Μονάχα η υποκρισία διατηρείται στα συνήθη, υψηλά, επίπεδα!
Δριμύ κατηγορώ κατά του μνημονίου και της πολιτικής ηγεσίας της χώρας που με τις ενέργειες της προκάλεσε την οικονομική κρίση στην χώρα εξαπολύει η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος μέσα απο το φυλλάδιο της “Προς τον Λαό” που μοιράζετε στους Ναούς. «Η χώρα μας φαίνεται να μην είναι πλέον ελεύθερη αλλά να διοικείται επί της ουσίας από τους δανειστές μας», δηλώνουν οι συνοδικοί μητροπολίτες.
Η πολιτική ηγεσία της χώρας, που βρίσκεται στο στόχαστρο της Ιεράς Συνόδου, κατηγορείται ότι «δεν μπόρεσε να σταθεί υπεύθυνα απέναντι στο λαό, δεν μπόρεσε ή δεν ήθελε να μιλήσει τη γλώσσα της αλήθειας, πρόβαλε λαθεμένα πρότυπα, καλλιέργησε τις πελατειακές σχέσεις, μόνο και μόνο γιατί είχε ως στόχο την κατοχή και τη νομή της εξουσίας». Πρόκειται όπως τονίζεται για «μια ηγεσία, που στην πράξη αποδεικνύεται ότι ουσιαστικά υπονόμευσε τα πραγματικά συμφέροντα της χώρας και του λαού. Και από την άλλη πλευρά, ένας λαός, εμείς, που λειτουργήσαμε ανεύθυνα. Παραδοθήκαμε στην ευμάρεια, στον εύκολο πλουτισμό, και στην καλοπέραση, επιδοθήκαμε στο εύκολο κέρδος και στην εξαπάτηση. Δεν προβληματιστήκαμε για την αλήθεια των πραγμάτων».
Ακόμη στο κείμενο της “Προς τον Λαό” η Ιερά Σύνοδος κάνει λόγο για τις «παθογένειες της κοινωνίας και της οικονομίας» και για «πρόσωπα στην πολιτική σκηνή του τόπου μας που είναι, εδώ και δεκαετίες, τα ίδια». Μάλιστα οι αρχιερείς αναφέρονται σε «εντολοδόχους» και διερωτώνται: «πως τότε υπολόγιζαν το πολιτικό κόστος, γνωρίζοντας οτι οδηγούν τη χώρα στη καταστροφή και σήμερα αισθάνονται ασφαλείς· γιατί ενεργούν ως εντολοδόχοι; Σήμερα γίνονται ριζικές ανατροπές για τις οποίες άλλοτε θα αναστατωνόταν όλη η Ελλάδα και σήμερα επιβάλλονται χωρίς σχεδόν αντιδράσεις».
Μιλώντας για τα μέτρα που εφαρμόζονται η Σύνοδος δηλώνει: «Τα απαιτούν οι δανειστές μας. Δηλώνουμε, δηλαδή, ότι είμαστε μια χώρα υπό κατοχή και εκτελούμε εντολές των κυρίαρχων – δανειστών μας».
Στην συνέχεια η Ιερά Σύνοδος κάνει αυτοκριτική και τονίζει: «Στην Σύνοδο της Ιεραρχίας εμείς, οι πνευματικοί σας πατέρες, κάναμε την αυτοκριτική μας, θελήσαμε να αναμετρηθούμε με τις ευθύνες μας και να αναζητήσουμε με τόλμη το μερίδιο της ενδεχόμενης δική μας υπαιτιότητας στην παρούσα κρίση. Ξέρουμε ότι κάποιες φορές σας πικράναμε, σας σκανδαλίσαμε ίσως. Δεν αντιδράσαμε άμεσα και καίρια σε συμπεριφορές που σας πλήγωσαν. Οι έμποροι της κατεδάφισης της σχέσης του λαού με την ποιμαίνουσα Εκκλησία του εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο και πραγματικά η κατασκευασμένα σκάνδαλα και προσπάθησαν να διαρρήξουν την εμπιστοσύνη σας στην Εκκλησία».
Μάλιστα η Σύνοδος καταλήγει ότι «η Εκκλησία είναι ο μόνος οργανισμός που μπορεί να σταθεί άμεσα δίπλα στον άνθρωπο και να τον στηρίξει».
Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=373152&dt=14/12/2010#ixzz189XtFyOO
27 σχόλια
Ροή σχολίων γι' αυτό το άρθρο
Δεκεμβρίου 14, 2010 στις 9:02 μμ
Πάνος
- Έλα παπά (έστω, δέσποτα) στον τόπο σου!
Δεκεμβρίου 14, 2010 στις 10:56 μμ
Antonios των Ορέων
…. εμείς, που λειτουργήσαμε ανεύθυνα. Παραδοθήκαμε στην ευμάρεια, στον εύκολο πλουτισμό, και στην καλοπέραση, επιδοθήκαμε στο εύκολο κέρδος και στην εξαπάτηση. Δεν προβληματιστήκαμε για την αλήθεια των πραγμάτων».
Άμα τα λέγανε για πάρτυ τους αυτά θάλεγα ότι οι παπάδες κάτι έπαθαν και μας λένε την αλήθεια
αντί γι αυτό όμως θαυμάστε αυτοκριτική!!!
“εμείς, οι πνευματικοί σας πατέρες( μη ξεχνιόμαστε κιόλας), κάναμε την αυτοκριτική μας,!!!!! θελήσαμε να αναμετρηθούμε με τις ευθύνες μας και να αναζητήσουμε με τόλμη (τόλμη οι κωλοσουσούδες;)το μερίδιο της ενδεχόμενης δική μας υπαιτιότητας στην παρούσα κρίση. Ξέρουμε ότι κάποιες φορές (κάποιες φορές λένε, πείρατε εσείς χαμπάρι τίποτα;) σας πικράναμε, σας σκανδαλίσαμε ίσως (το ίσως αυτό είναι όλα τα λεφτά, είπαμε αυτοκριτική αλλά με μέτρο).
