Είναι γνωστό ότι ο Στάθης Καλύβας προξενεί έντονες συζητήσεις με τα κείμενά του για τον Εμφύλιο. Ειδικά στους «αριστερούς» μπετόβλακες προξενεί μέχρι και αμόκ. Για όσους όμως προσεγγίζουν τον Εμφύλιο χωρίς ιδεολογικές ή άλλες παρωπίδες, τα κείμενά του είναι εξαιρετικά ενδιαφέροντα. Στα δύο άρθρα που ακολουθούν, ο Καλύβας διακρίνει τέσσερις συν μία αιτίες για τη μαζική επάνδρωση των ΤΑ τους τελευταίους μήνες της Κατοχής και προσπαθεί να εμβαθύνει στο θέμα.
*
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_100057_17/12/2010_426084
Τέσσερις άστοχες ερμηνείες που αναπαράγονται ακόμη
Του Σταθη Ν. Καλυβα
Ο όρος «ερμηνεία» είναι καταχρηστικός όταν αφορά περιγραφικές απόπειρες και απαξιωτικές κρίσεις. Εύκολα όμως διακρίνει κανείς τέσσερις τέτοιες ερμηνείες που εξακολουθούν να αναπαράγονται σε μεγάλο κομμάτι της ιστοριογραφίας και της δημόσιας ιστορίας. Τα Τάγματα Ασφαλείας έχουν ερμηνευθεί (α) ως φασιστικά, (β) ως προδοτικά, (γ) ως «λούμπεν» στοιχεία και (δ) ως τρόπος «εξοικονόμησης γερμανικού αίματος». Πρόκειται για προβληματικά σχήματα που συσκοτίζουν περισσότερο παρά διαφωτίζουν.
Η προσέγγιση των Τ.Α. ως «φασιστικών οργανώσεων» τους προσδίδει ιδεολογικά χαρακτηριστικά που δεν είχαν, και αδυνατεί να εξηγήσει την αναντιστοιχία ανάμεσα στη μαζικότητά τους και την απουσία εγχώριου μαζικού φασιστικού κινήματος, ιδίως σε σύγκριση με άλλες κατεχόμενες ευρωπαϊκές χώρες (π.χ. τη Γαλλία). Οδηγείται επίσης στην αναχρονιστική αναγωγή των Τ.Α. σε μεταπολεμικούς πολιτικούς όρους (όπως «εθνικοφροσύνη» ή «ακροδεξιά»), ισοπεδώνοντας την πολιτική και κοινωνική πολυσυλλεκτικότητα ενός φαινομένου στο οποίο πρωταγωνίστησαν Βενιζελικοί αξιωματικοί και συμμετείχαν βασιλόφρονες Πελοποννήσιοι, αντιμοναρχικοί πρόσφυγες, άνεργοι Αθηναίοι, επιστρατευμένοι αγρότες, Τουρκόφωνοι Πόντιοι, Μουσουλμάνοι Τσάμηδες και Σλαβόφωνοι χωρικοί, μεταξύ των άλλων.
Τα κίνητρα
Ούτε όμως ο χαρακτηρισμός των Τ.Α. ως «προδοτικών οργανώσεων» συμβάλλει στην κατανόηση των κινήτρων των μελών τους, ενώ συσκοτίζει τη δυναμική τους στον χρόνο. Είναι γνωστό πως τα Τ.Α. δημιουργήθηκαν αργά και γνώρισαν ραγδαία ανάπτυξη την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1944, όταν ήταν πλέον φανερό σε όλους πως οι Γερμανοί χάνουν τον πόλεμο. Η «προδοσία» ως ευκαιριακή πρόσδεση στο νικηφόρο άρμα του Αξονα που εξηγεί αντίστοιχα φαινόμενα σε άλλες χώρες, δεν ισχύει λοιπόν για την ελληνική περίπτωση. Επιπλέον, η ερμηνεία αυτή δεν εξηγεί την παρουσία στις τάξεις των σωμάτων αυτών ανθρώπων που είχαν αρχικά προσχωρήσει σε αντιστασιακές οργανώσεις και προσέφυγαν εκεί μόνο αφού οι οργανώσεις τους διαλύθηκαν από τον ΕΛΑΣ. Αντίθετα, συσκοτίζει αυτές τις σύνθετες διαδρομές.
Η αναφορά στην κυριαρχία «λούμπεν» στοιχείων που στρατολογήθηκαν με αντάλλαγμα «ένα κομμάτι ψωμί» είναι εξίσου προβληματική, καθώς ισοπεδώνει την πολλαπλότητα των κινήτρων. Μπορεί να μη διαθέτουμε αναλυτικά στοιχεία για την ακριβή σύνθεση των Τ.Α., αλλά πλειάδα περιγραφών παραπέμπει σε ποικιλία κινήτρων. Περιγράφοντας τη σύνθεση του Τάγματος Ασφαλείας της Πάτρας αμέσως μετά την απελευθέρωση, ένας Βρετανός δημοσιογράφος επεσήμανε τέσσερις κατηγορίες οπλιτών: τους «σωστούς ανθρώπους που μισούν τους Γερμανούς, αλλά φοβούνται τον κομμουνιστικό μπαμπούλα», τους στρατολογημένους που «δεν διέθεταν άλλη επιλογή», τους πεινασμένους που βρήκαν στα Τάγματα ένα πιάτο φαΐ, και τους «αλήτες». Σ’ αυτές τις κατηγορίες θα πρέπει να προσθέσουμε και όσους είχαν ανοιχτούς λογαριασμούς με το ΕΑΜ και αναζητούσαν προστασία ή εκδίκηση. Εωλες είναι και διάφορες υποθέσεις που συνδέουν την οικονομική και κοινωνική βάση των Τ.Α. με τις τοπικές ελίτ, τη μαύρη αγορά ή ακόμα και τα δημόσια έργα των Γερμανών. Είναι χαρακτηριστικό άλλωστε πως η στρατολόγηση στα Τ.Α. ξεκίνησε αφού είχαν περάσει τα σκληρότερα χρόνια της πείνας.
