Τα μηχανάκια είναι παρατεταγμένα έξω από την αίθουσα τελετών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Οι οδηγοί περιμένουν με αναμμένες τις μηχανές και αποφασιστικό βλέμμα τούς συνοδηγούς τους να ξεχυθούν τρέχοντας από το κτίριο και να ανέβουν στη σέλα για να αρχίσει η «κούρσα». Οχι, δεν πρόκειται για κάποιο ψυχαγωγικό φοιτητικό ράλι αλλά για την… ορκωμοσία των τελειοφοίτων της Ιατρικής, η οποία έχει μετατραπεί τα τελευταία χρόνια σε κυριολεκτικό αγώνα ταχύτητας μεταξύ των νέων γιατρών! Σημείο εκκίνησης η αίθουσα τελετών όπου παραδίδονται τα πτυχία. Σημείο τερματισμού η Διεύθυνση Υγείας όπου υποβάλλονται οι δηλώσεις για ειδικότητα.
Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=346058&dt=30/07/2010#ixzz0v9TfVqKR
9 σχόλια
Ροή σχολίων γι' αυτό το άρθρο
Ιουλίου 30, 2010 στις 11:58 πμ
sissa ben dahir
Στους Abelogardens της Αθήνας το σύστημα δουλεύει λίγο διαφορετικά. Στη Νομαρχία όπου βρίσκεται η διεύθυνση υγείας, έχει πιάσει ουρά τη συγκεκριμένη μέρα από τις 5.30 το πρωϊ ένας συγγενής του αποφοιτούντος ιατρού και περιμένει να έρθει και το πολυπόθητο πτυχίο αργότερα.
Ιουλίου 30, 2010 στις 12:34 μμ
Μαύρο πρόβατο
Είναι εντελώς ηλίθιο, γιατί δεν κάνουν ένα σύστημα επιλογής με βάση πχ τους βαθμούς; Κι αν δεν τους αρέσει, ας κάνουν κληρώσεις…
Ιουλίου 30, 2010 στις 1:32 μμ
xBerliner
Καλωσήρθατε στη δικτακτορία των τυπικών προσόντων.
Παλιότερα το ίδιο γινόταν και με την επετηρίδα για τους καθηγητές μέσης εκπαίδευσης. Μόλις πέρνανε το πτυχίο τους όλοι τρέχανε μα καταθέσουν τα χαρτιά στα κατά τόπους γραφεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι στη χώρα του βύσματος το αδιάβλητο και αξιοκρατικό βασίζεται σε όσο το δυνατόν πιο απλά κριτήρια, εύκολα να τα κρίνει ακόμα και ένας άσχετος με το αντικείμενο: first come first served.
Βέβαια όσοι έχουν πτυχίου μαθηματικού ή χημικού δεν σημαίνει ότι είναι ικανοί να γίνουν και δάσκαλοι μαθηματικών ή χημείας (μη πω ότι σε πολλές περιπτώσεις δεν σημαίνει ότι είναι και μαθηματικοί ή χημικοί). Όσοι επίσης έχουν πτυχίο ιατρικής δεν σημαίνει ότι μπορούν να γίνουν και χειρούργοι, γυναικολόγοι και οφθαλμίατροι. Αυτό το τελευταίο δεν μπορεί να το κρίνει ένας αύξων αριθμός σε ένα πρωτόκολλο.
Η λογική λέει ότι η επιλογή θα έπρεπε να γίνεται μέσα στο εκάστωτε νοσοκομείο από επιτροπή που αποτελείται από τους διευθυντές των τομέων και άλλους εξαίχοντες γιατρούς εσωτερικούς και εξωτερικούς του νοσοκομείου. Όπως ακριβώς όταν πας να πάρεις κάποια υψηλή και υπεύθυνη θέση στον ιδιωτικό τομέα.
Εδώ πάνω στα ξένα έχω γνωρίζει 2 έλληνες (από ελλάδα όχι ομογενείς) που κάνουν ειδικότητα. Και οι 2 μου ανέφεραν ότι η κύρια αιτία που ξενιτεύτηκαν δεν ήταν ότι θα αργούσαν να βρουν ειδικότητα στην ελλάδα (που και αυτό ήταν μια ακόμα αιτία να φύγουν) αλλά ότι επιθυμούσαν να δουλέψουν σε σύγχρονα νοσοκομεία κάνοντας ιατρική του 21ου αιώνα και όχι του προηγούμενου. Δεν ξέρω αν έχουν δίκιο και δεν μπορώ να κρίνω. Αλλά ξέρω μια φορά που αναγκάστηκα να επισκεφτώ γιατρό στην ελλάδα και με έστειλε σε διαγνωστικό κέντρο για περαιτέρω εξετάσεις το μυαλό μου πήγε στο αν ο συγκεκριμένος γιατρός τα “πιάνει” από το κέντρο και θα φάμε τζάμπα την ακτινοβολία. Έπεσα μέσα. Φυσικά πριν πάω να ακτινοβοληθώ και να σκάσω το διακοσάρι πρώτα επικοινώνησα με το γιατρό μου εδώ πάνω και ο άνθρωπος μόνο που δεν τραβούσε τα μαλυά του από τις ασυναρτησίες του έλληνα “συναδέλφου” του.