«η Εκκλησία είναι ο μόνος οργανισμός που μπορεί να σταθεί άμεσα δίπλα στον άνθρωπο και να τον στηρίξει».
Κι εδώ πέφτει το λαικό άσμα “τα θες δικά σου και τα μονά και τα ζυγά”, και κριτική αφ υψηλού και τα παγγάρια να (ξανα)γιομίσουν,
άπεχτοι οι καθ ημάς φαρισαίοι!!!
Δεκεμβρίου 15, 2010 στις 12:04 πμ
vel
“..κωλοσουσούδες..” χαχαχαχαχα , “..κωλοσουσούδες..” χαχαχαχαχα..
Δεκεμβρίου 15, 2010 στις 10:56 πμ
Λεωνίδας
Δεν ξέρω αν είναι καφενειακού επιπέδου η διακήρυξη της Ιεράς Συνόδου. Ούτε αν είναι υποκριτές οι ιεράρχες. Άλλωστε για να υπάρχει υποκρισία πρέπει να υπάρχουν ιδεώδη. Αν κάποιος δεν θέτει τέτοια δεν μπορεί να είναι και αναντίστοιχες οι πρακτικές του προς αυτά.
Το σίγουρο είναι, αν κρίνει κανείς από τα παρατιθέμενα αποσπάσματα, ότι μιλάει εύστοχα.
Δεκεμβρίου 15, 2010 στις 11:28 πμ
Πάνος
Καθόλου. Εύστοχα θα μιλούσε αν έλεγε ότι “εμείς κάναμε αυτό και αυτό”, συγκεκριμένα. Οι γενικές και αόριστες αυτοκριτικές δεν πείθουν.
Όσο για το κομμάτι που αναφέρευται σε αμμιγώς πολιτικά θέματα είναι όχι μόνο καφενειακού επιπέδου (ουσιαστικά αναπαράγει αυτά που ακούγονται σε τηλεοράσεις και γράφονται σε …μπλογκ) αλλά και εντελώς απαράδεχτο, από άποψη πολιτικής και δεοντολογίας. Με ποιά νομιμοποίηση (για να μην πω με τι μούτρα) ένα αυτο-διορισμένο σώμα μισθοδοτούμενων από το κράτος αξιωματούχων ουσιαστικά καθυβρίζει και απαξιώνει συλλήβδην το εκλεγμένο πολιτικό προσωπικό; Και τι συνέπειες μπορεί να έχει αυτή η επιλογή;
Δεκεμβρίου 15, 2010 στις 11:54 πμ
Λεωνίδας
Εύστοχη είναι η αποτύπωση της κατάστασης. Επίσης, δεν ξέρω για τα μπλόγκ, πάντως σε εκκλησιαστικούς κύκλους γίνονταν πάντα αυτού του είδους η κριτική, απλώς τώρα, δεδομένων των συνθηκών, ακούγεται. Σίγουρα μπορεί να έχει επιταθεί, αφού βοηθά και το περιρρέον κλίμα.
Αντιθέτως η αυτοκριτική μάλλον είναι δείγμα καλών τρόπων. Δηλαδή σε τί ευθύνεται η Εκκλησία; Αυτή οργάνωνε το κράτος; Αυτή διαχειριζόταν τους κρατικούς πόρους; Αυτή στήριζε ή παρότρυνε τη γενικευμένη ανομία;
Και γιατί παρακαλώ να μην έχει νομιμοποίηση κάποιος, σε ατομικό ή συλλογικό επίπεδο, να ασκήσει κριτική; Ποικίλες οργανώσεις δημοσιοϋπαλληλίας, αφού το θέτεις σε αυτό το επίπεδο, γράφουν και διαδίδουν ό,τι θέλουν.
Τώρα αν σε ενοχλεί η συλλήβδην απαξίωση του πολιτικού προσωπικού θα μπορούσε κανείς να αντιτείνει ότι δεν είναι εφικτό ούτε και πρέπον να αναφερθεί σε συγκεκριμένα ονόματα. Εκτός των άλλων θα ήταν και άστοχο. Γιατί κι αν ακόμη αναφερθεί κανείς σε καταδικασθέντες πολιτικούς(υπάρχουν άραγε;) θα ήταν περισσότερο εκτός θέματος. Γιατί η πολιτική κριτική δεν ταυτίζεται με το ρεπορτάζ.
Τέλος δεν χρησιμοποιούν κάν, και ορθά, θεολογική νομιμοποίηση για την κριτική τους. Δηλαδή δεν αναφέρονται σε δογματικές έννοιες.
Και τι συνέπειες μπορεί να έχει αυτή επιλογή; Αν έχεις χρόνο δώσε μου ορισμένες ενδείξεις.
Δεκεμβρίου 15, 2010 στις 12:30 μμ
Πάνος
“Και τι συνέπειες μπορεί να έχει αυτή επιλογή; Αν έχεις χρόνο δώσε μου ορισμένες ενδείξεις.”
Απαντώ μόνο σ’ αυτό: λύσεις μεσσιανικού (=μπερλουσκονικού) τύπου – ακόμα και εκτός Συντάγματος. Οι ενδιαφερόμενοι υπάρχουν – δεν κρύβονται άλλωστε. Να που κάποιοι (χρήσιμοι ηλίθιοι;) σπεύδουν να τους “φτιάξουν” το κλίμα.
Δεκεμβρίου 15, 2010 στις 1:04 μμ
Λεωνίδας
Ακόμη και ο Μπερλουσκόνι, καλώς ή κακώς, ψηφίζεται στην Ιταλία. Το “εκτός συντάγματος” δεν ξέρω πως μπορεί να γίνει. Και αναφέρομαι στην Ελλάδα του σήμερα.
