Το ποστ που ακολουθεί το έγραψα το  βράδυ του Σαββάτου. Εκείνο που χρειάζεται επιπλέον, είναι να τονιστεί η καταπληκτική εκλογική επίδοση του ΚΚΕ, σε όλες σχεδόν τις περιφέρειες και όλους τους δήμους. Άλλα σημεία: η επιτυχία της …ποδηλατικής ψήφου (στην Αθήνα) αλλά και της Χρυσής Αυγής (επίσης στην Αθήνα). Το ΛΑΟΣ δεν κέρδισε τίποτα παραπάνω, αλλά  δεν έχασε κιόλας (διεκδικεί και μια τουλάχιστον περιφέρεια, με τον Τατούλη). Οι Οικολόγοι – Πράσινοι πήγαν καλά, αλλά …όχι ακριβώς. Στα σχόλια θα μας δοθεί η δυνατότητα για περισσότερη μετεκλογική ανταλλαγή εκτιμήσεων.

Τους νικητές θα τους μάθουμε σε λίγες ώρες. Τους ηττημένους όμως τους γνωρίζουμε από τώρα.

Μεγάλος χαμένος της ημέρας (και της περιόδου) είναι ο ΓΑΠ και οι συν αυτώ. Ακόμα κι αν καταφέρουν να περάσουν σε τμήμα του εκλογικού σώματος τον πρωτοφανή εκβιασμό που επιχείρησαν, έχουν ηττηθεί κατά κράτος. Γιατί, με την πρωτοβουλία που πήραν έδειξαν ταυτόχρονα μεγάλη ανασφάλεια, υψίστη ανευθυνότητα, μικροκομματική λογική και απόλυτη περιφρόνηση των συμφερόντων της χώρας, αλλά και της ουσίας των δημοκρατικών θεσμών. Δεν έχει καμιά σημασία αν εξαιτίας του εκβιασμού εκλεγεί ο Τατούλης και ο Σπιρτούλης ή πάρει κάτι παραπάνω ο Κοντορεβιθούλης. Η βαρύτατη πολιτική αβαρία που υπέστη ο ΓΑΠ (και, εξαιτίας του, το ΠΑΣΟΚ) δεν έχει καμιά σχέση με το όποιο αποτέλεσμα των εκλογών: το τέλος εποχής για την κυβέρνηση έχει ήδη αρχίσει, αφού εμφάνισε εντονότατα τα συμπτώματα του συνδρόμου Καραμανλή, το οποίο, ως γνωστόν, ΔΕΝ έχει γιατρειά: http://panosz.wordpress.com/2010/11/02/gap-57/

Δεύτερος μεγάλος χαμένος των εκλογών είναι η Τοπική Αυτοδιοίκηση γενικά και ο Καλλικράτης ειδικά. Η κυβέρνηση του ΓΑΠ επιχείρησε και πέρασε μια μεγάλη μεταρρύθμιση, ιστορικού βεληνεκούς, την οποία στη συνέχεια όχι μόνο δε μπόρεσε να την υπερασπιστεί,  αλλά την εξευτέλισε εντελώς. Γιατί δεν είναι δυνατόν να υποστηρίζει για τις θέσεις των μικρών πρωθυπουργών (τους περιφερειάρχες, δηλαδή) άτομα με μηδενικό ή σχεδόν μηδενικό πολιτικό εκτόπισμα, όπως οι υποψήφιοι του ΠΑΣΟΚ στην Αττική, την Κεντρική Μακεδονία και αλλού. Εξίσου ατυχείς (δηλαδή απόλυτα αποτυχημένες, ανεξάρτητα από το αν θα εκλεγούν ή όχι) ήταν και οι επιλογές στους μεγάλους δήμους, με κορυφαία παραδείγματα την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Ο Καλλικράτης θα ξεκινήσει την ιστορική του πορεία ως φάρσα…

Τρίτος μεγάλος χαμένος των εκλογών είναι η αριστερά, πλην ΚΚΕ. Όχι το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του, ούτε τα δυο μεγάλα κόμματα, τα οποία παραμένουν οι βασικοί διεκδικητές της κυβερνητικής εξουσίας – χαρακτηριστικό που θα τους επιτρέψει να επιβιώσουν και, ενδεχομένως, να αναγεννηθούν. Αντίθετα, η αριστερά έδωσε εξετάσεις στο πιο κρίσιμο πολιτικό διαγώνισμα μετά τη μεταπολίτευση – και παρέδωσε λευκή κόλλα. Είναι προφανές ότι δεν θα έχει άλλη ευκαιρία και ότι, στην καλύτερη περίπτωση, θα φυτοζωήσει για λίγα χρόνια ακόμα, από κεκτημένη ταχύτητα. Αλλά, ως αυτοδύναμος και αυτοκαθοριζόμενος πολιτικός πόλος, με ρόλο και βαρύτητα στις πολιτικές εξελίξεις, έχει ήδη τελειώσει – και οι εκλογές της 7ης Νοεμβρίου απλά θα το πιστοποιήσουν.

Τέταρτος μεγάλος ηττημένος της μέρας είναι τα αυτόνομα, τα ανεξάρτητα από τα κόμματα, κινήματα των πολιτών. Οι εξουθενωτικοί όροι του (βαθιά αντιδημοκρατικού) Καλλικράτη για τη συμμετοχή τους είναι η μια πλευρά του φαινομένου, αλλά όχι η πιο βασική. Αυτή είναι η πολιτική, ιδεολογική και οργανωτική τους αδυναμία. Αντίθετα όμως από τους τρεις προηγούμενους χαμένους, που η ήττα τους είναι μη ανατάξιμη, τα κινήματα των πολιτών έχουν κάθε δυνατότητα να ανακάμψουν και να εκφράσουν με το δικό τους τρόπο τα προβλήματα και τις στοχεύσεις της τοπικότητας. Και, στη συνέχεια, αν καταφέρουν να επικοινωνήσουν και να συμφωνήσουν, να επηρεάσουν καθοριστικά τις επιλογές της κεντρικής πολιτικής σκηνής.

About these ads