Επιλογή εχθρού
Τέλος, η «ερμηνεία» που βλέπει στα Τ.Α. έναν τρόπο εξοικονόμησης γερμανικού αίματος, είναι μεν ορθή αλλά παραπλανητικά αποσπασματική. Η πρακτική της δημιουργίας εγχώριων ένοπλων ομάδων είναι συνήθης πρακτική και οι Γερμανοί δεν αποτελούσαν εξαίρεση. Από την άποψη αυτή, το αινιγματικό στοιχείο είναι η καθυστέρησή τους να συστήσουν τέτοιες ομάδες. Είναι αναμφίβολο πως τα Τ.Α. αναδείχθηκαν σε κρίσιμο σύμμαχό τους και αποδείχθηκαν ιδιαίτερα αποτελεσματικά στον περιορισμό της επιρροής του ΕΑΜ. Συστατικό στοιχείο της αποτελεσματικότητας αυτής υπήρξε η έξαρση της βίας, καθώς ο κύκλος του αίματος μεταξύ Ελλήνων βάθυνε εντυπωσιακά. Είναι, όμως, εξίσου αναγκαίο να τονιστεί πως η σχέση Γερμανών και Τ.Α. υπήρξε αμφίδρομη: για την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία των Τ.Α. οι Γερμανοί υπήρξαν προσωρινοί προμηθευτές όπλων και ευκαιριακοί σύμμαχοι σε έναν αντικομμουνιστικό αγώνα, η σημασία του οποίου ξεπερνούσε κατά πολύ την κατοχή. Αποτελούσαν, δηλαδή, μέσο και όχι σκοπό: «αναγκάζονται να ζητήσουν και από τον διάβολον τουφέκι», όπως χαρακτηριστικά έγραψε ο Π. Ενεπεκίδης, «διότι ο άλλος εχθρός τους φαίνεται διαβολικότερος».
Η αντικομμουνιστική διάσταση των Τ.Α. μας επιτρέπει να κατανοήσουμε τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκε το μεταπολεμικό κράτος τα στελέχη και τα μέλη τους. Εκτός λίγων εξαιρέσεων (π.χ. των μειονοτικών πολιτοφυλακών, ιδιαίτερα των Σλαβομακεδόνων, και ορισμένων ακραίων περιπτώσεων, όπως του συνταγματάρχη Γεωργίου Πούλου που καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε το 1947), οι άνθρωποι αυτοί δεν «έδωσαν λόγο», ακόμα και εκείνοι που διέπραξαν αποκρουστικά εγκλήματα. Από τη μία τα Δεκεμβριανά που συνέβαλαν στη γενική απονομιμοποίηση του ΕΑΜ και από την άλλη ο εμφύλιος πόλεμος που βρισκόταν σε εξέλιξη, συνέβαλαν ώστε το κράτος να μην έχει ούτε την πολυτέλεια αλλά ούτε και την επιθυμία να σπαταλήσει ανθρώπινους πόρους που του ήταν απαραίτητοι. Για τα θύματα των Τ.Α. και τις οικογένειές τους, η εξέλιξη αυτή αποτέλεσε μέγιστη αδικία.
Ενα προφανές, σχεδόν αυτονόητο, συμπέρασμα είναι πως η ραγδαία και μαζική ανάπτυξη των Ταγμάτων Ασφαλείας το 1944 συναρθρώνεται όχι μόνο με την αντίσταση εναντίον των κατακτητών αλλά και με έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο, κεντρικό διακύβευμα του οποίου ήταν το μετακατοχικό μέλλον της χώρας. Οπως το ΕΑΜ είχε μια διττή υπόσταση, αντιστασιακή και κομμουνιστική, έτσι και τα Τάγματα Ασφαλείας είχαν μια διττή υπόσταση: δωσιλογική και αντικομμουνιστική. Κάθε απόπειρα προσέγγισης της δεκαετίας του ’40 που αγνοεί αυτό το προφανές στοιχείο δεν μπορεί παρά να είναι επιστημονικά άγονη.
*
Από το μερικό (περίπτωση Σπετσών) στο γενικό:
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_100056_17/12/2010_426085
Τάγματα Ασφαλείας: το φαινόμενο πέρα από τον μύθο
Η σχέση τους με τους Γερμανούς κατακτητές ήταν αμφίδρομη
Του Σταθη Ν. Καλυβα*
Ολοι ξέρουν τις Σπέτσες, το πανέμορφο αυτό νησί του Αργοσαρωνικού. Πόσοι όμως γνωρίζουν πως το περίφημο «Ποσειδώνιο» που θαυμάζουν οι επισκέπτες μόλις φθάσουν στο λιμάνι και η εξίσου γνωστή πλατεία της, η Ντάπια, υπήρξαν, μόλις εξήντα έξι χρόνια πριν, το τραγικό σκηνικό ενός απίστευτου δράματος με δημόσιους απαγχονισμούς, τουφεκισμούς και λιντσαρίσματα;
Ο Στέλιος Περράκης, στο βιβλίο του που κυκλοφόρησε πρόσφατα («Φαντάσματα του Εμφυλίου»), ερεύνησε και περιγράφει λεπτομερώς τον απαγχονισμό από γερμανικό απόσπασμα επτά ανθρώπων την Παρασκευή 9 Ιουνίου 1944 στην Ντάπια και τον τουφεκισμό έξι άλλων μπροστά στο Ποσειδώνιο. Τα θύματα είχαν κατηγορηθεί για συμμετοχή στο ΕΑΜ. Αλλη μια βάρβαρη ενέργεια των κατακτητών, άλλη μια θυσία αντιστασιακών, σκέφτεται αυτόματα κανείς.
Η πραγματικότητα αποδεικνύεται πιο σύνθετη. Ο αναγνώστης του βιβλίου μένει έκπληκτος μπροστά στην ευρύτατη λαϊκή συμμετοχή: δεκάδες Σπετσιώτες βοήθησαν τους Γερμανούς στις συλλήψεις, ζητώντας επιτακτικά τη θανάτωση των θυμάτων και μετατρέποντας τις εκτελέσεις σε ένα αυθόρμητο όσο και αποκρουστικό λιντσάρισμα. Διαπιστώνει επίσης πως πολλά από τα θύματα προϋπήρξαν θύτες και πως ήταν υπεύθυνοι για εκτελέσεις και βασανισμούς αθώων πολιτών. Τα γεγονότα του Ιουνίου 1944 δεν μπορούν να γίνουν κατανοητά αν δεν συνδεθούν με ένα γεγονός αντίστοιχης τραγικότητας που συνέβη ακριβώς τρεις μήνες πριν, στις 9 Μαρτίου 1944, όταν, σε συνεργασία με την τοπική επιτροπή του ΕΑΜ, η ΟΠΛΑ, η οργάνωση του ΚΚΕ που ειδικευόταν στις εκτελέσεις, απήγαγε μια ομάδα Σπετσιωτών τους οποίους και εκτέλεσε τον Μάιο του 1944. Τα θύματα είχαν κατηγορηθεί ως «αντιδραστικοί» γιατί είχαν διαφωνήσει με τις επιλογές του τοπικού ΕΑΜ.