Τώρα η έκφραση “χρήσιμος ηλίθιος”είναι αυτός που εξυπηρετεί το παιχνίδι άλλων δίχως να το γνωρίζει. Όμως πέρα από το ότι αυτό ισχύει για όλους -στον βαθμό που το τελικό κοινωνικό/συλλογικό αποτέλεσμα είναι προϊόν πολλών επί μέρους δράσεων και κείται εκτός των ονομαστικών στόχων που έχει θέσει γι’αυτόν τον ίδιο ο κάθε δρών – τούτο δεν σημαίνει ότι η Σύνοδος δεν μπορεί να εκφράζει τη γνώμη της.
Άλλωστε νομίζω ότι όταν διαλέγεται κανείς με απόψεις πρέπει να αναιρεί απόψεις κι όχι πιθανές λειτουργίες αυτών στο κοινωνικό πεδίο, οι οποίες μπορούν να είναι ποικίλες (ανάλογα με το κοινωνικό πεδίο). Έτσι η κουβέντα μετατοπίζεται κατά τη βούληση ενός εκάστου.
Έπειτα μην ανησυχείς. Είναι τόσοι πολλοί εκείνοι που αντιμάχονται ένα τέτοιο ενδεχόμενο (εννοώ τον πιθανό Μπερλουσκονισμό) στα καθ’ ημάς που δεν μοιάζει πιθανή μία τέτοια έκβαση. Εδώ οι καναλάρχες έχουν τόση δύναμη ήδη που δεν νοιάζονται, μέχρι σήμερα τουλάχιστον, να κατέβουν στην πολιτική.
Δεκεμβρίου 15, 2010 στις 1:10 μμ
Πάνος
Ξέρει ο Αλέκος Παπαδόπουλος – τα είπε κιόλας, πριν λίγο καιρό.
Δεν εκφράζει τη γνώμη της, γενικώς και αορίστως. Πολιτικολογεί,πολύ συγκεκριμένα. Για θέματα που κανονικά ΔΕΝ θα έπρεπε να αναφέρεται – αφού είναι ακριβώς θέματα οξύτατης πολιτικής αντιπαράθεσης στην πολιτική σκηνή και στα ΜΜΕ.
Κατά τα άλλα δεν ανησυχώ: περιμένω, ψύχραιμα, το χειρότερο.
Δεκεμβρίου 15, 2010 στις 1:22 μμ
Λεωνίδας
Ακριβώς, μπορεί να πολιτικολογεί συγκεκριμένα.
Ο Αλέκος Παπαδόπουλος δεν είναι μέλος της Συνόδου.
Δεκεμβρίου 15, 2010 στις 1:34 μμ
Λεωνίδας
Και δεν ξέρω αν κι αυτός (ο Αλέκος Παπαδόπουλος) μπορεί να ξέρει πως μπορεί να γίνει
Δεκεμβρίου 15, 2010 στις 2:41 μμ
zeidoros
Εσένα δηλαδή σε ενοχλούν αυτά που λένε; Μήπως λένε ψέματα;
Δεκεμβρίου 15, 2010 στις 3:00 μμ
Antonios των Ορέων
Δεκεμβρίου 15, 2010 στο 11:54 πμ
Λεωνίδας είπε
“Δηλαδή σε τί ευθύνεται η Εκκλησία; Αυτή οργάνωνε το κράτος; Αυτή διαχειριζόταν τους κρατικούς πόρους; Αυτή στήριζε ή παρότρυνε τη γενικευμένη ανομία; ”
Άμεσες πολιτικές ευθύνες δεν έχει ,αυτό δα μας έλειπε, να οργανώνει η εκκλησία το κράτος! μιλάμε για άλλες και σοβαρότετες ευθύνες που δε νομιμοποιούν την κριτική αν δεν υπάρξει μια γεναία αυτοκριτική κι όχι αυτό το “ίσως” σας σκανδαλίσαμε που συνοδεύεται με αφορισμούς τύπου
«η Εκκλησία είναι ο μόνος οργανισμός που μπορεί να σταθεί άμεσα δίπλα στον άνθρωπο και να τον στηρίξει».
Η ευθύνες της εντοπίζονται αφενώς στη σκανδαλωδέστατη διαχείρηση τόσο του δημοσίου χρήματος (λέγεμε αλληλεγγύη, βατοπέδι, πάσης φύσεως κονδύλια)
όσο και στην κατασπατάληση του χρήματος των πιστών σε επισκοπική και παπαδική καλοπέραση, σε ανθοστολισμούς και έργα βιτρίνας κλπ
και αφετέρου και πιο σοβαρά στην καλλιέργεια του ήθους που έθρεψε τα φαινόμενα που έφτασαν τη χώρα σ αυτό το χάλι.
Πρώτα και κύρια το ρουσφέτι. Δεν υπάρχει άλλος οργανισμός που να διέπεται και να καθορίζεται η άνοδος ή και η τοποθέτηση ακόμα κάποιου σε θέση ευθύνης αποκλειστικά και μόνο από την καλλιέργεια προσωπικών σχέσεων με τους επισκόπους. Και όχι μόνο, είναι ευρύτατα γνωστό πόσο η εκκλησία χρησιμοποιεί το ρουσφέτι για την τακτοποίηση ημετέρων. Στο στρατό κυκλοφορούσε ευρύτατα πως το καλύτερο βύσμα ήταν οι στρατιωτικοί παπάδες (έχω προσωπική γνώση του θέματος) όσο και σε ευρύτερο επίπεδο οι δεσπότες.