Ιουλίου 30, 2010 στις 2:38 μμ
Μαύρο πρόβατο
Ναι, και κάποιες εθνικές εξετάσεις θα μπορούσε να φανταστεί κανείς, αλλά πρέπει να συνυπολογιστεί το κόστος διεξαγωγής, σε σχέση με το όφελος της αξιοκρατικής κατάταξης…
Νομίζω οτι τα περισσότερα πλεονεκτήματα θα είχε ένα μεικτό σύστημα:
α) ένας χωρισμός με βάση τους βαθμούς πτυχίων, με μια πριμοδότηση στους αρίστους (πχ το τοπ 15% μιας φουρνιάς, να πηγαίνει οπου θέλει.)
β) οι υπόλοιποι, σε δύο φάσεις: το 70% των μεσαίων, “μάτσιγκ” με προτιμήσεις, κατάληψη θέσεων, και το χειρότερο 15% κλήρωση χωρίς προτιμήσεις, για κατάληψη των θέσεων που απομένουν.
Ιουλίου 30, 2010 στις 3:11 μμ
Άγγελος
Λίγη ώρα μετά, εμφανίζεται η Κατερίνα Ευσταθοπούλου, που τρέχει αγχωμένη με το πτυχίο στο χέρι ισορροπώντας επάνω στα τακούνια της. Το αρχικό γράμμα του επωνύμου της δεν την ευνόησε «από το Α μέχρι το Ε παρεμβάλλονται αρκετοί απόφοιτοι οι οποίοι θα φτάσουν πριν από μένα»
μου θυμίζει ένα καρέ από τον Ισοβίτη του Αρκά όπου τα χριστ. δώρα δε φτάνουν για όλους και θα μοιρασθούν αλφαβητικά.
“Σκασμός Ωραιόπουλε!” λέει ο φύλακας σε έναν διαμαρτυρόμενο φυλακισμένο.
Ιουλίου 30, 2010 στις 3:54 μμ
Ενη
Αγγελος (πολύ μαζί σου ασχολούμαι σήμερα, αυτό τι ειναι τώρα καλό η κακό;)
Λοιπόν το “στρίβειν δια της διακωμωδησεως” , ειναι κι αυτή μια μέθοδος.
Ιουλίου 30, 2010 στις 7:32 μμ
Πάνος
Δίκιο έχουν, δυστυχώς.
Ιουλίου 31, 2010 στις 9:36 μμ
nikiplos
Μαύρο Πρόβατο: Οι βαθμοί πτυχίου πρέπει να γίνουν πρώτα κανονικοποιημένοι για να έχουν αντίκρυσμα στο βαθμό προσρόφησης του γνωστικού αντικειμένου που υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύουν.
Για παράδειγμα, σε μια εύκολη εξεταστική το να γράψει κανείς 7 ή 8 είναι προσιτό, κάτι αδιανόητο σε μια δύσκολη. Επομένως το 6 μιας δύσκολης εξεταστικής θα πρέπει να είναι ισοδύναμο του 8. Αυτά λύνονται εύκολα εδώ και 30 χρόνια από τα περισσότερα σοβαρά πανεπιστήμια του εξωτερικού με την κανονικοποίηση του βαθμού (αντιστοίχηση με την κανονικοποιημένη κατανομή των επιτυχόντων). (Στην Ελλάδα ο βαθμός πτυχίου είναι θέσφατο του εκάστοτε διδάσκοντα και αν κανονικοποιούσαμε οποιαδήποτε εξεταστική, απλά ο διδάσκων…. θα κοβόταν)
Μέχρι τότε οι εξετάσεις είναι για μένα από τα δικαιότερα για την Ελλάδα…
(βλέπε πανελλαδικές)
Ιουλίου 31, 2010 στις 10:00 μμ
Μαύρο πρόβατο
Nikiplos, οπωσδήποτε μπορεί να γίνει – υποθέτω πάντως οτι αν θες να κατατάξεις σύνθετους βαθμούς (πτυχία) με χονδροειδή κριτήρια (άριστοι/καλοί/μετριοκακοί) λίγο επιδρά η κανονικοποίηση.
Σε κάθε περίπτωση, ακόμα και μια απλή κλήρωση είναι καλύτερη από αυτό το τρελλοκομείο που περιγράφει το ποστ.