Η σημασία του παραδείγματος των Σπετσών έγκειται στην ανάδειξη της πραγματολογικής πολυπλοκότητας του φαινομένου της συνεργασίας (ή «δωσιλογισμού») που έχει μικρή μόνο σχέση με τη γνωστή καρικατούρα του γλοιώδους γκεσταπίτη που ενσάρκωσε στον ελληνικό κινηματογράφο ο Αρτέμης Μάτσας. Πρόκειται για ένα ηθικό ναρκοπέδιο, η μελέτη και κατανόηση του οποίου προϋποθέτει ψυχραιμία, αποστασιοποίηση και κυρίως τη χρήση των εργαλείων της κοινωνικής επιστήμης αντί των συνηθισμένων αφορισμών.
Ο όρος «Τάγματα Ασφαλείας» (Τ.Α.) χρησιμοποιείται συνήθως με ανακριβή τρόπο για να περιγράψει το σύνολο των σωμάτων που οπλίστηκαν από τους Γερμανούς στη διάρκεια της Κατοχής. Η εννοιολογικά ακριβής χρήση του όρου αναφέρεται στα ευζωνικά σώματα που ιδρύθηκαν από την κυβέρνηση του Ιωάννη Ράλλη τον Απρίλιο του 1943, αποτελούσαν όργανο του κατοχικού κράτους και έδρασαν σε συγκεκριμένες περιοχές (π.χ. Αθήνα, Πύργος, Χαλκίδα, Αγρίνιο). Μπορεί να περιλάβει επίσης κανείς και τις εθελοντικές ομάδες που οργανώθηκαν και διοικήθηκαν από αξιωματικούς τους ελληνικού στρατού κυρίως στην Πελοπόννησο (π.χ. Τρίπολη, Σπάρτη, Γύθειο). Τα σώματα αυτά είχαν μια δύναμη περίπου 10.000 ανδρών. Από ‘κει και πέρα, συναντά κανείς μια πλειάδα ομάδων που δρούσαν εκτός των ορίων του κατοχικού κράτους και περιλαμβάνουν ημιανεξάρτητες τοπικές ομάδες (ιδίως στη Μακεδονία), τοπικές πολιτοφυλακές, μειονοτικά σώματα (Τσάμηδες, Σλαβομακεδόνες, Βλάχοι) καθώς και ομάδες ενταγμένες στον γερμανικό στρατό. Αν και είναι πολύ δύσκολο να εκτιμήσει κανείς τη δύναμή τους με ακρίβεια, η δεύτερη αυτή κατηγορία πρέπει να προσέγγιζε (και πιθανώς να ξεπερνούσε) τους 20.000 άνδρες. Συνολικά, πρόκειται για αριθμούς που καθιστούν το φαινόμενο της ένοπλης συνεργασίας συγκρίσιμο σε μαζικότητα με τον ΕΛΑΣ.
Τα Τάγματα Ασφαλείας κατέχουν σήμερα στην ιστορική μας συνείδηση μια θέση αντίστοιχη με αυτήν των κομμουνιστών παλαιότερα. Και στις δύο περιπτώσεις, ένα σύνθετο πολιτικό φαινόμενο προσεγγίστηκε πρωταρχικά με όρους ιστορικής καρικατούρας και πολιτικής συνθηματολογίας, υπογραμμίζοντας μια σειρά από αρνητικά χαρακτηριστικά (προδοσία, τυφλή βία, άβουλη εκπροσώπηση ξένων συμφερόντων) και καθιστώντας τους φορείς τους αποσυνάγωγους του έθνους. Τους «Εαμοβούλγαρους» της μετεμφυλιακής εποχής διαδέχθηκαν οι «Γερμανοτσολιάδες» της μεταπολιτευτικής εποχής. Στο πλαίσιο αυτό, το φαινόμενο θεωρήθηκε ανάξιο σοβαρής έρευνας, ενώ όσοι ερευνητές ήταν διατεθειμένοι να προχωρήσουν πέρα από τα στερεότυπα, κινδύνευαν να στιγματιστούν ως φορείς ύποπτων πολιτικών προθέσεων και φρονημάτων.
19 σχόλια
Ροή σχολίων γι' αυτό το άρθρο
Δεκεμβρίου 19, 2010 στις 8:40 μμ
Πάνος
Just for the record, αυτό είναι εκατοστό ποστ της καλύβας με την ένδειξη “civil war” στο σύνδεσμό του (URL). Στην πραγματικότητα πρόκειται για το εκατοστό δέκατο τέταρτο (114) ποστ της σειράς, η οποία έχει (παρά τις προθέσεις μου) προκαλέσει άγριες συρράξεις – παράλληλα, ωστόσο, με εξαιρετικά γόνιμες συζητήσεις.
Ελπίζω ότι στη συνέχεια θα έχουμε περισσότερες από τις δεύτερες και λιγότερες από τις πρώτες. Γιατί η ενότητα “Εμφύλιος” θα εμπλουτιστεί με αρκετά ποστ ακόμα, καιρού εποιτρέποντος, καθώς το θέμα είναι κυριολεκτικά ανεξάντλητο.
Προσωπικά αισθάνομαι ότι έχω μάθει πολλά από τις συζητήσεις που έγιναν εδώ για το θέμα – και, φυσικά, έχω αναθεωρήσει ορισμένες απόψεις μου, μερικά ή ριζικά. Για το πριν (ουσιαστικά για το πριν το 2005) υπάρχει το κεφάλαιο “Ερμής”, στο μυθιστόρημά μου το νησί της Καλυψώς:
http://tonisitiskalipsos.blogspot.com
Το τώρα εξακολουθεί να διαμορφώνεται, με τη συμβολή (θετική και αρνητική) των σχολιαστών αυτού του μπλογκ.
Δεκεμβρίου 19, 2010 στις 8:56 μμ
GB
Δεν γνωρίζω εάν είναι αποδεκτό το σχόλιο μου αλλά θα παραδειγματιστώ απτό ποδόσφαιρο για να μη μακρηγορήσω και για να γίνω αμεσότερα κατανοητός. Η χώρα, στο μεσοπόλεμο και στη κατοχή είναι μοιρασμένη σε δυό στρατόπεδα, στο αγγλικό και το γερμανικό. Εάν γινότανε αγώνας μεταξύ των τα επεισόδια θα ήτανε εντονότερα, οπότε προτιμήθηκαν αγώνες μεταξύ τού γερμανικού ή τού αγγλικού στρατοπέδου οπότε τα επεισόδια τα διαχειρίστηκε ο αντίστοιχος … διαιτητής των.
Δεκεμβρίου 20, 2010 στις 5:20 πμ
1ας
Πάνο τo “αριστερούς μπετοβλακες” που ξαναγράφεις το θεωρώ ως τουλάχιστον ατυχές.Ο Στάθης Καλύβας έχει ξεκατινιαστεί με όλους τους στην Ελλάδα Ιστορικούς που διαφωνούν με την θεώρηση του.