Δεν είναι τυχαίο ότι τα φαινόμενα οικογενειοκρατίας και φαυλότητας σαν απόστημα της ελληνικής κοινωνίας έσκασαν δύσοσμα σε ποιά πανεπιστημιακή σχολή;;; ναι σωστα μαντεύεις, στο τμήμα ποιμαντικής (τυχαίο; δε νομίζω) της θεολογικής σχολής.
Αυτοί που διεκδικούν τη θέση του πνευματικού οδηγού της κοινωνίας πότε μίλησαν για τις παθογένειες του ποιμνίου τους (υποθετικά ο λαός), πότε έδωσαν το παράδειγμα άλλου είδους διαχείρησης των κοινών, πότε τέλος επιχείρησαν να καθαρίσουν τα του οίκου τους έτσι ώστε να νομιμοποιείται η έστω και καθυστερημένη αντίδρασή τους;;;
Την απάντηση την ξέρεις Λεωνίδα. Ποτε.
Γι αυτό και οι ευθύνες τους είναι βαρύτατες και “δε δικαιούνται διά να ομιλούν”, μια που στο σπίτι του κρεμασμένου δε μιλάμε για σχοινί.
Δεκεμβρίου 15, 2010 στις 4:40 μμ
zeidoros
Μήπως, Αντώνιε, περισσότερο σε ενοχλούν τα λεχθέντα και όχι ο ειπών;
Όλοι είμαστε συνένοχοι στην κρίση. Ποιος δεν έχει κλέψει ούτε ευρώ από το κράτος; Δεν πιστεύω να υπάρχει κανείς. Αντίθετα, ποιος έδωσε το 96% της περιουσίας του στο κράτος, όπως έκανε η Εκκλησία;
Γι’ αυτό, αν υπάρχει κάποιος που δικαιούται να τοποθετηθεί για το θέμα, αυτή είναι η Εκκλησία, και πάντως περισσότερο από τον ανώνυμο σχολιαστή ενός ιστολογίου. Φιλικά.
Δεκεμβρίου 15, 2010 στις 5:49 μμ
Λεωνίδας
Προς Αντώνιο των Ορέων,
Χαίρομαι που λές ότι η Εκκλησία δεν έχει άμεσες πολιτικές ευθύνες. Της προσάπτεις όμως οιωνεί «πολιτισμικές», σα να λέμε κουλτούρας (οι διατυπώσεις δικές μου) και τις οποίες τις θεωρείς σοβαρότερες μάλιστα.
Σε μία κοινωνία όχι μόνον εκκοσμικευμένη αλλά και υπερπολιτικοποιημένη ευθύνεται και μάλιστα σε μεγαλύτερο βαθμό («σοβαρότερες ευθύνες» λές) η Εκκλησία! Κι όταν λέω υπερπολιτικοποιημένη εννοώ ότι οι πολίτες συμμετείχαν στα κοινά σε μία χώρα όπου ο κρατικός μηχανισμός έχει αυξημένη βαρύτητα και συγχρόνως η κομματοκρατία είναι καθεστώς.
Αναφέρεσαι σε σκάνδαλα, στην παπαδική και επισκοπική καλοπέραση, σε ανθοστολισμούς και έργα βιτρίνας, στο ρουσφέτι, στη θεολογική σχολή κ.λ.π, κ.λ.π. ανακατεύοντας τα πάντα με τα πάντα. Ενδεικτικά και μόνον. Στην Εκκλησία υπάρχει μεγάλος βαθμός αυτοδιοίκησης, δεν είναι κενός λόγος, στις κατά τόπους μητροπόλεις αλλά και στις μονές. Επίσης τα φαινόμενα της θεολογικής σχολής Αθηνών εξάρθηκαν με ιδιοτελείς στοχεύσεις. Επειδή το εν λόγω τμήμα συστήθηκε για να μπορεί να συγκροτηθεί ξεχωριστή θεολογική Σχολή, αφού ένα τμήμα από μόνο του δεν φτιάχνει Σχολή. Μάλλον πίσω από την έξαρση των επιθέσεων κρύβεται η βούληση να καταργηθεί η θεολογική σχολή και να απομείνει ένα τμήμα προκειμένου να υπαχθεί π.χ. στη φιλοσοφική. Σε κάθε περίπτωση δεν είναι δυνατόν να λές ότι η αναξιοκρατία στα ΑΕΙ καλλιεργείται από δύο θεολογικές σχολές με τέσσερα τμήματα! Ας μην πάμε βέβαια σε ιατρικές σχολές, τμήμα πολιτικής επιστήμης στην Κρήτη κ.λ.π., κ.λ.π. Ως προς το ρουσφέτι δεν ξέρω τι εννοείς πάντως δεν μπορείς να γίνεσαι παπάς μέσω ΑΣΕΠ. Και τούτο γιατί, για παράδειγμα, πρέπει να είσαι πιστός. Πάντως κληρικοί δεν θέλουν να γίνουν πολλοί, αν έχω καταλάβει ζητούν κόσμο αλλά δεν πηγαίνει κανένας. Αντιθέτως στο υπουργείο οικονομικών δίνουν εξετάσεις κατά χιλιάδες. Το ρουσφέτι δεν διαδόθηκε από την Εκκλησία. Ως προς το στρατό, στον οποίο έχω κι εγώ υπηρετήσει, εγώ ξέρω πολλούς, πάρα πολλούς, που είχαν μέσον πολιτικό. Παπάδες δεν ξέρω πόσοι είχαν. Ακόμη και ο αριθμός των στρατιωτικών ιερέων στο σώμα θρησκευτικού είναι πολύ μικρός. Ακόμη δηλαδή κι αν έκαναν ρουσφέτια είναι σταγόνα στον ωκεανό.
