Σαν σήμερα…

Του Μιχάλη Μιχελή

Πως πέρασαν 25 χρόνια.

Τον θυμάμαι έντονα, να μιλάει με πάθος εναντίον του απαρτχάιντ. Εναντίον της αδικίας, που κάνουν τα πλούσια αδηφάγα κράτη, εις βάρος των φτωχών λαών.

Πως πέρασαν γοργά όλα αυτά τα χρόνια από τότε. Πόσα, μα πόσα πολλά, άλλαξαν στον κόσμο τούτο, πορευόμενοι προς ένα αβέβαιο μέλλον, με περισσότερη ζοφερή περίσκεψη, για το που θα καταλήξουμε.

Η τεχνολογία, που γιγαντώθηκε όλα αυτά τα χρόνια, μας βοήθησε να γίνουμε πιο παγκόσμιοι, πιο αποτελεσματικοί, πιο επικοινωνιακοί, αλλά δυστυχώς λιγότερο κοινωνικοί και ακόμη λιγότερο συντροφικοί, στις διαπροσωπικές μας σχέσεις. Τα κράτη αντί να σπάσουν τα σύνορα, οχυρώνονται ξανά, πίσω από μισαλλόδοξους εθνικισμούς.

Ο καπιταλισμός των οξύτατων εντάσεων, μετεξελίσσεται με βιαιότητα, με ματεριαλιστικές συνταγές, με στημένες φούσκες, στην πιο ωμή ολοκλήρωση του. Ο αδύνατος άνθρωπος, γίνεται θύμα του αδίστακτου κέρδους.

Αυτός τότε, ήταν το χαμόγελο, η ελπίδα της επερχόμενης συμφιλίωσης, της νέας εποχής που θα ξημέρωνε, μέσα στην ειρηνική συνύπαρξη των λαών και την κατανόηση των διαφορετικών απόψεων.

Ο Όλαφ Πάλμε, ήταν για τη δική μου τη γενιά, ο πολιτικός σύμβολο.

Σεμνός, ανιδιοτελής, τολμηρός, ανθρωπιστής με όραμα. Ενσάρκωνε αυτό που τότε λέγανε σ’ όλο τον κόσμο, «Σουηδικός σοσιαλισμός». Αυτό που σήμερα αναπολούν οι  συμπατριώτες του. Που ήταν το ζητούμενο, των ανερχόμενων κοινωνιών. Ελευθερία με δημοκρατία και κοινωνική φροντίδα.

Ήταν περίπου περασμένες 11, της 28ης Φεβρουαρίου του 1986, όταν χωρίς αστυνομική συνοδεία, έφυγε με τη γυναίκα του από τον κινηματογράφο, για το σπίτι του. Πυροβολήθηκε στην πλάτη, από κοντινή απόσταση. Μετά λίγα λεπτά εξέπνευσε, στα 59 του χρόνια.

Από τότε, ακόμα κανείς, δεν μπόρεσε να διαλευκάνει την αλήθεια.

Ήταν ο παλαβός ναρκομανής, που έδρασε από ιδιοτέλεια;

Ήταν το καθεστώς της Νότιας Αφρικής, που είχε ενοχληθεί υπερβολικά από τη δράση του;

Ήταν οι Κούρδοι, οι αντίθετοι του Οτσαλάν;

Ήταν οι σκοτεινές υποθέσεις όπλων, με την Ινδία και την Γιουγκοσλαβία;

Ήταν η αντεκδίκηση της οργάνωσης «Μπάντερ Μάινχοφ», για μια παλιά υπόθεση τους στη Στοκχόλμη;

Τελικά κανένας δεν έμαθε  κι ούτε πρόκειται μάλλον να το βρούμε στο μέλλον, γιατί τόσο άδικα, εκείνο το βράδυ, πριν από 25 χρόνια, έπεφτε νεκρός, ο μεγαλύτερος πολιτικός της Σουηδίας, όπως τον χαρακτήρισαν σε σχετική δημοσκόπηση οι Σκανδιναβοί.

Όλα αυτά τα χρόνια, 131 άνθρωποι εξετάστηκαν και γέμισαν 225 μέτρα με σελίδες ανακριτικού υλικού, που έχει στοιχίσει πάνω από 80 χιλιάδες δολάρια.

18 βιβλία γράφτηκαν για το φόνο του κι ακόμη δεν βγάλαμε άκρη.

Η υπόθεση « Όλαφ Πάλμε» και η υπόθεση « Τζον Κένεντι», μαζί μ’ εκείνη του αεροπορικού ατυχήματος στο Λόκερμπι, είναι οι πιο πολυδάπανες ανακριτικές έρευνες, στην ιστορία της εγκληματολογίας.

Μπορούσε αυτός ο αγγελικό άνθρωπος, να ήταν πράγματι ένοχος;

Τι ήταν εκείνο το μυστικό που πήρε μαζί του;

Με ποια δικαιολογία οπλίστηκε το χέρι, αυτής της στυγνής  δολοφονίας;

 

Μιχάλης Μιχελής