Αν θεωρείς τον Χ.Φλάισερ ως “Αριστερό Μπετόβλακα”,τότε πρέπει να θεωρείται τιμή αυτή η έκφραση.
Δεν κομίζει τίποτα το καινούργιο.Απλά για άλλη μια φορά δυναμιτίζει με τα επαναλαμβανόμενα άρθα του στις…εφημερίδες(!!!) την κατάσταση.
Χρεώνει στο “Αριστερό κατεστημένο” ότι θεωρεί τους ταγματασφαλίτες ως “γλοιώδεις ταγματασφαλίτες”,δηλαδή είναι προφανές ότι δεν ενδιαφέρεται για Ιστορική επιστημονική συζήτηση,αλλά στοχεύει αποκλειστικά και μόνο στην Δημόσια Ιστορία απευθυνόμενος στο θυμικό των δεξιών αναγνωστών.
Αμόκ μάλλον κάποιοι άλλοι παθαίνουν όταν μάλλον αντιλαμβάνονται ότι είναι άνθρακες ο θησαυρός.(Άντε μην ξαναγράψω για τις χαζομάρες που έγραφε για τον Δεκέμβρη του 2008 για τους 8.000 διαδηλωτές που δεν άφησαν αυτές οι πορείες καμμια συνέπεια
)
Δεκεμβρίου 20, 2010 στις 5:51 πμ
1ας
Νομίζω μου επιτρέπεται να σπαμμάρω.Εδώ το κάνουν οι πανεπιστημιακοί του Yale,εμείς οι λίγοι “αριστεροί μπετόβλακες” δε θα το κάνουμε;
Σκέψη Καλύβα:
Αφού λοιπόν δεν σε συμφέρει η συζήτηση(π.χ Λογοκρισία Wallace,στοιχεία στο συλλογικό για την Ν.Πελλοπόνησο,επιχειρήματα Ιστορικών) μην χαλιέσαι,απλά άλλαξε την συζήτηση στον ΚΟΡΜΟ του θέματος που επιθυμείς.
Όσο και τα επιμέρους δεν σου βγαίνουν και σε καρπαζώνουν,συνέχισε την συζήτηση για το κεντρικο επίδικο,άλλωστε είσαι και καθηγητής στο Yale που να πάρει η ευχή.Αυτή η χώρα τον ραγιαδισμό τον έχει στο αίμα της και τις πολύχρωμες χάντρες πάντα τις θαυμάζει και μαιμουδιάζει ο λαός της στο θέαμα τους.
Σήμερα λοιπόν έναν μόλις χρόνο μετά από την φοβερή ανάλυση του Πολιτικού επιστημονα του Yale όπου πανευρωπαικά βλέπουμε διαδηλώσεις της νεολαίας εξαιρετικά βιαίες και “μηδενιστικές”,βλέπουμε ότι μερικοί Επιστήμονες θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως “δεξιοί μπετόβλακες” για την ανάλυση τους αλλά και ΨΕΥΤΕΣ για τα δεδομένα(8.000 διαδηλωτές).
Μνημείο αποτυχημένης επιστημονικής ανάμνησης το “Εξαιρετικό” άρθρο του Στάθη Καλύβα.
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=303459&ct=114&dt=06/12/2009
Ξανάπαρακαλώ τον Πάνο να δημοσιεύσει αυτό το φοβερά αποτυχημένο άρθρο για να δούμε επιτέλους ποιός είναι ο περιβόητος “Μπετοβλακας” και ποιός όχι.
Τι μας έγραψε ο Στάθης Καλύβας για τον Δεκέμβρη του 2008:
1)Δεν ήταν μια «εξέγερση» της νεολαίας.
2)Δεν ήταν μαζική.
3)Δεν ήταν αυθόρμητη.
4)Δεν εμπεριείχε ίχνος ρίσκου, αυτοθυσίαςή γενναιότητας.
5)Δεν ήταν αποτέλεσμα της διεθνούς οικονομικής κρίσης.
6)Δεν ήταν προοίμιο ενός διεθνούς κύματος εξεγέρσεων
7)Δεν ήταν και τόσο πρωτόγνωρη.
8)Δεν αμφισβήτησε τις κυρίαρχες νεοελληνικές αξίες.
9)Δεν άφησε κάποιο ίχνος πίσω της.
Φέτος έναν χρόνο μετά από τον Δεκέμβρη του 2009 βάζουμε στον πανεπιστημιακό του Yale 0 στα 9,ούτε την βάση δεν πιάνει.
Θυμίζει το άρθρο του αυτό που ειπε ο πατέρας του Πουλικάκο “παιδι μου μην γίνεις πούστης πρεζάκιας και κομμουνιστής”.Τόσο άτυχος ο πατέρας του Πουλικάκου και ο Στάθης Καλύβας.
Φανταστείτε λοιπόν αυτός που παίρνει 0 στα 9 για την ανάλυση στον Δεκέμβρη του 2008,τι θα παίρνει στην ανάλυση του για τον Δεκέμβρη του 2008!!
Δεκεμβρίου 20, 2010 στις 6:43 πμ
1ας
Όχι ρε γαμώτο,μόλις το είδα.
Ο Στάθης Καλύβας (ξανα)έγραψε άρθρο για τον Δεκέμβρη του 2008 και το 2010,τώρα μόλις το διάβασα
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_05/12/2010_424859
Η αλήθεια είναι ότι δεν τον προλαβαίνω με τόσα άρθρα που γράφει.
Πάντως οι μαλακίες που γράφει μάλλον υποδεικνύουν άνθρωπο που δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα και απλά ξερνάει χολή σαν εκπρόσωπος του ΛΑΟΣ.
“Ο «αντιεξουσιαστικός» χώρος αρχικά ενισχύθηκε από την εισροή εκατοντάδων εφήβων που μαγεύτηκαν από τη δυνατότητα συμμετοχής σε φαντασμαγορικές καταστροφές δίχως ρίσκο. Αξίζει να υπογραμμιστεί πως τέτοια γεγονότα χρησιμεύουν πρωταρχικά στην οργανωτική αναπαραγωγή του χώρου αυτού, μέσω της στρατολόγησης ανθρώπινου δυναμικού που στη συνέχεια «εκπαιδεύεται» από τους βετεράνους.”
Ντάξει ανάξιο σχολιασμού αυτό το άρθρο.