Δίνω έμφαση στα ποσοτικά δεδομένα γιατί μας δίνουν ποιοτικά στοιχεία. Δεν είναι δυνατόν να κατηγορείται κάποιος που δεν ασκεί πολιτική εξουσία, που η πολιτισμική του επιρροή είναι μικρή (μόνον στην επαρχία έχει μία μεγαλύτερη και αυτή σε ορισμένους τομείς) και να κατηγορείται για τη σημερινή κατάντια. Ούτε φυσικά θεωρώ ότι επειδή άνθρωποι της Εκκλησίας έχουν μπλεχτεί με σκάνδαλα να πρέπει το σώμα των επισκόπων να μένει βουβό υποταγμένο σε κουτσογιωργικές λογικές τύπου «δεν δικαιούσθε δια να ομιλείτε».
Δεκεμβρίου 15, 2010 στις 9:26 μμ
Σπυρίδων Α. Θεοδωρόπουλος
@ Πάνος (επί 15/12, 1:10 μμ)
Αν μιλάμε για το ίδιο (σπάνιο και πολύτιμο κατά την ταπεινή μου γνώμη) κείμενο http://www.apapadopoulos.gr/main/rec/sp_gr/sp148/sp148.html
δεν είδα πουθενά να προτείνει ο κ. Α. Παπαδόπουλος λύσεις “εκτός Συντάγματος”.
Στην ομιλία αυτή του κ. Παπαδόπουλου, εγώ συνάντησα τον αγωνιώδη, έντιμο, ειλικρινή και ρεαλιστικό λόγο που απαιτεί αυτή η κρίσιμη ώρα.
Τίποτα άλλο.
Ως προς τη διακήρυξη της Ι.Σ., δυο λόγια μόνον:
Οι δημοσιοσυντήρητοι ιεράρχες, αγαπητέ, είναι εκεί που είναι (βοηθούντος και του Αγίου Πνεύματος φυσικά) και λειτουργούν όπως λειτουργούν, διότι τους το επιτρέπει το (υψηλοτάτου -ως γνωστόν- κύρους) “εκλεγμένο πολιτικό προσωπικό” που λέτε.
Και τους το επιτρέπει διότι (αποδεδειγμένα) το θέλει “ο πολύς λαός”. Ο (βεβαίως) πάντοτε άδολος, πάντοτε ανυστερόβουλος, και πάντοτε εν δικαίω ευρισκόμενος Λαός.
Η αυτοκριτική τους, είναι τόσο έντιμη και τόσο ειλικρινής, όσο αυτή του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, του ΚΚΕ κλπ.
Δικαιούνται “δια να ομιλούν” τόσο, όσο και ο καθένας από εμάς τους υπόλοιπους, τους αναμάρτητους και καθόλου “καφενειακούς” βεβαίως βεβαίως!…..
Χαίρε!
Δεκεμβρίου 15, 2010 στις 10:33 μμ
Πάνος
Για το ίδιο κείμενο μιλάμε, κ. Σπυρίδωνα. Το είχαμε συζητήσει εν εκτάσει, όταν βγήκε:
http://panosz.wordpress.com/2010/11/24/sxoliasths-krisi-kai-pali-krisi/
Το είχε αναρτήσει ο σχολιαστής – εμένα μου ανάβουν τα λαμπάκια μόνο που ακούω το όνομα “Αλ. Παπαδόπουλος”, γιατί τον θεωρώ κορυφαίο μεταξύ των “χειρότερων” φαφλατάδων που έχει παράξει η Μεταπολίτευση.
ΥΓ. Για τους ιεράρχες δεν επανέρχομαι. Με την επιχειρηματολογία σας τους καταργείτε ουσιαστικά το “θεσμικό και πνευματικό τους ρόλο” – και αυτό, σας διαβεβαιώ, είναι απείρως περισσότερο επώδυνο (γι’ αυτούς)
Δεκεμβρίου 15, 2010 στις 10:42 μμ
Antonios των Ορέων
Λεωνίδα
Χαίρομαι και γω που συμφωνείς δια της απουσίας σχολιασμών στα ουσιωδέστερα σημεία των απόψεών μου.
Συνοψίζω.
Διατύπωσες κατ αρχήν με ακρίβεια το είδος των ευθυνών της εκκλησίας, ονομάζοντάς τες «πολιτισμικές», πράγματι οι ευθύνες της εκκλησίας εντοπίζονται στον πυρήνα του ορθόδοξου ήθους, στον τρόπο που ερμηνεύει τον κόσμο και στην, ας την ονομάσω έτσι, προσωποκεντρική θεολογία της που θέτει το πρόσωπο πάνω από την κοινωνία να δρα με μόνο γνώμονα τη θέση του στην πνευματική κλίμακα των αρετών, το βαθμό τελείωσής του ή καλύτερα το βαθμό ατέλειάς του.
Γι αυτό και η απουσία συλλογικών θεσμών που να λειτουργούν πράγματι συλλογικά και η ανύψωση προσώπων σε κάτι λιγότερο από θεούς (εις τύπον και τόπον χριστού), γι αυτό και η διοίκηση απόλυτα αυταρχική (από ηγούμενο ως πατριάρχη). Έτσι καλλιεργήθηκε η ατομοκεντρική σε βαθμό απελπισίας ελληνική κοινωνία με τα όσα βιώνουμε κάθε μέρα.
Λές ότι η ελληνική κοινωνία είναι “όχι μόνον εκκοσμικευμένη αλλά και υπερπολιτικοποιημένη”. Ιδιαίτερα στο πρώτο δε θα συμφωνήσω καθόλου.
Μόλις τις τελευταίες δεκαετίες άρχισε η καινωνία μας και το κράτος να αποδεσμεύεται από την κηδεμονία και τον έλεγχο της με το σύνταγμα επικρατούσης θρησκείας. Όμως η πολιτιστική όπως την ονομάζεις επιρροή και η καλλιέργεια του ήθους δεν είναι προιόν δεκαετιών αλλά αιώνων. Πρότυπά μας και αντικείμενα θαυμασμού ανάλογο με το βαθμό εξάρτησης από την εκκλησία είναι ακόμα τα βυζαντινά ήθη, όπου η υποταγή στον αυθέντη και τους εκπροσώπους του θεού ήταν το υπέρτατο καθήκον των “δούλων του θεού και του καίσαρα.
