Αν ο τίτλος σας φαίνεται εντελώς ακαταλαβίστικος δεν έχετε άδικο. Λοιπόν, με τη βοήθεια των Ιταλών, διάφορα αυτονομιστικά στοιχεία των Βλάχων προσπάθησαν στα 1942 να στήσουν ανεξάρτητο «Πριγκιπάτο» στην Πίνδο. Η προσπάθεια αυτή απέτυχε παταγωδώς – αλλά να που τώρα ο ιστορικός Γιώργος Μαργαρίτης υποστηρίζει ότι η προσπάθεια αυτή είχε ως αποτέλεσμα τη ραγδαία αύξηση των δυνάμεων του ΕΛΑΣ:

Σε κάθε περίπτωση η «Λεγεώνα» υπήρξε ένα άθροισμα ένοπλων ομάδων που ποτέ στο σύνολο δεν ξεπέρασαν τις λίγες εκατοντάδες άνδρες και σχεδόν ποτέ δεν έδρασαν συντονισμένα. Θα μπορούσαμε, χωρίς περιθώριο λάθους, να την περιγράψουμε ως ένα άθροισμα συμμοριών. (…) Είναι γνωστό ότι αυτοί οι «λεγεωνάριοι» έγιναν γρήγορα ο προτιμώμενος στόχος των πρώτων ανταρτικών μονάδων. Θα ήταν εύλογο να υποθέσουμε ότι η δημιουργία των τελευταίων οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό ακριβώς σε αυτή την επιστράτευση των ληστρικών ομάδων της «λεγεώνας», απέναντι στις οποίες κάθε αντίδραση ήταν θεμιτή, επιθυμητή και αναγκαία.

Και σε άλλο σημείο:

Αυτές, οι επικαλούμενες το χαμένο ρωμαϊκό παρελθόν ένοπλες ομάδες, χρησίμευσαν απλά ως καταλύτης για τη γενική ανάφλεξη και τη γέννηση του ΕΛΑΣ και της Ελεύθερης Ελλάδας.

(Γ. Μαργαρίτης, Προαγγελία Θυελλωδών ανέμων…, Εκδ. Βιβλιόραμα, 2009, σελ. 380-81)

Θα μου πείτε τώρα τι νόημα έχουν όλα αυτά; Ε, πως. Το σχήμα «δράση – αντίδραση» έχει χρησιμοποιηθεί για να εξηγήσει τη δημιουργία αντιεαμικών οργανώσεων και ιδιαίτερα για να εξηγήσει την μαζικότητα των Ταγμάτων Ασφαλείας. Πλην, συναντάει την πείσμονα άρνηση των «αριστερών» ερασιτεχνών της Ιστορίας, που επιμένουν ότι η μαζικότητα των ΤΑ οφείλεται μάλλον στο ότι κάτι έριχναν οι Γερμανοί στα υδραγωγεία των χωριών και εν συνεχεία το νερό απελευθέρωνε το φιλο-Γερμανικό κάθαρμα, σε όσους το έπιναν.