Μας γράφει επίσης :
“Ο «Δεκέμβρης» ήταν πολλά πράγματα συγχρόνως. Υπήρξε όμως, σε τελευταία ανάλυση, συνδυασμός δύο κυρίως στοιχείων: της δράσης οργανωμένων ομάδων που βρήκαν μια ευκαιρία να προσφέρουν κάλυψη σε ανθρώπους που είτε επιθυμούσαν να εκφράσουν ετερόκλητα συναισθήματα είτε ήθελαν να προβούν σε καταστροφές. Και της νομιμοποίησης, αν όχι ανοιχτής επιβράβευσης, της συμμετοχής σε τέτοιου είδους πρακτικές από μια μεγάλη μερίδα δημοσιογράφων και διανοούμενων.”
Όποιος έχει κάποια γνώση για τον χώρο των αναρχικών στην Ελλάδα,η έννοια “οργάνωση” είναι κοροιδία.
Για τους δημοσιογράφους αναφέρεται στο
;;
Δεκεμβρίου 20, 2010 στις 6:52 πμ
grenade
η ιστορια περι λογοκρισιας της εκθεσης του ουαλας ειναι θεωρια του φλαισερ. ο 1ας φυσικα την υιοθετει γιατι μαλλον το βολευει ιδεολογικα
ο πετρος μακρης σταικος που εκανε τη μεταφραση στα ελληνικα βεβαια υποστηριζει οτι ο ουαλας υπεβαλε 2 εκθεσεις
«Οπως, όμως, πλέον αποδεικνύεται, ο Wallace- για άγνωστους λόγους- υπέβαλε δύο εκθέσεις, μία από τις οποίες είναι πιο εκτεταμένη και περιλαμβάνει, επιπλέον, μια παράγραφο και δύο κεφάλαια, τα 11 και 12. Οπως, επίσης, μου έγινε πρόσφατα γνωστό, η έκθεσή του με τα 10 κεφάλαια (όπως το δικό μου αντίγραφό της) δημοσιεύθηκε το 1998, σε πολύτομη σειρά με βρετανικά αρχειακά κείμενα, που βρίσκεται στη βιβλιοθήκη πολλών ιστορικών.»
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=47&artid=312706&dt=31/01/2010
οπως αναφερει εχει κυκλοφορησει στα αγγλικα αν καποιος την εχει διαβασει (ο 1ας πχ που φαινεται πολυ ενημερωμενος σε θεματα κατοχης και εμφυλιου)
ας γραψει τι το τρομερο αναφερουν τα κεφαλαια που υποτιθεται λογοκριναν οι καλυβας/σταικος για να καταλαβουμε και μεις τι ακριβως παιζει
Δεκεμβρίου 20, 2010 στις 7:01 πμ
1ας
grenade δεν την έχω διαβάσει στα Αγγλικά,έχω διαβάσει την Ελληνική έκδοση των Καλύβα-Στάικου,αλλά εγώ ούτε πανεπιστημιακός είμαι ούτε και εκδίδω βιβλία με ύφος Λι Βαν Κλίφ.
Ο Στάικος όντως ισχυρίζεται αυτό που γράφεις,αλλά ο Στάθης Καλύβας δεν βγάζει κουβέντα για το θέμα,το οποίο πρέπει να σε προβληματίσει.
Τώρα να συγκρίνεις τον Πέτρο Μακρή Στάικο με τον Χ.Φλάισερ είναι τουλάχιστον Ιεροσυλία.Ο Φλάισερ πρότεινε δύο λύσεις για το θέμα:”Οπως διευκρίνισα ήδη, υπάρχουν δύο εξηγήσεις:τσαπατσουλιά ή λογοκρισία ”
Προφανώς για εμένα δεν κάνανε λογοκρισία επειδή το θέλανε,αλλά επειδή(συγγνώμη που θα το πω άκομψα) είναι ΑΣΧΕΤΟΙ από την Ιστορία της περιόδου,ή τουλάχιστον δεν είναι του ανάλογου επιπέδου με τους κορυφαίους μας Ιστορικούς.
Το διακύβευμα με αυτούς είναι να βγάλουνε όλους τους Ιστορικούς ως Σταλινικούς και να μιλήσουν για “αριστερό κατεστημένο” και όχι να παράξουν επιστημονικό έργο.
Δεκεμβρίου 20, 2010 στις 9:37 μμ
1ας
τεστ
Δεκεμβρίου 21, 2010 στις 12:37 πμ
Γιάννης - 2
“…Ο όρος «Τάγματα Ασφαλείας» (Τ.Α.) χρησιμοποιείται συνήθως με ανακριβή τρόπο για να περιγράψει το σύνολο των σωμάτων που οπλίστηκαν από τους Γερμανούς στη διάρκεια της Κατοχής. Η εννοιολογικά ακριβής χρήση του όρου αναφέρεται στα ευζωνικά σώματα που ιδρύθηκαν από την κυβέρνηση του Ιωάννη Ράλλη τον Απρίλιο του 1943, αποτελούσαν όργανο του κατοχικού κράτους και έδρασαν σε συγκεκριμένες περιοχές (π.χ. Αθήνα, Πύργος, Χαλκίδα, Αγρίνιο). Μπορεί να περιλάβει επίσης κανείς και τις εθελοντικές ομάδες που οργανώθηκαν και διοικήθηκαν από αξιωματικούς τους ελληνικού στρατού κυρίως στην Πελοπόννησο (π.χ. Τρίπολη, Σπάρτη, Γύθειο). Τα σώματα αυτά είχαν μια δύναμη περίπου 10.000 ανδρών…”
Με την ανωτέρω παράγραφο, κατά τη γνώμη μου, ο Καλύβας κάνει μιά πολύ καλή αξιολόγηση των Ταγμάτων Ασφαλείας, αλλά εμπίμπτει και σε λάθη. Παράδειγμα: ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΠΟΤΕ Ευζωνικό σώμα στον Πύργο. Εκεί οργάνωσε ΤΑ αργά την άνοιξη του 44 ο ταγματάρχης Κοκκώνης που είχε γλυτώσει από την επίθεση του ΕΛΑΣ στην Γάρδιτσα στον Κατοχικό Εμφύλιο του 1943.
Αυτά που γράφει εδώ:
“….ένας Βρετανός δημοσιογράφος επεσήμανε τέσσερις κατηγορίες οπλιτών: τους «σωστούς ανθρώπους που μισούν τους Γερμανούς, αλλά φοβούνται τον κομμουνιστικό μπαμπούλα», τους στρατολογημένους που «δεν διέθεταν άλλη επιλογή», τους πεινασμένους που βρήκαν στα Τάγματα ένα πιάτο φαΐ, και τους «αλήτες». Σ’ αυτές τις κατηγορίες θα πρέπει να προσθέσουμε και όσους είχαν ανοιχτούς λογαριασμούς με το ΕΑΜ και αναζητούσαν προστασία ή εκδίκηση. Εωλες είναι και διάφορες υποθέσεις που συνδέουν την οικονομική και κοινωνική βάση των Τ.Α. με τις τοπικές ελίτ, τη μαύρη αγορά ή ακόμα και τα δημόσια έργα των Γερμανών. Είναι χαρακτηριστικό άλλωστε πως η στρατολόγηση στα Τ.Α. ξεκίνησε αφού είχαν περάσει τα σκληρότερα χρόνια της πείνας….”
