελίχθηκε και αναδιατάσσει συνεχώς τα φαινόμενα και τα όρια αυτού του ιδιόμορφου κόσμου ( δεν θα τολμούσα εδώ , σεμνυνόμενος , τη προσωκρατική προσέγγιση της λέξης ) . Και ενώ συνήθως οι “πνιγμοί”  διατυμπανίζωνται και η κολύμβηση (  και   οι καταδύσεις )  προκαλούν συνεχώς  απόνερα και κυματισμούς άξιους θαυμασμού ή ενίοτε απαξίας ,  ο οριστικός ή πρόσκαιρος αποχωρισμός βιώνεται στη μούγκα και την αφάνεια. Στη καλύτερη περίπτωση αφήνει ίχνη ( ανεξίτηλα ή πρόσκαιρα αδιάφορο )  και  μια ατμόσφαιρα νοσταλγίας ή ικανοποίησης  σε αυτούς που μένουν να διακονούν το αδηφάγο αυτό μέσο.

Ήρθε όμως η στιγμή να ασχοληθώ και με το ίδιο το γεγονός που τάραξε προχθές και χθές το καλύβι μας. Από καρδιάς λοιπόν , σχεδόν τηλεγραφικά αλλά και με το σωρευμένο “εξοπλισμό” της παραπάνω ( ελπίζω όχι υπερβολικά κουραστικής ) ανάλυσης :

α)  Θεωρώ Κάπταιν και Δράλιο σημαντικούς μέχρι τούδε συντελεστές του εγχειρήματος που αποκαλούμε Καλύβα.

β)  Η εκτίμηση μου και για τους δύο υπήρξε πάντοτε έκδηλη και με την ευκαιρία ας μου συγχωρέσουν οποιοδήποτε μου ( μέχρι σήμερα ) ατόπημα

γ) Η συζήτηση στο The Cove πήρε εξαρχής δρόμο ανεξέλεγκτο . Αυτό οφείλεται εν μέρει στις ισχυρές αλλά αντίθετες φιλοσοφίες ζωής που εμπνέουν τους δύο αξιόλογους  σχολιαστές.

δ) Ενώ αρχικά οι ευθύνες για τον εκτραχηλισμό βαραίνουν και τους δύο , μετά την ανταλλαγή προσωπικών μηνυμάτων , μέρος των οποίων είδαμε να αναρτάται στη Καλύβα , θεωρώ ( μη έχωντας άλλα στοιχεία , άρα με επιφύλαξη ως προς αυτό μόνο ) ότι οι σαφείς απειλές που διατυπώθηκαν από το Καπετάνιο μας προς το Δραλίονα υπερβαίνουν κατά πολύ τα εσκαμμένα .

ε) Δεν είναι δυνατόν , στη καλύβα , να απειλείται επί της ουσίας οιοσδήποτε και με τέτοιο σαφή τρόπο , είτε επειδή εκφράζει απόψεις ,  είτε επειδή διαφωνεί είτε ακόμα επειδή ,  δια  λόγων ,  προσβάλλει το συνομιλητή του. ( θεωρώ ότι λεκτικές προσβολές υπήρξαν εκατέρωθεν )

στ) η αναζήτηση μιας αρχικής αιτίας , ενός τύποις πρώτου “ενόχου” , αναδιφώντας στη πρότερη συζήτηση στο πόστ δεν έχει πλέον καμμία σημασία , στο μέτρο που ως κατάληξη είχαμε τις απειλές από πλευράς Καπετάνιου.

ζ) Τίθεται παράλληλα το ζήτημα αν πρέπει να αναρτώνται προσωπικά μηνύματα στο δημόσιο προσκήνιο. Αν και γενικά υπήρξα και εξακολουθώ να είμαι αντίθετος , νομίζω ότι η ανάρτηση του επίμαχου μηνύματος από πλευράς Δράλιου έχει τουλάχιστον τη χρησιμότητα του παραδειγματισμού , μια αυταξία δηλαδή χρήσιμη για όλους  και επομένως η δημοσίευση προσωπικού στη περίπτωση  αποτελεί μια “παράπλευρη” , αλλά ανεκτή , απώλεια .

η) Είναι επίσης προφανές ότι οι όψιμοι καλοπροαίρετοι ( ή ίσως  “ύποπτοι” ) σημερινοί σχολιαστές εύστοχα επισημαίνουν το γεγονός ότι δεν είναι δυνατόν σήμερα να τελούμε εν ευωχία ή εν αφασία. Η αποχώρηση του Δρακολέοντα είναι απώλεια σημαντική για τη Καλύβα αλλά το σημαντικό είναι να αναστοχαστούμε  και να  φρονηματιστούμε από αυτά τα λυπηρά συμβάντα.

θ) Σκέπτομαι ότι ο Δρακολέων ( που ως γνωστόν μου ήταν ιδιαίτερα συμπαθής , ιδίως όταν διαφωνούσαμε ) , λόγω ιδιοσυγκρασίας μας διαβάζει τώρα αλλά δεν θέλει να επιστρέψει. Θα τον καλωσόριζα ολόψυχα πίσω , αλλά αν αυτό δεν συμβεί ( το πιθανώτερο ) θα ήθελα να του απευθύνω τα πιό θερμά μου συναισθήματα και την απεριόριστη εκτίμησή μου , να τον ευχαριστήσω για όσα μας προσέφερε τόσα χρόνια.

ι) Στο Καπετάνιο μας , ο οποίος φαντάζομαι ότι εν ψυχρώ πλέον μπορεί να δεί τα πράγματα με διαφορετικό πνεύμα , να απευθύνω τη παράκληση να μη παρεξηγήσει αυτή μου τη παρέμβαση και προπάντων να μη τη θεωρήσει ως προσωπική επίθεση ή μομφή . Η εμπειρία και ο χαρακτήρας του θεωρώ ότι του δίνουν τη δυνατότητα να αντιληφθεί το πνεύμα και το στόχο της παρέμβασής μου και να μη δώσει συνέχεια ( έστω , στην ανάγκη , σκεπτόμενος ότι ο κάτωθι υπογράφων προγέρων έχει χάσει και τα ωά και τα πασχάλια )

κ) Για τους λοιπούς που θα ήθελαν ίσως να σχολιάσουν αυτό μου το κείμενο  θα παρακαλούσα να αποφευχθεί κάθε “επιφώνημα” θετικό ή αρνητικό , θα προτιμούσα αν είναι δυνατόν μια ήρεμη συζήτηση σχετικά με το αναλυτικό τμήμα αυτού του ποστ και ( παρακαλώ ) προπάντων όχι ανακύκλωση των πραγματικών περιστατικών που έδωσαν αφορμή για όλα αυτά τα δυσάρεστα.

Ελπίζω τώρα ότι μπορώ να επιστρέψω στη συγγραφή ενός ποστ ιστορικού χαρακτήρα που , αν δε συνέβαιναν όλα αυτά , θα ήταν έτοιμο σήμερα . Ίσως προλάβω να το τελειώσω και να το ανεβάσω το ΣΚ..