Του Nικου Γ. Ξυδακη
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_08/01/2011_1293650
Βίαιες, παρότι αναγκαίες εν μέρει, πράξεις είναι ο μετασχηματισμός της εργασίας, η μείωση μισθών και συντάξεων, η αύξηση φόρων, η αύξηση τιμολογίων σε αγαθά και υπηρεσίες. Η αντίδραση της κοινωνίας σε αυτές τις πράξεις, που δυσχεραίνουν τον βίο, δεν είναι δυναμική ή εστιασμένη. Παρότι η δυσαρέσκεια, η απογοήτευση, ο φόβος καταγράφονται δημοσκοπικά, η αντίδραση δεν κατεγράφη εκλογικά με την ίδια σαφήνεια, ενώ οι απεργίες και οι διαδηλώσεις παραμένουν αποσπασματικές και ατελέσφορες, με την εξαίρεση των γενικών απεργιών της 5ης Μαΐου και της 15ης Δεκεμβρίου.
Η κοινωνία αντιδρά με αναδίπλωση και ενδοσκόπηση ενώπιον του φαντάσματος της ανεργίας και της φτώχειας. Μόνο; Οχι, αντιδρά και με μεμονωμένα βίαια ξεσπάσματα, σε πεδία φαινομενικά άσχετα με την κρίση. Η γενικευμένη άρνηση πληρωμής διοδίων στις εθνικές οδούς είναι μια τέτοια αντίδραση, σε μια υπόθεση όπου κατασκευαστικές εταιρείες, τράπεζες και Δημόσιο μετακυλίουν τις ευθύνες τους. Η σθεναρή αντίδραση των κατοίκων της Κερατέας κατά της εγκατάστασης ΧΥΤΑ στην περιοχή τους, είναι μια άλλη πράξη εναντίωσης σε ένα σχέδιο που υποβαθμίζει βίαια τις περιουσίες και τις ζωές τους, χωρίς επαρκείς μελέτες και εγγυήσεις.
Και οι δύο πράξεις ανυπακοής, ασύνδετες μεταξύ τους, δείχνουν πολίτες που αρνούνται καθολικά την επέμβαση του κράτους ή των συμβαλλομένων με αυτό, αμφισβητώντας ευθέως τη νομιμότητα των κρατικών πράξεων, είτε εμπράκτως είτε με δικαστικές προσφυγές. Στο πλαίσιο αυτό, της απονομιμοποίησης του κράτους, μπορούμε να εντάξουμε και τα σποραδικά βίαια ξεσπάσματα οπαδών, που ολοένα πυκνώνουν, αλλά και τη βίαιη αντίδραση των αθιγγάνων του Μενιδίου στο θανατηφόρο ατύχημα που προκάλεσε μοτοσικλετιστής αστυφύλακας.
Καθώς η απαισιοδοξία και ο φόβος για το μέλλον φουντώνουν, ομάδες πολιτών που απειλούνται με υποβάθμιση ή αποκλεισμό, αντιμετωπίζουν το κράτος όχι ως εγγυητή νομιμότητας και κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά ως φορέα αδικίας και παραγωγό διάψευσης. Εφόσον αυτά τα, σποραδικά τώρα, φαινόμενα ανυπακοής γενικευτούν, αποσύνθεση, αυτοδικία και διχασμός απειλούν το κοινωνικό σώμα.
*
O πίνακας είναι του Ιρανού Μορτέζα Κατουζιάν.
3 σχόλια
Ροή σχολίων γι' αυτό το άρθρο
Ιανουαρίου 8, 2011 στις 9:48 μμ
Πάνος
Ο Ξυδάκης με ευστοχία προσδιορίζει το κοινωνικό (άρα και πολιτικό) πρόβλημα του παρόντος: οι θεσμοί έχουν χάσει εντελώς το κύρος και την αξιοπιστία τους, συνεπώς δε μπορούν, πλέον, να κρατήσουν τις ισορροπίες του (εκρηκτικού πια) κοινωνικού γίγνεσθαι.
Ιανουαρίου 8, 2011 στις 10:27 μμ
Δύστροπη Πραγματικότητα
Kαλά τα λέει ο Νίκος Ξυδάκης μόνο που η απονομιμοποίηση* του ελληνικού κράτους έχει ξεκινήσει εδω και κάποια χρόνια, απλά τώρα πια, λόγω της βαθύτατης οικονομικής κρίσης που βιώνουμε και των μέτρων που παίρνει η κυβέρνηση (υπό την εποπτεία του ΔΝΤ) προκειμένου – υποτίθεται – να μας βγάλει από αυτή, η απονομιμοποίηση του κράτους εκτός του ότι έχει αποκτήσει ένα πολύ οξύτερο χαρακτήρα, έχει αρχίσει πλέον και αποκτά μαζικά χαρακτηριστικά, εξαπλούμενη σε πολύ ευρύτερα κοινωνικά στρώματα από ότι παλιότερα.
Το ελληνικό κράτος, ή μάλλον, το ελληνικό σύστημα διακυβέρνησης, όπως αυτό διαμορφώθηκε στα χρόνια μετά την πτώση της δικτατορίας, φέρει συντριπτική ευθύνη για αυτή την απονομιμοποίηση του κράτους που βιώνουμε σήμερα.
* Ως απονομιμοποίηση του κράτους νοείται αυτή η κατάσταση πραγμάτων όπου το δικαίωμα του κράτους να κυβερνά τους πολίτες του δεν γίνεται πλέον αποδεκτό από αυτούς τους τελευταίους. Η καταστάση πραγμάτων αυτή όπου οι πολίτες αρνούνται πλέον να αναγνωρίσουν στο κράτος το δικαίωμα να τους κυβερνά.
Ιανουαρίου 9, 2011 στις 12:52 πμ
Άγγελος
τι θα έλεγε άραγε ο Λούμαν επί αυτού;