περιέχουν αλήθειες αλλά και σοβαρά λάθη.
Όταν ομιλεί γιά “αλήτες” ή γιά “μαυραγορίτες” που πήγαν στα ΤΑ, μπορεί να είναι αλήθεια γιά λίγους οπλίτες στην Αθήνα και ίσως και στην Πάτρα (πόλεις, στις οποίες οι αξιωματικοί δεν γνώριζαν ποιός είναι ποιός ή δεν τους ενδιέφερε στην περίπτωση της Αθήνας, αρκεί να κατατασσόταν), αλλά εκτός πραγματικότητας γιά όλες τις άλλες πόλεις της Πελοποννήσου.
Τα ΤΑ της Πελοπονήσου, που αριθμούσαν γύρω στις 8,000 τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο του 1944, ήταν αντικομμουνιστικοί σχηματισμοί, και σε συντριπτική πλειοψηφία όσοι είχαν καταταγεί το έκαναν γιά 2 λόγους:
- κυνηγημένοι από το ΕΑΜ/ΟΠΛΑ ή τον ΕΛΑΣ, πήγαν εκεί γιά προστασία,
- “πιέστηκαν” να μπουν στο τοπικό ΤΑ είτε από συγγενείς τους, φίλους τους, κλπ. αντικομμουνιστές (αυτό έγινε σε πολλά χωριά της νότιας Πελοποννήσου) ή στρατολογήθηκαν λόγω ηλικίας -είχαν υπηρετήσει στον πόλεμο του 1940-41 – από τους αξιωματικούς που οργάνωσαν το κάθε τοπικό ΤΑ. Αυτό ακριβώς συνέβει στιην Ηλεία και στην Μεσσηνίας (το ΤΑ τοιχοκολλούσε καταστάσεις επιστρατευμένων οπλιτών).
Φυσικά, τίποτε από τα ανωτέρω δεν βοηθά την ιστοριογραφία της Αριστεράς, και γι’αυτό οι επιθέσεις και οι ύβρεις………
Δεκεμβρίου 21, 2010 στις 5:07 πμ
Ξεψαγμένος
Έ όχι και ΛΑΟΣτινός ο Στάθης – τι άλλο θα μας γράψεις ρε 1α!
Δεκεμβρίου 21, 2010 στις 5:41 πμ
1ας
Ξεψαγμένε έγραψα σαν ΛΑΟΣίτη.Άλλωστε όταν συνωμοσιολογεί βγάζοντας την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008 ως εξέγερση ηγεσίας φανατικών και εμπλοκης ΜΜΕ,την στιγμή που Νεοδημοκράτες αναλυτές την αναλύουν επιστημονικά-κοινωνιολογικά,τότε νομιμοποιομαι να τον ταυτίσω με “ΛΑΟΣιτη”.
Ποια είναι αυτή η περιόητη ιστοριογραφία που “υβρίζει τα τάγματα ασφαλείας”;;
Μιλάμε για απομνημονεύματα αγωνιστών ή για έργα “αριστερών” Ιστορικών;
Δεκεμβρίου 21, 2010 στις 6:00 πμ
1ας
Γράφει ο Γιάννης-2:
“Με την ανωτέρω παράγραφο, κατά τη γνώμη μου, ο Καλύβας κάνει μιά πολύ καλή αξιολόγηση των Ταγμάτων Ασφαλείας, αλλά εμπίμπτει και σε λάθη. Παράδειγμα: ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΠΟΤΕ Ευζωνικό σώμα στον Πύργο. Εκεί οργάνωσε ΤΑ αργά την άνοιξη του 44 ο ταγματάρχης Κοκκώνης που είχε γλυτώσει από την επίθεση του ΕΛΑΣ στην Γάρδιτσα στον Κατοχικό Εμφύλιο του 1943.”
Ακόμη άλλο ένα Ιστορικό λάθος από τον Καθηγητή του Yale.
Δεκεμβρίου 24, 2010 στις 4:20 πμ
Σπυρίδων Α. Θεοδωρόπουλος
@ “Γιάννης – 2″:
α) Εννοείτε, φαντάζομαι, ότι ο Καλύβας “υποπίπτει” [και δεν "εμπίπτει" (!!)] σε λάθη. (Παρεμβαίνω με την άδειά σας και πάντα ‘καλή τη πίστει’, επειδή η συγκεκριμένη αβλεψία μπορεί να οδηγήσει σε παρανόηση).
β) Για ποια ‘σοβαρά λάθη’ μιλάτε εν προκειμένω;
- Ο Καλύβας δεν κάνει πουθενά στο κείμενό του αυτό λόγο για ” ‘μαυραγορίτες’ που πήγαν στα Τ.Α.” (που λέτε εσείς).
Αντιθέτως, σημειώνει:
” Έωλες [σωστά 'αίολες'] είναι και διάφορες υποθέσεις που συνδέουν την οικονομική και κοινωνική βάση τών Τ.Α. με τις τοπικές ελίτ, τη μαύρη αγορά……”
- Ο Καλύβας, (υιοθετώντας τη γνωστή άποψη τού Βρετανού δημοσιογράφου για τη σύνθεση του Τ.Α. Πάτρας), δέχεται ότι στη σύνθεση τών Τ.Α. γενικότερα, συμπεριελαμβάνοντο κ α ι “αλήτες”.
Αν αυτό ισχύει για την Αθήνα και την Πάτρα, (που υπήρξαν οι ‘πυρήνες’ οι οποίοι τροφοδότησαν τα Τ.Α. και άλλων περιοχών), γιατί η απόφανση του Καλύβα είναι λάθος;
Δεχόμενος και εσείς ο ίδιος, ότι “σε συντριπτική πλειοψηφία” οι καταταγέντες στα Τ.Α. της Πελοποννήσου ήταν καταδιωκόμενοι του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ που αναζητούσαν προστασία, άλλως ‘πιεσθέντες’ και ['αναγκαστικώς'] στρατολογηθέντες, δ ε ν αποκλείετε την ύπαρξη στα συγκεκριμένα Τ.Α. και κάποιων ‘αλητών’.
γ) “ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΠΟΤΕ ευζωνικό σώμα στον Πύργο”, τονίζετε.