Έντονα πολιτικοποιημένοι ίσως 3 δεκαετίες πριν ναι, τώρα;
ωστόσο και η πολιτικοποίησή μας αυτή είχε έντονα μεσσιανικό χαρακτήρα
και δεν ήταν απαλλαγμένη από τις πολιτιστικές μας παθογένειες, πολιτευόμασταν ως έλληνες βάβαια.
Μιλάς για τα ρουσφέτια και αλλάζεις το νόημα των λόγων μου. Και βέβαια δεν ισχυρίστηκα ότι “η αναξιοκρατία στα ΑΕΙ καλλιεργείται από δύο θεολογικές σχολές με τέσσερα τμήματα!” !!!
Ειπα ότι “Δεν είναι τυχαίο ότι τα φαινόμενα οικογενειοκρατίας και φαυλότητας σαν απόστημα της ελληνικής κοινωνίας έσκασαν δύσοσμα… στο τμήμα ποιμαντικής ” της θεολογικής σχολής.
Εσένα δε σου λέει τίποτα πως στον κατ εξοχή χώρο όπου διδάσκεται το “ορθόδοξο ήθος” ο νεποτισμός, το ρουσφέτι και η συναλλαγή ήταν συνήθης τρόπος λειτουργίας;;
Κατ αναλογία το αυτό συμβαίνει και στον εκκλησιαστικό χώρο, δεν χρειάζεται να αναφέρω συγκεκριμένα πράγματα, περιοδικά και εφημερίδες του εκκλησιαστικού χώρου είναι γεμάτα από αλληλοκατηγορίες για παρόμοιες συμπεριφορές, όχι σαν εξαίρεση στον κανόνα, αλά σαν ο κανόνας. Δεν σου προκαλεί καμία εντύπωση το γεγονός της χασμώδους αποστάσεως μεταξύ λόγων και πραγμάτωσης του ήθους, η πλήρης απουσία μηχανισμών αλλά και θέλησης για αυτοκάθαρσης; Ή μήπως η απουσία αυτή είναι συστατικό της ορθόδοξης οπτικής; Δες τι λέει ένας ιεράρχης
“με τη φοβία μας να παραδεχτούμε με ειλικρίνια την ανθρωπότητά μας “φτάσαμε να μιλήσουμε εμείς οι ίδιοι για “κάθαρση” της Εκκλησίας μας”
(Ανθιμος Αλ/πολεως εφ. Μακεδονία 24-3-10 ). Θεωρεί εκπτωση από το εκκλησιαστικό ήθος το να ζητάει ΚΑΘΑΡΣΗ η εκκλησία!!!
Για να τελειώνει η σεντονιάς μήπως και μας διαβάσει και κανένας επαναλαμβάνω όσα δια της σιωπής προσπερνάς
Αυτοί που διεκδικούν τη θέση του πνευματικού οδηγού της κοινωνίας πότε έδωσαν το παράδειγμα άλλου είδους διαχείρησης των κοινών;;
Ποτέ, ούτε και έχουν τη θέληση αλλά και τη δυνατότητα να αλλάξουν επειδή αυτό είναι το αποτέλεσμα της κοσμοθέασης των.
Δεκεμβρίου 15, 2010 στις 10:49 μμ
Antonios των Ορέων
Δεκεμβρίου 15, 2010 στο 4:40 μμ
zeidoros είπε “Μήπως, Αντώνιε, περισσότερο σε ενοχλούν τα λεχθέντα και όχι ο ειπών;”
Ζείδωρε με ενόχλησε ο τρόπος που ειπώθηκαν αφ υψηλού τα λεχθέντα και το ότι απευθύνονταν όχι στους εαυτούς τους όπως και ταίριαζαν αλλά ρίχθηκαν σαν από καθέδρας στην πλέμπα.
Εύκολο σήμερα να κάνεις εκ των υστέρων διαπιστώσεις και να ρίχνεις τις ευθύνες στους άλλους και να μην κοκκινίζεις εσύ που υποτίθετε είσαι ο πνευματικός οδηγός των, ξεμπερδεύοντας με ένα “ίσως” σας σκανδαλίσαμε.
Δεκεμβρίου 15, 2010 στις 10:56 μμ
Γιάννης - 2
Ιεράρχες που είναι δημόσιοι υπάλληλοι – “δημοσιοσυντήρητους” του απεκάλεσε εύστοχα και ο κ. Σ.Α.Θ. – όπως έχω γράψει επανειλημένα σε αυτό εδώ το μπλόγκ, δεν έχουν λόγο ύπαρξης, και επομένως και οι επώνυμες διακηρύξεις τους είναι άνευ ιδιαίτερης αξίας ή βαρύτητας.
Δεκεμβρίου 16, 2010 στις 12:10 πμ
zeidoros
Αντώνιε, δεκτό.
Γιάννη, είτε μας αρέσει, είτε όχι, για κάποιους έχει αξία ο λόγος τους. Κι αυτό επειδή δεν είναι (μόνο) δημόσιοι υπάλληλοι.
Δεκεμβρίου 16, 2010 στις 12:30 πμ
Λεωνίδας
Αντώνιε των Ορέων, δεν νομίζω ότι προσπέρασα το ο,τιδήποτε. Απέφυγα να αναπτύξω ορισμένα σημεία, ακριβώς για να μην μακρηγορώ. Τα θεμελιώδη στοιχεία των παρατηρήσεων μου δόθηκαν εξ ολοκλήρου.
