
Έφυγε πλήρης ημερών (95) ο πατέρας της commedia all’italiana. Η μητέρα της παραμένει άγνωστη. Ρίφθηκε στο κενό, από ένα παράθυρο νοσοκομείου της Ρώμης, όπου είχε εισαχθεί για εγχείρηση.
Το φιλμ La Grande Guerra, 1959, του έδωσε το χρυσό λιοντάρι στη Βενετία και τον καθιέρωσε.
Τα φιλμς: Η αρμάδα του Μπρανκαλεόνε (1966) και Ο Μπρανκαλεόνε στις σταυροφορίες (1970), είναι η διακωμώδηση της μεσαιωνικής Ιταλικής και ευρωπαϊκής ιστορίας. Κάτι σαν πρόδρομος της οπτικής των Monty Python.
Πολλά τα καλά του φιλμς που είδαμε, αλλά το αγαπημένο μου ήταν το φιλμ, Οι εντιμότατοι φίλοι μου (Amici miei) του 1975 με τους Ugo Tognazzi και Philippe Noiret. Υπήρξε και η συνέχειά του Amici miei atto 2 του 1982 και ακόμη μία συνέχεια το 1994 αλλά το θέμα είχε πια χάσει τη φρεσκάδα του.

5 σχόλια
Ροή σχολίων γι' αυτό το άρθρο
Νοεμβρίου 30, 2010 στις 5:11 μμ
gazakas
Αυτό το “ρίφθηκε” φαντάζομαι είναι στο ίδιο πνεύμα του προηγούμενου αστείου περί αναζήτησης της μητέρας, ε;
Νοεμβρίου 30, 2010 στις 7:27 μμ
sissa ben dahir
Όχι gazaka είναι κυριολεξία. Δεν ήθελα να πω το σκέτο: έδωσε τέλος στη ζωή του που δεν δείχνει τον τρόπο φυγής.
Νοεμβρίου 30, 2010 στις 7:28 μμ
sissa ben dahir
omaggio a mario monicelli
Νοεμβρίου 30, 2010 στις 7:32 μμ
gazakas
Μάλιστα… Τώρα ξέρω ότι θα ακουστώ σχολαστικός και κανονιστικός (φιλόλογος δηλαδή), αλλά, “ρίφθηκε”; Ούτε “ρίχτηκε” ούτε “έπεσε” ούτε “βούτηξε”;
Νοεμβρίου 30, 2010 στις 11:15 μμ
sissa ben dahir
Εντάξει, ας βάλουμε το νεολογισμό που κικλοφόρησε φέτος και διαδόθηκε: πηδήχτηκε απ΄το παράθυρο. Μπορεί να άρεσε και στον Μάριο, πλακατζής όπως ήταν. Χο.