Ο Υποστράτηγος Β. Σταυρογιαννόπουλος, στο βιβλίο του “Η ζωή της Κατοχής και τα Τάγματα Ασφαλείας” [Αθήνα 1966], (ένα από τα -κατά τη γνώμη μου- πιο σοβαρά και τίμια κείμενα που έχουν γραφτείο για τα Τ.Α.), γράφει:
” Την 20ήν Μαΐου 1944 Τάγμα Ευζώνων δυνάμεως εξακοσίων πεντήκοντα (650) ανδρών του 2ου Συντάγματος Ευζώνων Πατρών, με διοικητήν τον Ταγματάρχην Κοκκώνην Γεώργιον, συνοδευομένη και υπό του διοικητού του 2ου Συντάγματος Ευζώνων Συνταγματάρχου Κουρκουλάκου Νικολάου, αφίχθη και εγκατεστάθη εις Πύργον Ηλείας.
Ο διοικητής του Τάγματος, Ταγματάρχης Κοκκώνης, είναι ο άλλοτε επί κεφαλής εθνικής ανταρτικής ομάδος, την οποίαν προσέβαλε δια των όπλων και τη διέλυσε δια της βίας ο ΕΛΑΣ εις την περιοχήν Γραδίτσα, την 6.8.1943 παρά τα όρια Τριφυλίας και Ολυμπίας”. (σελ. 73)
Δεν τα λέει καλά ο Στρατηγός;
Ο Καλύβας, ο Μαραντζίδης και ελάχιστοι ακόμα ψυχωμένοι και καλά ‘αρματωμένοι’ διάκονοι της ιστορικής Αλήθειας, έχουν βάλει για τα καλά χέρι στην αυτοκρατορία του ψεύδους και της ατιμίας. Τα θλιβερά απολειφάδια της έχουν πάθει αμόκ και ποντάρουν ‘τα ρέστα τους’, απλώς ‘επιβαρύνοντας τη φρίκη με ανοησία’!…..
Χαίρε!
Δεκεμβρίου 24, 2010 στις 10:38 πμ
1ας
“έχουν βάλει για τα καλά χέρι στην αυτοκρατορία του ψεύδους και της ατιμίας. Τα θλιβερά απολειφάδια της έχουν πάθει αμόκ και ποντάρουν ‘τα ρέστα τους’, απλώς ‘επιβαρύνοντας τη φρίκη με ανοησία’!….. ”
Βαρύτατες κατηγορίες για επιστήμονες που αφιερώσαν την ζωή τους στη μελέτη της Ιστορίας.Ο δυναμιτισμός της επιστημονικής(;)αντιπαράθεσης πρέπει να χρεωθεί στους κομιστές του “νέου κύματος”.
Ιανουαρίου 3, 2011 στις 1:02 πμ
1ας
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_2_31/12/2010_427357
Καινούργιο άρθρο του καθηγητή του Yale για την σημερινή βιαιη κοινωνία της Ελλάδας,όπου κρατικοδίατες μειοψηφίες χτυπάνε αλύπητα όποιον βρούνε,και ειδικότερα τους καλουκαγαθούς πολιτικούς μας που δε φταίνε σε τίποτα.
Πάντως σε ένα σημείο,συμφωνώ 100% μαζί του.
“Σ’ αυτήν θα πρέπει να προστεθεί το γεγονός πως η διαπαιδαγώγηση των νέων (αλλά και της κοινωνίας γενικότερα) βρίσκεται σε σημαντικό βαθμό στα χέρια ανθρώπων που διετέλεσαν οι ίδιοι στο παρελθόν κομματικοί χούλιγκαν και απλώς μεταλαμπαδεύουν τις αξίες τους.”
Καλή χρονιά !
Ιανουαρίου 3, 2011 στις 4:26 πμ
Γιάννης - 2
Καλή Χρονιά!
Μόλις αντελήφθην το σχόλιο του αγαπητού Σ.Α.Θ. που με αφορά.
Γιά τη χρήση του ‘υποπίπτει’ αντί του “εμπίπτει’ “mia culpa”.
Γιά τις οποιεσδήποτε αναφορές στην κοινωνική θέση και την ποιότητα χαρακτήρος των οπλιτών των ΤΑ, την βρίσκω γενικά μιά απαράδεκτη διατήρηση ενός από τους μύθους της μεροληπτικής αντιμετώπισης του φαινομένου του ταγματασφαλισμού. Σε οποιοδήποτε σύνολο ανθρώπων της περιόδου πολύ πιθανόν να υπήρχαν και μερικοί που θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν ως “αλήτες’ και “λούμπεν”. Το ερώτημα είναι γιατί πρέπει αυτές οι κατηγορίες να αναφέρονται, σε κάθε περιγραφή των ΤΑ; Ήταν μήπως περισσότεροι οι “αλήτες” και οι “λούμπεν” σε αυτά από όσοι στον ΕΛΑΣ, στην ΟΠΛΑ, στον ΕΔΕΣ, κλπ.; Ποιός το βεβαιώνει;
Όσο γιά τον Στρατηγό Β.Σ. που γράφει ότι πήγε Τάγμα Ευζώνων στον Πύργο, σίγουρα κάνει λάθος. Ίσως δεν το κάνει εκ προθέσεως, αλλά επειδή ίσως δεν διαφοροποιεί τους Ευζώνους από τους Ταγματασφαλίτες. Δεν έχω υπ’όψη μου το βιβλίο του, ώστε δεν μπορώ να αποφανθώ περί τίνος πρόκειται.
Το ίδιο λάθος κάνουν και άλλοι, αλλά μάλλον εκ προθέσεως.
Είναι αλήθεια ότι το Σύνταγμα Ασφαλείας Πατρών ξεκίνησε με την εκεί μετακίνηση του 2ου Τάγματος Ευζώνων από την Αθήνα. Σε λίγο διάστημα όμως έβγαλαν τα Ευζωνικά ρούχα και φόρεσαν στολές του Ελληνικού Στρατού. Αυτά σύμφωνα με προσωπική μαρτυρία (χειρόγραφο κείμενο) του τότε υπολοχαγού Γεωργίου Παπαμικρούλη, που καταφυγών από τη Μεσσηνία στην Αθήνα μετά την διάλυση του ΕΣ, πήγε μαζί με τον Κοκκώνη πρώτα στην Πάτρα και εν συνεχεία στον Πύργο, όπου υπηρέτησε ως διοικητής Λόχου στο Τάγμα Ασφαλείας Πύργου (όχι Τάγμα Ευζώνων).