Στο νέο σου σημείωμα, και με αφορμή τα όσα ανέφερα περί πολιτισμού, κάνεις μία ακόμη περισσότερο θεωρητική, και στα δικά μου μάτια ιδεολογική, τοποθέτηση.
Η τοποθέτηση αυτή πάσχει θεωρητικά. Από την προσωποκεντρική θεολογία συνάγεις το πελατειακό σύστημα και την αδυναμία οικοδόμησης συλλογικών θεσμών. Όμως για να μπορεί κανείς να ισχυριστεί βάσιμα κάτι τέτοιο θα πρέπει να συνδέσει όψεις της θεολογικής ανθρωπολογίας με τις προσλήψεις της από συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες και το πώς αυτές οι ιδέες χρησιμοποιήθηκαν καθώς και σε ποια κοινωνικά/συλλογικά αποτελέσματα οδήγησαν, και τούτο ανά τους αιώνες. Τέτοια εργασία, εξ όσων γνωρίζω, δεν υπάρχει. Όσες απόπειρες έχουν γίνει λαμβάνουν χώρα σε ένα ακραιφνώς θεωρητικό επίπεδο με την αυθαίρετη διασύνδεση μεταξύ όψεων της θεολογικής θεωρίας και κοινωνικών φαινομένων.
Το πελατειακό σύστημα είναι γέννημα των εγχώριων συσχετισμών ισχύος και των κανόνων του πολιτικού αγώνα για ισχύ στο ελλαδικό κοινωνικό μόρφωμα. Σε καμία περίπτωση δεν οφείλεται στον εκκλησιαστικό λόγο και πρακτική. Μάλιστα, και δεν είναι τυχαίο εξ αιτίας της μεθόδου που χρησιμοποιείς, η πολεμική σου εναντίον της Εκκλησίας φθάνει στο μη περαιτέρω, αφού καταληκτικά σημειώνεις ότι: «ούτε και έχουν τη θέληση αλλά και τη δυνατότητα να αλλάξουν επειδή αυτό είναι το αποτέλεσμα της κοσμοθέασης των». Κατά συνέπεια τι είδους αυτοκριτική ζητάς; Εκ προοιμίου δεν έχει νόημα για σένα.
Έπειτα από συνάγεις ότι πρότυπα του σημερινού αλλά και του παρελθοντικού νεοελληνικού πολιτικού βίου είναι το Βυζάντιο; Χρησιμοποιείται παραδειγματικά το Βυζάντιο στον επίσημο πολιτικό λόγο; Μήπως στα σχολειά μας; Πού; Το αντίθετο, σε μεγάλο βαθμό το Βυζάντιο είναι ακόμη περιφρονημένο ακόμη και σε άλλες πτυχές του πόσο μάλλον στην πολιτική.
Ο μεσσιανικός χαρακτήρας δεν είναι ειδικά κληρονομιά της Ορθοδοξίας αλλά της χριστιανοσύνης εν γένει. Πόσο μάλλον του ιουδαϊκού κόσμου. Ταυτίζονται όλοι αυτοί στην πολιτική τους συμπεριφορά με αυτή των ελλαδιτών; Αφήνω εδώ το πόσο προβληματική είναι η αόριστη αναφορά σου σε «μεσσιανικό χαρακτήρα».
Όσο για τη θεολογική σχολή δεν νομίζω ότι είναι εξαίρεση σε σχέση προς τις άλλες πανεπιστημιακές σχολές. Αυτό είπα κατ’ ουσίαν. Τώρα, σύμφωνα με το δικό σου τρόπο σκέψης, το ρουσφέτι και ο νεποτισμός στην ιατρική σχολή, η κομματοκρατία στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης στην Κρήτη ή το ρουσφέτι στο φιλοσοφικό τμήμα του Α.Π.Θ. είναι απόρροια των ειδικών αξιών που διέπουν ένα έκαστο τμήμα ή των καθηγητών που διδάσκουν σε αυτά. Δηλαδή της δημοκρατικής λογικής ή όποιας άλλης.
Η υπερβολική πολιτικοποίηση συνοδεύει την ελλαδική κοινωνία από συστάσεώς της γιατί η πολιτική υπήρξε τρόπος να βγάζουν το ψωμί τους όχι μόνον οι ελίτ αλλά και μεγάλες κοινωνικές μερίδες. Κανέναν έλεγχο δεν βλέπω να ασκούσε η Εκκλησία στο κράτος. Μάλλον το αντίθετο συνέβαινε.
Μου ζητάς να σου δώσω ένα άλλο παράδειγμα διαχείρισης των κοινών από την Εκκλησία. Όμως η Εκκλησία δεν διαχειρίζεται τα κοινά, αλλά την εκκλησιαστική κοινότητα. Έχω την εντύπωση ότι το πρόβλημα που θέτεις είναι λανθασμένο και τούτο γιατί αν αφαιρέσεις τα παραδείγματα που προσκόμισες στο πρώτο σου σημείωμα γιατί δεν θεωρείς ότι οι κανονικότητες στην Εκκλησία δεν έχουν να κάνουν με τις παθογένειες που περιγράφεις.
Σε κάθε περίπτωση η Εκκλησία είναι νομιμοποιημένη να μιλά. Αν εφαρμόσω το κριτήριο που θέτεις για το ποιος θα έπρεπε να μιλά έπρεπε να σιωπήσουν τα περισσότερα κόμματα καθώς και πολλά πάρα πολλά, μεμονωμένα πρόσωπα.
Δεκεμβρίου 16, 2010 στις 12:38 πμ
Σπυρίδων Α. Θεοδωρόπουλος
@ Πάνος :
Είναι προφανές ότι οι απόψεις μας για το εν γένει “ποιόν” του Α. Παπαδόπουλου, διαφέρουν ριζικά.
Η θέση σας, ωστόσο, ότι ο Α.Π. έχει προτείνει λύσεις “εκτός Συντάγματος”, παραμένει -πάντα κατά τη γνώμη μου, ατεκμηρίωτη.
Το πικρό “χιούμορ” (στο μέρος εκείνο του σχολίου μου που αναφέρεται στους Ιεράρχες), φοβούμαι ότι δεν έγινε επαρκώς κατανοητό. Ας πρόσεχα!
Επαναφέρω το κείμενο:
#Ως προς τη διακήρυξη της Ι.Σ., δυο λόγια μόνον:
Οι δημοσιοσυντήρητοι ιεράρχες, αγαπητέ, είναι εκεί που είναι (βοηθούντος και του Αγίου Πνεύματος φυσικά) και λειτουργούν όπως λειτουργούν, διότι τους το επιτρέπει το (υψηλοτάτου -ως γνωστόν- κύρους) “εκλεγμένο πολιτικό προσωπικό” που λέτε.
Και τους το επιτρέπει διότι (αποδεδειγμένα) το θέλει “ο πολύς λαός”. Ο (βεβαίως) πάντοτε άδολος, πάντοτε ανυστερόβουλος, και πάντοτε εν δικαίω ευρισκόμενος Λαός.
Η αυτοκριτική τους, είναι τόσο έντιμη και τόσο ειλικρινής, όσο αυτή του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, του ΚΚΕ κλπ.
Δικαιούνται “δια να ομιλούν” τόσο, όσο και ο καθένας από εμάς τους υπόλοιπους, τους αναμάρτητους και καθόλου “καφενειακούς” βεβαίως βεβαίως!….. #
Με άλλα λόγια, προσπαθώ να πω:
Αυτοί είμαστε, αυτοί οι πολιτικοί και πνευματικοί ταγοί μάς αξίζουν.
Αναμάρτητος τιμητής, δεν είναι εύκολο να “το παίξει” κανένας μας.
Δεν είμαστε -στο σύνολό μας- ο καθένας μας, ούτε (πολύ) ειλικρινέστεροι ούτε (πολύ) καθαρότεροι∙ ούτε από τους πολιτικούς, ούτε από τους πνευματικούς μας ηγέτες.
ΥΓ:
Η τραγική εικόνα του αιμόφυρτου πρώην υπουργού που κάνει τον γύρο του κόσμου (BBC, CNN κλπ.), δεν είναι καλός οιωνός για το “αύριο” αυτού του τόπου.
Το “σπειράλ τού θανάτου”, (όπως επιμένουν να το λένε), ακολουθεί τον δρόμο που του προδιαγράψαμε με τα ίδια μας τα χέρια.
Καληνύχτα.
Δεκεμβρίου 16, 2010 στις 12:54 πμ
Γιάννης - 2
“..Η τραγική εικόνα του αιμόφυρτου πρώην υπουργού που κάνει τον γύρο του κόσμου (BBC, CNN κλπ.), δεν είναι καλός οιωνός για το “αύριο” αυτού του τόπου…”
Αυτό είναι αλήθεια, τα σχόλια είναι πολλά και καταδικαστικά.
Και η τραγική ειρωνία είναι ότι ο εν λόγω βουλευτής είναι από τους λίγους σοβαρούς βουλευτές της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης ή και ολοκλήρου του Κοινοβουλίου.
Τον εξόριστο της Ραφήνας και τον Πάγκαλο, γιά πααράδειγμα, τους προστατεύουν καλύτερα.
Δεκεμβρίου 16, 2010 στις 6:37 πμ
nikiplos
Λίγα λόγια για την ΔΙΣ, αν επιτρέπετε…
Η ΔΙΣ δεν είναι “μισθοσυντήρητοι Δημόσιοι Υπάλληλοι” όπως θέλουν κάποιοι να παραπλανούν. Το μαρτυρούν τα 900 ζευγάρια γκούτσι του μακαρίτη Χριστόδουλου Παρασκευαΐδη…
Η ενεργή ανάμειξη της πλειοψηφίας των σημερινών ιεραρχών στα δρώμενα επί χούντας είναι δυστυχώς ακόμη νωπή. Απο εδώ προκύπτει και ο αφοριστικός λόγος ορισμένων ιεραρχών πόρρω από Ορθοδοξία.
Η ενεργή ανάμειξη ιεραρχών – Αγιορειτών σε σκάνδαλα.
Η ενεργή ανάμειξη ιεραρχών – Αγιορειτών σε δολοπλοκίες της εξουσίας (πχ ανάδειξη δικαστών, καταστρατήγηση της ιεραρχίας στο παραδικαστικό και στην περίπτωση Σανιδά).
και άλλα πολλά….
Έχουν μετατρέψει μιαν ορθόδοξη ιεραρχία σε ευτελές παπαδαριό στα μάτια του κόσμου…
Δεκεμβρίου 16, 2010 στις 3:20 μμ
zeidoros
Εδώ καταρρέει ολόκληρη η χώρα και κάποιους τους πείραξε το περίπτερο!
Η Σύνοδος μίλησε, όποιος θέλει, ας ακούσει. Όποιος δε θέλει, ούτως ή άλλως δε θα άκουγε. “Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω”.
Δεκεμβρίου 22, 2010 στις 11:10 πμ
nerios
θέλουμε τα ποσά που πληρώνουμε για “τυχερά” να κόβονται σε αποδείξεις και να υπολογίζονται μαζί με τις υπόλοιπες δαπάνες στη φορολογκή δήλωση, εάν τα “τυχερά” μας ζητηθούν…! και πόσοι ψαλτάδες και λοιποί παρατρεχάμενοι δεν ασφαλίζονται; πόσοι δεν τα βάζουν στη φορολογική τους δήλωση; πόσοι είναι και συνταξιούχοι; ε; αυτό να δει η κυβέρνηση! & το ΔΝΤ!