Ιανουαρίου 4, 2011 στις 2:07 πμ
Σπυρίδων Α. Θεοδωρόπουλος
@ “Γιάννης – 2″ :
Το σωστό, φυσικά, είναι “υποπίπτει σε λάθη” και “mea culpa”. Και, επαναλαμβάνω, δεν το επισήμανα για να σας στενοχωρήσω, αλλά για να αποφευχθεί χοντρή ‘παρερμηνεία’.
Ο υποστράτηγος Β. Σταυρογιαννόπουλος δεν είναι τυχαία περίπτωση. Τα στοιχεία που παραθέτει, πολύ δύσκολα μπορούν να αμφισβητηθούν. Κι αυτό διότι ξέρει τα Τάγματα Ασφαλείας πολύ καλά ‘από μέσα’.
Ο ίδιος ήταν διοικητής Λόχου και Φρούραρχος στο “Τάγμα Ευζώνων” (έτσι το αποκαλεί) Ναυπάκτου. Γνωρίζει πολύ καλά τα πρόσωπα και τα πράγματα. Και, εν πάση περιπτώσει, δεν είναι καθόλου λιγότερο αξιόπιστος από τον Γ. Παπαμικρούλη. Το αντίθετο μάλιστα.
Το συγκεκριμένο Τάγμα του Πύργου, το αποκαλεί ‘ΤΑΓΜΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΠΥΡΓΟΥ’.
Υπό τον τίτλο αυτόν ακολουθεί το κείμενο που παρέθεσα. (“Την 20ήν Μαΐου 1944 Τάγμα Ευζώνων δυνάμεως [κλπ]“).
Μπορεί, φυσικά, να ομιλεί περί ‘Τάγματος Ευζώνων’ επειδή η ‘μαγιά’ της μονάδας από την οποια η δύναμη αυτή προερχόταν (‘Σύνταγμα Ευζώνων Πατρών’) ήταν πράγματι ‘ευζωνική’ (Αθήνα). Και μπορεί, εξ αυτού του λόγου, να τους αποκαλούσαν όλους ‘Ευζώνους’.
Το γεγονός, πάντως, ότι οι εξ Αθηνών προερχόμενοι Εύζωνοι της Πάτρας έβγαλαν ‘σε λίγο’ τις ευζωνικές στολές και φόρεσαν στολές του Ελληνικού Στρατού, δεν σημαίνει ότι έπαψαν (τουλάχιστο στη συνείδηση των ‘δικών’ τους) να θεωρούνται ‘Εύζωνοι’.
Καλή χρονιά!
ΥΓ
Επειδή γνωρίζω την ευαισθησία σας για τα φοβερά γεγονότα τής περιόδου 1940-1945 στη ΝΔ Πελοπόνησο, παίρνω το θάρρος να σας ρωτήσω:
Έχετε διαβάσει το (σχετικό με τα γεγονότα αυτά) βιβλίο [έκδ. 2010] του Ν. Αραπάκη, υπό τον τίτλο “ΤΟ ΔΙΚΙΟ”;
Ιανουαρίου 4, 2011 στις 2:25 πμ
Σπυρίδων Α. Θεοδωρόπουλος
Το (σημαντικό κατά τη γνώμη μου) βιβλίο του Σταυρογιαννόπουλου, πρέπει να έχει επανεκδοθεί από τη ‘Λόγχη’ (Αθήνα 2004).
Ιανουαρίου 4, 2011 στις 3:45 πμ
Γιάννης - 2
Ο δικός μου ορισμός γιά τα Τάγματα Ασφαλείας, είναι τα στρατιωτικά σώματα κυρίως της Πελοποννήσου που κατά συντριπτική πλειοψηφία επανδρώθηκαν από ντόπιους οπλίτες με βάση την αντιπαλότητά τους στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ (οι αξιωματικοί ενός ΤΑ δεν ήταν απαραίτητα όλοι ντόπιοι).
Το ότι πολλές φορές η κατάταξη έγινε στην Αθήνα δεν αλλάζει τίποτε γιατί οι κατασσόμενοι ήταν διαφυγόντες στην Αθήνα από τον τόπο διαμονής/καταγωγής για να αποφύγουν είτε την κατάταξή τους στον ΕΛΑΣ, την φυλάκισή τους σε Στρατόπεδα Συγκέντρωσης του ΕΑΜ ή και τον θάνατο ακόμη.
Αντίθετα, τα Ευζωνικά Τάγματα των Αθηνών ήταν σώματα που συγκρότησε η κατοχική κυβέρνηση, πολύ πριν τα Τάγματα Ασφαλείας, από οπλίτες από οπουδήποτε της Ελλάδος.
Έτσι και η μονάδα του Πύργου επανδρώθηκε από Ηλείους, κυρίως από την Επαρχία της Ολυμπίας, που είχαν διαφύγει στην Αθήνα και την Πάτρα γιά τους ανωτέρω λόγους. Γι αυτό επιμένω ότι ήταν Τάγμα Ασφαλείας της περιοχής του και όχι Τάγμα Ευζώνων. Όταν ο Κοκκώνης κατέβηκε από την Αθήνα στην Πάτρα, είχε μαζί του ήδη την βάση της μονάδας του Πύργου, και την συμπλήρωσε στην Πάτρα και με το ήδη υπάρχον μικρό Τάγμα Ασφαλείας του Βαρθολομιού.
(Και ο Ταγματάρχης Παναγιώτης Στούπας όταν κατέβηκε από την Αθήνα -όπου είχε διαφύγει μετά τη διάλυση του ΕΣ, αποφεύγοντας τον θάνατο από τον ΕΛΑΣ- στην Μεσσηνία, τον Απρίλιο του 44, είχε μαζί του 80 περίπου οπλίτες, ΑΛΛΑ ΟΛΟΙ ήταν Μεσσήνιοι και μόνο μερικοί Κρήτες, που τον είχαν διοικητή στην Αλβανία).
Ο Καλύβας λοιπόν πιστεύω ότι έπρεπε να αναφέρει το Τάγμα Ασφαλείας Πύργου με αυτά στην Τρίπολη, Σπάρτη, Γύθειο και όχι με εκείνα στην Αθήνα, Αγρίνιο, Χαλκίδα.
Αυτή είναι η δική μου γνώμη.
(Το βιβλίο που αναφέρετε, αγαπητέ Σ.Α.Θ., δεν το είχα υπ΄όψη μου. Από ότι είδα τώρα στο ιντερνέτ, φαίνεται καλογραμμένο λογοτεχνικά. Γιά την Ιστορική θέση που προβάλει, πέραν της οικογενειακής ιστορίας που δεν μπορεί παρά να είναι απόλυτα σεβαστή, θα πρέπει να το διαβάσω πρώτα γιά να εκφέρω γνώμη.)